Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen 15

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 4 van 4]

46 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 30 jun 2015, 21:54

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Enigszins verveeld besloot WM maar op te houden met varen. Hij was inmiddels al meer dan een uur alleen aan het stuur geweest en eigenlijk was hij op het moment enkel doelloos rond aan het varen. Alle inspanningen van de afgelopen paar uur hadden hem intens moe gemaakt. Het verlies van Leticia, de ontmoeting met Team Zilver, het gevecht bij de Schatkistgrot… Ook Hitomi was nog op het schip. Hij vroeg zich af het wel zo’n goed idee is geweest om haar op het schip te nemen. Immers, zodra hij in slaap zou vallen, kon zij hem met gemak vermoorden. Gevaar zou zijn dat ze in dat geval waarschijnlijk in haar eentje tegen Sushi en Lyne moet vechten. Op dit moment hadden ze allebei meer profijt aan een teamgenoot, en verder kijken dan elkaar konden ze niet. Daarbij was het belangrijk voor WM dat hij een ander tribuut zo lang mogelijk in leven zou houden; immers was het een schrikbeeld dat hij per ongeluk samen zou winnen met Necrodeus. De Victory Tour, interviews, iedere keer doen met de jongen die het meisje wat hij leuk vond puur voor de gein heeft vermoord. De spanning zal om te snijden zijn, en in het Capitool zullen ze dat heerlijk vinden, twee winnaars die elkaar haten. Niet alleen zij, ook Necrodeus zal er van genieten. Immers kan WM hem dan niks meer maken, waarschijnlijk haalt hij daar veel pret uit. Enig bijkomend voordeel is dat hij geen angst hoefde te hebben dat Necrodeus hem zou vermoorden, en voorlopig zijn de toch wel zwakke Sushi en Lyne zijn enige gevaren. Voordat WM wilde gaan slapen, moest hij nog wel snel Hitomi zoeken. Die was weggerend na haar huilbui, na de gemene dingen die hij tegen haar had gezegd. Misschien dat hij toch te ver was gegaan. Een ongemeende excuses kon er vast wel van af.

Hitomi had zich in de kapiteinskamer verstopt, en zat nog steeds vol tranen, toen WM haar vond. “Hitomi, nu is het wel genoeg met je gejank. Ik wil even gaan slapen.” Hitomi keek naar hem, maar hervatte enkel haar huilbui. Geïrriteerd sloeg WM zichzelf op de kop. Hij was altijd zwak in het tonen van empathie naar mensen, en zeker bij iemand die huilt voor aandacht als Hitomi had hij moeite met liefdadig overkomen. “Hitomi, zo bedoel ik het niet, maar…” “Ga maar weg, je hebt gelijk, ok? Ik misbruik de liefde van mensen voor mijn eigen gewin.” WM wist eigenlijk niet hoe hij haar kalm moest krijgen. “Als je toch toegeeft enkel misbruik te maken van andermans liefde, waarom wil je dan in vredesnaam zo graag geliefd worden door mensen?” “Dat doe ik niet!” “Dat doe je wel. Joh, je hebt verbonden met iedereen in de Arena, steekt iedereen vervolgens in de rug, en toch doe je dit op een manier zodat je er nog steeds lief uit ziet voor anderen. En zodra je op iets slechts betrapt wordt, ga je maar huilen, zodat je iedereens vergiffenis krijgt. Kom op, hou eens op met die act van je!” “Het gaat mij helemaal er niet om dat ik geliefd wordt door andere mensen!” “Waar gaat het dan om?” “Nou… ik vind het belangrijk dat ik geliefd wordt door anderen… zodat ik het idee heb ik dat ik een goed mens ben.”

WM keek verbaasd. Toch kwam er daarna een zucht. “De tijd in de arena… het dwingt ons soms ook om gewoon een slecht mens te zijn. Niet iedereen kan winnen door alleen maar lief te zijn tegen iedereen. Wat mensen als Necrodeus doen in de arena is misschien wel onmenselijk, de waarheid is dat ik ook geen moment spijt heb gehad van mijn beslissing om UNF te vermoorden.” Dat laatste schoot Hitomi verkeerd in de keelgat. “Jij… jij hebt UNF vermoord? Hoe kon je! Hij was maar een klein ventje, die niemand hier een vlieg kwaad had gedaan.” “Hij heeft anders Jeffrey vermoord!” Even keek Hitomi verbaasd, en ze zat te twijfelen of ze kwaad op WM moest zijn of dat ze het moest laten gaan. Immers was ondertussen iedereen in de Arena tegen haar gekeerd, en WM wist dat ze op dit moment enkel elkaar hadden. Hitomi had geen levende teamgenoten meer, en WM gunde Necrodeus ondertussen het leven allang niet meer. “Kom op Hitomi, het zou wel verdomde hypocriet zijn als je mij daar op aanvalt! Alsof jij nog geen achterbakse acties hebt uitgehaald.” “Daar heb je een punt.” “Vooralsnog lijkt het mij het beste als wij nu gaan samenwerken. Wij twee als finalisten, dat zouden ze in het derde district fantastisch vinden.” Hitomi knikte. “Best. Ik hoop alleen niet dat ik degene moet zijn die Lyne afmaakt.” Een groter schrikbeeld kon ze niet hebben, een finale tussen haar en Lyne. Echter, voor het zover zou komen moesten Necrodeus en WM eerder sterven, de twee sterkste nog levende vechters. Zo groot was die kans niet.

Eenmaal buitengekomen trekt Hitomi gelijk een verbaasd gezicht. De Hoorn is inmiddels in zicht, maar iets lijkt er niet te kloppen. “WM… stond de Hoorn niet veel… hoger?” “Dat zal toch niet?” Hij werpt een blik op het water, maar tot zijn grote schrik merkt hij dat Hitomi gelijk heeft. “Verdomme… het gebeurt nog ook!” “Wat is het plan hier dan achter?”, vraagt Hitomi zich af. “Geen idee, volgens mij laten ze alles uitdrogen!”, roept WM, die zich iets soortgelijks herinnert van de finale uit de twaalfde Spelen. Op dat moment begint echter een keiharde regenbui. “Of niet.”, reageert WM droog. “Het waterniveau blijft echter zakken”, merkt Hitomi op. WM knikt. “Snel naar de Hoorn dan maar.” Op dat moment klinkt de eerste donder. “Natuurlijk, bliksem.”, zegt Hitomi geïrriteerd. “De spelmakers doen maar echt wat ze willen, he?”, reageert WM, zonder al te angstig te worden. Toch klimt hij zo snel mogelijk de boot uit als ze aan land zijn gekomen, Hitomi volgt hem hierop. “WM… ik ben bang”, zegt Hitomi, die in de stromende regen op de Hoorn loopt, waar haar naamgenoot maar liefst zes jaar geleden op ongelooflijke wijze de legendarische Nickmariourbanus versloeg. Ze was nog niet eerder bij de Hoorn geweest, waardoor ze de plek eigenlijk enkel herkende van televisie. “Pff… in de finale zes jaar terug zag het er allemaal zo veel… mooier uit. Het is anders dan toen, of die rare film waarin Para meespeelde. “Dat zou ik niet zo snel zeggen”, zegt WM, en hij wijst naar de grond. Daar ligt hij, het lijk van Nickmariourbanus. Met een pijl door zijn hart.

Hitomi kijkt, en kotst vervolgens gelijk haar hele maaginhoud er uit. “He nee, bah!”. WM probeert er stoerder onder te blijven. “Ze zijn wel weer lekker materiaal aan het hergebruiken… moeten dat lichaam niet eens teruggestuurd worden?”. Hitomi geeft geen reactie. “Hitomi?”. Pas dan ziet hij dat Hitomi, met tranen in haar ogen, naar het lijk van Para kijkt. Hevig verminkt na de explosie van er net. “Serieus, is dit een soort ironisch geintje?”, vraagt WM zich hardop af. “Hij is bekend geworden in deze Arena met zijn film, natuurlijk is dit een soort ‘ironisch geintje!’”, schreeuwt Hitomi. “Dan zal die jongen die daar ligt wel Steven zijn.” Hitomi kijkt waar WM naar toe wijst , en daar ligt inderdaad nog een lijk. “Ja… dat zal Steven wel zijn”, zegt Hitomi bijna onverschillig. WM kan zijn woede bijna niet meer inhouden. Wat is hier de bedoeling van? Bewijzen hoe gruwelijk de Hongerspelen zijn? Gewoon om de tributen te zieken? Gelijk erna volgt nog een bliksemschicht en een donder, waarna Hitomi een richting op wijst. “Dat lichaam daar… het is het lichaam van BLF!” WM keek, en ziet inderdaad het ernstig toegetakelde lichaam van BLF daar liggen. “Ook natuurlijk omgekomen bij die explosie.” WM loopt naar BLF toe, en buigt zich naar voren.

“AARGH, HELP, MUTILANT!”, hoort Hitomi WM schreeuwen. Ze kijkt zijn richting op, en ineens ziet ze hoe WM beetgehouden wordt door BLF. “O my god! Ik ben zoo erg geen mutilant! Like, ik ben nooit dood geweest.” Inmiddels worstelt WM zich los. “BLF, hoe heb je in godsnaam die instorting overleefd?”, schreeuwt WM. “Seriously, je hebt wat meer nodig om mij dood te krijgen!”. BLF zag er zeker niet meer zo fris uit als eerder in de Spelen, met een paar flinke bulten, open wonden, een duidelijk gebroken neus en een paar ontbrekende tanden. “Like, al vanaf het begin ontwijk ik alles! Ook die vallende rotsen.”, giechelt BLF op bijna manische wijze. “Met die wonden overleef je het niet meer lang, BLF.” “Hoeft niet! Seriously, heb je Sushi gezien? Die verslaat nog geen baby, zo zwak! En Lyne… o my god, wat een makkie. Gelukkig zijn Para en Necrodeus al dood.” “Hij is nog niet dood!” “Natuurlijk is Para dood? Je zag hem toch liggen hier, gekkie. Kijk, ik heb zelfs zijn neus meegenomen!” Hij grijpt in zijn zak en haalt inderdaad de neus van Para, afgehakt van zijn lichaam, er uit. WM kijkt met grote ogen er naar, terwijl Hitomi wegkijkt. “Ik ben altijd zijn grootste fan geweest… en nu heb ik zijn neus. Zijn perfecte, prachtige neus.” Hitomi wil hem ondertussen voor gek verklaren, maar WM reageert op iets anders. “We weten dat Para niet meer leeft, we hebben het over Necrodeus. Er heeft nooit een kanonschot geklonken.” BLF lijkt de situatie na te gaan. “O fuck, die sneaky little bastard. Ik ben het vergeten af te maken, oepsie!”, giechelt hij. WM begint op te merken dat BLF helemaal niet meer helder is, en in een wat het lijkt manische episode is geschoten. “Maar nu jullie weer… Secretly in love? Jullie passen goed samen hoor, allebei mij verraden. Stupid!” “Wat is je plan, BLF, ons aanvallen? Als Necrodeus echt gewond is zijn wij, met alle respect naar Sushi en Lyne, de twee sterkste vechters in de Arena. Je weet zelf ook wel dat je kansloos bent. BLF geeft een gemene lach. “Het is nooit kansloos, zeker niet met mijn sponsorgifts van eerder…”. Tot WM en Hitomi’s grote schrik haalt BLF nog een granaat uit zijn zak.

Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

47 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 02 jul 2015, 00:25

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
In complete stilte stond Sushi achter het roer. Hij tuurde over de zee. Nadat ze weg waren gevlucht van de instortende schatkistgrot, en ze hun oude schip hadden weten te bemachtigen, had Lyne zich teruggetrokken in de slaapvertrekken. Sushi begreep wel waarom: ze wilde eventjes alleen zijn na alles wat er gebeurd was. Hijzelf kon ook nog steeds niet bevatten wat er precies gebeurd was. Hitomi had al die tijd samengewerkt met BLF. Alles, van haar aansluiting bij Team Zilver tot haar relatie met Lyne was een vooropgezet plan. Hitomi had Lyne gebruikt. Sushi begreep maar al te goed hoe Lyne zich moest voelen: zo had hij zich ook gevoeld toen hij erachter kwam dat zij zijn liefde voor haar had gebruikt als dekmantel voor haar eigen lesbische gevoelens.
 
In de verte hoorde Sushi een zeemeeuw krijsen. Dat, en het geluid van de klotsende golven, was het enige wat er te horen viel. Weemoedig dacht Sushi terug aan de tijd dat zijn schip nog een bron van leven was. Toen zijn team nog bij hem was. Lucoshi, onhandig zwalkend over het dek met zijn houten poot. Adje, vrolijk pratend en zuipend achter het roer. En T.G, stil en mysterieus in het kraaiennest. Sushi had nooit verwacht dat die drie jongens zoveel voor hem zouden gaan betekenen. In hun tijd in de arena waren ze ontzettend hechte vrienden geworden. Ze hadden zoveel meegemaakt samen, zoveel doorstaan… Allemaal voor Lyne. Het ging altijd om Lyne. Lyne vinden, haar redden uit de klauwen van Team Zwart. Haar laten zien hoeveel hij van haar hield. En nu waren hij en Lyne eindelijk samen, maar Sushi voelde zich helemaal niet gelukkig, of euforisch. Lyne zag hem nog steeds slechts als een vriend, ondanks dat hij haar gered had. Ze was verliefd geworden op Hitomi. En Lucoshi, Adje en T.G waren alle drie dood. Sushi voelde zich meer alleen dan ooit tevoren.
 
“Sushi?”
Met een schok draaide Sushi zich om. Lyne kwam op hem af gelopen. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn borstkas: zíjn gevoelens waren duidelijk nog niet weg. Lyne keek echter emotieloos.
“Ga maar even rusten, ik neem het stuur wel over.”
Sushi schrok van Lyne’s stem; hij was gewend haar altijd opgewekt en vriendelijk te horen, maar nu klonk ze leeg en kil. De schittering die normaal gesproken in haar ogen te zien was, was vervangen door een doffe glans. Sushi stapte achter het roer uit, zodat Lyne plaats kon nemen.
“Ik was van plan om richting het noord-oostelijke eiland te varen. We- Ik ben daar eerder geweest, maar heb toen niet de tijd gehad om het grondig te onderzoeken.”
Lyne knikte vaagjes.
“Welke kant moet ik dan opvaren?”
“Houd 21 graden bakboord aan. Bakboord is links.”
“Ik weet heus wel wat bakboord is!”
Sushi schrok van de bitserige toon waarop Lyne dat zei. Hij wilde zich verontschuldigen, of grappend “Macht der gewoonte” zeggen, maar er kwam niets uit zijn mond. In plaats daarvan draaide hij zich om, en slenterde richting zijn kapiteinshut. Een enkele traan rolde over zijn wang.
 
Na zeker een kwartier met zijn ogen open op bed te hebben gelegen, besloot Sushi de moed maar op te geven en op te staan. Slapen zat er nu duidelijk niet in. In plaats daarvan richtte hij zich maar weer tot het logboek van zijn vader. Misschien dat hij hem woorden van troost zou kunnen bieden. Hij bladerde naar het jaar 2284… Het jaar dat Sushi geboren werd.
 
Kapiteins logboek
18 Maart
2284
 
Vandaag heb ik mijn oude vriend Bandaka opgezocht. Het is jaren geleden dat Bandaka en ik elkaar spraken; op die fatale avond bij kapitein Goomuin, nu bijna 6 jaar geleden, raakte hij ernstig gewond. Hij overleefde het, als een van de weinigen, maar kon niet langer varen. Hij is aan wal gaan werken, en heeft daar Reina ontmoet. Inmiddels zijn ze getrouwd en hebben ze kinderen. De laatste keer dat ik ze bezocht is nu zo’n 3 jaar terug. Het was dan ook een grote verrassing om te ontdekken dat Nickje, Reina’s jongere zus die destijds nog een kind was, inmiddels is uitgegroeid tot een schitterende jongedame. Slechts 18 jaar is ze, maar zelden heb ik zo’n mooie vrouw gezien. Ik heb Bandaka altijd afgekeurd omdat hij een jongere vrouw heeft uitgekozen, maar nu ik Nickje heb gezien begrijp ik hem volkomen. Wat een plaatje. Helaas zal zij geen interesse hebben in een piraat die 12 jaar ouder is dan zij.
 
Gebiologeerd bladerde Sushi verder. Hij herkende de naam Nickje direct: dat was de naam van zijn moeder!
 
Kapiteins logboek
20 Maart
2284
 
Het onmogelijke is gebeurd. Nickje is ingegaan op mijn avances. Gisternacht hebben wij de liefde bedreven, op mijn schip. Ik had niet gedacht dat dit ooit zou gebeuren, dat zij ooit voor mij zou vallen. Maar toch is het zo. Ik denk dat ik verliefd ben. Ik heb met vele vrouwen het bed gedeeld, maar nog nooit heb ik er zo van genoten. Helaas kan ik niet bij haar blijven: morgen vertrekken ik en mijn mannen richting de Zuid-Atlantische Oceaan,. We hebben de locatie van de Magma Plains eindelijk weten te traceren!
 
Sushi voelde zich euforisch: zijn vader had ook gedacht dat de vrouw waar hij van hield hetzelfde voor hem zou voelen, maar toch was het gebeurd. Er was nog hoop voor hem en Lyne! Hij sloeg de volgende paar bladzijdes over; dat verhaal had hij al vaker gelezen. Gretig zocht hij naar zijn geboortedatum, en eindelijk vond hij het.
 
Kapiteins logboek
24 December
2284
 
Ik ben in de wolken. Zojuist heb ik bericht gekregen van mijn goede vriend Bandaka. Nickje, de vrouw waar ik al maanden over droom, is bevallen van een zoontje! Ik ben vader geworden! Ik keer zo snel mogelijk terug naar district 5, zodat ik mijn zoon en mijn vrouw in de armen kan sluiten.
 
Sushi bladerde verder. Hij had al veel van zijn vaders logboek gelezen, maar nog niet eerder had hij zijn eigen naam voorbij zien komen. Net viel zijn oog op het woord ‘Sushi’, toen hij ineens een vertrouwde stem hoorde.
“Sushi! Sushi! Kom snel! De zeespiegel daalt! Zo meteen is al het water weg!
Sushi sprong op en rende naar het dek. Het logboek van zijn vader bleef onaangeroerd liggen op het bureau.
 
Kapiteins logboek
26 December
2284
 
Mijn hart is gebroken. Bij aankomst in mijn district, haastte ik me onmiddellijk naar het huis van Nickje. Ik kon niet wachten om mijn zoon te zien. Sushi heeft ze hem genoemd, naar haar grootvader. Tot mijn grote verdriet trof ik Nickje echter niet alleen aan: een man was bij haar in huis. Ene Luiese. Ze zijn getrouwd. Nickje heeft Luiese ontmoet slechts enkele dagen nadat ik richting de Magma Plains vertrok. De gelijkenis tussen hem en Sushi is treffend. Nickje houdt niet van mij. En Sushi is niet mijn zoon.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

48 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 07 jul 2015, 01:29

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
"Dames en heren, jongens en meisjes! Ik heet iedereen van harte welkom bij de reaping van district 1!". De zwaar opgemaakte TaT probeerde een geloofwaardige lach op te zetten, maar de grafstemming overheerste. Normaal gesproken is de 'reaping' een groot feest in het eerste district, omdat de beroeps toch wel vrijwillig zullen gaan. Helaas is dit jaar besloten dat er geen vrijwilligers mogen komen, en de kans op een fatsoenlijke beroeps is nihil. Hans staat chagrijnig naast TaT. De twee tributen die hij heeft getraind, Horses Man en Okan555, kunnen waarschijnlijk gewoon thuisblijven. "Laten we beginnen!", roept TaT opgetogen. Uit een grote bak haalt ze de eerste naam. "Lucoshi!", roept ze. Iedereen werpt een blik naar een nerveus kijkende jongen. "Kom maar op het podium, jochie!", roept TaT. Zenuwachtig loopt Lucoshi het podium op, wetend dat niemand hem meer kan redden. Hans kijkt afkeurend toe. "Geef hem een hartelijk applaus!", roept TaT nog. Een klein applausje volgt. "Dan nu, onze tweede tribuut... het is BLF!". Achterin de rij jongeren hoort iedereen een klein jochie schreeuwen. "O my God! Ik?". BLF huppelt vervolgens het podium, waarop meerdere mensen gniffelen. Echter, Lucoshi kijkt geschrokken toe. Hij heeft genoeg nare geruchten gehoord over het niet zo heel gevaarlijk ogende jongentje. "Een applausje voor BLF!", en BLF doet een vreemde pose. Hans slaat zijn hand voor het hoofd. Dit is hopeloos.

Vier dagen later, de trainingen zitten er op. Het is tijd voor de interviews. “Dames en heren, welkom bij de interviews van onze tributen met jullie gastheer… Caesar Flickerman!” Enigszins opgetogen neemt de weer zwaar opgemaakte Caesar plaats. “Hallo allemaal! Is er nog iemand die mij met een uitgerust pak wil aanvallen? Nee? Niemand?” Het hele publiek ligt dubbel van het lachen. “Laten we vanavond beginnen met een van de meest opvallende tributen. Hij is klein, hij is schattig, hij komt uit het eerste district… BLF!” Huppelend stapt BLF het podium op. Met drie zoenen begroet BLF Caesar, en hij neemt plaats naast hem. “O my god! Ik droom, like, al mijn hele leven er van om naast je te zitten, en nu gebeurt het echt, ieee!” Caesar lacht hard. “Prachtig om zo begroet te worden! Maar BLF, de mensen hier zijn benieuwder naar jou!” “Like, dat is logisch, toch?” Het hele publiek lacht wegens het komische duo. “Dus, BLF, hoe bevalt het Capitool je?” “O my god, het is seriously fantastisch. Mijn make-up artists, de shampoo’s, jullie stijl… ik zou nooit meer terug kunnen naar mijn oude leven, het is hier zo fa-bu-lous!” Het publiek geeft een luid applaus, en ook Caesar vindt het geweldig. “Het is inderdaad prachtig hier! Maar wat ik het liefste zou willen weten… waarom moeten we rekening moeten houden met jou? Wat gaat er voor zorgen dat jij als winnaar naar huis gaat?” “Nou, ik ben geen Dokter Leeuw wat betreft uiterlijk off course… alhoewel ik dat wel zou willen, damn hij is sexy!”. Weer lacht het publiek hard mee. “Let’s just say: ik ben niet te vertrouwen. Trust me: ik ben geen slachtvoer!” “En dat zullen we dan allemaal gaan geloven… ladies and neukman, een hartelijk applaus voor BLF van district 1!”. Een oorverdovend applaus volgt, voor wat gelijk een van de populairste tributen is. Een paar uur later is er nog het nachtprogramma, waarin Caesar de coaches van de tributen interviewt van de populairste districten.

"Dames en heren, welkom bij de talkshow van jullie gastheer... Caesar Flickerman!" Blij neemt hij plaats in zijn stoel. "Hallo mensen!! Over 9 uur zijn de Hongerspelen al, maar nu eerst een interview met onze favoriete coaches! Van district 1, hij is een vaste gast en staat bekend als een fantastische trainer... Hans de Struisvogel!" Een gigantisch applaus volgt. "Van district 2, de officiële winnaar van de Elfde spelen, toekomstig Gamemaker en oorspronkelijk uit het twaalfde district... Jelle!" Een iets minder hard applaus volgt. "Uit district 3, hij is al 14 jaar trainer en staat bekend om zijn wijze uitspraken... Waterhap!". Weer een mooi applaus volgt. "En tot slot, trainer van district 4, winnaar van de twaalfde Hongerspelen... WM!". Weer een luid applaus volgt. WM lijkt echter een wat afwezige indruk te maken. "Laten we beginnen! Dus, hoe zien jullie je kansen dit jaar?". Jelle is vlug met zijn antwoord. "Laten we duidelijk zijn, dit jaar ben ík de favoriet. Dokter Leeuw is gewoon helemaal top!". Een luid applaus volgde, maar Waterhap was vlug met een antwoord. "Dan ben jij niet de favoriet Jelle, dan is Leeuw dat. Jij hebt hem maar een paar dagen getraind." Een hard gelach volgde, en Jelle nam enigzins gegeneerd weer plek. "Waterhap, verwacht jij veel van WM en Hitomi?", vraagt Caesar. "Het zijn twee goede vechters die mooie scores hebben gehaald. Dit komt wel goed." "En WM?". WM schrok op, en probeerde nog een antwoord te formuleren. "Ja, ehm, Tuffie gaat het dit jaar wel goed doen, en Leticia vast ook wel." "Dus Hans... Iedereen noemde jou de grote verliezer dit jaar. De kleine, flamboyante BLF, de niet al te sterk ogende Lucoshi… wat denk jij er zelf van?”. Hans zet een grijns op. “Het komt wel goed.”, verzekert hij. Jelle probeert zich er vervolgens mee te bemoeien. “Hans, kom op! Denk je nou echt dat die kleine BLF een kans zou maken tegen Dokter Leeuw?”.

WM lijkt zich ondertussen te irriteren aan Jelle. “Jelle, niet altijd wint een sterke tribuut omdat hij sterk is.” Hans, die sowieso geen goed woord over heeft voor WM, gaat daar weer op in. “Natuurlijk! Maar dat komt omdat sommige winnaars hun macht misbruiken door zwaarden op te sturen naar zwakkere tributen, zodat ze de sterkere kunnen verslaan!”, zegt hij, doelend op het gevecht tussen Jihawk en Necro van vorig jaar. WM lijkt zich te onthouden van een reactie, maar Waterhap reageert graag. “We moeten het ook niet aanmoedigen dat een labiele moordmachine de Hongerspelen wint! En Hans, om eerlijk te zijn: na gekken als de WM van HS8, in mindere mate Poké-Fan van HS9 en Jihawk/Selletje van HS14 begint er wel een herkenbaar patroon te komen bij jou: je traint harteloze, gestoorde moordmachines.” Een hard applaus volgt, en ook Jelle doet een duit in het zakje. “Ja! Daarbij wil ik ook zeggen, ik…” “Jelle, hou maar op, Waterhap heeft een goed punt gemaakt.”, onderbreekt Caesar hem. Hans antwoordt nu ook. “ Jelle, hou je mond. Maar Waterhap, daar wil ik op in gaan. Kom op mensen, zorgen de gevaarlijkste tributen niet voor de meeste spanning? Wat vinden jullie?”. Weer een hard applaus uit het publiek volgt, en WM reageert. “Dat soort ‘gekken’ zijn juist de ergste mensen die er zijn! Serieus, snap je dan echt niet hoe vreselijk het was voor mij om met mensen als Tuffie en Flapte in een Arena te zitten? De Hongerspelen is meer dan een Spel; het is voor 24 kinderen ook het echte leven!” Caesar lacht schamper om de rebelse uitspraak van WM, maar doordat WM’s vrienden en familie al zijn uitgemoord lijkt hij tegenwoordig vrij spel te hebben. Waterhap reageert inhoudelijk: “Misschien is het daarom ook maar goed dat het er op lijkt dat Hans dit jaar geen sterke tributen voortbrengt.” “Dat denk je maar! Ga er maar van uit: zodra BLF oog in oog komt met jouw tributen, WM en Hitomi, dan zijn ze kansloos.”, zegt Hans. “En daarmee sluiten we het vanavond af! Hierna komt de herhaling van de HS10-animatiefilm, blijf vooral de hele nacht kijken!”, zegt Caesar afsluitend.

“BLF, doe het niet! Gooi de granaat alsjeblieft niet!”, schreeuwt WM. Samen met Hitomi is hij zojuist de doodgewaande BLF tegengekomen bij de hoorn, waar het inmiddels stormt. “Like, why not?” “BLF, het is het niet waard. Als je dat ding ter plekke laat ontploffen sterven we waarschijnlijk alledrie!” “Alleen jullie twee. Ik overleef alles.” WM en Hitomi kijken geschokt toe naar BLF, die duidelijk zijn verstand lijkt te verliezen. Onder alle flamboyante trekjes, stijlvolle bewegingen en grappige uitspraken, schuilt iets waar iedereen bang voor was: een harteloze moordenaar. “Oke, best! Wat wil je!”, roept WM. “Ik wil een sexy jongen, waar ik lekkere ruige sex mee kan hebben!”, geeft BLF als antwoord. “Alsjeblieft, blijf serieus en geef haalbare eisen.” “Het is een serieuze eis.”. BLF kijkt met grote ogen naar WM. “Wacht… je wil mij verkrachten?” “Sure? Face it, je bent een leuke jongen, ik ben een leuke jongen…” “Jij bent geen leuke jongen, BLF.” “O my god, je bent zoo leuk als je boos bent.” WM voelde zich er ongemakkelijk bij, en hij wendde zich tot Hitomi. “Misschien moet ik het maar gewoon doen, het is de enige manier hoe wij er levend van af komen.” “WM, nee. We kunnen makkelijk met hem vechten, het is twee tegen een.” “Dan gooit die gek zijn granaat en ontploffen we alledrie ter plekke. Is dat wat je wil?” “Denk je echt niet dat hij bluft? Kom op, je weet hoe manipulatief hij is, hij gaat toch niet het risico lopen om zelf te ontploffen?” WM werpt een blik op BLF, en ziet aan BLF dat hij ieder moment in staat is om kamikaze te plegen. “Ik durf er niet op te gokken. Ik ga het doen.” “Maar WM, straks vermoordt hij je! Echt, dit gaat fout.”  BLF raakt geïrriteerd van het wachten. “Like, kom je nog? Ik heb niet de hele dag!” WM slaakt een diepe zucht. “Ik… kom al.” “WM, nee!” “Hitomi, het moet nu, ok? Hij is niet het type om mee te onderhandelen. Vlucht, ik probeer tijdens onze ‘seks’ hem nog wel te vermoorden. Op deze manier kom jij er in ieder geval levend van af. Dat is voor ons district in ieder geval het beste.” Hitomi maakte zich diepe zorgen, maar stemde toch maar in. Ze keek met lede ogen toe hoe haar laatste bondgenoot zichzelf wilde offeren voor haar veiligheid. “WM… Ik maakt toch geen misbruik van je?”, vraagt ze. “Nee, dit is mijn keuze. Daarbij, als er iemand misbruik van mij probeert te maken, dan is het BLF wel.”, zei hij met een schamper lachje. BLF geeft weer een schreeuw. “It’s time!” “Hitomi, het is misschien wel vaarwel nu, dus ik…” Vervolgens voelde hij hoe Hitomi hem omhelsde. Hij deed het terug. “Bedankt WM. Bedankt voor alles.” “Graag gedaan. Het komt goed! En zo niet… vergeet niet je excuses aan te bieden aan Ulysses.”. Met een traan laat Hitomi WM los, en ze knikt. “Hopelijk tot zo.”

Hitomi liep weg, en WM kwam op BLF af. “Kom maar op.” “Drop je zwaard!”. Geïrriteerd liet WM zijn zwaard vallen. Hij wist dat BLF nog een mes had, misschien kon hij hem nog wel ontwapenen. Tot zijn grote verbazing haalde BLF niet zijn mes er bij, maar hij haalde ergens ineens een zweep vandaan. “Tijd voor een nieuwe ervaring, BLF-'s grootste sekswens?” WM slikt. Moest hij dit nu echt doen? Voordat hij het kon overdenken, haalde BLF hem al naar de grond. BLF worstelde het shirt van WM vandaan, die tegenstribbelde. Het lukte echter niet, en WM werd op zijn buik gelegd en vastgebonden aan de grond, wat zijn rug openhoudt. “Je bent een stoute jongen WM, een stoute jongen.”  BLF pakt zijn zweep, en geeft achtereenvolgens een paar keiharde zweepslagen. WM schreeuwt het uit van de pijn. “AU!! AARGH!! HOU OP!!” BLF negeert het, en gaat door met slaan. WM laat ondertussen al flinke tranen. “WAT IS ER MIS MET JE. SERIEUS, WAAROM DOE JE DIT?” “Seriously, je denkt toch niet dat je my first bent?”. WM krijst het uit van de pijn. “Let’s make it more interesting… wat denk je van een triootje?” WM geeft al geen antwoord meer, de pijn van de zweepslagen is vrijwel ondragelijk. “Is necro niet iets voor jou?” “Wat, wil je Necrodeus hier in mee laten doen?”, roept WM. “Nee, niet dat bedoel ik met necro… ik bedoel het andere soort necro.” Ineens snapt WM waar BLF op doelt. “NEE! ALSJEBLIEFT NIET! ALSJEBLIEFT!” Maar BLF negeert het. Hij raapt het lijk van Para op, en WM kan vanaf de grond horen dat BLF er heel verkeerde dingen mee doet. “BLF… alsjeblieft, mij verkrachten is al erg genoeg. Maar haal er geen lijk bij. Alsjeblieft BLF, alsjeblieft, vermoordt mij gewoon direct. Alsjeblieft!” BLF geeft een giechel. “Dat wordt de ‘Happy Ending’! Maar eerst, geniet nog even van de mainshow!” BLF, doet zijn broek uit, en WM sluit zijn ogen. Het enige wat hij nu kan hopen, is dat het snel voorbij is.

Twintig minuten later ligt WM er nog steeds. Helemaal helder is hij niet meer. De combinatie van de pijn door de zweepslagen, en het ongemakkelijke gevoel van BLF’s ‘seksshowtje’, waren hem te veel geworden. “Nou WM, bedankt voor de experience! You did a great job! Vaarwel!” WM voelde nog een keer hoe hij in het achterhoofd werd gestoken, en toen werd alles zwart.

Een kanonschot klonk, die de dood van WM bevestigde. BLF giechelde weer. Dit was zijn leukste kill tot nu toe!


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

49 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 09 jul 2015, 15:06

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Wat was er nou allemaal aan de hand?”
Lyne kijkt Sushi niet aan, maar wijst op een rots die uit het water steekt.
“Ik zweer het je, het water is aan het dalen! Toen ik eerder keek was die rots nog niet te zien, en inmiddels steekt hij al een halve meter boven het water uit! Wat moeten we doen als al het water straks weg is?”
Sushi trekt een grimas.
“Verder lopen, neem ik aan. Maar de zee is diep Lyne, het kan nog uren duren totdat al het water weg is.”
Lyne opent haar mond om iets terug te zeggen, maar wordt onderbroken door een kanonschot. Een stem galmt door de Arena.
“Wij willen Sushi, Lyne, Hitomi, Necrodeus en BLF feliciteren met het behalen van de laatste 5!”
Geschokt kijken Sushi en Lyne elkaar aan.
“Laatste 5? Dat betekend-”
“WM en Para zijn dood, en BLF heeft het op een of andere manier overleefd.”
Lyne knikt afwezig.
“En Hitomi leeft dus ook nog.”
Sushi voelt enige irritatie opborrelen. Zelfs na alles wat er gebeurd is kan Lyne Hitomi niet uit haar hoofd zetten.
“Niet voor lang meer, als het aan mij ligt!”
Lyne kijkt Sushi vuil aan.
“Wat bedoel je daarmee?”
Sushi haalt zijn schouders op.
“Lyne, ik weet wat jij voor Hitomi voelde, maar ze heeft je bedrogen. Ze heeft Adje gedood, en ons naar de slachtbank geleid. Ze heeft nooit iets voor je gevoeld!”
“Dat is niet waar!”
Geschrokken kijkt Sushi achterom. Naast hen ligt het schip van Team Wit, en daar, op het dek, staat Hitomi.
 
Sushi trekt direct zijn spadroon tevoorschijn.
“Dat jij je hier nog durft te vertonen! Bij de schatkistgrot heb je geluk gehad, maar dit keer laat ik je niet zomaar gaan!”
Hitomi kijkt Sushi even aan, en richt zich vervolgens op Lyne.
“Ik kom je- jullie waarschuwen” zegt ze, terwijl ze het schip van Team Zilver bestijgt. Sushi wil haar te lijf gaan, maar Lyne houdt hem tegen.
“Geef haar op zijn minst de kans om uit te leggen wat ze bedoeld!”
Met tegenzin laat Sushi zijn spadroon wat zakken. Hitomi glimlacht flauwtjes naar Lyne; Sushi voelt een golf van afgunst door zijn lichaam.
“Goed, vertel op. Waarvoor wil je ons waarschuwen?”
Hitomi wendt zich weer tot Sushi.
“Ik en WM zijn daarnet BLF tegengekomen. Hij is zijn verstand volledig verloren. Hij heeft WM verkracht, en blijkbaar ook gedood. Je- jullie moeten uit zijn buurt blijven.”
Sushi schrikt; het was al langer duidelijk dat BLF sluw is, maar zó gevaarlijk had hij hem niet ingeschat.
“Goed, is dat alles wat je te zeggen hebt? Verlaat dan nu dit schip, voordat ik me bedenk en je alsnog aan mijn spadroon rijg!”
Hitomi slaakt een diepe zucht.
“Eigenlijk is er nog iets.”
Vol afschuw ziet Sushi hoe Hitomi richting Lyne loopt, en haar handen vastpakt. Lyne’s gezicht lijkt een combinatie van angst, verbazing en blijdschap.
“Lyne, ik-”
 
Voordat Hitomi haar zin kan afmaken, klinkt er ineens een overweldigende brul. Voordat Sushi goed en wel beseft wat er gebeurd, ziet hij een gigantische tentakel oprijzen en Lyne neerslaan. Met een smak valt Lyne op de grond; bewusteloos.
“Wat- Wat is dat?” gilt Hitomi.
Sushi trekt een grimas.
“De kraken.”
Vol afschuw kijkt Sushi naar het monster dat zijn schip aanvalt. Het monster waar zijn vader naar op zoek was op het moment dat hij geboren werd. Het monster waar hij en zijn team helemaal aan het begin van de Hongerspelen tegen gevochten hebben.
“Hoe kunnen we hem verslaan?” gilt Hitomi, terwijl ze een tentakel ontwijkt.
“Geen idee!” schreeuwt Sushi terug. Hij probeert na te denken. Heeft hij tijdens zijn eerste ontmoeting met de Kraken ergens een zwakke plek ontdekt? Hij herinnert zich de pijlen van T.G, het mes van Adje en zijn eigen Spadroonslagen, maar niets leek enig effect te hebben. Misschien ergens anders? In het logboek van zijn vader? Of op de muurschilderingen die Lucoshi gevonden had? Sushi denkt terug. T.G stond op wacht, en hij, Adje en Lucoshi waren op onderzoek. Plots viel Lucoshi in een gat, en… Nee wacht. In de schatkistgrot was Lucoshi de verkeerde kant opgelopen. Hij verwart het met hun avontuur op het Palmeiland, waar-
“Het dynamiet!”
“Wat?”
Sushi wil antwoorden, maar ziet dan hoe een gigantische tentakel op het bewusteloze lichaam van Lyne afkomt. Hij trekt zijn spadroon, maar Hitomi is sneller. Met een welgemikte worp gooit ze haar mes in de tentakel, waardoor deze vast komt te zitten aan het schip. De radars in Sushi’s hoofd werken op volle toeren. Hij kan de Kraken verslaan, maar er zal nooit genoeg tijd zijn om veilig weg te komen. Dat betekend…
“Hitomi! Hitomi! Als je echt om Lyne geeft, breng haar dan in veiligheid! Draag haar mee naar jouw schip, en vaar zo ver mogelijk weg!”
Hitomi kijkt hem verward aan.
“Wat? En de Kraken dan?”
Sushi glimlacht.
“Maak je daarover geen zorgen, ik regel het wel!”
Hitomi knikt, en rent naar het roerloze lichaam van Lyne.
 
Ondertussen probeert Sushi de Kraken af te leiden.
“Hé beest! Hierzo!”
Drie tentakels komen op Sushi af, maar met een behendigheid waarvan hij zelf niet wist dat hij het in zich had, ontwijkt hij ze en springt op de railing. Met de wind die door zijn haren waait, voelt hij zich voor het eerst een échte piraat… Net als zijn vader. Uit zijn ooghoek ziet Sushi hoe Hitomi Lyne inmiddels in veiligheid heeft gebracht, en het schip van Team Wit langzaam wegvaart. Sushi zucht diep… Dit is het moment. Zo snel hij kan rent hij naar de opbergruimte, die verstopt zit onder een plank op het dek. Hij ziet een vishengel, een poot, enkele flessen rum… En de dozen Dynamiet. Tussen het eten vindt Sushi een doosje lucifers. Voordat hij ze kan pakken, moet hij echter opzij rollen omdat er een tentakel gevaarlijk dicht op hem af komt. Sushi trekt zijn spadroon tevoorschijn en slaat in de tentakel; de Kraken laat een oorverdovende gil uit. Sushi maakt van de gelegenheid gebruik om de lucifers te pakken. Met trillende handen opent hij het doosje, en steekt een lucifer aan. Hij kijkt recht in de ogen van de Kraken. Dit was het dan. Hier zou hij sterven, zo vlak voor de finish.  Sterven in een poging Lyne’s leven te redden. Uiteindelijk was dat wat hij heel de Hongerspelen gedaan heeft. Proberen Lyne’s leven te redden. Haar bewijzen dat hij van haar houdt, ook al kan zij die gevoelens niet beantwoorden. En nu vaart Lyne weg met Hitomi, en hij is hier, zijn leven opofferend voor haar. Sushi denkt terug aan zijn tijd in de Arena. Aan Lucoshi, en Adje en T.G. Aan het logboek van zijn vader. Hij heeft het nooit uit kunnen lezen, maar op die laatste paar pagina’s zal toch wel weinig belangrijks gestaan hebben. Sushi’s laatste gedachten dwalen nog 1 keer af naar Lyne. Heel eventjes gaat Sushi in gedachten terug naar het schoolfeest, nu een eeuwigheid geleden. Lyne’s lippen op zijn mond. Een gevoel van puur geluk zoals Sushi dat sinds die avond niet gevoeld heeft stroomt door zijn lichaam. Hij glimlacht, en gooit de brandende lucifer in de opbergruimte.
 
 
Als Hitomi enkele tientallen meters van het schip van Team Zilver vandaan is, hoort ze ineens een kreun achter zich. Ze kijkt om en ziet dat Lyne langzaam overeind komt, een hand tegen haar hoofd gedrukt. Hitomi snelt op haar af.
“Lyne! Hoe gaat het?”
“Gaat wel” kreunt Lyne. “Wat is er gebeurd?”
“We werden aangevallen door de Kraken. Maar ben maar niet bang, we zijn nu veilig!”
“Waar is Sushi?”
Voordat Hitomi kan antwoorden, klinkt er een enorme knal. Een golf van hitte waait over hun gezichten. Met open mond staren Hitomi en Lyne naar de plek waar daarnet nog het schip van Team Zilver had gelegen. Alles wat er nog te zien is, zijn brandende brokstukken.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

50 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 17 jul 2015, 15:21

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Met een langwerpig stuk steen als hefboom probeert Necrodeus zijn vlot van de bodem los te maken, maar hij ligt muurvast. Er is werkelijk geen beweging in te krijgen, en als hij nog meer kracht probeert te zijn dreigt hij flauw te vallen. Gefrustreerd schopt hij een ronde, witte steen weg. Hij kan het zich niet veroorloven om nog veel langer op deze kale rots door te brengen. Het is dan ook tot zijn vreugde als hij de stem van Claudius Templesmith door de arena hoort galmen. ‘Wij willen Sushi, Lyne, Hitomi, Necrodeus en BLF feliciteren met het behalen van de laatste 5!’ Necrodeus kan het niet geloven. Ondanks alle verwondingen en tegenslagen die hij deze Spelen heeft opgelopen is hij toch als een van de laatsten nog steeds in leven. Met een beetje geluk vechten zijn tegenstanders de strijd onderling uit en hoeft hij zelf weinig meer te doen. Maar nee, die gedachte zet hij al weer gauw uit zijn hoofd. Hij is niet de persoon om dingen aan het toeval over te laten. Als hij nog van plan is om te winnen, dan zal hij laten zien dat hij dat daadwerkelijk verdient. Niet zoals Leticia, die haar laatste uren maar een beetje nutteloos op het tropische eiland doorbracht, hopende dat het toeval haar overwinning zou worden. Het is maar goed dat hij haar uiteindelijk kwam vermoorden, anders zou ze daar nu misschien nog steeds rondlopen. Voor het eerst sinds zijn fortuinlijke herstel kan Necrodeus weer grijnzen. Hij is de enige overblijvende tribuut van Team Goud. Precies zoals hij het gewild had. Zelfs zijn aartsrivaal WM heeft blijkbaar eerder dan hij in het zand moeten bijten. Ergens vraagt hij zich af hoe zijn laatste teamgenoot aan zijn einde is gekomen, maar dat is nu niet van belang. Met hernieuwde energie gaat hij weer met zijn vlot aan de slag.

Maar het lukt nog steeds niet. Het vlot is compleet vastgelopen op de rotsen en zo goed als onbeweegbaar. Teleurgesteld laat Necrodeus zijn blik afglijden naar de zee, die zich inmiddels nog verder heeft teruggetrokken. Eigenlijk zou het gekkenwerk zijn om te proberen het vlot helemaal die kant op te krijgen, maar hij heeft geen keus. Er zijn op dit eiland geen bomen of lianen om een nieuw vlot van te maken, en kan het vele oneffen gesteente onmogelijk als rolmechanisme gebruiken. Zodoende zet hij nog eens flink kracht op zijn hefboom. Het wordt zwart voor zijn ogen, maar dat kan hem niets schelen. Hij moet en zal hier wegkomen. Dan hoort hij ineens een knak. Als hij weer kan zien merkt hij op wat er gebeurd is: zijn steen is een tweeën gebroken. Een kreet van woede galmt over het schatkisteiland. Nu heeft Necrodeus helemaal geen hulpmiddelen meer om zijn vlot op gang te krijgen. Ontmoedigd ploft hij neer op het hout, wat onder zijn gewicht een krakend geluid maakt. Hij raapt een ronde, witte steen voor zijn voeten op en wil deze weggooien, maar dan merkt hij ineens iets op. De steen die hij nu in zijn hand heeft ziet er precies hetzelfde uit als degene die hij eerder een trap gaf. Zou het dezelfde soort steen zijn? Hij kijkt in het rond, maar hij ziet verder alleen maar donkere, onregelmatige rotsen. Nu hij erover nadenkt heeft hij die steen niet eerder bij zijn voeten zien liggen. Zou het een truc van de spelmakers zijn? Hij bestudeert de steen aandachtig. ‘Een steen,’ oordeelt hij uiteindelijk. Hij wrijft er nog eens overheen met zijn vinger, en gooit ‘m daarna weg. Terwijl hij opnieuw in de weer gaat met zijn vlot heeft hij niet in de gaten dat de steen zich ontpopt tot een krab en vervolgens wegloopt.

Ondertussen begint de wanhoop bij Necrodeus toe te slaan. Om nog eens iets te proberen maakt hij een van de lianen waarmee hij het hout verbonden heeft los en bindt deze vast aan de mast. Daarna probeert hij het vlot uit alle macht vooruit te trekken. Hij beseft dat hij er zo best idioot uit moet zien, maar hij kan zich niets anders meer bedenken. Hij wil hier ten koste wat het kost wegkomen, maar zijn vlot lijkt de strijd te hebben opgegeven. Even overweegt hij om gewoon te gaan zwemmen, maar dat lijkt hem met al die zeemonsters in het water zwemmen geen goed idee. Zodoende geeft hij nog maar eens een flinke ruk aan het touw, niet in de gaten hebbend dat hij geobserveerd woord door het krabbetje dat hij paar minuten geleden weggegooid had. Hij gebruikt al zijn kracht, maar het lukt echt niet. Hij begint steeds erger te zweten, er ontstaan zwarte plekken in zijn gezichtsveld en zijn grip op het touw wordt slapper. De inspanning wordt hem te veel en verliest het bewustzijn.

Het licht van de vroege avondzon streelt zijn gezicht. Langzaam doet Necrodeus zijn ogen open. Het duurt een paar tellen voordat hij beseft waar hij is. Hij kijkt om zich heen ziet niets anders dan rotsen en steen. Heel even hoopte hij dat hij gewonnen had en dat hij zich nergens meer zorgen om hoefde te maken. Maar het tegendeel is waar. Hij zit nog steeds vast in deze barre hel, samen met zijn vlot, welke vastgelopen is op de rotsen en… opeens merkt hij dat zijn vlot weg is. Verbaasd kijkt hij in het rond. Hoe heeft dit nu kunnen gebeuren? Is het water plotseling gestegen toen hij buiten westen lag? Onmogelijk. Dan zou hij nu verdronken moeten zijn. Zijn blik dwaalt af naar de kustlijn, die inmiddels hopeloos ver bij hem vandaan ligt. Terwijl hij in die richting kijkt ziet hij nog iets. Een bewegend object. Een bewegend object dat zich richting de zee begeeft. Een bewegend object dat zo te zien van hout gemaakt is. Zijn vlot! Zo snel als hij kan holt Necrodeus achter zijn bezitting aan. Zijn aangetaste conditie zou hem normaliter verhinderen om op topsnelheid te rennen, maar zijn verbazing is zo groot dat hij daar even geen rekening mee houdt. Hij komt dichterbij, en ziet dat het inderdaad zijn vlot is. Zijn eigen vlot, die wordt voortgestuwd door een golf van… krabben? Necrodeus moet zich in houden om niet op de grond te zakken van het lachen. Nog nooit eerder in zijn leven had hij zoiets lachwekkends gezien. Hij heeft geen idee waarom deze krabbetjes heb helpen, maar hij vindt het best. Blijkbaar gunnen de spelmakers hem nog een kans om de overwinning te halen. In een poging om zijn vlot in te halen trekt hij nog een extra sprintje en springt als hij eenmaal dichtbij genoeg is vloeiend op het hout. Onmiddellijk laat hij zich vallen. Door de inspanning was hij weer bijna flauw gevallen, maar hij heeft het nét kunnen redden. De zee komt steeds dichterbij en uiteindelijk raakt zijn vlot met een plons het zoute zeewater. Hij voelt zich meteen weer op dreef als de koude spetters zijn gezicht raken. Wonder boven wonder heeft hij het ruime sop weer bereikt.

De krabbetjes die zijn vlot voortstuwden worden meegevoerd door het zeewater een slaan al gauw weer op de kust. Voor de tweede keer deze Hongerspelen voelt Necrodeus zich dankbaar. Hij had altijd al meer met dieren gehad dan met mensen, maar dit is de eerste keer dat hij daadwerkelijk hulp heeft ontvangen van een dier. En niet eens van dolfijn of iets dergelijks. Een van de krabbetjes zit nog steeds op het vlot. Pas als hij een paar vreemde piepgeluidjes maakt merkt Necrodeus hem op. Zijn piepkleine kraaloogjes staren hem aandoenlijk aan. Necrodeus voelt zich bijna smelten van binnen. ‘Bedankt, maatje,’ zegt hij glimlachend. Het krabbetje staart hem nog even aan en vouwt zichzelf daarna op unieke wijze in elkaar. In deze staat lijkt hij meer op een steen. Dezelfde soort steen die Necrodeus eerder weggegooid had. Nu begrijpt hij waarom die steen zich leek te verplaatsen. Als hij zich herinnert hoe hij het beestje eerder geschopt en weggegooid had voelt hij zich haast schuldig. Maar hij kan niet te lang stil blijven staan bij wat er zojuist gebeurd is. Eerst moet hij de eindfase van de Hongerspelen zien te overleven.

Niet lang na zijn vertrek galmt er nog een kanonschot door de arena. Necrodeus kan zijn geluk niet op: hij zit bij de laatste vier. Ondanks alles wat hem de laatste uren is overkomen zit hij gewoon bij de laatste vier. Het is nog te vroeg om te juichen, maar hij kan het niet laten om alvast te bedenken hoe hij de Hongerspelen gaat winnen. Nu hij verzwakt is zal hij uiterst voorzichtig moeten optreden, maar dat is juist zijn specialiteit. Hij heeft een geneesmiddel, een dodelijk vergif, een mes en daarnaast het gezelschap van een rare krabsoort. En niet te vergeten: hij heeft nog steeds zijn schaakboord. Daar heeft hij gedurende zijn tijd in de arena ongetwijfeld het meest aan gehad. Het is zijn kracht om in een op het oog benadeelde positie alsnog een slag te kunnen slaan, en dat heeft hij al meerdere keren bewezen. Wie weet kan hij de finale nog halen. Wie weet kan hij nog steeds winnen. En als hem dat niet lukt, dan wil hij op zijn minst voorkomen dat BLF of Hitomi wint, de twee grootste touwtrekkers van deze Hongerspelen die hem en talloze anderen als pionnen hebben gebruikt voor hun slinkse plan. Hij heeft altijd prima vrede gehad met het feit dat hij niet de sociaalste is, maar zo’n smerig spel als BLF en Hitomi hebben gespeeld gaat zelfs hem te ver. Vastberaden zet hij zijn vaartocht voort, bij de ondergaande zon vandaan. De opvallend koude wind die plotseling komt opzetten waarschuwt hem dat dit waarschijnlijk de laatste nacht gaat worden. Hoe de eindfase van de Hongerspelen er ook uit mag gaan zien, hij zal er in ieder geval invloed op hebben.

Profiel bekijken

51 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op za 18 jul 2015, 02:11

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
“Sushi... nee. NEE!” Lyne schiet spontaan in tranen. “Hoe kan dit… Nee!” “Lyne, rustig, rustig. Het komt goed. Sushi heeft zich geofferd voor jou. Hij wilde dat het zo ging”, probeert Hitomi troostend te vertellen. “Waarom ben ik dat waard! Hij hoefde zich nooit te offeren voor mij…” “Blijkbaar hield hij gewoon heel veel van je.” “Ik heb alleen nooit die liefde terug beantwoord. Hij hield van mij en ik… ik… liet hem in de steek.” Terwijl Lyne ontroostbaar er bij zat, moest Hitomi denken aan haar eigen situatie van kort geleden. Ook zij had er net het idee dat ze de liefde van andere mensen misbruikte. De liefde van Ulysses. De liefde van Lyne. Zojuist de liefde van WM. “Weet je… WM heeft zich net geofferd voor mij.”, vertelde Hitomi maar. Lyne keek haar vragend aan. “Jullie kenden elkaar toch nauwelijks?” “De situatie vroeg er om. BLF was aan het dreigen met een granaat. Hij dacht dat hij onsterfelijk was ofzoiets, en hij dreigde de granaat te gooien om ons allebei te vermoorden, tenzij hij WM mocht verkrachten.” Lyne keek verward. “Wacht… BLF heeft granaten?” “En een zweep. Hans heeft een paar mooie sponsordeals geregeld.” “Zo heeft hij dus ook die grot laten exploderen.” Lyne leek weer op te knappen. “Oke, buiten ons leeft BLF nog en verder dan Necrodeus.” “BLF riep iets naar ons dat hij Necrodeus neergestoken had, maar was vergeten te vermoorden.” “Wat?” “Volgens mij meende hij het. Dat betekent dat hij gewond is.” “Oftewel, ons grootste gevaar is BLF?” “Correct. BLF is niet te vertrouwen en mentaal niet in orde. Wel is hij gewond.” Zowel Hitomi als Lyne leken bewust te willen verzwijgen dat ze niet samen naar huis zouden kunnen. Ineens merkt Hitomi op dat er een pakketje naar beneden komt, met een zilvergekleurde parachute. “Lyne… een sponsorgift! Voor jou!” Lyne graait naar het pakketje, en maakt het open. “Het is… een boek.” Op het boek staat heel groot een plaatje van een panfluit, in plaats van de naam van een echte sponsor. Hitomi denkt na. Staat die panfluit voor een bepaalde organisatie ofzoiets? “Lyne, wat is het?” “Volgens mij is het gewoon dat stoffige logboek waar Sushi altijd mee zat…” De gedachte aan de zojuist Sushi bleef zwaar. “Logboek?” “Ja… Sushi heeft op een of andere manier het logboek van zijn vader meegekregen in de arena. Hij vond het heel belangrijk.” “Ik zou hem open maken vanaf het punt waar die bladwijzer in zit, ergens aan het einde.” Lyne bladert, en samen met Hitomi begint ze met lezen.

Kapiteins Logboek
19 maart
2285

Zojuist ben ik teruggekeerd van de Magma Plains. Helaas zonder succes. Een groot deel van de bemanning is overleden. In district 5 is het alleen maar erger geworden. Nickje is ziek geworden. Luiese zorgt goed voor haar, maar weet niet hoe hij haar moet redden. Ik hou nog steeds van Nickje, dus ik zal er alles aan doen om haar te redden. Ik heb van mijn goede vriend Corneel gehoord dat ze genezen kan worden met het bloed van een vampiermutilamt. Vampiermutilantem zijn mutilanten waar het Capitool controle over wilde krijgen om als oorlogswapens te kunnen gebruiken, maar dat lukte niet. Ze zijn allemaal gestort op de Paaseilanden. Het gaat een helse en levensgevaarlijke rit worden. Luiese zal met mij mee gaan. Ik heb hem verkeerd ingeschat. Het is een goede man. Hij zal de vader voor Sushi zijn die ik nooit had kunnen zijn.

Moge ik dit overleven, en Nickje kunnen redden.”

“Sushi’s vader lijkt mij een bijzonder goede man.”, zegt Hitomi. “Laten we verder lezen.”

“Het laatste hoofdstuk
2 april
2285

Lieve, lieve ‘kapitein’,

Vandaag is Luiese en de rest van de bemanning teruggekeerd met het geneesmiddel. Luiese heeft mij alles verteld. Hoe jij er alles aan hebt gedaan om aan het bloed te kunnen komen. Hoe jij ervoor hebt gezorgd dat Luiese heeft kunnen ontsnappen, terwijl jij je liet vermoorden door de mulitanten. Weliswaar heb je het niet overleefd, maar ik wil je nog een keer bedanken. Voor alles. Nooit heeft er iemand zo ontzettend veel om mij gegeven. Ik weet niet waarom ik dit voor je waard bent, en ik zal het ook nooit helemaal kunnen bevatten. Maar weet dat ik voor eeuwig van je zal houden. Je was een geweldige kapitein. Je zou waarschijnlijk een geweldige vader zijn geweest. Je moed en je heldendaad zullen nooit vergeten worden.

Vaarwel,
Nickje


P.S. Ik heb het je nooit kunnen vertellen, maar: Sushi is wel degelijk je zoon. Echt waar. Dat hij lijkt op Luiese, is toeval. Het is puur jouw bloed wat door zijn aderen stroomt. Dat hij maar net zo heldhaftig mag worden als jij.

“Sushi…” Lyne kon haar tranen niet meer in bedwang houden, en ook Hitomi had een brok in haar keel. “Hij was net zijn vader… bereid om alles op te geven voor degenen van wie hij houdt.”, zegt Lyne, vol met tranen in haar ogen. “Waarom… Waarom heeft hij niet gewoon kunnen overleven!”, schreeuwt Hitomi vol woede. “Dat had gekund… alleen toen kwam dit.”, antwoordt Lyne, wijzend op de Spelen. “Nou, ‘dit’ had helemaal niet gehoeven! Serieus, wat is het nut hiervan? Het enige wat de Spelen hebben gedaan, is mensen van mij afnemen van wie ik hou…”, zegt Hitomi vol tranen. Lyne, wetende dat haar rebelse uitspraken niet gewaardeerd zullen worden, probeert Hitomi tot rust te baren. “Hitomi, we kunnen het allemaal het beste gewoon laten gaan.” “Nee! Het was nergens voor nodig om een 12-jarig jochie als UNF –letterlijk- voor de leeuwen te gooien. Het was nergens voor nodig dat WM verkracht zou worden door een gestoorde homo. Het was nergens voor nodig dat Sushi zich liet opblazen om jou te kunnen redden. Snap je het dan niet? Dit is allemaal nergens voor nodig!” Lyne voelde enorm met Hitomi mee, maar gebaarde steeds dwingender naar haar dat ze op moest houden, voordat de Gamemakers uit woede voor haar rebelse acties Hitomi zouden vermoorden. “Hitomi! Genoeg! Ik ben het met je eens, maar… er komt iemand aan!” Hitomi kijkt de richting op waar Lyne naar toe wijst, en ze kan niet geloven wat ze er op hun af komt. Necrodeus, op een vlot, voortgestuwd door duizenden krabbetjes. “Hitomi, gebruik die woede van er net… en maak je klaar voor een gevecht.” Hitomi knikte. “Het is tijd voor onze eerste revange.”

Necrodeus klimt stijlvol het schip op, samen met een beestje op zijn schouder. “Nieuwe bondgenoten gevonden?”, grapt Hitomi. “Wat een humor. Weet je wel zeker wat een bondgenoot inhoudt? Je lijkt ze namelijk aan de lopende band te verslijten. Volgens mij heb je met iedereen die de laatste 10 heeft gehaald wel een bondgenootschap gesloten.” Hitomi telde even na. “Niet met Leticia.” “Dat kan ik dan wel weer begrijpen. Wat een nutteloos kreng was dat, zeg.” Hitomi werd even pissig. “Leticia was geen kreng. Niet volgens WM tenminste!” “Aaaah… WM. Wat jammer nou dat hij is overleden! Dan was ik dus toch wel het beste tribuut van de arena! Hoe is hij nou precies dood gegaan?”, vraagt Necrodeus geïnteresseerd.  “Hij is… verkracht door BLF.” Necrodeus schiet in de lach. “Dat krijg je er nou van!” “Genoeg met jullie gebash naar elkaar! Kom je hier om te vechten?”, vraagt Lyne. “Ik? O nee toch! Ik kwam voor onze afspraak. Toch Hitomi?” Op pijnlijke wijze wordt Hitomi er aan herinnerd dat ze met Necrodeus had afgesproken dat zij het leven van Lyne bij de laatste 5 zou offeren aan Necrodeus, in ruil voor een geheim bondsgenootschap. “Kom nou, daar ga ik mij nu toch echt niet aan houden? Het is nu 2 tegen 1, je gaat een gevecht nooit winnen nu!” “Dat betwijfel ik. Weet je, een paard of een pion en een koning kunnen samen nooit de koning van de tegenstander schaakmat zetten. Ondanks het overwicht, zal het altijd in een remise eindigen.” “Tieft alsjeblieft eens op met je schaak-analogieën en vertel ons wat je in vredesnaam hiermee bedoelt!”, roept Hitomi geïrriteerd. “Ugh, verwaand wijf, ik hou wel op. Mijn punt is, ik wil toch weer terugkomen op dat dealtje.” “Ik heb nee gezegd, Necrodeus.” “Niet jij, Hitomi! Lyne, wat dacht jij er van om samen te werken?”. Necrodeus wist waar hij mee bezig was. Hij wilde het volgens hem vuile spelletje van Hitomi tegen haar gebruiken.

“Lyne, doe het niet. We vermoorden hem samen.”, probeert Hitomi gelijk. “Ik… nee… Wat bedoel je, Necrodeus?” Necrodeus geeft een lachje. “Ik weet niet of je er nog ooit aan denkt, maar zelfs al vermoorden jullie mij en weten jullie BLF te verslaan, dan moeten jullie tegen elkaar in de finale. Wat een leuke situatie geeft dat! Wat je nu ook kan doen is mij Hitomi laten vermoorden en dan blijven we samen over. We vermoorden BLF, we vechten de finale samen uit. Deal?” “Lyne, hij probeert ons uit elkaar te drijven. Hij weet dat hij ons samen niet aan kan!” “Kom op, luister niet naar Hitomi. Ze heeft je vaker genept. Wil je weten wat er gaat gebeuren als jullie nu samen mij gaan vermoorden?” “Wat?” “Hitomi brengt je naar BLF, om jou ter plekke te laten vermoorden. Dat heeft ze vaker gedaan, weet je nog? In de schatkistgrot, eerst. Ze hebben samen nog steeds een verbond.” “Daar heb je geen enkel bewijs van!”, schreeuwt Hitomi. “O jawel. Toen WM en jij zogenaamd ‘samenwerkten’… je hebt gewoon WM naar BLF toe gebracht om hem te vermoorden! Zo doen jullie het al vanaf het begin!”, verklaart Necrodeus, overtuigt van zijn gelijk. Hitomi slikt. Ze weet dat het niet waar is wat Necrodeus zegt, maar… hoe hij het brengt is echt heel overtuigend. “Ik wist niet eens dat BLF nog leefde toen ik met WM samenwerkte.”, probeert Hitomi terug te brengen. “Dat wist je waarschijnlijk wel. Je hebt gewoon kanonschotten geteld volgens mij. Op dat moment was het logischer dat Para was overleden dan BLF, aangezien BLF de grot tot instorten heeft gebracht.” Hitomi kijkt naar Lyne, die haar vragend aankijkt. “Is het waar wat Necrodeus zegt?”, vraagt Lyne. “Nee! Wat er met WM gebeurd is bij de Hoorn is nooit mijn plan geweest. Ik dacht oprecht dat BLF dood was, en anders had ik nooit meer met hem willen samenwerken. Alsjeblieft Lyne, je moet mij geloven.” “Ik zou het niet doen, Lyne! Je weet hoe Hitomi is! Het gaat je je leven kosten!” “Alsjeblieft Lyne, vertrouw mij. Alsjeblieft!” Lyne kijkt verdwaasd om zich heen, wetende dat ze een keuze moest maken. Even dacht ze terug aan het zinnetje van Sushi’s vader, over Luiese. Hij deed haar denken aan Hitomi. ‘Ik heb hem verkeerd ingeschat. Het was een goede man.’ “Hitomi…” “Ja?” Hitomi kijkt haar smekend en angstig aan. “Ik vertrouw je. We gaan samen een einde maken aan Necrodeus.”

Necrodeus vloekt eventjes in zichzelf. Het was ook te mooi om waar te zijn, dat Lyne Hitomi in de steek zou laten. Nu kwam het er op aan. Hitomi riep Lyne naar zich toe. “Lyne! In de kapiteinskamer ligt je zwaard!” “Het leeuwentemmer-zwaard?” “Ja die! Pak hem! Ik hou hem bezig met mijn mes!” “Aye aye, Hitomi!”, antwoordt Lyne. Hitomi grijpt haar mes, en gaat voor Necrodeus staan. “Al zo lang samen in de arena, en we hebben nog nooit met elkaar gevochten.” “Voor alles een eerste keer.” “Ik ga je vermorzelen, weet je dat. Dat zou WM gewild hebben.”, zegt Hitomi. Necrodeus reageert niet eens meer, wetende dat hij heel snel Hitomi zou moeten verslaan voordat Lyne terug zou komen. Hij moet een herdersmat proberen te flikken. Necrodeus weet echter de risico’s van zo’n tactiek: als hij niet slaagt, is hij gelijk enorm kwetsbaar. Hitomi, enorm getraind met haar mes, merkt dat Necrodeus haar zo snel mogelijk af wil maken. Ze profiteert van de open ruimtes die Necrodeus geeft als hij zijn slagen wil maken, waardoor hij niet aan normaal vechten toekomt. “Bezig met een labradormat?”, zegt Hitomi. “Herdersmat heet het!”, roept Necrodeus. Terwijl Hitomi voornamelijk enorm snel vecht met haar mes, profiterend van alle ruimtes die Necrodeus ook maar kort open laat, probeert Necrodeus op tactische wijze snel iets te bedenken. Een paardensprong heeft geen zin, dan flikkert hij van het schip. Zodra hij ook maar iets wil proberen met zijn mes, slaat Hitomi sneller terug. Het heeft zo geen zin, hij is kansloos. Maar dan… hij heeft de krab nog! “Sorry vriend, maar het moet wel!”, fluistert hij naar de krab. Hij smijt het krabbetje naar Hitomi’s hoofd, die geïrriteerd er op reageert. “Aaargh, wat is dit!” Nu had Necrodeus kansen. Hij valt Hitomi gelijk aan, die op de grond duikt. “Tijd voor dromenland… voor eeuwig!”, roept hij. Hitomi kijkt angstig toe, kijkend naar hoe haar einde nadert.

“Wegwezen!”, hoort hij ineens, en ternauwernood ontwijkt Necrodeus een ongecontroleerde klap van een zwaard. “Lyne! Je hebt het zwaard gevonden!”, roept Hitomi blij. “Het zwaard van Dokter Leeuw”, zegt Lyne trots. “Geef je over, Necrodeus. Dan maken we er snel een einde aan.”, roept ze hierna. “Wat dacht je van nee? Ik ben echt niet bang voor iemand die maar wat wild met een zwaard zwiept.”, zegt Necrodeus spottend. Lyne rent op Necrodeus af, en met enige moeite ontwijkt hij alle wilde slagen van Lyne, die uitgeput raakt. “Mijn beurt!”, roept Necrodeus, en hij grijpt het zwaard uit de handen van Lyne. “Vaarwel!”, schreeuwt hij, maar na een korte opeenvolging van gebeurtenissen, voelt hij ineens een mes in zijn zij. Necrodeus stort op de grond neer, wetende dat er nu geen ontsnapping meer mogelijk is. “Je hebt het goed geprobeerd, Necrodeus. Jammer genoeg was ik beter.”, zegt Hitomi lachend. “Ach, vlei jezelf alsjeblieft niet zo erg. Je staat hier enkel nog omdat je je bondsgenoten misbruikt, al vanaf het begin. Ik ben zo ver als dit gekomen, enkel door mijzelf. Ik heb geen hulp nodig gehad, van niemand. Ik ben trots op mijzelf.”, glimlacht Necrodeus, ietwat arrogant. “Nog laatste woorden, Necrodeus?” “Nou, mag ik nog een schaakanalogie doen?” Hitomi zucht. “Wat.” “Nou, soms is een speler helemaal bezig met het zo snel mogelijk uitschakelen van een ander schaakstuk. Uiteindelijk lukt het hem… maar heeft hij helemaal niet in de gaten dat zijn eigen schaakstukken vrij voor de aanval staan. Dan heeft hij wel de koningin van zijn opponent gepakt… maar ineens staat hij zelf schaakmat.” “Hoe bedoel je?” “Kijk eens achter je.” Hitomi steekt haar mes in de buik van Necrodeus, die nog niet gelijk dood gaat, maar wel op sterven ligt. Ineens ziet ze dat Lyne er haast bewusteloos ligt, met een wond van een mes in haar bovenarm. “Lyne, ik… ik…” “Help me Hitomi, alsjeblieft, help me.”, zegt Lyne zwakjes. “Dat zal ik proberen. Echt waar!” Ook Necrodeus probeert nog zich er in te mengen. “ik deel dit omdat ik absoluut niet wil dat blf gaat winnen: ik heb nog een geneesmiddel in mijn zak.” “Echt waar?” “Pak die flikker voor mij, wil… je…” Praten gaat hem steeds moeilijker af. Hij kijkt  naar boven. “Vaarwel.”

Een kanonschot bevestigt de dood van Necrodeus. Team Goud is definitief uitgeschakeld.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

52 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op za 18 jul 2015, 16:11

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Een frisse bries waait over de haven van district 4. Een eenzame visser drijft op het water. Verder lijkt alles uitgestorven. Het hele district zit voor de televisie. Het moment waarop iedereen het hele jaar wacht is weer bijna aangebroken: de finale van de Hongerspelen. In een rijke villawijk komt een voertuig aangereden. Recht voor een van de grootste en mooiste villa’s stopt hij, en twee mensen stappen uit. Rustig lopen ze naar de rijk versierde deur. Normaal kunnen ze rond deze tijd van het jaar niet over straat zonder constant lastig gevallen te worden door fans, maar iedereen zit nu voor de tv. De oudste van de twee, een jongeman in de twintig, belt aan. De deur gaat open, en een kleine vrouw van 16 jaar doet open. Glimlachend kijkt ze naar de twee gezichten.
“Wat fijn dat jullie konden komen!”
Tuffie glimlacht.
“Dit zouden we niet willen missen!”

Hitomi leidt Tuffie en Jolien naar binnen. Jolien kijkt vol bewondering om zich heen.
“Het is echt een prachtig huis geworden!”
Hitomi glimlacht.
“Tja, we hebben nogal veel geld kunnen krijgen door de verkoop van onze eerste villa’s. Schijnbaar zijn er veel mensen die in het voormalige huis van een Hongerspelen winnaar willen wonen.”
Als de drie in de woonkamer aankomen, zien ze WM op de bank zitten. Met een brede grijns op zijn gezicht kijkt hij naar de twee bezoekers.
“Niet te geloven dat jullie konden komen! Ik had verwacht dat toch op zijn minst 1 van ons nu bij Caesar zou zitten!”
Tuffie grijnst terug en omhelst WM. Terwijl ook Jolien WM begroet, zegt hij:
“We zijn dit jaar niet eens gevraagd! Blijkbaar werkten we vorig jaar te weinig mee. Ze willen graag gasten die de Hongerspelen ophemelen. Ik neem aan dat dat ook de reden is waarom jullie thuis zitten?”
WM schudt zijn hoofd.
“Ze hebben me gebeld, maar ik had geen interesse. Ik heb wel wat beters te doen dan de hele avond luisteren naar Hans die opschept over de prestaties van BLF.”
Tuffie grijnst.
“En jij, Hitomi?”
Hitomi haalt haar schouders op.
“Ik ben 1 keer naar de studio gekomen, en dat was puur omdat er in die Hongerspelen dusdanig veel verwezen werd naar mijn jaar dat ik nauwelijks kon weigeren. Verder weiger ik aan die onzin mee te werken.”
Jolien kijkt bedenkelijk.
“Je weigert mee te werken, maar je woont wel samen met een van de mentors? Is dat niet een beetje krom?”
WM kijkt met opgetrokken wenkbrauwen naar Jolien.
“De enige reden dat ik mentor ben van die kinderen, is zodat ze op zijn minst een eerlijke kans hebben tegenover de vechtmachines die Hans jaar in jaar uit op ze af stuurt. Als ik geen mentor was geweest, had JiHawk vorig jaar gewonnen!”
Tuffie gaat zitten, en kijkt naar de televisie. De reclame is nog bezig; de pre-finale met Caesar moet nog beginnen.
“Maar wie hebben ze nu dan als gasten? Buiten Hans bedoel ik?”
WM kijkt bedenkelijk.
“Even denken… T.G hebben ze uiteraard niet benaderd, ze willen geen herhaling van vorig jaar. Tosti is inmiddels spelmaker, dus die zal er geen tijd voor hebben; tenslotte heeft hij het mentorschap ook overgedragen aan Jelle. Fisico is er natuurlijk niet meer… Ik weet dat ze Ad Venture graag wilden hebben, maar niemand schijnt te weten waar die zich bevindt.”
Jolien lacht.
“Ik heb laatst nog een kaart van Ad Venture gekregen. Hij zit ergens in de wildernis in het Noorden.”
Hitomi rolt haar ogen.
“Dus ik ben niet de enige met wie hij contact blijft zoeken? Toen WM en ik samen gingen wonen kreeg ik een kaart waarin hij liet weten dat, mocht het tussen ons niet werken, hij altijd beschikbaar is.”
Tuffie lacht hardop, en ook WM moet grinniken.
“Maar goed, zullen we maar eens gaan kijken?”

“Dat was Cansel Sert met haar cover van “Een magistiek avontuur op de zee”! Nu terug naar de studio, waar Caesar Flickerman met 3 experts zal terugblikken op alweer de 15e editie van de Hongerspelen!”
“Dank je, Lorenzo!”
Het publiek klapt uitzinnig. Caesar maant ze glimlachend tot stilte.
“Welkom terug bij de Hongerspelen! Voor de break zag u hoe Necrodeus stierf, en daarmee de kansen van Team Goud in deze Hongerspelen definitief beëindigde. Voordat we gaan kijken naar de ontknoping, gaan we eerst even terugblikken op alles wat er de afgelopen dagen in de Arena gebeurd is. Welke tributen zijn er gestorven? Welk team was het beste? En wie zal de Arena dit keer levend verlaten? Bij mij in de studio zitten 3 bekende gasten. Ik stel ze even aan U voor!”
Caesar wendt zich tot de bekende paarse bank, waar 3 “experts” zitten te wachten.
“Allereerst is hier mijn vaste gast. Al jaren een expert op het gebied van de Hongerspelen, en tevens jaarlijks de mentor van enkele beruchte tributen: Hans de Struisvogel!”
Hans zwaait joviaal lachend naar het publiek, dat uitzinnig begint te klappen. Caesar maant ze tot stilte en richt zich tot de volgende gast.
“Naast Hans zit iemand die ik ook al eerder in de studio heb gehad. Hij nam deel aan een de wegens omstandigheden vroegtijdig beëindigde 11e Spelen, en is sinds kort ook mentor van district 2: Jelle!”
Een beleefd applaus klinkt uit het publiek, terwijl Jelle uitbundig zwaait. Caesar schudt zijn hoofd en wendt zich tot zijn laatste gast.
“En tot slot, iemand die wellicht niet veel weet van de Hongerspelen, maar des te meer van één van onze kanshebbers: Hitomi’s verloofde Ulysses!”
Ulysses, een lange man met donkere haren, knikt stoïcijns naar het publiek, dat niet zeker weet of ze moeten klappen. Na een wat ongemakkelijke stilte schraapt Caesar zijn keel en begint met zijn vragen.
“Goed. Hans, Jelle en Ulysses: wat is jullie eerste, algehele indruk over deze Hongerspelen?”
“Het heeft werkelijk waar alle verwachtingen overtroffen Caesar! Na de tegenvaller van afgelopen jaar dacht ik dat de magie van de Hongerspelen misschien verdwenen was, maar niets is minder waar! Deze editie was een van de- of nee, dé beste Hongerspelen óóit!”
Het publiek klapt uitbundig om de woorden van Hans. Caesar grinnikt.
“Ik moet het toegeven Hans, ik heb dit enthousiasme gemist. Jelle, wat vond jij?”
“Ik vond het in het begin heel goed, maar na de dood van publieksfavoriet Dokter leeuw werd het-”
“Fijn om te horen. Ulysses?”
Ulysses haalt zijn schouders op.
“Het was wel oké denk ik. Geen idee, ik heb het niet echt gevolgd.”

Jolien barst in lachen uit.
“Hadden ze echt niemand anders kunnen vinden? Dit wordt één grote flop!”
Tuffie grinnikt, maar WM schudt zijn hoofd.
“Zolang Hans in een joviale stemming is, krijgt Caesar precies wat hij wil. De andere twee zullen waarschijnlijk nauwelijks aan het woord komen.”

“Goed, nu we jullie eerste algehele indruk weten, ben ik benieuwd naar jullie mening over de tributen van dit jaar. Hans?”
“Ik denk niet dat we ooit zo’n goede groep gehad hebben! Iedere dag opnieuw heb ik me uitstekend vermaakt! De zwakke, nietszeggende types als UNF en Lazerstraal werden vroeg gedood, terwijl interessantere types als Necrodeus en natuurlijk BLF ver kwamen! Er was verraad, liefde, vriendschap: alles wat je van een Hongerspelen kunt wensen!”
“Ik vond het jammer dat Jeffrey zo vroeg stierf, volgens mij was hij echt-”
“Kop dicht Jelle, Hans was aan het woord. Hans, wat wilde je verder nog zeggen?”
Hans grinnikt.
“Nee, dat was het wel zo’n beetje.”
“Goed dan. Jelle, had jij nog iets toe te voegen?”
“Wel, ik was zelf voornamelijk fan van Team Zilver. Devriendschap tussen Sushi, Adje, Lucoshi en T.G was magisch om te zien, en dat in combinatie met de liefde tussen Sushi en Lyne was-”
Hans lacht hardop.
“Liefde tussen Sushi en Lyne? Ik weet niet of je gekeken hebt, maar Lyne is lesbisch! Verliefd op dat vuile secreet van een Hitomi!”
Ulysses springt op en vliegt Hans naar zijn keel.
“Geen kwaad woord over Hitomi!”
Caesar springt geschrokken op.
“Beveiliging!”
Zo’n twintig peacekeepers komen de studio in gerend. Ulysses wordt geboeid afgevoerd. Hans strijkt geschrokken met zijn hand over zijn keel. Caesar lijkt lichtelijk van zijn stuk gebracht, maar hervat zich.
“Goed, dat was nogal een vervelend incident, maar we laten ons niet van de wijs brengen. Voor het eerst deed er dit jaar ook een beroemdheid mee in de Hongerspelen: Para, een van de jongste filmsterren van Panem. Wat vonden jullie daarvan?”
“Wel, ik vond dat de rivaliteit tussen Para en Tosti-”
“Ik vroeg het aan Hans!”
Jelle houdt beschaamt zijn mond, terwijl Hans grinnikt.
“Het was natuurlijk de ultieme stuntcasting! Para de filmster, die in de Arena moet vechten tegen zijn grootste fan! Het was een  perfect onderdeel in het ontroerende verhaal van BLF, een onzekere jongen die gepest werdt wegens zijn geaardheid en-”
“Onzeker? BLF heeft van het begin af aan samen met Jeanne de moorden op Pokéfan, Tuffie en Lennard gepland! Hij heeft zelfs zijn eigen bondgenoten Selletje en Jeanne verraden, omdat hij een geheim bondgenootschap met Hitomi had! BLF is de grootste badguy van deze hele spelen geweest!”
Er klinkt een luid boe-geroep uit het publiek. Caesar grijnst.
“Kijk Jelle, dáárom is het af en toe beter als je gewoon je mond houdt. Iedereen is dól op BLF! Eens kijken, over wie hebben we het nog niet gehad? Leticia, WM, Fisico…”
“We hebbe Roosjuh nog niet behandeld” zegt Hans spottend. Het publiek lacht goedkeurend. Ook Caesar grinnikt.
“Nee even zonder gekheid, ik denk dat we moeten praten over Dark Lisa. Zij is natuurlijk het ultieme bewijs dat die hele rebellie-”


Er wordt aangebeld. WM kijkt vragend naar Hitomi.
“Ik ga wel”
Hitomi staat op en loopt naar de deur. Verbaasd doet ze open. Er staat een jonge man voor de deur, iemand die ze al tijden niet gezien heeft.
“T.G? Wat doe jij nu weer hier?”
T.G kijkt schichtig om zich heen.
“Klopt het dat WM, Jolien en Tuffie hier ook zijn?”
Hitomi knikt verbaasd.
“Mooi zo. Luister, ik heb jullie hulp nodig…”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

53 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op za 25 jul 2015, 21:52

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
De sfeer in de controle kamer is gespannen. Nu de finale nadert zitten alle spelmakers op het puntje van hun stoel. De aandacht is volledig gericht op Hitomi en Lyne, die sinds kort weer herenigd zijn en zojuist Necrodeus gedood hebben. Seneca Crane, de hoofdspelmaker, komt met een zenuwachtige uitdrukking op zijn gezicht het vertrek binnengelopen. Hij wil een romantisch drama als in de finale van de vierde Hongerspelen ten koste wat het kost voorkomen, en is dus ook niet blij dat Hitomi en Lyne dreigen als laatste over te blijven. ‘Zijn er nog notabele dingen gebeurd terwijl ik weg was?’ ‘Negatief, meneer. We zijn klaar om de eindfase te initiëren.’ Het was Tosti die zijn vraag beantwoorde. Seneca loopt naar zijn ondergeschikte toe en kijkt over zijn schouder mee. ‘Gaan we nog iets doen aan ons lesbiennepaar? De finale hoort uiteraard een climax te zijn.’ ‘Maakt u zich  maar geen zorgen,’ antwoordt Tosti grijnzend. ‘Ik en mijn mannen hebben de nieuwe mulitantsoort inmiddels voltooid en aan de arena toegevoegd. Bij zonsondergang worden ze meteen actief.’ Seneca geeft een knik ter goedkeuring. ‘Jouw ideeën zijn altijd fascinerend, Tosti. Goed werk.’ Een enorme last valt van zijn schouders af. Hij gaat zitten en neemt een slok soep uit zijn mok. ‘Tot nu toe gaat alles zoals gepland. Initieer de eindfase.’

‘Blijf rustig Lyne! Ik ga je redden!’ Totaal in paniek vanwege Lyne’s verwonding zoekt ze de kleding van Necrodeus af naar het medicijn dat hij beweerde te hebben. Al vrij snel haalt ze een flesje tevoorschijn: een zwart flesje dat op een schaakpaard lijkt. ‘Alsjeblieft…’ Lyne kan nog maar met moeite praten. ‘Schiet op…’ ‘Natuurlijk doe ik dat!’ roept Hitomi hysterisch uit. Zonder te overdenken hoe ze het middel moet toedienen brengt ze het naar Lyne’s wond toe. Een paar druppels donkerrood spul valt op Lyne’s kleding, die direct begint op te lossen. Lyne schreeuwt het uit zodra de druppels haar tere huid bereiken. ‘Wat gebeurd er!?’ Hitomi kan niet geloven wat haar overkomt. Het ‘medicijn’ blijkt eigenlijk een vergif te zijn. ‘Wat… heb je gedaan…?’ ‘Nee, ik wilde dit niet! Echt niet! Het is Necrodeus’ schuld, hij zei dat hij een geneesmiddel had!’ De verdrietige blik in Lyne’s ogen verliest langzaam zijn focus. Een beeld dat Hitomi alleen maar erger van streek maakt. Ze had haar oprecht willen redden, maar nu sterft ze met het gevoel dat ze haar verraden heeft. Allemaal dankzij Necordeus. Laaiend draait ze zich om en maakt ze aanstalten om Necrodeus’ lichaam compleet te vernietigen, maar dan merkt ze ineens een flesje op, stevig vastgeklemd in de palm van zijn hand. Die had ze in haar paniek niet eerder opgemerkt. Onmiddellijk maakt ze het flesje los en werpt er een vluchtige blik op. De inhoud heeft een zilveren kleur die veel meer aan een medicijn doet denken. Op goed geluk trekt ze het dopje los en brengt de opening naar Lyne’s mond. Haar lichaam is bijna helemaal tot stilstand gekomen. ‘Kom op Lyne! Reageer!’ Haastig probeert Hitomi het middel naar binnen te gieten, maar het lijkt geen effect te hebben. In pure wanhoop giet ze het laatste restje over de wond in Lyne’s schouder en de brandplek die het vergif veroorzaakt had. Nog steeds geen reactie. De tranen springen haar in de ogen. Met een luide gil gooit ze het flesje kapot en slaat ze haar handen voor haar gezicht. Ze heeft gefaald. Ze heeft Lyne niet kunnen redden. Angstig wacht ze het kanonschot af, tegen al haar verwachtingen in hopende op een wonder.

‘Hitomi?’ De stem dringt niet tot haar door. Nog steeds huilt ze. ‘Hitomi? Wat is er met je?’ Nu kijkt Hitomi wel op. Haar mond valt open van verbazing als ze Lyne levend ziet. ‘Lyne… ik dacht…ik dacht dat ik jou…’ ‘Ja, dat dacht ik ook even,’ onderbreekt Lyne haar. ‘Ik weet niet hoe je het hebt gedaan, maar ik leef nog. Geen reden meer om je zorgen te maken.’ De glimlach op haar gezicht straalt een en al dankbaarheid uit. Hitomi kan haar blijdschap niet in woorden omzetten. Heel even dacht ze dat ze Lyne per ongeluk vergiftigd had en dat zij voor haar dood verantwoordelijk was, maar het tegendeel blijkt nu waar. Zonder haar gedrag te overwegen trekt ze Lyne naar zich toe en omhelst haar krachtig. Nog nooit in haar leven had ze zulke opluchting gevoeld. ‘Lyne! Godzijdank, ik wil niet weten hoe jij je gevoeld moet hebben!’ Nog steeds rollen de tranen over haar wangen. Nu echter van geluk. ‘Het doet er niet meer toe, Hitomi,’ reageert Lyne. ‘Uiteindelijk heb je mij toch gered. Bedankt daarvoor.’ Langzaam maar zeker laat Hitomi weer los. Haar blik glijdt af naar het paardenflesje in haar hand. ‘Het spijt me. Ik wist echt niet dat hij ook een vergif bij zich had. Hij had niets gezegd.’ Het lichaam van Necrodeus wordt ondertussen opgehaald door de hovercraft. ‘Dat kon je ook niet weten,’ stelt Lyne Hitomi gerust. ‘Je vond het medicijn op tijd, dus alles is goed. Dat vergif is nu mooi van ons.’ ‘Lyne…’ De affectie waarmee Hitomi haar naam uitspreekt doet Lyne versteld staan. ‘Hou je… nog steeds van me?’ Lyne reageert verbaasd. ‘Waarom vraag je je dat af?’ De moed zinkt Hitomi in de schoenen. Zoals ze al verwachtte is ze te ver gegaan om Lyne’s liefde nog te kunnen herwinnen. Ze had haar liefde misbruikt voor egoïstische doeleinden, had haar willen opofferen voor een verbond met Necrodeus en… ‘Lyne? wat doe je!?’ Totaal onverwachts pakt Lyne haar bij haar hals vast en kust haar vol op de mond. Wederom slaan Hitomi’s zorgen om in vreugde. Ze is ontzettend blij dat Lyne haar vergeeft terwijl ze dat in haar eigen ervaring eigenlijk niet verdiend heeft. Ze had haar willen gebruiken voor een smerig spelletje, maar alsnog beantwoordt Lyne haar vraag met liefde. ‘Het maakt niet uit wat je allemaal had willen doen, Hitomi,’ legt Lyne hartstochtelijk uit. ‘De hoofdzaak is namelijk dat je het nooit daadwerkelijk hebt gedaan. Ik weet dat het onderdeel was van jouw plan om mijn vertrouwen te winnen. Ik weet dat jij aanvankelijk plande mij te vermoorden. Maar het doet er niet meer toe. Een normaal mens zou zich in de Hongerspelen volledig overgeven aan zijn overlevingsdrang, maar jij niet. Hoewel wij uit twee verschillende teams komen liet je mij toch in leven. Ik ben trots op je.’ Opnieuw wordt Hitomi eraan herinnerd dat ze nog steeds in de Hongerspelen zit en dat Lyne uiteindelijk dood moet als ze nog wil winnen. Bij dat vooruitzicht lopen rillingen over haar rug. Misschien was het beter geweest om Lyne te laten sterven, zelfs voor haar. Dan had ze haar tenminste niet eigenhandig hoeven doden. ‘Lyne… besef je wel hoe egoïstisch ik ben geweest? Hoe kun je mij zo makkelijk vergeven!?’ ‘Nogmaals Hitomi, je bent niet egoïstisch geweest. Je hebt mij vaak geholpen toen ik het moeilijk had en zag uiteindelijk zelfs af van jouw plan om mij te laten doden. Iemand die zoiets doet is niet egoïstisch. Wat kan ik nog meer zeggen om jou te overtuigen?’ Hitomi voelt zich leeg van binnen. Ze waardeert Lyne’s woorden absoluut, maar toch voelt ze zich een egoïst. Daarnet dacht ze immers nog of ze haar niet beter had kunnen laten sterven. Onmiddellijk bant ze die gedachte uit haar hoofd. Ze wil zich niet slecht voelen. In een poging afleiding te zoeken draait ze haar gezicht naar de railing van het schip. ‘Lyne, kijk daar eens.’ Lyne fronst een wenkbrauw. ‘Waar heb je het over?’ ‘Ik geloof dat we een probleem hebben.’ Als Lyne meekijkt ziet ze wat Hitomi bedoelt. ‘Allemachtig…’ Geschokt slaat ze een hand voor haar mond. Het water om hen heen is volledig in ijs veranderd. Hun schip kan geen kant meer op.

‘Oh my God, het staat zo goed!’ BLF kijkt tevreden naar zijn nieuwe aanwinst. Zojuist heeft hij de genitaliën van Para’s lijk eraf gesneden en aan zijn kleding opgehangen. ‘Like, nu heb ik forever een stukje van mijn grootste idool bij me! I love it! Véél beter dan die stomme neus!’ Dolgelukkig huppelt hij een paar rondjes om de Hoorn heen, totdat hij vindt dat het wel weer genoeg is geweest. Hij wil teruglopen naar zijn schip, totdat hij ineens ziet dat zijn schip vastligt in het ijs. Als hij daarna in het rond kijkt ziet hij dat de hele zee om de Hoorn heen bevroren is. Verontwaardigd springt hij op en neer. ‘Wtf man, hoe moet ik hier nu ooit wegkomen!? Like, wat is het nut hiervan!? Fuck this shit!’ Bij de volgende sprong glijdt hij uit en valt hij plat op het ijs. Giechelend herwint hij zijn zelfbeheersing. ‘Off Course! ik kan er gewoon overheen lopen!’ Hij vind het enorm knap dat hij zo snel een logische redenering kan maken. Vrolijk lachend laat hij zichzelf over het ijs glijden. Hij neemt een aanloopje en doet een paar pirouettes. ‘Oh yeah, ik ben hier, like, zóóóó goed in!’ Zijn balletkunsten zijn duidelijk evengoed als voorheen. Zodoende maakt hij nog wat dansbewegingen, hopende dat alle camera’s op hem gericht zijn. Maar dan stopt hij plotseling. Hij ziet in de verte iets liggen. Nieuwsgierig komt hij eropaf.

Als hij dichterbij komt ziet hij dat het om een skelet gaat, welke midden op het ijs ligt. Het grijnzende gebit ligt precies zijn kant op. ‘Eew! Gross!’ roept BLF uit vol walging. Maar dan ziet hij de waarheid. Het skelet is niet zomaar een skelet. Er is geen huid meer te zien,  maar op de een of andere manier heeft het skelet nog steeds hoofd- en gezichtsbeharing. Het stekeltjeshaar, het sikje, de pet en de witte kleding komen hem zeer bekend voor. ‘Oh my God! Pokéfan! Wtf doe jij hier!?’ BLF slaat helemaal op hol bij de herkenning van het skelet. Hij lijkt niet eens in de gaten te hebben dat hij tegen een dode praat. ‘Fuck you dude! Waarom moet ik jou per se tegenkomen!?’ Hij doet zijn broek naar beneden en plast over Pokéfan’s lijk heen. ‘Wtf heb jij tegen mij? Like, ik wilde best samenwerken, maar jij had zoiets van; “Fuck it, die flikker moet dood.” Shame on you! Ik vond je nog wel zo lekker!’ Als BLF eenmaal klaar is met plassen zet hij weer een grijns op. ‘Oeh, wat een relief. Don’t worry, het moest er gewoon even uit. Ik vergeef je.’ Dan krijgt hij spontaan een idee. ‘You know what, ik wil jou ook best een keer uitproberen hoor!’ Hij schopt zijn broek uit en buigt zich naar Pokéfan’s lijk toe.

‘Ik had niet gedacht dat water zo snel kon bevriezen.’ Enigszins verbijsterd loopt Lyne over de dikke ijslaag heen. Hitomi volgt haar op de voet. Beide dames letten goed op hun voetstappen om te voorkomen dat ze uitglijden. ‘Wees maar niet al te verbaasd,’ reageert Hitomi. ‘De spelmakers kunnen alles. Ondanks het ijs is het niet eens zo heel erg koud.’ ‘Gelukkig maar.’ Lyne werpt een blik op de ondergaande zon. ‘In combinatie met de zon levert het wel een fantastische lichtshow op, vind je ook niet?’ Hitomi knijpt haar ogen fijn tot spleetjes. ‘Dat is jouw mening. Ik ben geen fan van dit felle licht.’ ‘Maar je moet wel toegeven dat zonsondergangen iets romantisch hebben, toch?’ Daar kwam alweer een uiting van liefde. Normaliter zou Hitomi daar hartelijk op gereageerd hebben, maar met de finale in het vooruitzicht kan ze er niet meer van genieten. Ze wenst vurig dat er een uitweg beschikbaar komt, dat de rebellen plotseling zouden verschijnen en Lyne en haar zouden komen redden. Maar dat is valse hoop. Uiteindelijk lopen de Hongerspelen altijd naar de zin van het Kapitool af. Dat hebben de vierde Hongerspelen wel bewezen. Wat moet ze in vredesnaam doen om te voorkomen dat ze dadelijk gedwongen is haar mes door Lyne’s keel te steken? Opnieuw bant ze die gedachte uit haar hoofd. ‘Ik denk dat we maar beter op zoek kunnen gaan naar BLF. Zijn schip is misschien ook wel vastgevroren, dus hij kan in de buurt zijn.’ Lyne reageert niet. Ze lijkt in het niets te staren. ‘Lyne? Is er iets?’ Als Hitomi naast haar komt staan ziet ze tranen in haar ogen. ‘Ongelofelijk…’ Hitomi volgt Lyne’s blik, en ziet dan wat Lyne zo van haar stuk heeft gebracht. Daar, midden op het ijs, ligt een skelet. Een skelet met slonzige, blonde haren en geschuurde zilveren kleding. Ze kijken naar het skelet van Adje.

‘Het spijt me,’ zegt Hitomi, zich herinnerende hoe ze Adje had gedood. ‘Dat weet ik Hitomi,’ antwoordt Lyne. ‘Maar serieus, wat heeft dit te betekenen? Zijn lichaam zou begraven moeten worden.’ Hitomi zucht. ‘Dat zou ook moeten gebeuren. Het is gewoon een smerige truc om ons te herinneren aan de misdaden die wij in de arena hebben moeten plegen.’ Lyne kijkt Hitomi dringend aan. ‘Hitomi, ik weet hoe je je voelt, maar…’ ‘Jaja, ik snap het.’ Afkeurend draait ze haar hoofd weg. Ze vond het al erg genoeg om een vriend van Lyne te moeten doden, en daar wil ze niet aan herinnerd worden. Bij gebrek aan een beter idee kijkt ze toe hoe de zon beetje bij beetje richting de horizon zakt en er uiteindelijk achter verdwijnt. ‘Hitomi…’ ‘Wat is er Lyne?’ De angst in haar stem is duidelijk te horen. ‘Kijk…’ Vol afschuw ziet Lyne hoe het skelet van Adje zijn hoofd richting Hitomi draait. Hitomi heeft nog maar nauwelijks iets door als het skelet met een angstaanjagend gekrijs overeind komt. Ze gilt het uit, maar het is al te laat. Het Adje-skelet stort zich bovenop haar.

Ook bij BLF zit de schrik er goed in als het skelet van Pokéfan totaal onverwachts in beweging komt en zijn vleesloze vingers om zijn keel sluit. Een onheilspellend gebrom ontsnapt uit zijn keel terwijl BLF het uitgilt van angst. In een reflex trekt hij zijn mes en besteekt hij het Pokéfan-skelet, maar dat haalt weinig uit. Hij voelt de zuurstof uit zijn luchtpijp geperst worden. Even denkt hij dat het voorbij is, maar dan snijdt hij nog een keer uit met zijn mes, waarbij zijn aanvaller zijn hand verliest. Onmiddellijk wringt hij zichzelf vrij, maar Pokéfan komt hem direct achterna. ‘Hey dude, ik bedoelde het goed hoor! Friends?’ Zijn worden lijken echter geen invloed te hebben. Opnieuw laat Pokéfan dat angstaanjagende, gorgelende geluid uit zijn keel ontsnappen. BLF wil zijn broek pakken, maar dan pakt Pokéfan hem weer vast en zet zijn tanden in arm. BLF geeft een schreeuw. ‘Gast, Can’t you do any better than this?’ Hij probeert zijn angst te verbergen, maar dat lukt niet zo goed. In een wilde poging tot zelfverdediging steekt hij zijn mes in het oog van zijn skeletachtige aanvaller. Een jammerende kreet galmt door de arena. Pokéfan valt op de grond en staat niet meer op. BLF hijgt van de spanning. Het lijkt erop dat zijn aartsvijand uit zijn oude team voor de tweede keer vermoord heeft. ‘Holy diamond penis! Ik leef nog! Woe-hoe!’ Opgelucht wil hij zijn broek weer aantrekken, maar dan staat het skelet weer op. BLF kijkt angstig toe. ‘Seriously, hou jij nooit op?’ Nu slaat hij maar op de vlucht en laat hij noodgedwongen zijn broek achter. In zijn onderbroek rent hij over het ijs terwijl Pokéfan hem continu opjaagt. ‘Ssh! Fuck off! Ik hoef jou al niet meer!’ Gelukkig beweegt het skelet zich minder snel voort dan hij kan rennen, en na een tijdje loopt hij al uit op het gedrocht achter hem. Maar dan hoort BLF nog een kreet, ditmaal van voren. In de duisternis van de avond kan hij niet ver vooruit kijken, maar hij ziet wel twee figuren op zich afkomen. Al gauw blijken het ook skeletten te zijn. De skeletten van Tosti en Selletje welteverstaan. Allebei slachtoffers van hem. Allebei na hun dood omgebouwd tot mulitanten. ‘Oh my God, willen jullie nu ff oprotten? Ik heb today al genoeg lijken gezien!’ BLF is het vluchten nu wel zat, maar hij heeft geen keus. Als hij nog eens omkijkt ziet hij niet alleen Pokéfan op zich afkomen: ook het lijk van Para, waar hij eerder nota bene nog zoveel plezier mee had, is tot leven gekomen en heeft het op hem gemunt. ‘Seriously man, dit is zóóóó insane!’ Ongeduldig rent hij een andere richting uit, met de vier skeletmulitanten nog steeds op zijn hielen.

‘Lyne! Probeer iets anders! Dit werkt niet!’ Uit alle macht probeert Lyne het skelet van Adje tegen te houden, maar het kost haar steeds meer moeite. Opvallend is dat het skelet totaal geen aandacht lijkt te besteden aan haar; hij wil enkel Hitomi aanvallen. ‘Sorry, maar ik… ik weet niet wat ik anders kan doen!’ ‘Ga terug naar het schip!’ roept Hitomi haar toe. ‘Pak het leeuwentemmer-zwaard! Ik dek je wel!’ Eigenlijk is ze doodsbang, maar zo wil ze niet op Lyne overkomen. Ze wil haar laten zien dat ze haar waard is. ‘Goed dan…’ antwoordt Lyne met enige onzekerheid in haar stem. Ze rent naar het schip toe en klimt via een touw weer aan boord terwijl Hitomi haar opwacht. De temperatuur is laag, maar de zweetdruppels staan op Hitomi’s voorhoofd. Het skelet van Adje valt haar met uiterste felheid aan, waardoor ze zichzelf moeilijk kan verdedigen. Op een gegeven moment wordt ze bij haar schouder gepakt en tegen de romp van het schip gegooid, waardoor ze haar mes laat vallen. Adje raapt het mes op en komt meteen weer op haar af. Heel even denkt Hitomi dat ze er is geweest. ‘Lyne! Schiet op!’ ‘Ik kom al Hitomi!’ De stem van Lyne geeft Hitomi weer nieuwe moed. Bij de eerst volgende steek die Adje probeert toe te dienen pakt zijn pols vast en gooit hem langs haar heen, waardoor het nu Adje is die op de grond valt. Hitomi duikt achter hem aan en neemt het mes weer terug, wat ze direct gebruikt op Adje’s hand op het ijs te spiesen. Een enigszins pijnlijke kreet ontsnapt uit zijn mond, die Hitomi doet beseffen dat hij niet onkwetsbaar is. Met al haar kracht slaat ze in op het botachtige overblijfsel van Adje. Wonderbaarlijk genoeg lijkt het resultaat te hebben: er ontstaan barsten in Adje’s schedel. Met een laatste, knalharde trap schopt ze Adje’s schedel in stukjes, en daarmee komen Adje’s houterige bewegingen tot stilstand. Het gevecht lijkt voorbij. Zwaar ademend gaat Hitomi weer op twee benen staan. ‘Lyne! Ik ben weer veilig!’ Haar uitspraak wordt beantwoordt met het onheilspellende gegrom dat ze eerder uit Adje’s mond hoorde. De gillende stem van Lyne scheurt door haar lichaam. ‘Hitomi! Help me!’ Dat laat Hitomi zich geen twee keer zeggen.

Zo snel als ze kan klimt Hitomi via het touw naar het dek van hun schip, maar eenmaal bovenaan wacht haar een onaangename verrassing: een tweede skelet met lange, bruine haren schiet krijsend over de railing heen. ‘Argh! Jeanne!’ Hitomi schrikt zich dood en valt bijna naar beneden, maar ze weet haar grip op het touw op tijd te hervinden. ‘Hitomi! Ik houd dit niet vol!’ Dan ziet Hitomi waarom Lyne zo bang is: ook zij wordt achtervolgd. Een skelet met lange, zwarte haren en een woeste baard jaagt haar over het schipdek. Het skelet van niemand minder dan Dokter Leeuw. Lyne probeert wel terug te vechten, maar Dokter Leeuw is te sterk voor haar. Vluchten lijkt de enige optie. ‘Wees niet bang Lyne, ik kom je helpen!’ Makkelijker gezegd dan gedaan. Eerst moet ze langs het skelet van Jeanne zien te komen. Jeanne probeert naar haar uit te halen en krabt hierbij haar arm open. Een geïrriteerde reactie volgt. ‘Jemig, zelfs als je dood bent vecht je nog steeds als een trut!’ Hitomi pakt Jeanne’s arm vast en trekt haar over de railing. Doordat enkel haar botten nog over zijn is ze niet al te zwaar. Vervolgens laat ze haar op het ijs vallen, maar daarmee is ze niet uitgeschakeld, aangezien ze meteen weer opstaat. Op sierlijke wijze slingert Hitomi zichzelf over de railing heen. Ze kan nu geen afleiding gebruiken. ‘Wat is dit voor zieke twist!?’ roept Lyne. ‘De lijken van onze slachtoffers in mulitanten veranderen en tegen ons gebruiken!’ ‘Dat bedoelde ik nou net!’ reageert Hitomi. ‘Voor de spelmakers is niets ondenkbaar. Maar goed, geen tijd te verspillen! Het skelet van Adje stond niet meer op nadat ik zijn schedel kapot stampte. Dat is waarschijnlijk hun zwakke plek!’ ‘Prima! Tijd om te helpen!’ Hitomi wil net in actie komen als een stemmetje in haar hoofd haar aan het twijfelen brengt. Ze houdt van Lyne. Ze wil haar helpen. Maar als ze zo doorgaat, dan blijven mogelijk zij twee als laatste over en moet een van hen de ander vermoorden. Zover wil ze het absoluut niet laten komen. Misschien is het toch het beter als… nee, daar weigert ze aan te denken. Dan zou ze Lyne’s liefde niet meer waard zijn. Het conflict in haar slokt haar steeds verder op. Wat moet ze nu doen?

‘Pas op! Boven je!’ Nog voordat Hitomi opkijkt hoort ze dat er iets vanaf het kraaiennest op haar af springt. Ze probeert nog opzij te duiken, maar het skelet van Necrodeus pakt haar arm beet en zet zijn rottende tanden in haar vlees. Met een harde gil gooit Hitomi Necrodeus van zich af, tegen de mast aan. ‘Serieus, hoe kunnen die mulitanten overal opduiken!?’ Meteen gaat in de tegenaanval met een paar snelle messteken, maar het skelet is haar te snel af. Hij pakt haar arm beet draait om haar heen en probeert haar mes af te pakken. In een poging zichzelf los te maken springt ze achteruit, en duwt daarbij Necrodeus omver. Onmiddellijk rolt ze van haar skeletachtige aanvaller af. Dan keert ze haar hoofd opzij, en ziet ze hoe Lyne aan de andere kant van het dek ernstig in het nauw wordt gedreven door Dokter Leeuw. Zonder na te denken wil ze naar haar toe rennen, maar daarvoor heeft Necrodeus alweer te pakken genomen en wordt ze tegen de railing van het schip gegooid. Vervolgens voelt ze hoe zijn botachtige vingers haar naar beneden proberen te duwen. Als ze met haar hoofd over de railing hangt ziet ze ook nog eens het skelet van Jeanne, dat het dek alweer bijna bereikt heeft. Zodra het eropaan komt zit ze echt in de penarie. De angst giert door haar lichaam. ‘Help! Ik ga dood!’ Lyne’s uitroep verraad dat ze dezelfde angst voelt, maar Hitomi kan nu onmogelijk iets voor haar doen. Ze bevinden zich allebei op het randje van de afgrond. Allebei waren ze ver gekomen, maar nu lijkt het voorbij te zijn. Ze zouden samen sterven, en BLF zou winnen. BLF, degene die haar districtgenoot verkracht en vermoordt had. BLF, die door meer tributen dood werd gewenst dan welke andere tribuut dan ook. De stem van de nog levende Necrodeus schiet door haar hoofd. ‘Pak die flikker voor mij… wil je…’ Ineens ziet Hitomi het licht weer. Ze weet niet precies waarom het zoveel met haar doet, maar ze wil hoe dan ook voorkomen dat BLF wint. Ze schopt de benen van skelet-Necrodeus onder zijn lichaam vandaan en steekt hem in zijn lege oogkas. Een onheilspellende kreet ontsnapt uit zijn keel en hij lijkt even verlamd te raken. Hitomi doet hier direct haar voordeel mee en gooit hem over de railing, recht tegen het skelet van Jeanne aan, waardoor beide skeletten op het ijs donderen. Nu heeft Hitomi alle kans om Lyne te helpen. Ze kijkt weer de andere kant op, en merkt dat ze Lyne nergens meer ziet. Uit de openstaande deur van de kapiteinshut klinkt een bang gehijg. Onmiddellijk snelt ze eropaf, en krijgt dan de schrik van haar leven: daar, in een hoekje achter de tafel, wordt Lyne compleet ingesloten door het skelet van Dokter Leeuw. Hij had het zwaard van haar weten af te pakken en staat nu op het punt om haar neer te steken. In een fractie van een seconde wisselen Hitomi en Lyne een blik: Lyne’s ogen vol van angst, die van Hitomi vol van vastberadenheid. Ze zal haar vriendin redden. ‘Sorry voor het wachten Lyne! Ik kom eraan!’

Terwijl Hitomi de aanval inzet op skelet-Dokter Leeuw lijkt alles ineens in slow-motion te gaan. Voor de derde keer in korte tijd schiet die ene gedachte door haar hoofd. De gedachte dat zij en Lyne samen overblijven. De gedachte dat een van hen de ander moet doden. Alleen al doe gedachte bezorgd haar bijna een hartaanval. Als een van hen nu zou sterven, dan zou dat niet hoeven. Maar tegelijkertijd wil ze dat Lyne van haar blijft houden. Als ze haar liefde echt waard wil zijn, dan moet ze haar nu in alle tijden bijstaan. Zelfs in een plaats als de Hongerspelen, waarin het doden of gedood worden is. Ze bereid zich voor om haar mes te gooien. Samen zouden ze overleven. Samen zouden ze de finale bereiken. En samen zouden ze elkaar moeten bevechten tot de… Nu doorbreekt Hitomi eindelijk de ban. Ze doet alsof ze struikelt en gooit haar mes niet. Lyne ziet het gebeuren, en beseft dat haar lot bezegeld is. Het geluid van openrijtend vlees waar beide dames zo bang voor waren weerkaatst van de houten muren in de kajuit. Het skelet van Dokter Leeuw had Lyne neergestoken. Met precies hetzelfde zwaard waarmee zijn levende versie de Spelen begon.

Hitomi reageert in een flits: ze gooit haar mes en treft het skelet recht in zijn schedel. Vervolgens stormt ze er achteraan en steekt ze woest in op de schedel totdat hij uiteindelijk helemaal verpulverd woord. Dokter Leeuw valt stil en komt niet meer in beweging. De tweede skeletmulitant is verslagen. Maar Hitomi is alles behalve blij. Ze wendt zich tot Lyne en probeert tegen met haar te praten. ‘L… Lyne? Ben je er nog?’ Lyne ziet er vreselijk uit. Haar borstkas wordt gemarkeerd door een gapende wond, en een flinke klodder bloed stroomt uit haar mond. Met vermoeide ogen kijkt ze Hitomi aan. ‘J… Jij…’ ‘Rustig maar Lyne, het komt wel goed!’ Hitomi beseft maar al goed wat ze heeft gedaan. Ze kan haar schuldgevoelens nauwelijks achter haar opkomende tranen verbergen. ‘Het spijt me zo erg… ik wilde gooien, maar ik struikelde en toen…’ ‘Nee, Hitomi…’ Haar ogen weerspiegelen een blik van teleurstelling. ‘Je deed het expres… nietwaar?’ De woorden van Lyne doorboren Hitomi’s hart. Ze had het opgemerkt. Ze had gezien dat ze haar hulppoging expres liet mislukken. ‘Lyne, ik verzeker je, jouw leven betekent alles voor mij, ik wilde echt…’ ‘Laat maar…’ onderbreekt Lyne haar. Haar stem klinkt zo hol als een steenworp in een donkere tunnel. ‘Ik dacht dat ik je kon vertrouwen…’ ‘Geloof me Lyne, dat kun je ook, ik ga jou genezen!’ Ze wil het medicijn van Necrodeus tevoorschijn halen, maar dan realiseert ze zich dat ze die al had opgebruikt. ‘Lyne, alsjeblieft… ik hou van je, net zoals jij van mij houdt…’ Lyne kucht. ‘Ik heb spijt…’ Met trillende handen op haar knieën buigt Hitomi zich naar Lyne toe. ‘Wat bedoel je?’ Lyne hoest een beetje bloed op. Praten gaat haar steeds moeilijker af. ‘Ik heb spijt… dat ik Sushi ooit heb ingeruild voor jou…’ Dan komt haar lichaam langzaam tot stilstand, en Hitomi gaat volkomen tekeer. ‘Lyne NEE! IK WILDE DIT NIET! IK WILDE NIET… IK HOU VAN JOU! ECHT!’ Maar het mag niet baten. Het kanonschot galmt door de arena. Hitomi’s bijt op haar lippen. Alle verhoudingen die ze in de arena had opgebouwd vielen aan diggelen toen haar pact met Team Wit onthuld werd, waarmee ze veel vijanden maakte. De enige wier vertrouwen ze kon houden was Lyne, maar met haar laatste adem verdween zelfs dat. De persoon die meer van haar hield dan ieder ander is gestorven met het idee dat zij haar verraden heeft. Ze huilt harder ooit tevoren. WM had gelijk gehad. Ze was een egoïstisch kreng. Luid snikkend zakt ze op de vloer.

Profiel bekijken

54 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 25 aug 2015, 01:52

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
“Deze arena is net een vissenkom, waar wij een paar dagen moeten zien te overleven. Wie ik hier wel of niet mag doet er uiteindelijk niet toe. Het enige wat ik belangrijk vind is dat ik thuis kom. Bij papa, en mama, en mijn prachtige Ulysses.”

Het is nog een dag voor de finale. De schatkistgrot is net ingestort. Para is overleden, en WM en Hitomi zijn samen ontsnapt. Een memorabel moment voor de bewoners van district 3. In het ouderlijk huis van Hitomi is de spanning dan ook tot een kookpunt gestegen. De ouders van Hitomi, Ben en Rachel, komen bijna niet meer bij van de keuzes die hun dochter maakt in de arena. Bij haar broertje, Dylan, leidt het voornamelijk tot onbegrip. Ulysses is helemaal de kluts kwijt. Na een lange stilte in hun woonkamer is Dylan de eerste die wat vraagt. “Mama, Hitomi gaat nu niet meer dood, toch?”. “Nee schat, WM beschermt haar wel.”. Ulysses mompelt en gromt een beetje. “WM is een goede kerel, maar wat Hitomi betreft… ik snap het niet. Ik heb haar nooit gesnapt.” Ben reageert gelaten. “Ach, Ulysses, we weten allemaal dat Hitomi dit speelt, dat is haar tactiek, toch? Ze is heus niet een echte lesbienne! Ze is gewoon heel slim geweest, dat zal het wel zijn.”, vertelt hij, toch niet helemaal overtuigd van zijn zaak. Terwijl Ulysses wil reageren, gaat de bel ineens. Ben doet open, en ineens ziet hij twee zwaar bewapende mannen voor zijn deur staan. “Goedendag, wij zijn twee strijders van de Orde der Dertiende Spelen. Wij hebben directe orders van onze leider Admin om jullie zo snel mogelijk te evacueren.” “Orders? Mijn excuses, maar je zit hier verkeerd. Wij zijn geen rebellen.” “We zitten hier juist. Binnen enkele uren zullen jullie gearresteerd worden door het Capitool, net als alle familieleden van de kandidaten van de laatste 6. De ouders en zus van WM zijn zojuist ook opgehaald.” Ben reageert angstig. “Weten jullie het zeker?” “Helaas wel. We zijn genoodzaakt jullie zo snel mogelijk in veiligheid te brengen. Luister, er wordt een actie namens de rebellen gepland direct na de finale. Het Capitool heeft er lucht van gekregen, maar kan ons niet meer stoppen. Daarom proberen ze iedereen te arresteren die er misschien ook maar iets te maken heeft.” “Maar dat zeg ik net, wij hebben hier niks mee te maken!” “Incorrect. Als Hitomi wint, zullen ze, door middel van hersenspoeling en marteling, jullie tegen haar gebruiken, om haar uit de handen van de rebellen te krijgen. Wint Hitomi niet, dan sluiten ze jullie gewoon ver op in de gevangenis. Jullie moeten met ons mee komen.” Ben lijkt nu overtuigd. “Rachel, Dylan, Ulysses. Ik ben bang dat we zo snel mogelijk weg moeten hier. Ik leg later de rest wel uit.” Terwijl Rachel en Dylan knikken, lijkt Ulysses te weigeren. “Nee, ik blijf hier.” “Ben je gek!? Het Capitool zal je arresteren, en je gaan misbruiken!” “Dat moet dan maar! Ik weiger mij bij die onfatsoenlijke Rebellen aan te sluiten!” Ben zucht. “Best, dan blijf jij hier. Wij gaan hier weg.”

“Hitomi, je bent een slimmere meid dan je zou denken. Dat geef ik heus toe. Maar ik weet precies hoe jouw type in elkaar steekt. Jij bent het verwende, manipulatieve type wat een spelletje wil winnen zonder ook maar iets te doen. Te lui om ook maar een poot uit te steken of zelfs om vals te spelen. Je wil zo eerlijk mogelijk lijken, maar zo min mogelijk er voor doen.”

Het was afgelopen. Hitomi had de finale bereikt, maar tegen welke prijs? Ze had zo, zo enorm veel gehouden van Lyne. In een paar dagen tijd was zij een van de belangrijkste personen uit haar leven geworden. Alle soorten emoties kwamen bij haar op. Woede, angst, walging, zelfs een beetje blijheid. Maar voornamelijk verdriet. Iedereen met wie ze een band had opgebouwd in de arena, was dood. UNF, Lisa, WM, Sushi, en nu ook Lyne. Het is allemaal haar schuld geweest. Aan de ene kant wist ze dat dit de prijs zou zijn voor het halen van de finale. Verbonden sluiten, mensen manipuleren, verbonden vervolgens weer verbreken. Aan de andere kant heeft alles haar pijn gedaan. De hele Spelen is een ervaring geweest die ze nooit had willen meemaken. Echter, het is bijna afgelopen. Nog een gevecht. Even gingen haar gedachten uit naar BLF. Zijn onvoorspelbaarheid gaat een probleem worden. Nog een keer kijkt ze naar Lyne, terwijl haar lichaam wordt opgehaald. Een laatste keer streelt ze haar hand over de wangen van Lyne. Haar Lyne. Ook zij walgde op het einde van haar daden. Hitomi kijkt om haar heen. Het lijkt er op dat er een korte ‘rustpauze’ is ingepland voor de finale. Na al het geweld van er net met de skeletten, verwacht ze niet dat er nog een hele uitdaging komt voor het eindgevecht. Echter, naar de Hoorn kan ze niet, nu het water is bevroren. Wat gaat er gebeuren? Donkere wolken spreiden zich over de Arena. Hitomi laat een flinke zucht, in de wetenschap dat ze er nog een keer moet staan. Mentaal is ze gebroken, terwijl BLF waarschijnlijk de tijd van zijn leven zal hebben. Achterlijke vent. Ze wist niet helemaal zeker of ze zelf nog wilde leven, maar het minste wat ze kon doen was de wereld verlossen van dat figuur. Het begint zachtjes met regenen, en Hitomi merkt op dat het water niet meer bevroren is. Nu gaat het echt beginnen. “Showtime.”, zegt Hitomi op een wat ironische wijze.

“Als dat waar was, dan had je ons niet hiernaartoe gebracht! Je hebt mij en Sushi regelrecht naar de dood geleid! Je hebt Adje vermoord! We hadden jou nooit in ons team mogen laten! Ik had Sushi nooit moeten tegenhouden toen hij jou wilde doden! En ik zal niet rusten totdat je alsnog je verdiende loon hebt gekregen!”

“Beste overgebleven tributen, met het overlijden van achtereenvolgens Necrodeus en Lyne zijn Team Goud en Team Zilver definitief uitgeschakeld. Gefeliciteerd! De finale zal gaan tussen een tribuut van Team Zwart, Hitomi, en Team Wit, BLF. Alvast veel succes gewenst! Zometeen komt er een boot voor jullie klaar te liggen die jullie naar de Hoorn zal brengen.” Hitomi kon alleen nog maar walgen van het enthousiasme waarmee dit bericht gebracht werd. Ze kwam er op dat moment achter dat het schip was vastgezet, en dat er naast het schip een bootje was verschenen. Een valstrik zal het vast niet zijn. Met goede moed stapte ze maar op het bootje, om te zien wat er zou komen. Het grauwe weer boven haar hoofd, de aanhoudende regen, en het treurige uitzicht voorspelden in ieder geval niets goeds. Terwijl Hitomi klaar gaat zitten in het bootje, merkt ze op dat er een pakketje met haar naam is neergelegd. Een sponsorgift? Vol goede moed maakt ze het pakketje open. Als eerste vindt ze een klein pakketje van Waterhap. Een luxe panini met proscuitto di Parma en een klein flesje met alcoholvrij wijn. De beste lunch die ze zich kon voorstellen, mocht het haar laatste maaltijd worden. “Bedankt, Waterhap!”, roept ze. Er ligt ook een panfluit in het pakketje. Wat moet ze daar nou weer mee? Wat betekent dit? In het pakketje zit ook een een verfrommeld ingepakt iets. Vol verwachting pakt ze het uit, en tot haar verbazing is het een mes. Haar mes. Speciaal voor haar ontworpen, als verjaardagscadeau gekregen van Ulysses. Ontworpen dus door… WM! Wie kon dat gestuurd hebben? Blij was ze er in ieder geval wel mee. “Bedankt… van wie dat ook mag zijn!”, roept ze. Onderin ziet ze nog een foto liggen. Geïnteresseerd pakt ze hem op. Het is een foto van alle winnaars, samen met Snow, vlak genomen na HS14. Ze kijkt hem na. TG, Leticia, Tosti, Jolien, Tuffie, Snow, Adje, Hitomi, WM en Jelle. Met wit staat er ook een tekst opgeschreven. “Maak jij de juiste keuze?”. Ze draait de foto om, en tot haar grote schrik ziet ze een foto van Ulysses staan. Helemaal verminkt, gevangen genomen. Het deed haar enorm veel pijn om hem zo te zien. Ondanks dat ze niet echt verliefd op hem was, gaf zij wel heel veel om hem. Begrijpen kon ze het niet. Wat een achterlijke, gemene streek om dit nog naar haar te sturen. Was dit ook haar schuld? Terwijl Hitomi alleen maar verdrietiger en bozer werd van dit alles, werd alles mistig om haar heen.

Hitomi wordt nu toch wel angstig. Wat gebeurt er hier? Wat is er aan de hand? “Goedendag, Hitomi.”. Een diepe, niet herkenbare stem. “Wie ben jij?”, roept Hitomi, duidelijk in doodsangst. Ineens merkt ze op dat er nog iemand zich op het boot je bevindt. “GA WEG! IK… IK VERMOORD JE”, schreeuwt Hitomi, nu duidelijk in doodsangst. “Alsjeblieft, blijf rustig.”, klinkt de stem van de man, die zich nu kalmpjes omdraait. “Ik wil je alleen helpen.”, zegt een griezelig, maar goedaardig gezicht. De man draagt een lange, zwarte cape en heeft een lijkbleke huid. In zijn hand heeft hij een lange spaan, waarmee hij kalmpjes begint met varen. “Wat… is er aan de hand? Ben ik dood?”, vraagt Hitomi, duidelijk in de war over wat er gebeurt. “Natuurlijk niet. Je zit in de finale. Dat is waar ik je naar toe breng.”. “Maar… ik…” “Blijf vooral rustig. Volgens mij ben je wat van slag.” Hitomi haalde diep adem. “Over hoe lang komen we daar aan?”. “Dat maakt niet uit. Laten we er kalmpjes naar toe varen. Geen haast, geen zorgen. Kom tot rust.” Echt tot rust komen kon haast niet meer. “Hoe moet ik dan tot rust komen? Alles is van mij afgenomen. Iedereen met wie ik een goede band had in de arena, is dood! WM, UNF, Lyne, nu ook Ulysses… Ik weet niet eens meer of ik wil winnen.” “Hoezo niet?” “Voor wie zou ik moeten winnen? Waarom zou mijn leven nog nuttig zijn voor ook maar iemand? Het enige wat ik doe, is mensen uitbuiten, hun liefde misbruiken voor mijn eigen gewin. Zonder mij hadden Sushi en Lyne samen naar huis gekund, zoals het had gehoord. Maar dat liet ik niet gebeuren. Ik moest zonodig zelf blijven leven. Ten koste van alles.”

De schipper luisterde aandachtig naar Hitomi’s rakende woorden, en nu probeerde hij ook een antwoord te formuleren. “Hitomi, er is altijd wel iemand voor wie je wil winnen. Namelijk jezelf.” “Maar ik weet niet eens voor wie ik moet winnen! Iedereen voor wie ik ook maar iets heb gegeven in de arena is dood…” “Is dat dan ook niet hoe je bent begonnen?” Hitomi knikte. “Maar nu voelt alles anders.” De schipper knikte. “Weliswaar mag dat wel zo zijn, maar onthoudt: alles was een spel. Alles wat je hier hebt gedaan, was met het ultieme doel om in leven te blijven. In een kleine arena met een kleine groep mensen, die allemaal ineens cruciaal zullen zijn voor je voortbestaan, is het geheid zo dat je je sneller zult gaan hechten aan die personen. Nog eerder zul je walging voelen voor de personen die een bedreiging zullen vormen voor je voortbestaan, en nog eerder zul je liefde voelen voor mensen die je voortbestaan kunnen verzekeren. Wanneer je deze liefdes moet loslaten, voel je uiteraard berouw. Een jongen als BLF zal nooit diezelfde empathie kunnen voelen naar een ander iemand, omdat zijn verstand dat niet toelaat. Het feit dat jij deze empathie en schuld niet kunt verbergen als je iemand los moet laten zal je logischerwijs laten denken dat je een slecht mens bent. In werkelijkheid is dit een teken dat je een goed mens bent. Maar al deze goede gedachten terzijde- uiteindelijk zijn we als mensen gemaakt om te willen overleven. Deze gedachten zijn bij jou altijd aan de oppervlakte gebleven, ondanks de liefde die je voelde voor de mensen om jou heen.” “Alleen dacht Lyne dat niet. Lyne is gestorven met het idee dat ik walgelijk ben.” “Laat je alleen niet leiden door andermans gedachtes. Iedereen die dat doet, zou nooit zo ver kunnen komen als jij. Je hebt voor jezelf gekozen, toen je Lyne liet gaan. Het enige advies wat ik kan geven: maak gebruik van deze keuze. Laat zien dat je je eigen leven meer dan waard bent. Niet alleen aan de wereld, maar voornamelijk aan jezelf. Dat is het allerbelangrijkste.” Hitomi knikte. Al haar gevoelens, haar walging, haar liefde, haar verdriet, haar spijt, ze moesten allemaal vergeten worden. Het was nu tijd om aan de slag te gaan. De enige manier hoe ze haar keuze zou kunnen verantwoorden om Lyne niet in leven te laten, was door zelf het allerbeste er nu van te maken. Te beginnen door BLF te verslaan.

Het bootje vaart langs de Hoorn. Het is tijd. “Hitomi, ik wens je enorm veel succes in je laatste gevecht. Laat jezelf zien. Ik geloof in je.” Hitomi wil de vreemde schipper nog bedanken, maar voordat dat kan is hij al verdwenen. Begrijpen wat er net gebeurde kan ze niet helemaal. Was het gewoon een geintje van het Capitool, of had ze de gebeurtenis van zojuist zelf verzonnen? Belangrijk was het nu niet meer: ze kwam vele malen wijzer aan op de Hoorn. Dezelfde Hoorn waar haar naamgenoot 5 jaar geleden op bijzondere wijze de illustere Nickmariourbanus versloeg. Inmiddels was het flink aan het stormen, de donkere wolken om haar heen voorspelden niets goeds. Ineens klinkt daar de welbekende stem van haar opponent in de finale. “Hi Hitomi, long time no see!”

“Seriously, ik had al vanaf het begin verwacht dat jij mijn laatste tegenstander zou zijn. Ik ben zoo goed in voorspellen!” “Wow, ik ben nu echt gecharmeerd hoor, dat je mij als je sterkste tegenstander had ingeschat.”, reageert Hitomi bruusk. “Logisch dat je gecharmeerd bent. Like, in een alternatief universum waren wij het beste koppeltje ooit geweest. We were made for each other!”, zegt BLF uitdagend. “Ik wil niks met jouw soort te maken hebben, BLF. Je bent een schande voor iedereen die zichzelf homo, gay of bi noemt, en ik mag dat zeggen.” “Waaat? Kom op, wij zijn exact hetzelfde? Lekker misbruik maken van andere mensen, verbonden sluiten en vervolgens hun tranen zien wanneer het blijkt dat je never de intentie had om ook maar iets te delen? Er is geen betere feeling, toch?” “Daar verschillen wij nou in. Terwijl jij geniet van de pijn van anderen, jij je er op onmenselijke wijze door laat voeden, doet het mij pijn. Ieder moment waarop ik iemand verraadde die ik mocht, voelde ik pijn. Terwijl hun kanonschot voor jou voelde als muziek in de oren, was het voor mij een signaal dat er op nutteloze wijze iemand van zijn of haar leven was beroofd.” “O my god, doe niet zo schijnheilig. We staan bovenaan de ‘toplist’ in kills! The perfect final, vind je niet?” “Je hebt het bereiken van de finale absoluut verdiend op basis van je speelwijze, BLF…”. BLF glundert wanneer hij dit hoort. “…maar als persoon verdien je het absoluut niet om te leven! Ik zal er alles aan doen om er voor te zorgen dat jij niet als winnaar uit de arena stapt. Dat is het minste wat ik mijn- en jouw- slachtoffers kan beloven!” Nu leek BLF toch een klein beetje geïrriteerd. “God, wat ben jij zielig. Waar wacht je op, trutje? Laten we dit ‘verbond’ eindigen. Showtime!”, zegt BLF, waarmee hij aangeeft dat hij het gevecht wil beginnen. “O, krijg ik niet een heel verhaal over wat je allemaal voor sluwe dingen hebt gedaan? Als je niet wint, krijg je daar geen tijd meer voor, he! Maar goed, wat jij wil. Showtime.”, antwoordt Hitomi.

Hitomi pakte haar mes. Haar echte, eigen mes. Een fijner wapen kon ze zich niet voorstellen. “Je hebt die granaat toch niet meer?”, roept ze naar BLF. “Ugh, nee, die heb ik moeten verspillen aan die skeletten van er net. Like, alsof ze me geen break kunnen geven.” Hitomi keek om haar heen, en op de grond zag ze nog allemaal botten liggen. Ook BLF heeft dus last gehad van hetzelfde geintje van de Gamemakers als zij en Lyne. Ondanks het verlies van zijn granaten had BLF nog altijd door de Spelen heen een flink wapenarsenaal kunnen opbouwen. Ieder wapen waar BLF sterk mee zou kunnen zijn, was in zijn bezit. Zoals verwacht koos BLF in de finale voor zijn spadroon, het ‘originele’ wapen van Team Wit. Licht, scherp, fijn in de hand liggend, maar niet enorm sterk. De grootte van het wapen zou BLF’s acrobatiek wel eens flink kunnen verminderen. Om die reden besluit Hitomi maar gelijk te openen met een snelle aanval. BLF, hier niet op voorbereid, schrikt, maar Hitomi struikelt half over een op de grond liggend bot, waardoor ze niet meer vol op BLF af komt. Hierop volgt een giechel, en ineens staat BLF met een soepele beweging achter Hitomi. Ternauwernood ontwijkt ze een slag van BLF, en vervolgens probeert ze te counteren met haar mes. Te doorzichtig, want BLF blokt haar slag probleemloos. “Ik neem mijn woorden terug, jij had seriously nooit de finale mogen halen. Je bent slehecht!”, roept BLF uitdagend. Hitomi, geïrriteerd, rent in frustratie op BLF weg, maar ternauwernood ontwijkt ze een rustige slag van hem. Stom van haar, BLF probeert haar uit te dagen, om vervolgens op haar in te slaan. Nu merkt ze ineens hoe BLF op haar af komt met de Spadroon. Na de zoveelste slag moet Hitomi bukken, maar ze verliest hierop haar evenwicht, en BLF slaat zijn spadroon in de grond. Hitomi rolt nog net weg, maar het zwaard blijft vast zitten in haar kleren. Los komt ze niet meer, ze zit vast. Klaar voor BLF om de genadeslag te geven. BLF pakt zijn mes uit zijn zak, en grinnikt. “Ugh, zielig, zielig kind. Het is zoo zielig dat niemand je meer kan redden, he? Jammer dat iedereen die je zooo aardig vond, nu dood is. Jammer dat iedereen nu dood is, jou haat! Zeg maar hallo tegen Lyne voor me. Nee wacht, laat maar zitten. Ze weigert waarschijnlijk toch om met jou te praten!” BLF pakt zijn mes, klaar om de overwinning in de wacht te slepen.

“GENOEG!”. BLF laat zich verrassen door de plotselinge woede van Hitomi. Ze pakt haar mes, snijdt zich los en haalt vervolgens uit naar BLF. Die ontwijkt, maar een volgende haal van Hitomi zorgt voor een scheur in het shirt van BLF. “Ik ben klaar met jou en met je vreselijke beledigingen! Ik ga je hiervoor laten boeten!”, schreeuwt Hitomi. BLF fronst. “Oe, het wordt pittig hier!”, zegt BLF, schijnbaar niet onder de indruk. Vervolgens trekt hij zijn shirt uit, waar een enorm sterk lichaam uit tevoorschijn komt. “Seriously, ik denk dat dit de eerste keer wordt dat ik mijn best moet doen. BLF stormt, tot Hitomi’s verrassing, op haar af, en haalt een paar keer uit met zijn spadroon. Hitomi probeert te ontwijken, maar wordt wel een keer hard in haar been gesneden. Daartegenover probeert zij uit te halen in de ruimtes die BLF open laat. Tot haar blijheid steekt ze nu een keer raak, wat een flinke wond in het bovenlichaam van BLF veroorzaakt. BLF, zichtbaar geïrriteerd, smijt zijn spadroon met volle kracht naar Hitomi, waarmee hij haar op een haar na mist. Opgelucht haalt Hitomi adem, om vervolgens op BLF af te rennen met haar mes. BLF houdt deze slag tegen door haar rechterhand vast te grijpen, maar Hitomi merkt op dat ze haar linkerhand nu vrij heeft om aan te vallen. Met een flinke grijns geeft ze een gigantische vuistslag in zijn gezicht, waar ongeveer zijn slaap zit, waarop BLF gillend ten aarde stort. “Heerlijk”, zegt Hitomi in haar zelf. “Fuck jou, bitch.”, zegt BLF. Enigszins moeizaam staat hij weer op.

Oog en oog staan BLF en Hitomi tegenover elkaar, allebei met een mes in hun handen, allebei ook zichtbaar verwond. Hitomi weet dat de finale op het punt van beëindiging staat. Ze verbijt de pijn van de steekwond in haar been, terwijl BLF een snee heeft in zijn maag, daarbij komend dat hij ook nog herstellende is van de dreun van er net. Allebei durven ze niet aan te vallen, omdat een succesvolle counter het einde kan betekenen. Aan de andere kant, door het bloedverlies wat ze allebei nu lijden, gaat er zometeen toch iemand dood. Hitomi kijkt wat om haar heen. De ondertussen vreselijke storm en de bliksemschichten om haar heen schrikken haar allang niet meer af, maar ze komt wel tot de conclusie dat BLF en zij nu ongeveer de twee hoogste punten zijn bij de Hoorn. Daarbij is ze nog langer dan BLF ook, dus als het zo door gaat wordt ze geraakt door de bliksem. Ze moet snel aanvallen. Maar daar wacht BLF op, dan ontwijkt hij, en Hitomi weet dat ze in haar huidige staat geen tijd meer heeft om zich te herstellen van een mislukte aanval. “Kom op schat, waar wacht je op? Finish it!”, schreeuwt BLF uitdagend. Ineens weet Hitomi het. Ze weet hoe ze BLF nog kan verslaan. Allereerst moet ze in direct contact komen met BLF. “BLF, wat dacht je van een knuffel? Dat vind jij toch zo lekker?”, roept Hitomi, licht spottend. “Van een meisje? Ieww!” Ze laat hierop haar mes vallen, en ze steekt haar armen wijd open. “Op hoop van zegen.”, fluistert Hitomi tegen haar zelf, wetende dat ze een enorme gok gaat nemen. Ze rent op BLF af, en tot zijn grote verbazing omhelst ze hem met een stevige grip. BLF steekt vervolgens zijn mes in haar schouder, en Hitomi verbijt de pijn. “O my God, je bent zo stom! Like, pleeg je seriously zelfmoord?”, roept BLF spottend. Maar Hitomi luistert niet. Ze kijkt alleen naar boven, terwijl ze de pijn in haar schouder probeert te verbijten. Op een bepaald moment ziet ze een bliksemschicht. Ze steekt haar vinger omhoog, ze voelt een doffe knal, er volgt nog een gil van BLF, en alles wordt zwart.

“Jij hield mij in leven. Jij gaf mij positieve aandacht toen de Spelen voor mij op het ergste punt waren. Jij sleepte mij er door heen toen ik Dokter Leeuw had vermoord. Je hebt mij puur geholpen uit medeleven, totaal niet uit eigenbelang.”

“Eigenlijk wel uit eigenbelang. Ik kan gewoon niet zonder jou, Lyne.”


Kort daarna doet ze haar ogen open. Ze ligt daar, op de grond. Is ze dood? Het moet wel. “Ik kom er aan Lyne, ik kom er aan.”, fluistert Hitomi zachtjes, met een glimlach. Ze voelt dat ze omhoog wordt gehaald, en ergens beneden ziet ze het lichaam van BLF liggen. Kort daarna vallen haar ogen weer dicht. Hitomi kijkt om haar heen, ze zit in een roze wolkenhemel. Tussen deze roze wolken Lyne staan. “Lyne! LYNE!”, schreeuwt ze! Lyne kijkt naar haar, en voordat ze het weet, omhelst ze Lyne. “Lyne… Ik heb je zo gemist… Ik heb zo’n spijt wat ik je heb aangedaan… Ik heb zo veel spijt!” Lyne omhelst haar terug. “Ik vergeef het je, ik mis jou ook.”, roept ze. Hitomi kan haar tranen niet inhouden. “Maar nu zijn we samen… voor altijd samen…”, zegt ze tegen Lyne. Lyne kijkt haar bedroefd aan. “Dat kan niet, Hitomi…”, zegt ze verdrietig. “Maar… we zijn allebei dood. We zijn hier samen!” Lyne knikt van niet. “Je leeft nog, Hitomi. Je hebt gewonnen. Je kan hier niet blijven, je moet terug.” “Ik wil niet terug! Ik wil bij jou blijven!”, schreeuwt Hitomi verdrietig. “Vaarwel… Spoedig zullen wij elkaar weer zien. Vergeet mij niet.”, zegt Lyne. “Nee, blijf! BLIJF!”, schreeuwt Hitomi. Maar het is te laat.

Hitomi opent langzaam haar ogen. “Ze wordt wakker, mensen!” “Godzijdank, ze leeft nog. Anders zou al die moeite voor niks zijn geweest.” “T.G, kom vlug, ze is wakker!”. Langzaam komt ze weer bij kennis. “Wat… is er…”, vraagt Hitomi, enigszins moeizaam. “Je hebt de Hongerspelen gewonnen, Hitomi. We brengen je naar een veilige plek.” “Veilig… waar ben ik?”, vraagt Hitomi. “Laat mij dat maar beantwoorden.”, zegt een herkenbare gedaante. Hitomi ziet een volwassen man op haar afkomen die ze vaag nog herkent. “Hoi Hitomi, ik ben TG. Ik ben net als jij een winnaar van de Hongerspelen. Ik wil je niet te veel overvallen met opwindende informatie, maar je zit in het schip van de Rebellen. Vanaf het laatste kanonschot is onze revolutie begonnen.” “Revolutie? Maar… Maar…” “TG, breng het nou eens soepeler. Dat kind is al zo van slag na alles.”, zegt een damesstem. “Jolien, mag ik alsjeblieft mijn werk doen.” “Het is mijn taak om Hitomi mentaal te ondersteunen, TG. Tenminste, dat is de taak die je voor mij aangewezen hebt.” TG zucht. “Best, ga je gang.” “Luister, Hitomi. We zitten midden in een revolutie tegen het Kapitool, om definitief een einde te maken aan hun macht. We hebben je zo snel mogelijk uit hun klauwen gered, zodat je je veilig bij ons kunt herstellen van deze ervaring.” “Maar papa en mama dan? En Ulysses?” “Je ouders en broertje zijn veilig bij ons. Ulysses zit in de gevangenis. Momenteel doet een team van ons, met onder andere WM, andere Hitomi en Tuffie, een inbraak om hem voor je te redden.” “Waarom?”, vraagt Hitomi. “Omdat winnaars elkaar nou eenmaal beschermen.”, zegt Jolien, met een kleine glimlach. “Het gaat een zware tijd worden voor je, Hitomi. Ik kan het weten, ik heb ook een geliefde verloren in mijn Spelen. Maar wij zijn er nu voor je. Tijdens, maar ook na de revolutie. Vertrouw ons.”

-EINDE-


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 4 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum