Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen 15

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 3 van 4]

31 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 06 apr 2015, 18:23

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Sushi ijsbeerde door zijn kapiteinshut. Hij wist dat het schip van team Zilver ieder moment kon aankomen bij het noordoostelijke eiland, waar volgens Jeanne en BLF team Zwart zich zou bevinden. Nu wist hij dat ze al veel langer onderweg waren dan nodig was, en dat de kans dus groot was dat team Zwart inmiddels al weg was. Maar stel nu dat ze er nog wel waren? Het plan klonk heel leuk: we bevrijden Lyne. Maar hoe in godsnaam? Adje en T.G waren sterkere vechters gebleken dan Sushi in eerste instantie van ze dacht, maar hij wist heel goed dat team Zwart niet te onderschatten was. En wie zei dat Lyne überhaupt nog leefde? Nee, niet aan denken. De gedachte dat Lyne door Sushi’s stomme schuld was vermoord… Ze moest nog leven. Sushi ging achter zijn bureau zitten, en pakte automatisch het dagboek van zijn vader erbij. Hij kende het boek inmiddels vrijwel uit zijn hoofd, maar het schonk hem rust om over de avonturen van zijn vader te lezen. En wie weet, misschien dat hij nog iets bruikbaars tegen zou komen…
 
Kapiteins logboek
16 februari
2277
 
Het is een treurige dag. Zojuist zijn we een van onze bemanningsleden verloren. Het maakt niet uit hoe lang je op zee vaart, het zal nooit wennen om een goed mens te zien sterven. Niet dat ik JSS goed kende. Ik denk niet dat iemand van ons hem goed kende, zelfs kapitein Fer niet. Hij was onze uitkijkpost, en hij zat eigenlijk altijd in het kraaiennest. Altijd, behalve vandaag. We waren aangemeerd op een klein eiland. Ik, kapitein Fer en Henk met zijn houten poot waren op onderzoek, terwijl de rest van de bemanning op het schip bleef. Net toen we terug wilde keren naar het schip, werd Henk ineens aangevallen door een verschrikkelijk monster. Een gigantisch, groen wezen met een gepantserd lichaam en vlijmscherpe tanden. We dachten allemaal dat Henk er geweest was, maar toen sprong JSS er ineens tussen. In zijn eentje nam hij het op tegen deze zeeduivel. Hij wist het monster dodelijk te verwonden, maar kon niet voorkomen dat het beest zijn hoofd van zijn romp scheurde. Het is een tragisch verlies. Een goede vechter als hij hadden we zeker kunnen gebruiken in onze aanval op kapitein Dobbelsteen. Onze infiltrant heeft ons weten te bereiken: we weten waar Dobbelsteen zich bevindt.
 
“Land in zicht!”
Sushi rende uit zijn kapiteinshut toen hij T.G’s stem hoorde.
“Enig spoor van team Zwart?”
“Ik ben bang van niet.”
Adje keek op van achter het roer.
“Wat moeten we doen?”
Sushi twijfelde even. Team Zwart was er niet meer. Ze waren dus weer terug bij af. Ze konden Lyne nog steeds niet bevrijden.
“Vaar er maar naar toe Adje. Ik ben er wel aan toe om weer eens aan wal te gaan.”
 
En dus legde het schip van team Zilver niet veel later aan op het zanderige eiland. Sushi sprong direct over de railing. Hij hield van varen, maar toch was het fijn om weer even vaste grond onder zijn voeten te hebben. Hij keek naar Adje, die Lucoshi hielp om van het schip af te komen. T.G bleef echter bewegingsloos in het kraaiennest zitten.
“Kom je niet naar beneden,, T.G?”
T.G schudde zijn hoofd.
“Er moet iemand bij het schip blijven, voor het geval dat. Gaan jullie maar, ik blijf hier wel.”
“Weet je het zeker?”
T.G knikte. Sushi haalde zijn schouders op, en wendde zich tot Lucoshi en Adje.
“Kom jongens, laten we eens kijken wat er op dit eiland te vinden is!”
Adje leek niet erg enthousiast.
“Weet je het zeker? Ik ben de laatste keer dat we op onderzoek uit gingen nog niet vergeten.”
Sushi wist wat Adje bedoelde: hun ontmoeting met de Kraken in de schatkistgrot. Dat was inderdaad geen succes geweest: niet alleen hadden ze niets gevonden, maar ze waren ook nog bijna hun leven kwijtgeraakt, of in Lucoshi’s geval zijn been. Zijn twijfels werden echter weggenomen door de altijd positieve Lucoshi:
“Doe niet zo flauw Adje, wat is het leven zonder een beetje gevaar? Je weet maar nooit, misschien is er wel ergens rum te vinden op dit eiland!”
Adje grijnsde.
“Waar wachten we nog op? Op naar de rum!”
 
Sushi, Adje en Lucoshi liepen over het eiland. Het was een schitterend eiland; als ze niet in de Hongerspelen hadden gezeten, had Sushi bijna het gevoel gehad alsof ze op vakantie waren. Er stonden honderden palmbomen, en naarmate ze verder het eiland opgingen werd het steeds groener. Op een gegeven moment vloog er een felgekleurde papegaai door de lucht. Een witte flats belandde op Lucoshi’s hoofd toen de vogel er overheen vloog. Sushi moest zijn lachen onderdrukken, en dacht terug aan het begin van de Hongerspelen, toen een zeemeeuw precies hetzelfde deed. Dat was vlak voordat hij Lyne op haar expeditie stuurde. Lyne… Wat moesten ze doen, nu ze team Zwart hier niet gevonden hadden? Alsof Adje zijn gedachtes kon lezen, zei hij ineens:
“Zeg kapitein, wat moeten we eigenlijk doen nu we team Zwart hier niet gevonden hebben?”
Sushi haalde zijn schouders op.
“Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee, Adje.”
“Misschien kunnen we team Wit weer opzoeken!”
Sushi fronste.
“Team Wit opzoeken? Wat heeft dat nu weer voor zin? In de tijd die we bezig zijn om Wit op te sporen, kunnen we even goed Zwart zoeken.”
Lucoshi grinnikte.
“Het gaat Adje helemaal niet om Lyne. Hij wil gewoon Jeanne nog een keer zien!”
Adje grijnsde schuldig.
“Ja wat? Heb je haar wel eens goed bekeken? Ik heb nog nooit zo’n mooie vrouw gezien!”
Lucoshi haalde zijn schouder sop.
“Ik vind Hitomi van team Zwart een stuk knapper.”
Adje wendde zich tot Sushi.
“En jij?”
Lucoshi gaf Adje een stomp.
“Wat denk je zelf? Sushi heeft alleen maar oog voor Lyne!”
Sushi voelde zijn wangen rood worden, maar hij antwoordde niet. Adje grijnsde breed.
“Natuurlijk. Ik dacht eventjes dat je Leticia misschien knapper zou vinden, na onze ontmoeting daarstraks, maar ik was Lyne vergeten. Leticia is sowieso meer T.G’s type denk ik. Herinner me eraan dat ik het hem vraag als we straks terug zijn!”
Lucoshi opende zijn mond om iets te zeggen, maar op datzelfde moment verdween hij ineens uit het zicht. Sushi en Adje keken elkaar verbaasd aan, en liepen naar de plek waar Lucoshi zojuist nog stond. Sushi keek naar beneden, en zag dat Lucoshi door een gat in de grond was gevallen. Adje riep naar beneden.
“Lucoshi? Ben je nog heel?”
“Ja hoor, het is hier niet zo diep. Kom hierheen, dit moeten jullie zien!”
Sushi wilde achter Lucoshi aan springen, maar Adje hield hem tegen.
“Het zijn toch niet weer muurschilderingen van enge monsters he? Want die heb ik voorlopig genoeg gezien!”
“Nee, dat is het niet. Kom nu maar!”
Sushi sprong door het gat. Lucoshi had gelijk, het was niet bepaald diep. Een doffe dreun achter hem vertelde Sushi dat Adje ook was gearriveerd. Sushi wendde zich tot Lucoshi.
“Wat is er dat je wilde laten zien?”
Lucoshi grijnsde, en wees naar een stapel houten kisten. Op de kisten stond in grote letters ‘DYNAMIET’ geschreven. Een grijns verscheen op Sushi’s gezicht.
 
Sushi, Adje en Lucoshi liepen terug naar het schip. Ieder van hen had een doos dynamiet bij zich. Adje ratelde aan een stuk door.
“Briljant plan! Dat ziet team Zwart nooit aankomen! We blazen ze gewoon op!”
Sushi knikte. Hij staarde naar een zeemeeuw, die op een boomstronk in het water dobberde.
“Maar hoe zorgen we dat Lyne niet gewond raakt?”
Adje haalde zijn schouders op.
“Daar vinden we nog wel wat op. We hebben nog even de tijd om het plan te perfectioneren. Oh, mijn broertjes worden gek van jaloezie als ze zien dat ik een heel schip mag opblazen! We waren vroeger dol op dingen laten exploderen, maar mijn moeder-“
Adje werd onderbroken door een schreeuw. Sushi en Adje draaide zich om, en zagen Lucoshi op de grond liggen. Zo te zien was hij met zijn houten poot blijven haken in het zand, en gevallen. Maar dat was niet het grootste probleem: de boomstronk die Sushi eerder had gezien, bleek geen boomstronk te zijn. Een gigantisch, groen wezen met een gepantserd lichaam en vlijmscherpe tanden kwam op Lucoshi af. Sushi stond aan de grond genageld toen de krokodil Lucoshi’s hand beetgreep. Met een vreselijk, scheurend geluid kwam de hand los van Lucoshi’s lichaam. Het bloed spoot alle kanten op terwijl Lucoshi het uitschreeuwde van de pijn.
“Nee!”
Adje liet zijn kist op de grond vallen en wilde, ongewapend, op de krokodil afstormen om zijn vriend te helpen, maar iemand anders was hem voor. Een pijl zoefde door de lucht en stootte af op het pantser. De krokodil verplaatste zijn focus naar T.G, die aan kwam rennen.
“Ga naar het schip! Ik reken wel af met deze hier!”
Sushi knikte; samen met Adje rende hij naar de bloedende Lucoshi en hielp hem overeind, terwijl T.G zich op de krokodil stortte. Vanuit zijn ooghoek zag Sushi hoe de kaken van de krokodil T.G’s boog doormidden brak. T.G had een pijl in zijn hand, en stak deze in de ogen van de krokodil. Het beest gromde, en klemde zijn kaken rondom T.G’s nek. Met een laatste krachtinspanning wist T.G een tweede pijl in de hals van de krokodil te boren, net op het moment dat het dier zijn kaken sloot. Sushi wendde zijn hoofd: hij hoefde dit lugubere schouwspel niet te zien. Een kanonschot galmde door de arena op het moment dat Sushi, Adje en Lucoshi hun schip bereikten.
“Adje, help jij Lucoshi aan boord. Verzorg zijn wond, en geef hem de haak. Ik haal de dynamiet!”
Adje knikte. Sushi draaide zich om en rende naar de kisten die hij, Adje en Lucoshi hadden laten vallen. Hij probeerde niet te kijken naar het bloederige tafereel, maar kon er niet aan ontkomen om T.G’s hoofd te zien liggen naast het levenloze lichaam van de krokodil. Sushi voelde hoe zijn maaginhoud naar boven kwam, en voor hij het wist kotste hij. Zijn braaksel glom in het witte zand, terwijl hij met tranen in zijn ogen de kisten verzamelde en terug naar het schip bracht. Hij dacht aan T.G, de mysterieuze, stille jongen die hen zo vaak uit de brand had geholpen. Het was een tragisch verlies. Een goede vechter als hij hadden ze zeker kunnen gebruiken in hun aanval op team Zwart. Sushi klom het schip op.
“Adje, kun jij het kraaiennest bemannen? Ik ga zelf wel achter het stuur staan; Lucoshi heeft even rust nodig.”
Lucoshi en Adje knikten. Sushi nam plaats achter het roer. Hij wist niet waar ze heen moesten, team Zwart kon overal zijn. Maar ze moesten iets. Terwijl hovercrafts het lichaam van T.G ophaalden, voer het schip van team Zilver langzaam richting open zee.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

32 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 08 apr 2015, 16:50

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lyne en Hitomi waren vertrokken. Samen, op het bizarre, roze gekleurde eiland, op zoek naar teamgenoot Dark Lisa. “Het kan niet een al te lange tocht worden toch? Selletje was bijna direct terug toen ze Dark Lisa had afgeschud.”, stelde Lyne. “Ik ben bang dat het tegen gaat vallen. Ze is gevangen genomen door een mutilant. “Is ze dan niet gewoon dood?”, vroeg Lyne huiverend. “Ik heb nog geen kanonschoten gehoord. Die zullen ongetwijfeld wel gaan vallen in de komende paar uur, maar misschien is ze enkel gevangen genomen.” Even slikte ze. Hoewel het eiland in haar bizarre verschijning niet heel gevaarlijk leek, zag ze wel dat er overal mutilanten vlogen in de lucht. Geen gevaarlijke, dat leek duidelijk. Ze stootte Lyne aan. “Kijk eens naar boven.” Prachtige goudkleurige vogels vlogen, en in de heldere blauwe lucht lieten zij een prachtig licht achter. “Het is bijzonder he?”, antwoordde Lyne met een schittering in haar ogen. “Ik wou dat alle mutilanten zo mooi waren. Bij mij in het district leven er enkel enge mutilanten, gemaakt om ons bang te maken. Tracker Jackers, Boomluizen, Noémie-konijnen…”, vervolgde zij. “Ik woon in een van de weinige mooie gedeeltes van district 3. Bij mij zijn er nauwelijks mutilanten in de buurt. Behalve een of andere soort waakhond bij een van mijn buren. Achterlijk eng beest. Gigantische mond, lange tong waarmee hij je mee gevangen kan nemen, pantser op zijn rug. Vreselijk eng. Ooit heeft dat beest geprobeerd mij aan te vallen.”, zei Hitomi bang. “En toen?” “Ik mocht nooit onbeschermd het huis uit, dus mijn butler kon mij beschermen. Het monster vermoordde hem eerst waardoor ik nog weg kon komen.” Lyne keek haar geschokt aan. “Maar je zei dat jij hem hebt vermoord?” “Zo voelt het nog wel.” Hitomi keek sipjes, en Lyne merkte dat Hitomi moeite met dit verhaal had. “Waarom vertelde je dan eerst…” “Om indruk te maken.” Hitomi moest huilen. “Het was echt een goede butler, en ook een goede man. Hij deed heel veel voor mij, en zou zich altijd opofferen. Maar als ik niet in de buurt was gekomen van dat rotbeest…”. Lyne had medelijden met Hitomi. “Ach, als hij zich zou willen opofferen, dan heeft hij het juiste gedaan. Wat is er daarna met het beest gebeurd?” “Het rotdier mocht gewoon blijven! De eigenaar ging klagen dat het die man zijn eigen schuld was. Geen proces, niks. Hij was gewoon iets rijker dan ons en hij kon het maken.” Hitomi veegde haar tranen af. “Ach, het is ook onbelangrijk.”. Een bos naderde. Nog geen teken van Dark Lisa.

Terwijl het bos betreden werd, was het inmiddels donker aan het worden. Weinig slaap zat er aan te komen. Het was Lyne die ineens stopte voor een klein vogeltje, wat eenzaam en stil in hun weg lag. “Wat zielig.”. Lyne pakte het beestje op, terwijl Hitomi geïrriteerd keek. “Lyne, ik weet dat je van dieren houdt, maar we hebben nu geen tijd. We moeten Lisa redden.” Lyne negeerde het, en gaf het beestje wat van hun brood. “Dit lust je wel, toch?” “Je verspilt nu niet alleen tijd, maar ook kostbaar brood.” Lyne keek haar aan. “Ik weet het, Hitomi. Maar als je soms helpt met de kleine problemen, krijg je soms niets terug. Maar soms, kan je het groots terug verwachten. Het beestje at het brood op, en leek weer opgeknapt. Het beestje vloog, dankbaar weg. “Dat was waardeloos, Lyne.”. Lyne leek het anders te bekijken. “Nee, ook dat beestje zit in de arena om binnenkort te sterven. Laat het dan in deze korte tijd gelukkig leven.” Met een glimlach keek ze toe hoe het beestje een bepaalde richting op vloog. “Ik denk dat dit de kant is die wij op moeten.”. Hitomi besloot Lyne maar te vertrouwen. Niks is voor geen reden.

Ineens gaf Lyne een gil. “Noémie-konijnen!”. Hitomi fronste. “Wat zijn dat?” “Van die rare konijnen die mensen aanvallen. Ze zaten ook in de negende Spelen.” Vier kleine konijnen, met een witte vacht en rode ogen, kwamen aan huppelen. “We moeten ze vermoorden, Hitomi.” “Weet je zeker dat het mutilanten zijn?”, vroeg Hitomi. Haar vraag werd beantwoord toen een konijn ineens op Hitomi’s hand afvloog. “AARGH”. De vreselijk scherpe tanden die in Hitomi’s linkerhand werden gestoken, deden enorm veel pijn. Hitomi stak met haar andere hand, waar ze het mes in had, het beest zo snel mogelijk dood. Nog drie konijnen te gaan, en de eerste wond was al gemaakt. “Zijn ze giftig, Lyne?”. “Volgens mij niet, alleen als ze een paarse vacht hebben. Ze zijn wel uiterst dodelijk.”. Eerst probeerden Lyne en Hitomi weg te rennen, maar de drie konijnen haalden ze in. “Klim in de boom!”. In volle paniek klom Lyne in de boom, en ze trok Hitomi met zich mee. Nu zaten ze samen boven op een tak, terwijl drie konijntjes ze aan het opwachten waren. Het werd nog erger toen een konijntje een gil gaf, en er zich nog een tiental andere konijnen aan het ‘gezelschap’ voegde. Drie hiervan hadden een paarse vacht, eentje een groene. “Groen?”, vroeg Hitomi. “Ik weet ook niet wat zij doen.”, zei Lyne. Dit werd duidelijk: het groene konijntje liet zijn mega tanden zien, en begon met het om knagen van de boom. “Kom op, schiet het dood!”, riep Hitomi. “Ik heb maar twee pijlen!”, zei Lyne bang. “Maak ze af, ik ben bang!”, riep Hitomi. Aan haar had Lyne nu niks. “Oke, ik schiet wel!”. Lyne spande haar boog, maar de eerste pijl ging volledig de verkeerde kant op. “Wat doe je!”, riep Hitomi verontwaardigd. “Ik ben geen Dark Lisa met pijl en boog!”, schreeuwde Lyne. Haar tweede pijl raakte wel een verdwaalde witte konijn, maar de rest van de konijnen gaf daar duidelijk geen aandacht aan. Pijlen op. Hitomi raakte nu echt in paniek. “We moeten toch iets!”. Lyne dacht na. “Ik weet het!” Ineens deed ze het geluid van een vos na. Hitomi keek haar verbaasd aan. “Dat zijn hun natuurlijke vijanden. Doe mee!”. Zo probeerden Hitomi en Lyne het geluid na te doen. Hitomi had geen vertrouwen in het idee van Lyne, maar gek genoeg leek het nog te werken ook. De konijnen werden bang en ineens renden ze weg. Vol vreugde reageerde Hitomi, maar Lyne merkte dat de boom al bijna omgezaagd was door het konijn. De boom pletterde naar beneden, met het tweetal er nog in.


Twintig secondes later kwam Hitomi weer bij. “Lyne, Lyne!”. Ze lag er dood bij. “Lyne, alsjeblieft!” Ze voelde aan haar pols, en tot grote vreugde van haar merkte ze dat Lyne nog leefde. “Godzijdank, godzijdank.”. Een anderhalf minuutje later kwam ook Lyne weer bij van de klap. “Ik… wat gebeurde er…”. Gelijk werd ze besprongen door Hitomi. “Je leeft nog! Ik was bang dat je dood was…”. Hitomi omhelsde haar vriendin, terwijl Lyne nog duidelijk moest bijkomen van wat er was gebeurd. Kort keken ze naar hun wonden. Lyne leek enkel een tik op haar hoofd te hebben gehad, terwijl Hitomi redelijk ongedeerd was gebleven van de klap, maar wel een hevig bloedende hand had van de konijnenbeet. Lyne besloot haar mouwen er af te trekken, om Hitomi’s wond te kunnen binden. “We zijn echt ontsnapt aan de dood hier”, besefte Hitomi, terwijl Lyne haar verzorgde. Lyne knikte. “Moeten we niet gewoon terug naar Para en Necrodeus? Ik heb kanonschoten net al gehoord, waarschijnlijk was er een wel voor Dark Lisa.” Op dat moment werden ineens de doden bekend gemaakt. “Het is al twaalf uur.”, zei Hitomi. De doden werden op een rijtje bekend gemaakt. Geen verrassingen waren er hier. Dokter Leeuw, Tuffie, Fisico, T.G, Lennard, allemaal tributen waarvan ze wist dat ze dood waren of die ze niet erg sterk inschatte. Dark Lisa’s gezicht werd niet getoond. “Dan is ze nog in leven. We moeten verder.” De tocht door het bos ging zonder al te veel hindernissen, en Hitomi en Lyne waren aan het praten. Over hun achtergrond, hun leven, hun vriendinnen (ook al hadden ze er niet zo veel). Kort werd er gesproken over Ulysses (en Lyne liet Sushi helemaal buiten beschouwing), maar in tegenstelling tot eerder vond Hitomi het helemaal niet nodig om continu haar fiancee bij het gesprek te betrekken. Hitomi en Lyne groeiden door de tocht heen steeds meer naar elkaar toe.

Na minder dan een kwartier wandelen kwam al de eerste schrik. Ze hoorden een kanonschot. Even keken ze elkaar aan, maar tot hun grote opluchting werd direct daarna het gezicht van Selletje laten zien. Vanaf dag drie werd blijkbaar al de identiteit van de slachtoffers gelijk bekend gemaakt. Hitomi was blij. “Haha, het eerste kreng van Team Wit is te pakken, nog twee te gaan!” Ook Lyne toonde zich euforisch. “Pff, wat een rotwijf was dat ook zeg.”. Over de oorzaak van de dood konden de twee enkel gissen, maar ze hadden de hoop dat Team Wit aangevallen werd door de tributen van Goud of Zilver. Dat bleek tegen te vallen, daarna kwamen er geen kanonschoten meer. “Wie weet ging ze dood door natuurlijke omstandigheden.”, opperde Lyne. “Ik denk eerder dat ze gewoon verraden is door haar teamgenoten. We kennen BLF en Jeanne, die zijn echt wel in staat om een teamgenoot te vermoorden wanneer het ze goed uit komt.” “Wie denk jij dat er slechter is, Jeanne of BLF?”, vroeg Lyne. Hitomi dacht even na. “Om eerlijk te zijn ken ik BLF niet zo goed. Van Jeanne weet ik dat ze doortrapt is, en zeker niet te onderschatten. Echt zo’n nare valsspeelster he? Oke, ik had ook niet gewonnen bij die miss-wedstrijd, maar dan moet je weer zo nodig gaan pijpen om maar zeker te zijn, he. Echt, ik kan het niet begrijpen.” Terwijl Hitomi totaal in roddelstand schoot, attendeerde Lyne haar op de eerder gestelde vraag. “Ik vroeg wie er het slechtst is, niet wie wie gepijpt heeft bij een schoonheidswedstrijd.” Hitomi bloosde even. “O ja. Ik denk persoonlijk dat BLF slechter is. Hij is meedogenlozer, nog doortrapter. Ik denk dat hij tegen het einde aan ook Jeanne verraad, als ik dat kutwijf nog niet afgemaakt heb tenminste.” “Weet je het zeker?” “BLF is, naar hoe ik hem heb ontmoet, sluwer. In staat om iedereen te manipuleren om zijn zin te krijgen, maar meedogenloos als hij je niet meer nodig heeft. Zo heeft hij samen met Jeanne Tosti weggewerkt.” Lyne keek verbaasd toe. “Je zou zeggen dat Jeanne de leiding heeft anders.” “BLF houdt zich bewust meer op de achtergrond, ondanks dat hij zich ook weer enorm op de voorgrond toont met zijn houding.”. Lyne leek het te snappen. “Weet je, voor zo’n rijk trutje weet je opvallend veel.”, zei Lyne lachend. “Mensenkennis he? Daarbij kreeg ik ook privé-lessen van de beste leraren in het district.”. Samen wandelden ze verder.

Ineens kwamen ze tegen een gigantische rots aangewandeld. “We moeten nu dichtbij het krachtveld zitten”, zei Lyne. “Misschien kunnen we wel ontsnappen uit de Arena”, zei Hitomi lachend. Ineens hoorden ze een gil van bovenaf op de rots. Ze keken elkaar aan. Dat moest Dark Lisa zijn. Snel klommen ze op de gigantische rots. Hitomi had nog altijd enorme pijn aan haar arm, en inmiddels waren ze ook behoorlijk moe. Op de top van de rots zagen ze een groot vogelnest. In het nest lagen drie eieren en, tot grote vreugde, Dark Lisa. “Meiden!”, riep Lisa blij. “Je bent nog ongedeerd!”, vroeg Hitomi. Dark Lisa was paniekerig, en leek ook haastig te zijn. “We moeten hier weg, voordat de vogel terugkeert!”. Lyne gaf snel haar pijlen en boog terug aan Lisa, terwijl ze ineens een gigantische kraai hoorden. “De vogel!” Een reusachtige, monsterlijke vogel vloog op het nest af. Het beest was voornamelijk rood en zwart, en zijn woeste blik deed er op duiden dat hij uit was op oorlog. Lisa schoot een pijl af, maar het had geen zin. Sterker zelfs, het beest gaf een kraai en werd alleen maar bozer. Voordat de vogel de drie vast kon pakken bukten zij, waardoor het langs hun heen ging. “Hoe moeten wij hier ooit van ontsnappen, laat staan verslaan?”, schreeuwde Hitomi. Lyne bleef rustig, en leek zelfs te lachen. “Kijk!”, een gloeiend licht kwam op ze af, en ineens zag Hitomi wat het was. Het vogeltje van eerder. In een korte periode gigantisch gegroeid. “Het is een goudlokvogel, dat hoopte ik al. Heel bijzondere vogeltjes. Ze worden geboren als kleine, lelijke, hulpeloze vogels. Zodra een mens ze helpt in hun leven, worden het grote, prachtige beesten, die bereid zijn om de goede daad terug te keren voor hun helper, wat het ook kost.” De vogel die ze zojuist hadden geholpen ging het gevecht aan met de grote rode vogel, terwijl Lisa vooral verbaasd toe keek, en Hitomi dacht aan de woorden van Lyne eerder. Zonder problemen versloeg ‘hun’ vogel de ander, waarom ze ineens gered waren. Lyne liep op de vogel af. “Bedankt. Als je ons kunt brengen naar de kust van het eiland, heb je je plicht om de goede daad terug te keren voldaan. De prachtige vogel nam ze mee. Mee naar de kust van het eiland, naar de rest van Team Zwart.

De vogel zette ze af, en vloog weg, zonder nog met een blik om te kijken. “Daar vliegt hij, naar de horizon.”, zei Lyne. Dark Lisa was nog steeds in shock. “Wat gebeurde er zojuist?”, vroeg ze. Nauwelijks kon Hitomi begrijpen hoe alles er net was verlopen, maar ze waren terug. Met Dark Lisa. Terwijl zij voorop liep, met Para in beeld, liep Hitomi nog een keer op Lyne af.

“Lyne, ik wil je bedanken. Voor alles.” “Niet waar, ik moet jou bedanken.” “Fout. Ik werd boos toen jij dat vogeltje voedde. Door mij waren we bijna dood geweest nu. Door jou leven we nog.” Lyne keek Hitomi blozend aan. “Echt niet, ook door jou.” Hitomi keek nu wat verbaasd. “Maar..” “Kijk, jij hield mij in leven. Jij gaf mij positieve aandacht toen de Spelen voor mij op het ergste punt waren. Jij sleep mij er door heen toen ik Dokter Leeuw had vermoord. En je hebt mij puur geholpen uit medeleven, totaal niet uit eigenbelang.”, zei Lyne met een glimlach. “Eigenlijk wel uit eigenbelang”, zei Hitomi blozend. “Hoezo?” “Nou… ik zou niet weten wat ik deze Spelen zou moeten zonder jou.”. Blozend keken ze elkaar aan en omhelsden ze elkaar. Eigenlijk wisten ze niet wat ze moesten doen. Ineens leek Lyne er voor te gaan. Ze boog haar hoofd naar voren, wilde Hitomi een zoen geven… Totdat ze ineens een schreeuw hoorde. “LYNE, WE KOMEN JE REDDEN!” Het was de stem van Sushi. Team Zilver had ze gevonden.

Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

33 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 12 apr 2015, 14:53

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
De volle maan scheen een spookachtig licht op het schip van team Zilver. Sinds hun vertrek van het eiland hadden de drie tributen geen woord meer tegen elkaar gezegd. Sushi keek stilzwijgend omhoog naar de hemel, waar de doden van die dag bekend werden gemaakt. Tuffie. Lennard. Dokter Leeuw. Fisico. T.G. Sushi voelde een stekende pijn toen het gezicht van hun teamgenoot aan de hemel verscheen. Het was de eerste dode die hun team te verwerken kreeg sinds de vroege dood van Roosjuh bij de Hoorn. Ze hadden verschillende spannende momenten meegemaakt, maar iedere keer hadden ze het gered. Zoals bij de Kraken. Sushi had zeker geweten dat hij, Adje en Lucoshi er geweest waren… Maar T.G had hen gered. Net zoals T.G hen gered had door de dolfijn van Leticia neer te schieten. En nu was T.G dood. Vanaf nu zouden ze zichzelf moeten redden. Toch voelde Sushi ook een kleine blijdschap bij het zien van de doden: Lyne kwam niet in beeld. Ze leefde dus nog steeds.
 
Na schooltijd kwam Lyne eindelijk op hem afgelopen. Vanaf het moment dat Jolien Sushi had verteld dat ze ‘per ongeluk’ tegen Lyne had gezegd wat er aan de hand was, had Sushi in de stress gezeten. Hoe zou ze reageren? Zou ze boos worden? Zou hun vriendschap voorbij zijn? Of… zou ze misschien hetzelfde voor hem voelen?
Lyne glimlachte naar hem. Sushi voelde een warme gloed over zijn lichaam komen.
“Nou, vertel. Ik hoorde van Jolien dingetjes.”
Sushi voelde een vreemde sensatie door zijn lichaam. Ze klonk niet boos ofzo. Ze klonk eerder blij… Hij schraapte zijn keel.
“Nou ja... Ik vind je leuk. Heel leuk”
Zo, de eerste stap was gezet. Het was een begin. Lyne giechelde.
“Naawh… Hoe lang al?”
Het voelt als mijn hele leven… Maar dat kon hij natuurlijk niet zeggen.
“ Weet niet precies... Paar weken. Nouja, ik vond je altijd al wel leuk maar niet op die manier.”
Sushi begon licht te zweten. Serieus, Sushi? Moet je nu grappig gaan lopen doen? Maar Lyne glimlachte.
“Ja ik vind het echt lief... Ik voel me vereerd, haha! Maar ik zal even uitleggen… We praten wat meer de laatste tijd en zien elkaar ook meer enzo en ik voel ook echt wel een klik met je, ik vind je echt lief, gezellig, grappig, cute haha… Ik kan alleen nog niet zeggen of ik je echt al leuk vind, duurt bij mij altijd best lang zeg maar.. Maar ik vind je wel echt cute en ja ik weet verder even niet zo goed wat ik moet zeggen.”
Maar ze hoefde niet meer te zeggen. Sushi voelde zich gelukkiger dan ooit tevoren. Ze heeft hem niet afgewezen. Ze vond hem ook leuk, alleen ze was nog niet verliefd. Maar dat kon nog komen. Ze vond hem cute. Lyne vond hem cute!
 
“Sushi, kom eens kijken!”
Sushi verliet het stuur even om de roep van Lucoshi te bewoorden. Lucoshi zat bij de dynamietkisten die ze van het eiland hadden meegenomen. In zijn linkerhand (zijn enige hand, aangezien de ander inmiddels vervangen was door een zilveren haak) hield Lucoshi een klein pakketje.
“Wat is dat?” vroeg Sushi, terwijl hij nieuwsgierig dichterbij kwam. Lucoshi haalde zijn schouders op.
“Geen idee, ik vond dit ineens tussen de dozen.”
Lucoshi overhandigde het pakketje aan Sushi, die het direct openmaakte. In het pakketje zat een kompas, omwikkeld in een stuk perkament. Sushi gaf het kompas terug aan Lucoshi, en begon de tekst op het perkament te lezen.
 
“Het kompas van Desulgon is een van de zeldzaamste voorwerpen ter wereld. De wijzer van het kompas toont je niet waar het noorden is. In plaats daarvan wijst het kompas je naar datgeen wat je hart het meest begeert.”
 
Sushi liet de tekst even op zich inwerken. Het kompas wijst je naar datgeen wat je het meest begeert… Wat begeerde Sushi het meeste? Die vraag was niet moeilijk te beantwoorden.
“Lucoshi! Adje! Volgens mij weet ik hoe we Lyne kunnen vinden!
 
Een paar dagen voor het schoolfeest kwam Lyne weer op Sushi afgelopen.
“Ik moet je iets vertellen”
Het voelde alsof Sushi’s mag veranderd was in een steen. Dit was het dan. Nu zou ze hem afwijzen. Ze hadden de laatste tijd wat meer met elkaar gedaan, veel gepraat en nu was ze erachter gekomen dat ze hem toch niet leuk vond. Hij bereidde zich voor…
“Ik begin je misschien toch wel wat meer leuker dan gewoon leuk te vinden.. Ik moet wel eerlijk zeggen dat ik nog niet stapelverliefd ben, maar ik begin je wel steeds leuker te vinden, en dat merk ik aan mezelf omdat ik steeds aandacht bij je zoek ofzo haha… Ik vroeg me eigenlijk af of je met mij naar het schoolfeest wilt? Maar ik vind het aan de andere kant wel rot om onze vriendschap op het spel te zetten zeg maar, maar ik zou het wel super leuk vinden om een keer iets af te spreken en kijken hoe het loopt.”
Sushi stond sprakeloos. Hij voelde tranen in zijn ogen opkomen. Dit had hij niet verwacht. Dit was… Dit was geweldig! Hij kon geen woord uitbrengen, dus knikte hij maar. Lyne glimlachte glunderend. Sushi zweefde.
 
Nadat ze de doden van de afgelopen dag hadden bekeken, liepen Hitomi en Lyne verder door het bos. Ze praatte over van alles en nog wat. Lyne vertelde een heel verhaal over haar ouders, en haar vriendinnen in haar district. Normaal gesproken was Hitomi totaal niet geïnteresseerd in dit soort onzin: wat kon het haar in godsnaam boeien wat iemand anders voor leven had? Dat ging haar totaal niet aan! Maar om de een of andere reden vond ze het verhaal van Lyne ongelofelijk interessant. Alles wat Lyne vertelde was interessant. Hitomi wist niet goed wat haar overkwam. Lyne was in zo’n korte tijd zó ontzettend belangrijk voor haar geworden. Was dit gewoon hele goede vriendschap? Of was het-
“Maar vertel eens wat meer over jou! Die verloofde van je, Ulysses. Wat is dat voor iemand?”
Oja, Ulysses. Hitomi kon zichzelf wel voor haar kop slaan: ze was Ulysses totaal vergeten. Maar was dat wel zo slecht?
“Ach, Ulysses is wel oke. Maar ik zal jou niet lastigvallen met mijn verhalen over hem.”
Lyne lachte.
“Wat krijgen we nu? Jij leek me niet echt het type dat niet over haar verloofde wil praten. Je bent toch smoorverliefd op hem?”
Hitomi zuchtte en knikte.
 
“Dit kunnen jullie niet maken!”
Hitomi keek haar ouders woedend aan. Haar vader leek niet bepaald onder de indruk, maar haar moeder leek even woedend als zijzelf.
“Nou moet jij eens goed luisteren jongedame! Je vader en ik hebben dit gedaan voor jou! Omdat we jou gelukkig willen zien!”
Hitomi lachte schamper.
“Gelukkig? Gelukkig? Hoe moet ik gelukkig worden met iemand die ik niet ken!?”
“Daarom is hij toch hier! Om hem te leren kennen!”
Hitomi rolde met haar ogen.
“Nee dát helpt! Ja, ik heb hem nu een keer gezien, nu wil ik vast met hem trouwen!”
Haar moeder leek haar sarcasme niet te waarderen.
“Wat zeur je nu? Het is toch een knappe, rijke jongen? Wat wil je nog meer?”
“Ik wil trouwen met iemand die ik zelf uitkies! Ik voel niets voor die Ulysses!”
Voor het eerst mengde haar vader zich in het gesprek.
“Luister, jij ondankbaar kreng. Dit is een traditie die al generaties lang meegaat. Zo zijn je moeder en ik ook bij elkaar gekomen. De vader van Ulysses heeft een behoorlijke som geld beloofd als bruidsschat. Besef je wel wat dat betekend? De wereld draait niet alleen maar om jou!”
Hitomi begon tranen in haar ogen te krijgen.
“Maar ik-“
“Niks te maren! Jij gaat trouwen met Ulysses, en dat is het laatste wat ik erover te zeggen heb!”
Hitomi draaide zich om en rende naar haar kamer. Ze probeerde boos over  te komen, maar kon niet verhinderen dat de tranen over haar wangen rolde. Huilend viel ze neer op haar bed.
 
“Kapitein! Team Zwart aan stuurboord!”
Sushi sprong op en keek naar rechts. Hij zag helemaal niets. Zuchtend richtte hij zich tot het kraaiennest.
“Adje? Is het stuurboord of bakboord?”
Adje grijnsde.
“Stuur- Of nee, bak- Links! Team  Zwart op links!”
Sushi schudde grinnikend zijn hoofd, en keek naar links. Daar, aan de oever van een vreemd, kleurrijk eiland, lag eens piratenschip met zwarte masten aan geankerd. Het was ze gelukt. Ze hadden team Zwart gevonden. Ze hadden Lyne gevonden…
 
Sushi voelde zich ongemakkelijk op het schoolfeest. Hij durfde geen alcohol te drinken, bang dat hij zat zou worden en iets stoms zou doen. Bang dat hij Lyne zou afschrikken. Maar door het gebrek aan alcohol, was hij onzeker. Hij durfde Lyne niet te versieren. Hij durfde haar nauwelijks aan te spreken. Ze stond vlak naats hem te dansen met Jolien, terwijl Sushi een cola dronk. Plotseling stond Lyne voor zijn neus.
“Kom op, dansen!”
Sushi glimlachte, en pakte haar handen vast. Hij kon totaal niet dansen, maar dat maakte niet uit: Lyne leidde hem. Ze keek hem constant recht in zijn ogen, met een soort nieuwsgierige blik. Sushi’s hart bonsde bijna uit zijn borstkas. Plotseling, zonder enige waarschuwing, zonder dat Sushi het zag aankomen, zoende hij met Lyne. Hij voelde Lyne’s warme tong langzaam draaiden in zijn mond. Na een moment dat ofwel enkele secondes, ofwel enkele eeuwen duurde, maakte Lyne zich weer los van Sushi’s gezicht, en keek hem sensueel aan. Sushi probeerde spannend, of stoer of sensueel terug te kijken, maar hij kon er niets aan doen: een brede, blije grijns verscheen op zijn gezciht, en kwam er de rest van de avond niet meer af.
 
Para en Necrodeus sprongen op toen er ineens drie in zilver geklede tributen aan kwamen lopen.
“Fuck! Okee Necrodeus, als je wilt dat we je vertrouwen is dit je kans!”
Necrodeus knikte, en samen sprongen ze op de tributen af.
Lucoshi gilde en viel om toen Para hem besprong. Adje keek grijnzend toe hoe Lucoshi Para met zijn haak probeerde te steken, en begon vervolgens te knokken met Necrodeus. Sushi keek vervreemd naar Necrodeus: was dat geen lid van team Goud? Had team Zwart buiten Lyne nog meer mensen gevangen genomen? Zijn aandacht werd echter afgeleid door twee figuren die iets verderop stonden. Het waren duidelijk twee vrouwen, en een daarvan herkende hij maar al te goed. Hij voelde zijn hart in zijn keel bonzen en trok zijn zwaard. Het was hem gelukt. Hij zou Lyne redden.
 
Het was twee dagen na het schoolfeest, toen mevrouw Angeliekje van het weeshuis ineens naar boven riep.
“Sushi, er is bezoek!”
Sushi was verbaasd. Bezoek, zo laat op de avond? Wie kon dat zijn? Zijn verbazing was nog groter toen Lyne voor de deur stond. Ze keek verdrietig.
“Wat is er?”
Sushi wilde haar omhelzen, maar iets hield hem tegen. In plaats daarvan stonden hij en Lyne ongemakkelijk tegenover elkaar. Na een stilte die eeuwig leek te duren, opende Lyne eindelijk haar mond.
“Ik moet iets zeggen.”
Sushi knikte. Hij wist wat er ging komen. Na het schoolfeest hadden hij en Lyne elkaar niet meer gesproken. Ze hadden daar gezoend, en dat was haar tegen gevallen. Hij had het verpest.
“Ik wil eigenlijk niet dat iemand dit weet wat ik jou ga vertellen, kan ik het in vertrouwen bij je kwijt? Ik wil dit eigenlijk tegen niemand zeggen maar ik vind dat jij er recht op hebt om het te weten.”
Een flits van geluk schoot door Sushi’s lichaam. Het ging niet om hem! Lyne had een geheim, en ze vertrouwde het aan Sushi toe! Het maakte hem niet uit wat het was, al had ze tientallen moorden gepleegd. Ze ging Sushi niet afwijzen!
“Ja is goed, je kunt me vertrouwen.”
“Nou…”
Lyne zuchtte diep, ze leek op het punt te staan in tranen uit te barsten.
“Ik heb zeg maar dit jaar een meisje ontmoet met wie het zo goed klikt, ik wil het liefst elke dag bij haar zijn en ik heb in een korte tijd zo’n goede band met haar opgebouwd en ik weet gewoon niet zeker of dit een gevoel is van een hele goede vriendschap of dat ik verliefd aan het worden ben... Ik twijfel al een aantal jaar of ik bi of lesbisch ben, maar sinds ik dat meisje heb ontmoet... En het ligt echt niet aan jou ofzo want je bent echt super leuk maar ik zit op dit moment echt in de knoop met mezelf en ik zit hier zelf ook van ‘What the fack gebeurt er met me en wat voel ik nou allemaal en wat is het wat ik voel en…’ Ik weet het gewoon even niet meer”
Het was alsof er een bom insloeg. Sushi  herinnerde zich later vaag dat hij Lyne getroost had, dat hij had gezegd dat het niet uitmaakte en dat hij er altijd voor haar zou zijn om haar te helpen… Maar bovenal herinnerde hij zich dat hij na dat moment nooit meer écht gelukkig was geweest.
 
Hitomi vloekte toen ze het schip van team Zilver zagen liggen. Dark Lisa rende direct vooruit om Para (en Necrodeus) te helpen in het gevecht, maar Hitomi draaide zich eerst nog om. Ze wist waarom team Zilver hier was. Ze wist wat dat zou betekenen. Lyne was vrij. Ze zou ongetwijfeld met haar teamgenoten meegaan. Misschien was dit wel de laatste keer dat zij en Hitomi elkaar zouden zien… Hitomi kon het niet laten. Ze moest eerst afscheid nemen.
“Lyne, ik wil je bedanken. Voor alles.”
Lyne glimlachte.
“Niet waar, ik moet jou bedanken!”
Hitomi voelde een vreemd, warm gevoel toen ze Lyne naar haar zag glimlachen. Ze schudde het van zich af.
“Fout. Ik werd boos toen jij dat vogeltje voedde. Door mij waren we bijna dood geweest nu. Door jou leven we nog.”
Tot haar verbazing zag Hitomi dat Lyne begon te blozen. Waarom bloosde ze? Zou ze-
“Echt niet, ook door jou.”
Hitomi begreep er niets van. Wat bedoelde Lyne?
“Maar…”
“Kijk, jij hield mij in leven. Jij gaf mij positieve aandacht toen de Spelen voor mij op het ergste punt waren. Jij sleep mij er door heen toen ik Dokter Leeuw had vermoord. En je hebt mij puur geholpen uit medeleven, totaal niet uit eigenbelang.”
“Eigenlijk wel uit eigenbelang.”
De woorden kwamen over Hitomi’s lippen voordat ze het besefte. Ze voelde haar wangen rood worden, en zag dat Lyne haar vragend aan keek.
“Hoezo?”
Hitomi zuchtte. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Of misschien wist ze dat wel.
“Nou… ik zou niet weten wat ik deze Spelen zou moeten zonder jou.”
Hitomi zag Lyne’s ogen groot worden, en zag dat ze weer begon te blozen. Als verdoofd zag ze hoe Lyne langzaam dichterbij kwam. Hitomi’s hart bonsde in haar keel. Ze voelde haar handpalmen zweten. Lyne’s gezicht was slechts enkele millimeters van het hare verwijderd. Hitomi kon ieder sproetje op Lyne’s gezicht tellen. Met een euforisch gevoel in haar maag zoals ze dat nog nooit eerder gevoeld had, sloot Hitomi langzaam haar ogen. Ze voelde de warme adem van Lyne in haar gezicht…
 
“LYNE, WE KOMEN JE REDDEN!”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

34 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 24 apr 2015, 02:55

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lyne draaide zich om, en zag de wanhopige blik van Sushi. “Het is niet wat het lijkt Sushi!”, begon ze gelijk. Maar Sushi keek enkel gefrustreerd naar Lyne en Hitomi. “Je… je doet het weer!” “Ik…” “Doe mij dit niet aan Lyne!”. Terwijl zijn teamgenoten in gevecht waren met de tributen van Team Zwart, zat hij paniekerig rond te lopen omdat zijn ‘vriendin’ weer bijna met een meisje zat te zoenen. “Maar Sushi, ze besprong mij!”, probeerde Lyne zich mee te redden. “Excuseer mij, ik besprong jou? Ik heb een fiancee, weet je nog?”, zei Hitomi geïrriteerd. “Ach, we weten allebei wat je echt van je ‘fiancee’ vindt.”, zei Lyne hierop. Hitomi raakte hierdoor in paniek, wetend dat Ulysses thuis aan het kijken zou zijn. “Ja, we weten allebei dat ik van hem hou…”. Sushi wist echt niet meer wat het hem overkwam. Ineens werd hij weer bij de les gebracht. Hij hoorde een schreeuw van paniek. “IK ZIE HET SCHIP VAN TEAM WIT!”. Sushi, Hitomi en Lyne keken de richting van de kust op, en zagen inderdaad tot hun afschuw het schip van Team Wit aankomen. Alle tributen, Leticia uitgezonderd, waren nu op een plek. De hel zou nu los gaan breken. De tributen van Team Zwart, inclusief Necrodeus, renden naar elkaar toe en poseerden zich in een defensieve houding. Ook de tributen van Team Zilver zochten elkaar op, inclusief de weer bij hen gekeerde Lyne. Toen het schip van Team Wit aankwam, kwamen tot ieders verrassing stapten niet alleen BLF en Jeanne, maar ook WM uit het schip. Met het zwaard.

WM had de afgelopen paar uur met BLF en Jeanne alle regels en codes van Team Wit doorgenomen. Zij hadden correct het idee dat Team Zwart nog op het roze eiland zou zijn, en aangezien ze nu met WM een gevaarlijk ‘wapen’ er bij hadden was de kans groot dat er nu wel doden zouden gaan vallen. Nu zou hij moeten gaan vechten, met zijn nieuwe tijdelijke bondgenoten. Hij keek om zich heen. Team Zwart had een flink wapenarsenaal. Dark Lisa stond in het midden, met haar pijl en boog, terwijl Hitomi, Para en zijn oude teamgenoot Necrodeus om hem heen gecirkeld stonden. Team Zilver stond een stuk minder georganiseerd er voor. “BLF, wat is het plan?” “Ehm… je weet Necro, toch? Pak hem maar. Niet te letterlijk nemen he!”. Zo stormde hij met de leden van Team Wit op Team Zwart af. Terwijl hij zag dat Jeanne het gevecht aan ging met Hitomi, ging BLF op Para af. Op deze manier werd het ‘schild’ van Team Zwart gelijk doorbroken. “Necrodeus.”, zei WM toen hij tegenover hem stond. “WM! Ook van team gewisseld?” “Uit nood, ja. Niet totaal zonder reden.”, zei WM geïrriteerd. Hij voelde duidelijk afgunst tegenover de kerel die zijn team zo snel in de steek heeft gelaten. “Ik begrijp het! Maar eerlijk, vanaf het begin waren wij het noodlijdende team. Nu gebruik ik Team Zwart even. Niet te lang natuurlijk, je kent mij wel.”. Dat was voor WM de druppel. Met een uithaal sloeg hij in op Necrodeus, die ontweek. “Toch vechten, he?”. Necrodeus maakte een beweging, en ineens was hij voor WM’s zicht verdwenen. Hij keek om zich heen, en ineens stond hij oog en oog met Dark Lisa. Ze schrok onmiddellijk, en wilde ook een pijl afvuren, maar WM reageerde adequaat en stak gelijk zijn zwaard door haar been. Het voelde vreemd om Lisa vervolgens bloederig te zien instorten, maar hij moest nu gelijk weer alert zijn voor andere gevaren. WM keek om zich heen, op zoek naar Necrodeus. Maar hij was er niet meer. Hij was doodleuk ontsnapt.

Lucoshi schrok. Team Zilver had nog weinig gevechten gehad eerder in deze Spelen, maar nu ontkwamen ze er niet meer aan. Hij verzamelde met zijn teamgenoten, en gek genoeg stonden er ineens weer vier personen. Lyne was terug. Sushi kwam enigszins afwezig over, maar probeerde toch snel een tactiek te bedenken. “Ehm… we moeten… Lucoshi, jij kent BLF toch? Leidt hem dan af. En Lyne, blijf vooral weg van Team Zwart. Adje, jij houdt Team Zwart in de gaten, en ik controleer wel.”. Lucoshi vertrouwde de tactieken van Sushi niet helemaal deze keer, maar hij had zich al eerder als een goede leider bewezen. Waarom zou het nu wel mis gaan? Lucoshi achtervolgde zijn districtsgenoot, die duidelijk achter Para aan ging. Terwijl Para zijn spadroon greep, maakte hij al een eerste opmerking. “Ben je er nou alweer? Je kan echt geen genoeg van mij krijgen, obsessieve flikker.”. BLF ontweek zoals gewoonlijk de eerste slag, waardoor Para per ongeluk bijna op Lucoshi in sloeg. “Omg Lucoshi, vind je het leuk om zo dicht achter mij te zitten? Like, ik vind het heerlijk, maar jij?”, zei BLF. Para maakte gebruik van de verminderde concentratie, en sloeg met zijn wapen weer op BLF in, die nu maar net op tijd ontweek. “Loroshi, help mij, schakel die gek uit!”, zei Para. Lucoshi was geneigd te luisteren. Hij kende Para absoluut niet (en Para kende blijkbaar zijn naam niet eens), maar hij wist hoe gevaarlijk BLF was. Lucoshi deed zijn haak tegen de nek van de op de grond liggende BLF, waar hij hem mee vast hield. “Para, maak hem af!”, schreeuwde hij. Maar met een atletische beweging greep BLF met zijn benen het hoofd van Lucoshi, en met een bizarre beweging gooide hij hem met zijn benen tegen Para aan. Para stond snel op, maar ineens was hij met iets anders bezig. Lucoshi stond nu ineens alleen tegenover BLF, die hem naar toe lachte. Tot grote schrik van hem zag hij ineens iets voor zich liggen. Het lijk van een teamgenoot.

Dark Lisa kwam tezamen met haar twee teamgenoten en hun 'geadopteerde' teamgenoot. Ze werd omcirkeld, zodat Dark Lisa vrij spel had om mensen neer te schieten. Veel kon ze daar echter niet mee, omdat Lisa nog maar één pijl over had. Zolang het gevecht niet te chaotisch zou zijn, hadden ze kansen om als Team Zwart te winnen. Dokter Leeuw was immers erg gestructureerd en gedisciplineerd geweest, en Necrodeus paste zich vooralsnog feilloos aan aan die discipline. Echter, de chaos sloeg snel toe. Necrodeus verdween ineens spoorloos, Hitomi was tot het wanhopige aan toe aan het verdedigen en Para was in gevecht geraakt met BLF en Lucoshi. Lisa keek totaal verdwaald om haar heen, totdat ze ineens WM vlak onder haar neus zag. Lisa wilde een pijl afvuren, maar WM was sneller en stak zijn zwaard in haar been. Ze voelde helse pijn en het bloedde als een gek. "Lisa, ben je oké?". Para stond voor haar neus. "Ja, ben je gek! Ga door met vechten, anders pakken ze jou ook!" "Nee, ik moet je helpen!". Dark Lisa zuchtte. Para was altijd naar het heldhaftige op zoek, maar nu timede hij het wel heel slecht. Ze lag nu midden op het slagveld met een gapende wond. Para deed er alles aan om haar nog te verzorgen, maar zou het wel genoeg zijn?

Adje keek paniekerig om zich heen. Hij had eigenlijk geen idee wat hij moest doen. Oshi was, na de 'peptalk' van Adje, als enige nog redelijk gedisciplineerd aan het vechten, terwijl Sushi zelf wanhopig er bij liep en ook Lyne niet helemaal kon bevatten wat er zojuist zou gebeuren. Als het zo door zou gaan, zou Team Zilver geslacht worden. Even keek Adje. Wie kom hij veilig aanvallen? Hitomi zag er wel makkelijk uit. En dus ging Adje op Hitomi af, die geïrriteerd reageerde. Adje probeerde met zijn eigen mes toe te slaan, maar Hitomi was veel sneller en veel scherper. In dit ritme zou hij binnen een minuutje dood zijn. Adje voelde ineens dat hij weggeduwd werd. "Kijk, zo doe je dat, Adje.", zei een vrouwelijke stem. Adje stond weer op, en toen hij op stond zag hij dat Jeanne in gevecht was geraakt met Hitomi. Hitomi had duidelijk een pittigere kluif aan Jeanne dan aan hem zelf, maar toch probeerde hij weer in het gevecht betrokken te raken via een 'verrassingsaanval' op Jeanne. Zij had het direct door, en schopte Adje weer weg. "Vent, hou op, laat het gevecht maar over aan de grote meiden, oké?". Terwijl Jeanne dreigend op Adje af kwam, en hij bang was, werd zij ineens weggeslagen. "Sushi!", riep Adje. Hij was gered. Ze konden nu samen het gevecht proberen te verlaten. "We zoeken Lyne en Oshi, dan gaan we er van door!", zei Sushi, die duidelijk er ook genoeg van had. Sushi draaide zich om, rende weg, en Adje ging er achter na. Maar uit het niets voelde hij een helse pijn in zijn rug. Alles werd heel gauw zwart.

Voor Para werd het ondertussen een beetje voorspelbaar. Het gevecht begon, hij wilde in eerste instantie Dark Lisa beschermen, maar na een minuutje of wat was BLF op hem af gekomen. “Ben je er nou alweer? Je kan echt geen genoeg van mij krijgen, obsessieve flikker.”, riep hij, en hij gaf een slag met zijn spadroon, die BLF eenvoudig ontweek. Ineens merkte hij op dat een andere jongen, Loroshi ofzo, bij hen stond. BLF was daar meer mee bezig, en Para merkte dat hij nu ruimte kreeg om op BLF in te slaan. "Loroshi, help mij! Schakel die gek uit!", riep Para, met de hoop dat 'Loroshi' hem zou helpen. Dat deed hij dan ook, maar ineens hoorde hij een gil van Dark Lisa. Met de hoop dat Loroshi een kans zou maken tegen BLF, besloot hij zich om te draaien. Hierbij struikelde hij nog wel over iets, maar eenmaal opgestaan zag hij dat Lisa met een zwaard was neergestoken. Voor hem was dit dé kans om de held van het team te worden. "Lisa, ben je oké?". Lisa maakte een gebaar naar hem dat hij weg moest. "Ja, ben je gek? Ga door met vechten, anders pakken ze jou ook!" "Nee, ik moet je helpen!". Para scheurde een stuk van zijn shirt af, en probeerde Lisa te verzorgen. Het gevecht zou nu snel moeten stoppen, want het was wachten tot er doden zouden vallen...

Jeanne had maar één doel voor ogen in dit gevecht. Hitomi definitief uitschakelen. Een op een ging dat lastiger, maar in de chaos van een groot gevecht zou ze meer kans hebben. Toen het gevecht begon, rende ze ook gelijk op de leden van Team Zwart af. WM pakt Necrodeus, BLF gaat naar Para, dus ze had vrij spel. Op het moment dat de afstand met Hitomi klein is, en ze er in kan slagen om een verrassingsaanval uit te voeren, wordt ze ineens tegengehouden. Lyne staat voor haar neus, met haar mes uitgestoken. "Ga weg, achterlijk kutwijf.", riep Jeanne. "Niet! Je wil Hitomi hebben! Blijf van haar af!". Jeanne lachte vals. "Je kan echt niet genoeg krijgen van je vriendinnetje, he? Best." Lyne viel Jeanne aan, die eenvoudig ontweek en haar gelijk in de enkel stak. Lyne schreeuwde het uit van de pijn, maar Jeanne gaf er verder geen aandacht aan. Ze zag Hitomi in gevecht met Adje, maar daar had ze geen zin in. Ze smeet hem gauw weg. "Kijk, zo doe je dat, Adje!". Ze richtte zich naar Hitomi. "Dus, waar waren we?". "Op het moment dat ik je de definitieve doodssteek geef", schreeuwde Hitomi terug, en een kort gevecht begon. Kort, omdat Adje zich er weer mee ging bemoeien. Jeanne schopte hem gelijk weg. "Vent, hou op, laat het gevecht maar over aan de grote meiden, oké?". Terwijl Jeanne besluit Adje snel te doden, wordt ze ineens weggeslagen. Een gil volgde, en Jeanne lag op de grond. Maar tot haar verbazing is Hitomi ineens nergens te bekennen. Jeanne wilde opstaan, maar ze voelde een helse pijn aan haar arm. Gelijk wist ze wat er aan de hand was: hij was gebroken. Nu moest ze wel het gevecht afkappen, dus ze schreeuwde naar BLF om hulp. “Poke-fan!”

Necrodeus besloot zich tot Team Zwart te voegen, maar een massaal gevecht was duidelijk niet zijn sterkte. Tijd om het bondsgenootschap vaarwel te zeggen, en zo snel mogelijk te vluchten van dit gevecht. Dat ging niet zo gek makkelijk, toen hij WM ineens tegenover zich zag. “Necrodeus.”. “WM! Ook van team gewisseld?” “Uit nood, ja. Niet totaal zonder reden.”, zei WM geïrriteerd. “Ik begrijp het! Maar eerlijk, vanaf het begin waren wij het noodlijdende team. Nu gebruik ik Team Zwart even. Niet te lang natuurlijk, je kent mij wel.”. Dat was voor WM duidelijk de druppel. Met een uithaal sloeg hij in op Necrodeus, die ontweek. “Toch vechten, he?" Necrodeus ontweek gelijk een volgende slag, en in de chaos van het gevecht had hij zo WM tegenover Necrodeus gezet. Nu was het enkel zaak om zo snel mogelijk weg te wezen. Terwijl hij weg liep hoorde hij geluiden van het massale gevecht om hem heen. Tussendoor werd hij afgestopt door Sushi. Sushi sloeg wanhopig met zijn hartsvanger, maar Necrodeus ontweek weer simpel en gaf Sushi van achteren een schop, die op de grond belandde. Snel rende hij verder. Hij struikelde nog over Lyne, die gewond aan het strompelen was. Duidelijk geen gevaar, maar Lyne zag hem en leek duidelijk een gil te willen geven dat Necro er van door wilde. Snel duwde hij haar op de grond, en nu leek hij veilig te zijn. Hij zag de kust, hij zag zijn bootje, en zonder schade te hebben opgelopen voer hij weg. Hij keek even achterom. Er was duidelijk een enorm gevecht losgebarsten. Het beste? Hij was er geen deel meer van.

Voor Lyne was het een gek gevoel. Nog een halfuur geleden was ze samen met Hitomi, en nu zat ze weer met haar oude team. Ze had van een licht verwarde Sushi de opdracht gekregen om weg te blijven van Team Zwart. Terwijl Lucoshi en Adje net weg waren, riep Lyne nog naar Sushi wat ze ging doen. Ze wilde immers Hitomi blijven helpen, en Jeanne kennende zou zij gelijk op Hitomi af komen. "Sushi! Ik pak Jeanne anders wel!". "Ehm... Ja best. Ga maar". Zoals ze had verwacht zag ze Jeanne op Hitomi afrennen. Ze ging op Jeanne af, en stak haar mes uit. "Ga weg, achterlijk kutwijf.", riep Jeanne. "Niet! Je wil Hitomi hebben! Blijf van haar af!". Jeanne lachte vals. "Je kan echt niet genoeg krijgen van je vriendinnetje, he? Best.". Lyne wilde agressief op haar in slaan, maar voor ze het wist, had Jeanne de slag al ontweken. Hierna voelde een enorme pijn in haar enkel. Ze was neergestoken. Jeanne ging er weer vandoor, zonder verdere aandacht te besteden. Daar lag ze dan. Sushi merkte haar op. "Lyne, wat gebeurde er!" "Niks ernstigs, ik kan enkel niet lopen.". Ineens merkte ze op dat Adje kansloos was tegen Jeanne. "Sushi... Help Adje!". Sushi knikte, en gaf haar snel een zoen. "Ik kom terug!", riep hij. Terwijl Lyne enorme pijn voelde, zag ze ineens Necrodeus langs rennen. Misschien wilde hij haar nog even helpen. Strompelend kwam ze op hem af, maar gelijk werd ze door hem op de grond gesmeten. Ze lag daar met enorme pijn, en vervolgens hoorde ze ook nog een kanonsschot. Ze keek naar boven. Adje was overleden.

Leticia was helemaal alleen. Verlaten op een eiland. Ze had niet het idee dat er tributen bij haar in de buurt waren, dus voorlopig was ze veilig. Maar wat was het punt? Vroeg of laat zou ze verhongeren, of sterven van de dorst. Niet alleen dat, waarschijnlijk was Necrodeus al op jacht naar haar, voor het geval ze per ongeluk samen over zouden blijven. Ze schatte hem wel arrogant genoeg in om zoiets te doen. Ze slaakte een zucht. Ze kon nu alleen maar blijven zitten, en hopen dat er zo snel mogelijk elf kanonschoten zouden volgen… boem. Tien. Ze keek naar boven, en het werd haar duidelijk dat Adje zojuist was overleden.

Het is tijd voor de super fabulous BLF-cam! We gaan nu kijken hoe onze favoriete homo uit Team Wit samen met zijn trouwe vriendin Jeanne en hun ‘vrijwillige slaaf’ WM het gevecht aan gaat met de rest van de tributen! Natuurlijk gaat BLF als eerste achter die gekke Para aan, het is immers zo’n lekkere knul. Para is uiteraard niet blij om BLF te zien. “Ben je er nou alweer? Je kan echt geen genoeg van mij krijgen, obsessieve flikker.” Para slaat er op in, maar BLF maakt weer een heer-lij-ke move en gaat stijlvol langs Para heen. Op dit moment wordt hij van achteren benaderd door zijn districtsvriendje, Lucoshi. We weten allemaal hoe leuk BLF het vindt om van achteren gepakt te worden, dus een blije reactie volgt. “Omg Lucoshi, vind je het leuk om zo dicht achter mij te zitten? Like, ik vind het heerlijk, maar jij?”. Maar BLF, niet te veel bezig zijn met je achterkant, want Para staat daar nog, en nu slaat hij wel bijna raak! Lucoshi, laf dat hij is, wil nu samenwerken met Para, dus ze werken samen BLF op de grond, maar onze superheld is- off course- niet verrast, en met zijn stijlvolle acties smijt hij Lucoshi tegen Para aan. Tijd voor een triootje! Para lijkt daar toch niet zo zin in te hebben, en hij verdwijnt ineens! Oei, dan moet Lucoshi in zijn eentje BLF bevredigen… wacht, er wordt een lijk voor de neus van Lucoshi gegooid! Jawel, dat is Adje! Gaat het dan een uniek triootje worden voor BLF? Nee, dat wordt het niet, want Jeanne schreeuwt “Poke-fan!”. Alle Team Wit-fans weten wat dat betekent, een signaal voor gevaar! BLF rent naar Jeanne, en ziet dat ze haar arm heeft gebroken! Oei, pijn-lijk! Gelukkig is WM er ook. Time to go? Jawel, BLF zegt showtime! Onze helden gaan terug naar het schip, en zo zit het gevecht voor BLF er op! Dit was weer District 1 Live met de ‘BLF-Cam’, en we schakelen over naar Hans, die de hoogtepunten van het gevecht gaat bespreken. Cheerios!

Sushi was in verwarring. Hij kon even niet op een rijtje zetten wat er allemaal was gebeurd. Was Lyne nou weer lesbienne? Of werd ze bevlogen door Hitomi? Had hij haar nu wel of niet gered? Het was niet het moment om hierover na te denken, omdat zowel zijn leven als die van zijn teamgenoten op het spel stonden. Bij het ‘verzamelen’ stond Lyne in ieder geval weer keurig bij Team Zilver. Met veel moeite gaf hij zijn ‘tactiek’ door aan zijn teamgenoten. Niemand ging tegen hem in, dus het zou wel goed moeten klinken. Sushi nam een beetje afstand om de rest te controleren, maar al gauw dwaalde hij weg in zijn eigen gedachten. Lyne had hem nog voor de Spelen verteld dat ze enkel een ‘lesbische fase’ had. Was dit de waarheid, of had ze gelogen? Stiekem wist hij het antwoord wel, maar eigenlijk wilde hij het niet geloven. Ineens hoorde hij een gil van haar. “Lyne!”, riep hij, en hij rende naar haar toe. "Lyne, wat gebeurde er!" "Niks ernstigs, ik kan enkel niet lopen.”. Lyne keek ergens anders naar toe. "Sushi... Help Adje!". Sushi knikte, en gaf haar snel een zoen. "Ik kom terug!", riep hij. Sushi zette even al zijn emoties uit, en hij rende op Adje af om hem te redden. Met een mooie uithaal smeet hij Jeanne weg, die op het punt stond de doodslag te geven aan Adje. “We zoeken Lyne en Oshi, dan gaan we er van door!”. Hij greep de hand beet van Adje, en hij sleurde hem mee. Opeens voelde Adje erg zwaar aan, en onopzettelijk liet hij hem los. Hierna ging het snel. Sushi hoorde een kanonschot, en hij zag het lijk van Adje, die voor de neus van Lucoshi was beland. Er zat een mes in zijn nek. Even bibberde hij.

Hitomi had pijn. De afgelopen dagen met Lyne waren geweldig. Oke, niet helemaal, de Spelen zelf waren nog steeds verschrikkelijk. Maar de afgelopen twee dagen hadden haar iets doen realiseren. Ze voelde nog steeds niets voor Ulysses. In feite heeft ze nog nooit iets voor een jongen gevoeld. Hitomi is lesbienne, en het meisje waar ze verliefd op is, zal ze nooit voor altijd samen mee kunnen zijn. Lang kon ze er niet over nadenken, want in no-time stond Adje voor haar neus. Hitomi schudde alles van haar af en ging gefocust in gevecht. Al snel had ze door dat Adje geen partij voor haar was, en dat dit een makkelijke overwinning ging worden. Dit was totdat Adje werd weggeduwd door iemand. “Kijk, zo doe je dat, Adje!”. Hitomi wilde zuchten toen ze zag wie er voor haar stond. Het was, alweer, Jeanne. “Dus, waar waren we?” “Op het moment dat ik je definitief dood steek!”. Snel gingen ze weer met elkaar in gevecht, totdat Adje met een wanhopige poging Jeanne aanviel. Jeanne nam hierop een ‘korte onderbreking’ van hun gevecht om Adje snel te vermoorden, totdat ze ineens weggesmeten werd door Sushi. Jeanne lag op de grond, en Sushi en Adje gingen er vandoor. Hitomi slaakte een zucht. Ze had nu vrij spel om Sushi of Adje aan te vallen, als ze haar mes zou gooien. In no-time moest ze beslissen. Zou ze het doen? Zou ze een moord plegen? Ze haalde adem, en besloot te doen wat nu het meest logische was. Ze gooide haar mes. Precies in de nek van Adje, die hierop instortte. Hij was dood.

Het beeld na het slagveld was bruut. Adje was dood, en Lucoshi rouwde hierom. Sushi keek vragend en vol emoties naar Hitomi, die volledig stil stond. Para probeerde de gewonde Dark Lisa te verzorgen. BLF, Jeanne en WM waren gevlucht, maar niet geheel zonder schade. Necrodeus was ook weg. Lyne lag gewond op de grond. Er ontstaat gelijk een intense sfeer. Hoe gaan de teams op elkaar reageren?


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

35 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 05 mei 2015, 17:47

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Au! Kijk uit idioot!”
Dark Lisa keek geïrriteerd naar Para, die onhandig probeerde een stuk van zijn shirt rond de wond in haar been te wikkelen. Para keek even geïrriteerd terug.
“Weet je Lisa, je zou me ook dankbaar kunnen zijn. Je weet wel, omdat ik je leven gered heb enzo?”
Lisa draaide met haar ogen.
“Het is maar een wond in mijn been. Daar was ik echt niet aan overleden.”
Para keek beledigd.
“Goed dan, dan los je het zelf maar op!”
Para liep weg. Dark Lisa grijnsde en wilde opstaan, maar voelde direct een helse pijnscheut in haar been. Met een gil viel ze weer terug op de grond. Para draaide zich grijnzend om.
“Heb je toch wat hulp nodig?”
“Help me nu maar gewoon overeind” gromde Lisa chagrijnig. Para grinnikte, maar hielp haar wel overeind.
“Kom, laten we er vandoor gaan.”
“Dat is een goed plan. Waar is Hitomi?”
Para en Lisa draaiden zich beiden om, en zagen Hitomi tegenover Sushi staan. Tussen hen in lag het levenloze lichaam van Adje.
 
“Jij!”
Sushi stond met tranen in zijn ogen. Adje was dood. Hitomi had hem vermoord. Daar zou ze voor boeten! Hij trok zijn hartsvanger, en rende op Hitomi af. Hij wilde net toeslaan, toen hij plots een gil hoorde.
“NEE!”
Met alle kracht die ze in zich had, wierp Lyne zich tussen Hitomi en Sushi. De hartsvanger van Sushi mistte haar op een centimeter na. Sushi keek verbijsterd.
“Lyne, wat doe je? Zij heeft Adje vermoord!”
“Dat weet ik, maar…” De tranen liepen over Lyne’s wangen. “Ik hou van haar, Sushi.”
Sushi voelde zich alsof zijn maag in steen was veranderd. Lucoshi keek verbaasd op, en Para en Dark Lisa keken elkaar met open monden aan.
“Wat? Hitomi en- Maar ze is toch- Lyne- Ik dacht dat- WAT?”
Lisa grinnikte. Zij had al lang gemerkt dat er meer tussen Hitomi en Lyne speelde dan alleen vriendschap. Para daarentegen was volledig in de war; hij was er nog steeds van overtuigd geweest dat Hitomi stiekem verliefd op hem was.
“Helaas mooie jongen. Niet iedereen valt op jou.”
Para keek haar ongelovig aan.
“Onzin!” Hij streek met zijn hand door zijn blonde haren. “Zo’n mooi gezicht kan niemand weerstaan! Vraag maar aan je zusje!”
“Aan mijn zusje? Hoe bedoel-”
Een schok van herkenning ging door Lisa’s gezicht. Ineens herinnerde ze zich waarom Para haar al die tijd zo bekend voor kwam…
 
“Soldaat Dark Lisa!”
Lisa keek verveeld op toen ze de stem van Generaal Nalyd Rats hoorde.
“Wat is er?”
Nalyd Rats keek haar woedend aan. Lisa zuchtte.
“Wat is er, Generaal?”
Nalyd Rats knikte tevreden.
“Je  krijgt een paar dagen verlof. Over precies een week wordt je hier weer terug verwacht.”
Lisa kon haar oren niet geloven; in de twee jaar dat ze bij het Rebellenleger zat had ze nog nooit verlof gekregen.
“En vanwaar dat ineens?”
Nalyd Rats keek haar nors aan; Lisa wist dat hij haar haatte.
“Dat gaat je niets aan.”
“Heeft het te maken met Operatie Lazerstraal?”
Tot haar genoegen zag Lisa dat Nalyd Rats lijkbleek werd. Alleen de belangrijkste personen binnen de Rebellie mochten over Operatie Lazerstraal weten, maar Tomi had in een dronken bui haar mond voorbij gepraat tegen Lisa. Nalyd Rats schraapte zijn keel en herhaalde:
“Dat gaat je niets aan. Hou op met vragen stellen, en geniet van je vrije dagen.”
Dat liet Lisa zich geen twee keer zeggen. Ze sprong op en vertrok direct naar het station.
 
In stilte zat Lisa aan tafel, samen met haar vader en haar zusjes, Tuesday en Rachel. Het was twee jaar geleden dat de Rebellen haar moeder gedood hadden en Lisa mee hadden genomen naar district 8. Twee jaar geleden sinds ze haar familie voor het laatst gezien had. Ze keek naar haar vader. Hij glimlachte naar haar. Plots werd er op de deur geklopt. Rachel sprong op.
“Dat zal Para zijn!”
Rachel rende naar de deur. Lisa keek haar vader vragend aan.
“Wie is Para?”
“Dat is haar vriendje.”
Rachel kwam terug gelopen met een knappe, blonde jongen.
“Papa, Para en ik gaan naar de bioscoop!”
De jongen, die blijkbaar Para heette, grijnsde breed.
“Ik heb “Steven en de Reuzenhaai” al 12 keer gezien, maar het gaat nooit vervelen om mijn gezicht op zo’n groot scherm te zien!”
Zonder nog een woord tegen Lisa te zeggen, vertrokken Rachel en Para weer. Het was de laatste keer dat de twee zussen elkaar zouden zien.
 
Sushi liet trillend zijn hartsvanger zakken.
“Goed dan. De boodschap is duidelijk. Kom, we gaan hier weg.”
Hij draaide zich bruusk om. Lucoshi wierp nog een laatste blik op Adje, en volgde zijn leider toen. Lyne bleef echter staan. Geïrriteerd draaide Sushi zich om.
“Lyne? Kom je nog?”
Lyne beet op haar lip.
“Ik ga niet weg zonde Hitomi!”
Sushi kon zijn oren haast niet geloven.
“Wat? Wij hebben zoveel moeite gedaan om jou te bevrijden, en dan laat je ons nu gewoon stikken?”
Lyne pakte Hitomi’s hand vast.
“Ze kan toch met ons mee?”
Hitomi knikte.
“Ik sluit me aan bij jullie team!”
Sushi voelde zich kwaad worden.
“Je sluit je aan bij ons team? Je mag blij zijn dat we je überhaupt laten leven! Jij hebt Adje vermoord!”
Lucoshi legde zijn hand op Sushi’s schouder.
“Dat was toen ze nog bij team Zwart hoorde, Sushi. Maar nu wil ze zich bij ons aansluiten. En als Lyne haar vertrouwd, vertrouw ik haar ook. Daarnaast, ik kan me geen beter eerbetoon aan Adje bedenken dan door zijn plaats te laten innemen door twee knappe lesbiennes!”
Hitomi en Lyne lachten onzeker. Sushi leek nog steeds niet overtuigd, maar zuchtte uiteindelijk.
“Goed dan. Je mag met ons mee, maar geloof me: als je ons ooit durft te verraden, maak ik je af!”
Lyne wilde haar mond openen, maar Hitomi hield haar tegen.
“Het is goed Lyne. Hij heeft gelijk. Maar ik zal jouw nooit verraden.”
Lyne en Hitomi bogen zich naar elkaar toe, maar Sushi kwam tussen beiden.
“Zoenen doen jullie later maar, waar ik het niet hoef te zien. Kom op, we hebben niet alle tijd!”
Hand in hand liepen Lyne en Hitomi met Sushi en Lucoshi mee. Pas toen ze bijna bij het schip waren, riep Para:
“He! En wij dan?”
Hitomi draaide zich om.
“Sorry Para, maar ik ben bang dat ik niet langer bij team Zwart hoor. Veel succes nog jullie twee, dat zullen jullie nodig hebben!”
Para vloekte.
“Hoe kan ze dit nu doen! Hoe kan ze ons zomaar in de steek laten?”
Dark Lisa haalde haar schouders op.
“Het zou je verbazen wat een mens allemaal kan doen voor iemand van wie ze houdt.”
 
Lisa en Generaal Nalyd Rats zaten verborgen op het dak van een oud raadshuis in district 6. Voor hen op de grond stonden drie jongens met bivakmutsen op. Ze spoten met spuitbussen op een groot bord, waarop de 14e Hongerspelen werd aangekondigd.
“Heb je je boog gereed?” vroeg Nalyd Rats. Lisa knikte.
“Ik begrijp het nog steeds niet. Ze staan toch aan onze kant? Waarom moeten we ze dan vermoorden?”
“Deze zogenaamde rebellen maken onze goede naam ter schande! Door dit soort kwajongensstreken neemt het Kapitool ons nooit serieus!”
“Dus we doden drie onschuldige jongens, puur om ons imago te verbeteren?”
“Het belangrijke is altijd een offer waard!” siste Nalyd Rats. “En nu schieten godverdomme!”
“Ik doe het niet!”
Nalyd Rats greep Lisa hardhandig bij haar pols.
“Je doet het wel, of wil je soms dat het met je vader net zo afloopt als met je moeder? Zorg dat ze niet voor niets gestorven is, soldaat Lisa. Doe het!”
Lisa voelde tranen in haar ogen, maar toch spande ze haar boog. Met een welgemikt schot kwam er een einde aan het leven van de eerste jongen. De andere twee raakten in paniek. Terwijl ze probeerde te vluchten, werd ook de tweede geraakt door een pijl. Lisa voelde een brok in haar keel; ze hoorde hoe de derde jongen wanhopig de namen van zijn twee gestorven vrienden riep. Ze spande haar boog aan, maar net op het moment dat ze wilde schieten, keek de jongen omhoog. Door het donker en de bivakmuts kon ze het niet goed zien, maar ze  voelde gewoon dat hij haar recht aankeek. Ze twijfelde een fractie van een seconde, en miste. De jongen rende weg, buiten haar zicht. Nalyd Rats vloekte, en begon met lijfstraffen te dreigen, maar Lisa luisterde niet eens. Het enige wat ze hoorde was de stem van de derde jongen, die diep in de nacht riep: “Daar zul je voor boeten!”
 
Para wendde zich tot Dark Lisa.
“Dus…”
“Dus.” Antwoorde Lisa.
“Nu zijn we eindelijk alleen.”
Lisa keek verbaasd.
“Hoe bedoel je?”
Para grijnsde breed.
“Ik heb hier al de hele Hongerspelen op gewacht, Lisa. Het heet even geduurd, maar eindelijk heb ik je helemaal voor mezelf.”
Een rilling ging door Lisa heen. Wat bedoelde Para in godsnaam? Dacht hij nu werkelijk dat zij op hem viel? Of maakte hem dat niet uit, en ging hij haar gewoonweg verkrachten? Para haalde echter zijn spadroon tevoorschijn, en keek er gebiologeerd naar.
“Hier zijn we dan. Helemaal alleen. Jij bent gewond, en ik gewapend. Je kunt nergens meer heen Lisa.”
“Ga- Ga je me vermoorden?” sputterde Lisa. Ze begreep het niet. Waarom zou Para haar in godsnaam dood willen hebben?
“Dat kan voor jou toch niet zo verrassend zijn, wel? Iemand vermoorden die aan jouw kant staat?”
“Als je het over Leeuw hebt, daar had ik niets mee te-”
“Ik heb het niet over fucking Dokter Leeuw!” schreeuwde Para. “Ik heb het over Kevin, en Lorenzo, en ongetwijfeld nog tientallen anderen! Jullie noemen jezelf Rebellen, maar jullie zijn net zo erg als het Kapitool!”
Lisa werd bleek. “Hoe weet jij-”
“Omdat je mij ook bijna vermoord hebt!” schreeuwde Para, terwijl hij zijn spadroon op Lisa richtte. “Vorig jaar, toen ik en mijn vrienden, de échte rebellen, daadwerkelijk actie ondernamen tegen het Kapitool! Ik herkende je meteen, omdat je sprekend op je zusje lijkt!”
Lisa schrok. Para was de derde jongen.
“Ik heb je toen beloofd dat je ervoor zou boeten.” zei Para grijnzend, terwijl hij richting Lisa liep. “En ik hou me altijd aan mijn beloftes!”
Met een soepele zwaai belandde de spadroon recht in de borstkas van Dark Lisa.



Laatst aangepast door Prins Para Vanilla op di 25 aug 2015, 13:46; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

36 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 07 mei 2015, 01:34

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Vroeger was Para een superster. Vroeger. Na fantastische optredens in films, waaronder “Steven en de Reuzenhaai”, “De Bananenprakkerijboerderij” en “Sander Koopa en de Gevangene van Permaban”, wist Para niet goed om te gaan met zijn rijkdom en roem. Al sinds zijn achtste was hij een acteertalent, en zijn hele leven werd Para verteld wat hij moest doen en hoe geweldig hij was. Wegens zijn weinige sociale contact was hij niet goed in de omgang, en Para had oprecht het idee dat hij geweldiger was dan de rest. Vanaf het moment dat Para zijn leven zelf moest gaan invullen, werd hij volledig op de feiten gedrukt. Hij had dan wel een vriendin, Para deed er niet moeilijk over om vreemd te gaan. Ook alcohol en drugs werden een primaire bron in zijn leven. Vanaf dit moment kreeg hij ook weinig rollen meer in films, en kon hij nog nauwelijks overleven in het Kapitool. Zijn oude manager, Toad Bro, werd in deze tijd gearresteerd wegens rijden onder invloed. In de drie korte weken dat hij met zijn vriendin was in haar district, om haar ouders te ontmoeten, werd hij betrapt op vreemdgaan, waardoor hij er echt alleen voorstond. Totaal aangeslagen moest Para toch een poging doen om nog iets van zijn leven te maken. Uit wanhoop werd hij benaderd door een groepje Rebellen, die in Para een nuttig persoon voor propaganda zagen. Een succes werd het niet: het kleine groepje vrienden wat hij maakte, bestond uit ex-rebellen van groep 08-10-09, onder leiding van de machtsbeluste generaal Nalyd Rats. Een moordaanslag op deze generaal liep volledig mis, en voor zijn neus zag Para dat twee van zijn vrienden, Kevin en Lorenzo, vermoord werden. Vermoord door een meisje die hem verdacht bekend voorkwam. Door een mazzeltje ontsnapte Para aan de dood, en pas later besefte hij wie het meisje was. Dezelfde rode haren, dezelfde indringende blik, dezelfde dunne wangen. Het was de zus van zijn ex-vriendin.

Dark Lisa lag dood voor hem. Veel schoot hij niet op met haar dood, maar hij had zichzelf beloofd dat hij Dark Lisa zou wreken. Even zuchtte hij; hij had immers geen teamgenoten meer, en er was waarschijnlijk niemand die nog met hem in het team zou willen zitten. Hitomi maakte immers de fout om van haar team weg te lopen, BLF is zijn grootste rivaal in de Arena en het was inmiddels wel duidelijk dat Necrodeus niet zat te wachten op een teamgenoot. Dan bleef natuurlijk Leticia, alhoewel hij ergens het idee had dat hij het kanonschot van Leticia eerder had gemist. Aan de andere kant, veel andere opties had hij niet. De zoektocht naar Leticia was noodzakelijk om nog te kunnen winnen. Even keek Para. Hij had het schip van Team Zwart voor hemzelf. Hij besloot zeil te zetten, en op zoektocht te gaan. Op zoektocht naar Leticia.

Para moest heel de tijd aan stuur blijven, maar de vermoeidheid begon toe te slaan. Hij moest even dutten. Nu had Para niemand om hem op tijd wakker te maken, dus ergens was er een bepaalde angst. Aan de andere kant, Para was alles behalve een diepe slaper. Hij besloot het te wagen, en binnen een minuut viel Para al in slaap. Een anderhalf uur later werd hij wakker. Hij hoorde gekraak op het schip, alsof er iemand was. “Hallo?”, riep hij. “Iemand?” “Para?”. Hij herkende het gelijk als de stem van Necrodeus. Hij was dus op het schip geslopen toen Para liep te dutten. “Van plan om mij in mijn slaap te doden?”, zei Para geïrriteerd. “Hoho”, riep Necrodeus gelijk. “Ik wil een tijdelijk verbond maken.”. “Ik dacht het niet, jij bent een typische wegloper. Tenzij jij mij kan helpen met het vinden van Leticia, lijkt het mij het beste als je het schip zo snel mogelijk verlaat.” Necrodeus maakte even een glimlachje. “O, maar ik weet waar Leticia is!”. Para legde zijn wapen even weg. “Ga verder.” “Als ik het stuur mag nemen, heb ik geen enkel probleem met ons naar haar brengen.”. Logischerwijs vertrouwde Para het absoluut niet. Necrodeus was immers een tactisch ingestelde speler, die nooit zonder reden een verbond aan zou gaan. “Wat zit er in voor jou? Waarom wil jij met mij zonodig Leticia vinden?” “Nou… wees eens eerlijk. Wij hebben allebei geen kans op het moment. Denk maar aan schaken. Op het schaakbord zou je kunnen zeggen dat de koningin het machtigste stuk is. Maar wat is een koningin nou tegen een team van nog een koningin, een paard en een toren?” “Stop nou eens met je schaaksynoniemen, en ga over naar je punt.”. “Ik durf te concluderen dat, aangezien je alleen bent, Hitomi zich heeft aangesloten bij Team Zilver. Daarbij bestaat ook Team Wit uit nog drie ijzersterke tributen. Als wij samenwerken, samen met Leticia, hebben we in ieder geval voldoende verdediging om het nog een tijdje uit te houden in de arena.” Para fronste zijn wenkbrauw. “Dus, zie jij het zitten? Jij en ik. De finale.” Het onbetrouwbare lachje van Necrodeus kwam Para bekend voor.


Daags na de mislukte aanslag op generaal Nalyd Rats, zocht Para weer zijn plekje op in het Kapitool. Wat ooit een mooi huis was, leek nu meer een verlaten oord. Terwijl hij nog verbouwereerd aan de drank zat, werd hij ineens gebeld. Het was Toad Bro. “Para, ik ben weer vrijgelaten, en ik dacht dus bij mijzelf, laten we weer samen gaan werken!”. Para kon het niet geloven. “Heb je iets voor mij?”, vroeg Para hoopvol. “Jawel, ik heb iets voor je binnen de Hongerspelen! Dan moet je wel even naar ons district komen, naar district 6. Het gaat er om dat je reclame maakt, geweldig doet over de tributen, enzovoorts. In district 6 zijn ze nog altijd gek op je, en jij moet de tributen aan hen- en het Kapitool verkopen. Wie weet zorgen we dan wel voor een winnaar dit jaar! Voor jou is het ook een uitstekende springplank om meer te gaan doen.”. Para was overtuigd. Vol blijheid sprak hij weer af met Toad Bro, en samen vertrokken ze naar district 6 voor de reaping. Para zou dit jaar de lootjes uit de koker pakken. Eenmaal op het podium mocht hij de eerste naam trekken. “Tribuut nummer 1 is… Lazerstraal Toeter! Kom naar voren!”, schreeuwde hij. Een bang, niet zo sterk meisje kwam naar voren. Hoe moest hij dat nou in vredesnaam gaan verkopen? Vervolgens pakte hij het tweede lootje, die haast in zijn handen werd gedrukt door het apparaat. “En deelnemer nummer 2 is…” tot zijn verbazing zag hij zijn eigen naam staan. “Ehm… dit lootje is onjuist, we loten opnieuw!”, probeerde hij nog, maar het was te laat. Toad Bro gaf een schreeuw. “Tribuut nummer 2 is onze eigen Para! Gefeliciteerd! Para schrok, en ineens besefte hij wat er aan de hand was. Hij was er in geluisd.

Para wist dat Necrodeus en Leticia botsten, en hij wist dat Necrodeus niet te vertrouwen was. Wat precies zijn geheime agenda was, kon hij dan ook niet raden. Maar hij wist wel zeker dat hij, wanneer hij een verbond met hem zou aan gaan, de eerste zou zijn die verraad moest plegen. Snel bedacht Para een plannetje. Als ze Leticia hadden gevonden, kon hij Leticia snel een mes aangooien. Tegen hen twee samen zouden ze Necrodeus waarschijnlijk wel kunnen vermoorden. De kans was groot dat Necrodeus hetzelfde zou inplannen, door bijvoorbeeld Leticia proberen te overtuigen dat hij haar nu niet zou verraden. Maar eerlijk is eerlijk: Para had gewoon de betere wapens, het betere voedsel en de betere charisma. Leticia zou altijd voor zijn kant kiezen. “Nou?”, vroeg Necrodeus. “Gaan we samen naar Leticia?”. “Best.”. De twee schudden elkaar de hand, maar allebei leken ze te weten dat dit geen echt verbond zou worden. Necrodeus nam het stuur over, en Para besloot hem maar in de gaten te houden. Hopelijk zou hij nu een dubbelslag kunnen boeken: een nieuwe teamgenoot, en de dood van een van de sterkere tributen in het spel. De boottocht leek eindeloos te duren, en de spanning tussen Necrodeus en Para was om te snijden. Ze hadden weliswaar korte gesprekken met elkaar, maar deze waren niet eens HS-gerelateerd. Het enige waar Para aan moest denken, was aan het feit dat er weer een gluiperd hem probeerde te verraden. Maar deze keer zou hij hem te slim af zijn.

Twee uur later voer Necrodeus een voor Para nog onbekende plek binnen. Hij zag het als een soort grot. “Waar zijn wij?”, vroeg Para. “Ja, het is een grot ergens in de Spelen. Hier heeft WM Leticia gedumpt, had hij tegen mij gezegd. Het ziet er niet uit als een plek waar ze snel uit kan komen. Op een bepaald moment in de grot was er zand in zicht, en konden ze stoppen met varen. Het was redelijk donker, maar er vlogen enorm veel vuurvleermuizen (een bepaalde mutilant, simpele vleermuizen die als vuurvliegjes licht geven), waardoor het van binnen op prachtige wijze verlicht werd. Para keek verwonderd om zich heen, terwijl hij en Necrodeus van de boot afstapten. “Waar is Leticia dan?”, vroeg Para. Necrodeus moest grijnzen. “Daar ga ik nu achter komen.” “Hoe bedoel je jij, je zei toch…”. Op dat moment hoorde Para ineens de laatste stem die hij nu zou willen horen. “O my God, het is zoo prachtig hierbinnen, vind je niet?”. BLF en WM kwamen op hem afgelopen. Hij was in de val gelokt door Necrodeus. Hij ging gelijk in discussie met BLF en WM. “Nou, ik heb er eentje voor jullie gebracht, nu maken we de deal af. Ik wil weten waar Leticia is, nu.” WM reageerde geërgerd. “Waarom wil je haar zonodig dood hebben? Als het aan mij ligt doen we niks, BLF.” BLF zuchtte. “Afspraak is afspraak, WM.” “Wij hadden anders afgesproken dat ik mij enkel bij jouw team zou voegen als je van Leticia af zou blijven.” “Omg, dat doe ik toch?”. WM zuchtte. Hij wist dat hij Leticia niet meer kon redden nu. “Necrodeus, ze is bij dat tropische eiland, ik denk in de buurt van die grote boom die, like, lijkt op ehhhhm… Jelle, dat was zijn naam. Necrodeus kon zich inderdaad herinneren dat er op dat eiland een boom was die op de omstreden winnaar van de Elfde Hongerspelen. “Best. Para, ik weet niet of je het erg vindt, maar ik pak jouw boot even. Doei!”.

Nu stond Para in zijn eentje voor BLF en WM. “WM, wees even een darling, en hou het schip in de gaten. Ik wil niet dat hij, like, ons probeert te ontvluchten en ons schip kaapt.” “Heb je geen hulp nodig dit gevecht?”. “Trust me, ik kan Para alleen aan. Help mij maar als je mij nodig hebt. En maak Jeanne wakker, die wil ons vast wel zien.” “Prima.”. Hierdoor stonden Para en BLF nu ineens tegenover elkaar. Inmiddels al de vierde keer, en misschien nu wel de laatste. “Jij en ik.”, zei Para. “Seriously, waar wachten we op? Ga dan!”. Zo begon het waarschijnlijke laatste gevecht tussen de twee rivalen. Para versus BLF. Alweer.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

37 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 11 mei 2015, 22:23

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Necrodeus sluipt aan boord van het schip van Team Zwart. Terwijl hij plaatsneemt achter her roer bekijkt hij grijnzend zijn nieuw bemachtigde mes. Dat had hij toch weer mooi voor elkaar gekregen. Toen BLF met Para in gesprek was had hij onopgemerkt zijn mes afgepakt, waardoor hij nu onbewapend tegenover een met een spadroon bewapende Para staat. Met een beetje geluk wordt dat zijn einde. BLF was immers een van zijn grootste concurrenten, en bovendien had hij nog een rekening bij hem openstaan. Met een gevoel van walging denkt hij terug aan de kus die BLF hem recht op de mond had gegeven. Maar nu zou hij met behulp van Para hopelijk zijn retributie ontvangen. Ergens vind hij het jammer dat hij het gevecht tussen de twee aartsrivalen niet kan aanschouwen. Het begint haast een traditie te worden: De zwarte loper (Para) versus het witte paard (BLF). In alle eerdere ontmoetingen was BLF in het voordeel, maar deze keer staat Para er qua wapens in ieder geval beter voor. Hopelijk is dat genoeg om de doorslag te geven. En als Para zijn deel eenmaal gedaan heeft, dan wordt hij misschien nog wel gedood door Jeanne of WM. Dan is dat probleem ook weer opgelost, en kan hij zichzelf zorgeloos met iets anders bezighouden. Team Zilver, bijvoorbeeld. Het enige team dat hem nog niet volledig wantrouwt. En tevens het enige team dat, voor zover hij weet, nog echt een eenheid vormt. Als hij die eenheid op de een of andere manier kan doorbreken, dan staat bijna iedereen er alleen voor. En als bijna iedereen er alleen voor staat, dan zal zijn strategische capaciteit hem waarschijnlijk helpen winnen. Dat had hij al eens bewezen tegenover de fysiek sterke Lennard en de lenige, onvoorspelbare BLF. Terwijl hij het zeil van zijn schip hijst denkt hij al een beetje na over wat hij precies van Team Zilver weet en of er naast Sushi nog eventueel andere sterke tributen tussen zitten. Totdat hij ineens een koud stuk ijzer tegen zijn hals voelt. ‘Niet. Zo. Snel.’

Necrodeus kijkt verrast om. ‘WM!’ brengt hij overdreven opgewekt uit. ‘Wat een aangename verrassing!’ ‘Inderdaad,’ reageert WM. ‘Vooral voor mij, aangezien dit jouw einde wordt.’ Necrodeus zucht geïrriteerd. Hij had gehoopt dat hij kon wegkomen zonder een gevecht, maar het zit er helaas niet in. In een flits trekt hij zijn mes en maakt een draaiende beweging onder WM’s zwaard door. WM ziet dit niet aankomen en voelt hoe het mes zich in zijn schouder boort. Hij kreunt van de pijn en zet snel een paar stappen achteruit. ‘Hoe kom jij aan dat mes?’ vraagt hij verbaasd. ‘Geleend van BLF,’ antwoordt Necrodeus coulant. ‘Alleen weet hij dat niet. Zeg maar tegen hem dat hij het terugkrijgt als ik jouw zwaard mag hebben.’ Opnieuw gaat WM in de aanval. Hij rent op Necrodeus af en haalt verticaal uit met zijn zwaard. Necrodeus ontwijkt met zijn ‘paardensprong’, gaat schuin achter WM staan en mikt op zijn achterhoofd. WM heeft Necrodeus echter op tijd door en stapt snel naar rechts. Vervolgens doet hij een horizontale uithaal naar Necrodeus’ hals, waardoor de laatstgenoemde haastig achteruit springt. Even komen ze tot stilstand. Necrodeus inspecteert WM’s vechtstijl grondig. Het is zeer belangrijk om te weten dat vechters onder bepaalde omstandigheden vaak anders vechten. Dat geldt ook voor WM: in Team Goud nam hij grotendeels de positie van loper in, maar nu vecht hij eerder als een toren: rechte aanvallen, rechte bewegingen en vertrouwend op zijn kracht en aanvalsafstand. Necrodeus vermoedt dat dit vooral te maken heeft met WM’s zwaard: een zwaard geeft een persoon immers de mogelijkheid om veel meer schade toe te brengen en bovendien over een grotere afstand aan te vallen. Hierdoor gaat die persoon zich sterker voelen dan hij in werkelijkheid is, en gaat hij automatisch meer op kracht vertrouwen. Zoals altijd moet Necrodeus hierop zien in te spelen als hij zijn tegenstander wil verslaan.

‘Weet je zeker dat je mij dood wilt hebben, WM?’ zegt Necrodeus. ‘Officieel horen wij nog steeds bij hetzelfde team. We kunnen samen winnen.’ Daar lijkt WM echter geen zin in te hebben: hij doet een felle uithaal die Necrodeus maar net ontwijkt. Vervolgens ziet Necrodeus een opening aan WM’s rechterzijde, en steekt vlug toe. Maar WM is hem opnieuw te snel af en ontwijkt gauw naar links. Hij probeert in te hakken op Necrodeus’ hoofd met zijn zwaard, maar Necrodeus pareert de slag door zijn mes met beide handen te ondersteunen. De wapens wrijven langs elkaar heen. ‘Geef mij één goede reden waarom ik samen met jou zou willen winnen,’ zegt WM hatelijk. ‘Jij liet ons team in de steek omdat je te arrogant was om samen te werken.’ ‘Arrogant, zeg je?’ Necrodeus duwt WM’s zwaard opzij en steekt in op zijn gezicht, wat WM dwingt om naar achteren uit te wijken. ‘Ik gebruik simpelweg mijn verstand, WM. Je kunt zeggen wat je wilt, maar ik heb er wel goed aan gedaan door Leticia te verlaten. Ik leef nog steeds, heb de nodige bijdragen geleverd aan dit spel en maak een aanzienlijke kans om te winnen.’ ‘Niet als ik er iets over te zeggen heb!’ roept WM, terwijl hij nog eens een horizontale slag uitvoert. Necrodeus ontwijkt WM’s zwaard door middel van een rolbeweging en gaat weer schuin achter WM staan. De plaats waar vanuit hij als paard de beste aanvalskansen heeft. ‘Je begrijpt het niet, of wel soms?’ WM slaat woest naar achteren, maar Necrodeus pareert zijn slag. ‘Alle teamleden die bij Leticia zijn gebleven konden het uiteindelijk niet navertellen. Weggaan was een logische keuze. En jij hebt zo te zien dezelfde keuze gemaakt. Jij bent net zo goed een verrader als ik.’ ‘Kop dicht!’ schreeuwt WM, terwijl hij een diagonale slag uitvoert. ‘Ik heb Leticia misschien verlaten, maar ik heb haar nooit verraden. Niet zoals jij.’ Ook zijn volgende slag wordt behendig ontweken. Necrodeus is een betere vechter dan hij in eerste instantie dacht. ‘Het is niet enkel uit eigenbelang dat ik me bij Team Wit heb aangesloten. BLF beloofde mij dat ze Leticia met rust zouden laten zolang ik met ze mee zou doen. Ik doe het ook voor haar!’ Voor de tweede keer komen de twee tributen even tot stilstand. ‘Nou nou, ontroerend hoor,’ zegt Necrodeus sarcastisch. ‘Helaas voor jou heb ik nooit diezelfde belofte gedaan.’ ‘Precies, ’ reageert WM. ‘Daarom ga ik jou nu vermoorden. Ik sta niet toe dat jij Leticia iets aandoet!’

WM heeft inmiddels wel door dat Necrodeus direct aanvallen geen zin heeft, dus hij wil iets anders proberen. Hij weet op welke manier Necrodeus zijn tegenstanders inschat en labelt. Als hij ineens zijn aanvalstactiek aanpast, dan is hij daar wellicht niet op voorbereid. Tot nu toe heeft hij alleen maar gepoogd hem eenzijdig aan te vallen met zijn zwaard, dus het wordt tijd voor een beetje variatie. Opnieuw gaat WM in de aanval. Necrodeus maakt zich klaar om te ontwijken, ziende dat WM op zijn als wil mikken, en gaat zelf in de tegenaanval met zijn mes. Als WM zijn zwaardslag halverwege voltooid heeft verandert hij ineens van richting: hij draait om Necrodeus heen en gaat schuin achter hem staan, vergelijkbaar met Necrodeus’ eigen ‘paardensprong’. Niet zo vloeiend als Necrodeus zelf, maar het heeft wel effect: Necrodeus wordt volledig verrast. Hij had niet verwacht dat WM de tactiek van een paard zou gaan gebruiken. In een fractie van een seconde probeert hij WM’s volgende uithaal alsnog te ontwijken, maar hij kan niet voorkomen dat er een snee in zijn heup wordt aangebracht. Met een schreeuw van pijn valt hij plat op het dek van het schip. Hij rolt snel weg om WM’s volgende slag te ontwijken, en komt daarna met een rolbeweging weer overeind. ‘Je stelt me teleur WM,’ begint Necrodeus weer met praten. ‘Waarom heb je nog steeds vertrouwen in Leticia? Je weet dat ze een waardeloze leidster is.’ Nu WM Necrodeus eindelijk heeft weten te raken voelt hij zich weer op dreef. Hij probeert nog een paar keer op een vergelijkbare manier aan te vallen, maar Necrodeus heeft door dat WM anders is gaan vechten: weer ontwijkt hij al zijn slagen. ‘Ik heb jou altijd als een van mijn intelligentere teamgenoten beschouwd,’ gaat Necrodeus verder. ‘Het is nog niet te laat. Je hoeft je niet per se door Leticia laten leiden. Ik wil winnen, en jij ook. Kies voor mij en leef of kies voor haar en sterf. Wat doe je liever?’ Nu is WM er wel klaar mee. Hij had hem al een keer verraden, en hij is blijkbaar nog steeds arrogant genoeg om te denken dat hij met hem wil samenwerken. Woedend zwaait hij zijn zwaard naar voren. Necrodeus gaat voor de mast staan en ontwijkt net op tijd, waardoor het zwaard een spleet in de mast maakt. Vervolgens mikt hij nog eens op WM’s hals, maar WM gaat in de tegenaanval door Necrodeus een trap tegen zijn eerder opgelopen wond te geven. Opnieuw schreeuwt Necrodeus het uit en deinst haastig terug, beseffende dat hij zijn opponent misschien iets de ver de tent uitgelokt heeft. WM komt op hem af en voert een steekaanval uit richting zijn borst. Als reactie hierop klemt Necrodeus het zwaard onder zijn linkerarm en doet zelf een steekaanval met zijn mes, maar die vangt WM vloeiend op. Zodoende raken de twee vechters verwikkeld in een worsteling. Necrodeus duwt uit alle macht, maar hij kan zijn mes niet dichterbij WM’s keel brengen. Tegelijkertijd voelt hij WM’s zwaard in zijn zij snijden, waardoor hij moeilijk nog meer kracht kan zetten. Beetje bij beetje voelt hij dat hij de grip op WM’s zwaard kwijtraakt. Uiteindelijk is hij gedwongen om een stap achteruit te doen, en dan is het gedaan: de fysiek sterkere WM duwt Necrodeus ruw omver, waarbij Necrodeus pijnlijk met zijn hoofd tegen het roer valt, waarbij hij zijn mes laat vallen. Even duizelt het voor zijn ogen. Als hij daarna WM voor zich ziet opdoemen weet hij dat hij in de penarie zit. Heel even denkt hij dat hij er geweest is, maar dan krijgt hij een idee: uit alle macht trekt hij het stuurwiel richting bakboord. De plotselinge koersverandering brengt WM uit zijn evenwicht, waardoor hij zijn zwaard verkeerd neer laat komen. Necrodeus grijpt meteen zijn kans en schopt WM’s benen onder zijn lichaam vandaan. Daarna duikt hij bovenop hem en probeert hij het zwaard af te pakken, maar dat laat WM niet zomaar gebeuren. Voor de tweede keer raken ze verwikkeld in een worsteling, waarbij de twee allebei tenminste één hand om het zwaard geklemd hebben en wanhopig de overhand proberen te krijgen. Uiteindelijk weet WM Necrodeus te bedwingen, maar Necrodeus pakt WM bij zijn haren vast en geeft en een flinke ruk aan. ‘Gast, je vecht als een meid!’ schreeuwt WM door zijn pijn heen. ‘Nou en?’ reageert Necrodeus. ‘Het doel heiligt de middelen.’ Vervolgens ontsnapt Necrodeus uit WM’s controle en rolt hij weer overeind, terwijl hij WM op pijnlijke wijze met zich mee trekt. Voor de zoveelste keer haalt WM uit met zijn zwaard, maar hij ziet niet goed waar hij mikt en Necrodeus kan zijn slag makkelijk opvangen. Vervolgens verandert Necrodeus het zwaard van richting en duwt de botte kant ervan tegen WM’s strottenhoofd, waardoor hij al gauw blauw aanloopt. Met het zwaard nog steeds half in zijn macht forceert Necrodeus WM achteruit door nog harder tegen zijn strottenhoofd te duwen, totdat ze uiteindelijk samen tegen de railing van het schip botsen. Op dat moment schopt WM Necrodeus weer tegen zijn heup aan en herwint hij weer een beetje controle. Nog één laatste keer probeert hij uit te halen met het zwaard, maar verliest hierbij finaal zijn evenwicht, wat Necrodeus de gelegenheid geeft hem over de railing te duwen. Met een plons verdwijnt WM onder het wateroppervlak, samen met het zwaard. Necrodeus kijkt hijgend toe. Het kostte een hoop moeite, maar hij heeft het gevecht uiteindelijk toch gewonnen.

Even later komt WM weer hoestend boven water. ‘Proficiat, WM!’ roept Necrodeus spottend vanaf het schip. ‘Je hebt je zwaard nog steeds!’ Niet dus. WM kijkt triest naar zijn zwaard, dat nu op de rotsachtige bodem van de zee ligt. In de gloed van de opkomende zon kan hij het ijzer nog zien glimmen, maar het ligt zeker op tien meter diepte. Hij kan niet zo diep komen zonder te lijden onder de waterdruk. Leticia had dat waarschijnlijk wel gekund, maar zij is nu eenmaal niet in de buurt. ‘Als je het niet erg vind, dan ga ik er maar vandoor. Ik heb nog andere zaken af te handelen. Doe BLF de groeten van me!’ WM kijkt woedend op naar Necrodeus. ‘Waarom heb je mij niet gedood!?’ Necrodeus lacht. ‘Ik sta nog altijd open voor samenwerking, teamgenoot. We zouden samen een boel kunnen bereiken. En besef vooral dat je met BLF en Jeanne niet kunt winnen. Vrees je niet dat ze jou zullen verraden als het erop aankomt? Ik zou het wel weten.’ WM spuugt in het water. ‘Als ik moet kiezen tussen BLF en jij, dan zou ik het ook wel weten.’ ‘Jammer,’ antwoordt Necrodeus kortaf. ‘Tot ziens dan maar!’ Hij hijst het zeil van zijn zwarte schip en vaart weer naar open zee. Op zoek naar Team Zilver en Leticia.

Met een leeg gevoel zwemt WM weer terug naar het rotseiland, nadenkend over de woorden van Necrodeus. Hij zou nooit met die gluiperd willen samenwerken, maar hij had wel gelijk dat hij niet voor altijd bij Team Wit kan blijven. Hij had in ieder geval BLF’s duistere zijde al een keer gezien, en vroeg of laat zou hij daar wellicht ook slachtoffer van worden. Voor het zover komt moet ofwel weg zijn, maar hij voelt zich niet bepaald zekerder van zichzelf nu hij zijn wapen kwijt is. Misschien zou BLF daar zelfs wel boos over worden. Dus dan toch maar proberen om het zwaard op te duiken? Even overweegt hij om weer terug in het water te gaan, maar bedenkt zich op het laatste moment. Als hij de gok echt wil wagen, dan moet hij eerst maar eens BLF of Jeanne zien over te halen om hem te helpen. Hij heeft er weinig vertrouwen in, maar hij ziet weinige andere opties. Terwijl hij terug rent naar de grot vraagt hij zich af hoe het gevecht tussen BLF en Para zich ontwikkeld zou hebben.

Profiel bekijken

38 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 15 mei 2015, 14:19

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Een koude bries waait langs het gezicht van Sushi, die achter het stuur van het schip van team Zilver staat. Sushi staart voor zich uit, over het wilde water. Hij denkt na over het gesprek wat hij eerder met Lyne had gehad. Zodra het schip van team Zilver op veilige afstand van het paarse eiland was, had Sushi Lyne gevraagd om uit te leggen at er allemaal gebeurd was sinds ze was geïnfiltreerd bij team Zwart. Lyne had alles verteld: de manier hoe Dokter Leeuw haar had behandeld, de aanval op team Goud, het kortstondige verbond met team Wit, de ontmoeting met Necrodeus... En alles over haar opbloeiende liefde voor Hitomi. Diep van binnen had Sushi altijd al geweten dat Lyne loog toen ze zei dat het slechts een lesbische fase was geweest. Hij had haar destijds gezien. Hij wist dat ze écht verliefd was geweest op een meisje. En nu was er dus Hitomi. Hitomi van team Zwart. Hitomi, de moordenares van Adje. Hitomi, die nu bewapend op zijn schip rondliep, in de perfecte positie om hen te verraden. Sushi voelde zich ziek.

In de slaaphut wordt Lyne geeuwend wakker. Heerlijk, om eindelijk rustig te kunnen slapen. Op het schip van team Zwart was ze, door de aanwezigheid van Dokter Leeuw, ooit volledig op haar gemak geweest. Lyne kijkt naast zich. Hitomi ligt nog te slapen. Lyne glimlachte. Nadat Lyne Sushi had ingelicht over haar Hongerspelen tot dan toe, hadden zij en Hitomi zich teruggetrokken in de kajuit. Om te slapen, wat ze uiteraard ook gedaan hadden. Maar misschien was er nog wat meer gebeurd. Lyne buigt zich voorover, en kust Hitomi zachtjes op haar mond. Kreunend doet Hitomi haar ogen open. “Wakker worden schoonheid.” Hitomi draait zich om. “Waarom?” Lyne grinnikt en omarmt Hitomi. “Omdat ik honger heb!” Hitomi gromt nors iets, maar als Lyne haar begint te kietelen zegt ze vlug: “Goed dan, goed dan! Ik sta al op!” Lyne en Hitomi stappen uit bed en beginnen zich aan te kleden. Lyne werpt regelmatig een vluchtige blik op Hitomi, en zie Hitomi iedere keer glimlachend terugkijken. En iedere keer dat dat gebeurd, voelt Lyne zich de gelukkigste persoon van de wereld. Wie had ooit gedacht dat ze hier, in de Hongerspelen, haar grote liefde zou leren kennen?

Lucoshi kijkt grijnzend naar beneden vanuit het kraaiennest als hij Lyne en Hitomi het dek op ziet komen. “Goedemorgen dames! Lekker ‘geslapen’?” Lyne bloost, maar Hitomi kijkt grijnzend terug. “Ja prima! Is er nog wat te eten?” Lucoshi schudt zijn hoofd. “Al ons eten is een tijdje geleden al gestolen door Leticia!” Hitomi vloekt. “En wat nu?” Lucoshi haalt zijn schouders op. Als het goed is liggen er nog ergens vishengels die T.G gemaakt heeft. Jullie kunnen proberen te vissen.” Hitomi zucht geërgerd, maar haalt toch de hengels en gaat, samen met Lyne op de railing zitten. Lucoshi grinnikt. Hitomi was nogal een verwend nest, maar verder was ze wel aardig. En ze gaf duidelijk veel om Lyne. Vanuit het kraaiennest ziet hij de twee samen lachen. Lucoshi denkt terug aan de keer dat hij en Adje aan het vissen waren. Hoe ging dat liedje ook alweer dat Adje toen zong? Terwijl Lucoshi het zich probeert te herineren, staart hij in de verte... En zie een heel donker wolkendek aankomen.

“Kapitein! Kapitein!” Sushi zucht glimlachend. Na al die tijd weigert Lucoshi hem nog steeds gewoon bij zijn naam te noemen. “Wat is er?” “Zo te zien komt er een zware storm aan!” Sushi kijkt in de verte, en ziet wat Lucoshi bedoeld: de lucht is bijna zwart, ondanks dat het nog lang geen nacht is. Op datzelfde moment voelt Sushi de eerste regendruppels al naar beneden komen. “Hitomi! Lyne! Laat dat vissen maar even zitten! Hijs de zeilen!” Lyne en Hitomi knikken, en beginnen direct het ziel te hijsen. De regen is inmiddels erger geworden: met bakken valt het water uit de donkere hemel. De wind begint steeds harder te waiien, waardoor het schip gevaarlijk heen en weer schommelt. Sushi kijkt richting het kraaiennest, waar Lucoshi zich met alle geweld probeert vast te houden. Zelf blijft Sushi achter het roer staan, en probeert het schip voor de wind te draaien. Hij is inmiddels volledig doorweekt door de regen. Enkele pijnlijke steken in zijn gezicht vertellen hem dat het inmiddels ook is begonnen met hagelen. Sushi vloekt. “Lyne! Lyne!” Lyne kijkt om. “Wat is er” schreeuwt ze, al komt haar stem nauwelijks boven het lawaai van de storm uit. “Gooi alle onnodige ballast over boord!” roept Sushi zo hard als hij kan. Lyn eknikt, en begint te zoeken. Sushi herinnert zich dit uit een van de verhalen van zijn vader. Als er een zware storm is, moet je je schip zo licht ogelijk maken. Dan slaat het minder snel om. Op datzelfde moment komt er een sterke windvlaag. Sushi verliest de controle over het stuur en valt om. Het stuur draait in extreme snelheid rond. Uit zijn ooghoek ziet Sushi hoe Lucoshi uit het kraaiennest valt, en met een harde klap op het dek terecht komt. “Nee!” Sushi staat op en wil naar Lcoshi rennen, maar een volgende windvlaag zorgt ervoor dat het kraaiennest afbreekt. Voordat Sushi de kans heeft om opzij te gaan, komt het kraaiennest met een krakend geluid op hem af gevallen. Het hout schampt langs Sushi’s schouder, waardoor hij zijn evenwicht verliest en samen met het kraaiennest de zee in valt. De woeste golven maken het haast onmogelijk om te zwemmen. Sushi voelt de zoute smaak van het zeewater aan zijn lippen. Een grote golf sleurt hem mee onderwater. Even denkt Sushi dat hij er geweest is, maar plotseling voelt hij hoe hij onder zijn oksels wordt vastgegrepen en meegsleurd. Achter zich hoort hij een plons, en voor hij het beseft worden hij en zijn redder het dek weer opgehesen. Puffend valt Sushi neer op het dek van het schip. Voor hem staat Lyne, die bezorgd kijkt en het touw van het anker vast heeft. En naast hem ligt Hitomi. Hitomi heeft zijn leven gered. Sushi spuugt wat zout zeewater uit, en wendt zich tot Hitomi. “Bedankt.” Hitomi antwoord niet, maar glimlacht flauwtjes naar hem. Lyne valt Hitomi huilend om haar nek. “Hitomi, je was geweldig!” Even voelt Sushi een haat in zich opborrelen als hij ziet hoe Hitomi en Lyne elkaar zoenen, maar dan schraapt hij zijn keel. “Lucoshi?” Lyne kijkt Sushi aan. Hij leeft nog. Hij is alleen een oog verloren.” Sushi voelt bijna de behoefte om te glimlachen: dat is al het derde lichaamsdeel dat Lucoshi deze Hongerspelen heeft verloren. Dan staat hij op, en loopt richting het stuur. “Kom op, we moeten verder!”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

39 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 25 mei 2015, 21:38

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
“All right, het laatste gevecht!”. BLF stond tegenover Para. Voor allebei stond er veel op het spel. Als BLF dood zou zijn, had hij eventueel aan WM een nieuwe teamgenoot en weer een behoorlijke kans op winst. BLF wil daartegenover al sinds het begin Para vermoorden, als grootste fan van hem. “O my God, ik heb zo erg het gevoel dat ik, like, de slechterik in je film ben! Alleen komt er nu geen happy ending.”, zegt BLF met een glimlach. “Iemand die zo overdreven acteert zou nooit met een geweldige acteur als ik samenspelen”, zegt Para geïrriteerd terug. Terwijl ergens anders WM en Necrodeus aan het vechten zijn, besluit Para de eerste klap proberen toe te dienen met zijn spadroon. BLF ontwijkt. “Like, meestal kom je in je final battle in de films op een nieuwe tactiek. Ga je seriously weer hetzelfde doen?”. Para merkte op dat BLF gelijk had. Op deze manier zou hij nooit winnen. “Ga je nog wat doen? Jij bent zo boring.”, zegt BLF uitdagend. Ineens leek Para het te beseffen. Met een plons springt hij het water in. “Je hebt gelijk, normaal gesproken win ik nooit van je. Jij ook nooit van mij, aangezien ik overduidelijk het wapenvoordeel heb. Kom eens het water in, probeer mij daar te verslaan. BLF gaf een lachje. Hij wist dat Para een voordeel zou hebben, aangezien Para de vele actiescenes van ‘Steven en de Reuzenhaai’ zonder stuntman heeft gedaan. Maar dat houdt BLF niet tegen voor een alternatief gevecht. Gelijk springt hij het water in, en onderwater barst het gevecht nogmaals los.

Onder water is Para in eerste instantie de sterkere. Wapens zijn nog steeds bruikbaar, maar door de toegenomen zwaarte er van niet zo sterk als op het land. Para is een snellere zwemmer, en hij kan duidelijk langer zijn adem inhalen dan BLF, die daar opvallend veel moeite mee heeft. Als hij nu BLF te pakken krijgt en hem net zo lang onderwater kan houden als zichzelf, dan is BLF de eerste die zijn lucht verliest, concludeerde Para hieruit. Hij neemt snel een hap adem, en probeert BLF vast te pakken, die van hem vlucht. Tevergeefs. Para is de snellere en heeft hem te pakken. BLF probeert zich los te worstelen, maar Para heeft hem in een hand vast. Ineens voelt hij een prik in zijn dij. BLF heeft hem gestoken. Para laat uit schrik zowel BLF als zijn hartsvanger los, die dankbaar door BLF wordt overgenomen. Eerst zwemmen ze echter allebei zo snel mogelijk naar boven. Para heeft een wond en is ontwapend. Totdat hij ineens in de gaten heeft dat BLF naar iets anders kijkt. Para ziet nu beneden in het water iets glinsteren. Het zwaard van Dokter Leeuw.

WM, inmiddels verslagen door Necrodeus, kijkt sip toe hoe BLF en Para het water als arena voor hun gevecht hebben gekozen. Hij wist dat hij echt niet meer Leticia kon beschermen nu. Waarom deed het hem dan toch zo’n enorme pijn? Leticia was hoofdschuldige aan het uiteenvallen van Team Goud (Necrodeus uitgezonderd), ze was geen goede leider en ze heeft veel kritiek van WM te verduren gehad. Maar toch kon hij haar niet laten sterven. Ineens stond hij op. Hij moest en zou het schip overnemen, om maar Leticia te kunnen redden. Als dat zou lukken, zou hij er een bondgenoot aan over houden, en dan had hij BLF en Jeanne er niet eens meer voor nodig. Echter, hij had geen wapens meer. Even wierp WM een blik naar Jeanne. Zij was, met haar gebroken arm, waarschijnlijk vrij eenvoudig te ontwapenen op dit moment. BLF en Para zijn met elkaar onderwater bezig, en hebben waarschijnlijk nu niks in de gaten als er wat gebeurt. Lang nadenken kon hij nu niet. Hij moest Jeanne snel uitschakelen, en dan zo gauw mogelijk wegwezen. Snel rende hij naar Jeanne. “Wat doe jij nou weer, dwaas?”. Ze had WM gelijk in de gaten. “Je probeert ons toch te verraden? Jammer, ik had nog wel met je naar bed gewild.” Zelfs met een hand was Jeanne nog een lastige opponent, die opvallend goed met haar mes om ging. WM had niks om haar mee aan te vallen. Ze dreef WM in een hoek. “Haha, zelfs in deze situatie verlies je nog van een meisje. Jammer, WM.” WM keek om zich heen, en zag nog een fles rum liggen. Vlak voordat hij de doodsteek kan krijgen, pakt hij de fles en slaat hij hem stuk tegen Jeanne’s gezicht. Hierop schreeuwt ze van de pijn. Snel smijt WM Jeanne van het schip af, waarop hij het door haar laten vallen mes overneemt. Snel rent hij naar het stuur. Dit moment krijgt ook BLF in de gaten wat er aan de hand is. “Wat gebeurt er!” WM grijpt het stuur, en ziet nog het bootje van Necrodeus liggen. Waarschijnlijk gaan ze nog achter hem aan. Ze weten immers waar hij heen gaat. Maar het kan hem allemaal niks schelen, hij is met het schip sneller weg. Hij gaat Leticia redden.

Voordat hij ook maar iets doet, redt BLF eerst een zinkende Jeanne van de dood door haar onderwater op te vangen, en snel naar het land te zwemmen. “Jeanne! Ben je er nog!”. Jeanne, nu toch wel zwaargewond, knikt. Hij kijkt naar achteren, en ziet Para op zich af komen met een zwaard. BLF grijpt de spadroon die hij zojuist heeft overgenomen. “Seriously, bad moment!”. “Maakt mij het uit.” “Like, wat wil je doen als je ons vermoord? Dan vecht je nog steeds in je eentje, en je hebt dan een mini-bootje. Je bent zoo kansloos als je zo probeert te spelen.”. Para vond het redelijk klinken. “Wat wil jij dan? Achter WM aangaan?”. BLF geeft een flauw lachje. “Ik denk dat hij wel zelf terugkomt.”

Dit is zijn kans. WM gaat Leticia redden. Ze gaan alsnog winnen. Winnen voor het Team Goud, wat al vanaf het begin ten dode is opgeschreven. Ze hebben dan wapens, ze hebben dan eten. Ze hebben dan zelfs weer een schip. Onbegrijpelijk dat hij, om Leticia te kunnen redden, zijn eigen teamgenoot zal moeten vermoorden. Necrodeus was al vanaf het begin af aan het minste bij het team betrokken. Eigenlijk wist WM vrijwel niks van Necrodeus af. Natuurlijk kende WM sowieso bijna niemand van de Spelen. Natuurlijk wist hij wel het een en ander van Para af, wat een celebrity is, maar hij kent hem niet persoonlijk. Zijn districtsgenoot Hitomi was ook onbekend voor hem, alhoewel haar vriend Ulysses een vaste klant was in zijn wapenwinkel. Ulysses is een rijke kerel, met vrijwel geen vrienden en hierdoor ook een klein gebrek aan sociale vaardigheden. Ulysses had een wapencollectie thuis staan en dit was dan ook zijn grootste hobby. Als Ulysses langs kwam ging hij altijd in gesprek met WM. Vaak hadden ze dan gesprekken over wapens, trainen en spieren enzo. Terwijl het voor WM de normaalste zaak van de wereld was om met zijn klanten te praten, leek Ulysses het echt heel fijn te vinden. Waarschijnlijk had Ulysses, die normaal gesproken nooit contact heeft met andere mensen (buiten zijn ouders en zijn vriendin), het idee dat WM zijn enige vriend was. Daarom hadden ze het ook altijd over mannendingen, en Hitomi was vrijwel nooit een gespreksonderwerp. De enige keer dat hij haar echt opbracht, was omdat hij als verjaardagscadeau een mes wilde laten maken voor Hitomi. Speciaal voor Ulysses deed hij er enorm zijn best voor (en hij betaalde ook flink), en hij had een prachtig mes gemaakt, met haar naam er in gegraveerd. Hij was benieuwd of Hitomi dat mes nog wel eens gebruikte. Ook Hitomi leeft nog steeds, ondanks dat hij nog geen enkel fatsoenlijk contact met haar heeft gehad in deze Spelen. Als Leticia of hij niet zou winnen, zou hij Ulysses het absoluut gunnen dat Hitomi weer naar huis zou komen.

Leticia was nu al tijden aan het wachten. Ze had iedereen meegekregen die was overleden tot dusver. In die tijd was ze ook niemand tegengekomen. Ze was aan het verhongeren, en het zou niet lang duren voordat ze alsnog zou sterven. Ze hoopte dat WM nog zou terugkeren, maar zij wist dat die kans klein was. Hij had zijn keuze gemaakt. Ineens zag ze iets van een afstand aankomen. Het schip van… Team Zwart? Dat zullen wel Hitomi, Para en misschien Lyne zijn. Ergens had ze hoop. Hoop dat zij haar in het team zouden nemen. Maar waarschijnlijk zou ze nu snel vermoord worden. Het schip stopte bij het eiland, maar degene die uit het schip kwam was wel de laatste die ze wilde zien. “Necrodeus!” “Mooi schip, toch! Kunnen we niet meer zeggen over ons oude schip, hehe. Weet je nog, het schip van Team Zwart? Waarmee alle ellende begon?”. Leticia dacht er aan terug. De ontmoeting met Team Zwart leidde de dood van Lazerstraal (door Dark Lisa) en Jeffrey (door UNF) in. “Wat ben je van plan, Necrodeus!”. “Ik ben goed bezig met winnen, Leticia. Heel erg goed. En als ik zou winnen, dan heb ik liever niet dat jij per ongeluk nog in leven bent. Want weet je, ik ben nu de koningin die al het hele spel leeft. En jij bent een pion. Een pion die helemaal niks heeft gedaan. En weet je, ik hou er niet van als een koningin en pion allebei overblijven en samen winnen, terwijl de koningin alles heeft gedaan.” “Dus je gaat mij vermoorden?” “Correct.” Leticia slaakte een zucht. Nu zou er een einde aan komen. Eigenlijk wilde ze geen verzet tonen, totdat ze iets van een afstand zag. Het schip van Team Wit. Zou WM dan..? Snel probeerde Leticia nog tijd te rekken. “Waarom heb je mij dan verraden, Necrodeus? Wat was het nut er van?” “Ik prefereer werken in mijn eentje, Leticia. Dat was vanaf het begin af aan al duidelijk. En geef toe, ons team was, mij en in mindere mate WM uitgezonderd, een grap. Lazerstraal was aan het zeiken over het eten. In de Hongerspelen! Wat een grap. Ook Fisico was waardeloos, en Jeffreys waarde was extreem laag doordat hij toch wel een keer in zijn slaapwandel-episodes van het schip was gedonderd.” Leticia slikte even. Ze wist dat Necrodeus gelijk over ze had. “Maar de ergste was jij. Jij probeerde rekening te houden met al die achterlijke wensen! Jij was degene die nog eten probeerde te halen voor Lazerstraal, terwijl het duidelijk was dat ze snel zou gaan sterven. Jij was degene die haar talenten en wapens heeft gebruikt om verdomme een paar appels te halen bij de Hoorn toen je team je het meeste nodig had. En je grootste fout…”. Necrodeus lacht even. “Toen ik het schip verliet had je zo Jeffrey mij kunnen laten vermoorden. En je deed het niet. Ik was het niet waard.” Leticia voelde zich waardeloos, maar ze liet het gaan. Necrodeus had nu pas in de gaten dat het schip van Team Wit het land bereikt. “WM… hoe!”, schreeuwt hij geïrriteerd. WM springt gelijk het schip uit.

“BLF en Jeanne niet meegenomen?”, lacht Necrodeus. “Of toch ook maar een schip gestolen?” WM had geen zin in geintjes. “Laat Leticia gaan!”. “O, want ik ben zo bang voor jou. Om je er aan te herinneren: er net versloeg ik je terwijl jij een zwaard had. Nu vecht je enkel met een mes. En geloof me: Leticia is te zwak om te vechten nu. Je bent kansloos. “Dat ben ik niet.”. “Best, maar onthoudt: deze keer vermoord ik je gewoon. Ik heb je lang genoeg gespaard omdat je mijn teamgenoot was, maar eens houdt dat op.”, zegt Necrodeus. “Ik ben nooit je teamgenoot geweest.”. WM springt op Necrodeus af, die gelijk ontwijkt. Geïrriteerd gaan de twee met elkaar in gevecht. Vol haat rent WM op Necrodeus af, die klaar staat om te counteren. Totdat ze allebei een schreeuw horen. “STOP!”, schreeuwt Leticia. Ze kijken allebei naar haar. “Waar zijn we mee bezig! We zijn verdomme teamgenoten van elkaar!”. “Hij niet van mij”, onderbreekt WM haar, maar Leticia knikt van niet. “Dat zijn we wel, hoe we ons ook over elkaar voelen. We hoeven niet samen te werken, maar we hoeven elkaar ook niet te vermoorden! Uiteindelijk willen we alledrie hetzelfde: naar huis komen. Daarvoor moeten er 18 tributen dood, maar niet wij! Als wij elkaar vermoorden, is het gewoon doelloos. Dat maakt ons niets meer dan… ordinaire moordenaars. Is dat het niveau waar wij ons tot willen verlagen?”. De woorden van Leticia leken bij zowel WM als Necrodeus hard aan te komen. WM kijkt naar Necrodeus. “Weet je, ze heeft gelijk.”, zegt hij. Ook Necrodeus lijkt te knikken. “Kijk, ik mag jullie niet. Absoluut niet. Maar we kunnen beter gescheiden van elkaar werken, als we op die manier naar huis komen. Dat is het belangrijkste.”. WM en Necrodeus leggen hun wapens neer, en WM steekt zijn hand uit. “Teamgenoten?”. “Best.”. Necrodeus en WM schudden elkaar de hand, terwijl Leticia lachend toekijkt. “Begrijp mij niet verkeerd, ik blijf dit alleen doen. Maar we kunnen elkaar beter met rust laten, en in grotere gevechten samen werken. Voor het grotere doel.”. Necrodeus wandelt naar zijn schip.

Hiermee blijven WM en Leticia samen over. “WM… je hebt mij… na al dat gedoe…”. Leticia leek in tranen uit te barsten, en ze omhelst WM gelijk. “Ik wilde je nooit echt verlaten, maar er was even geen andere oplossing mogelijk. Zodra ik de kans zag, heb ik Team Wit verraden.”. “Dus… denk je dat we samen naar huis zullen gaan?”. Leticia keek hem hoopgevend aan. “Ik weet het zeker. We hebben het verdomde lang al overleefd, we gaan het nu ook afmaken!”. WM pakt Leticia vast, en voor hij het weet, zoenen ze elkaar. Eindelijk wist hij nu waar het intense gevoel voor haar vandaan kwam. Hij had de afgelopen dagen het idee gehad dat al zijn emoties uitgeschakeld waren, maar in feite had hij ze enkel onderdrukt. Nadat Leticia zich terugtrekt, vraagt ze gelijk het meest voor de hand liggende. “Ik wil het moment niet onderbreken, maar ik heb al in geen tijden gegeten. Heb je alsjeblieft iets te eten voor mij?” “Tuurlijk, het schip van Team Wit zit vol met voedsel.”. Overgelukkig wandelt hij naar het schip. Totdat hij ineens een gil hoort. “Leticia! Leticia!”. Maar het was te laat. Hij zag het bloedende lichaam van Leticia, en het lachende gezicht van Necrodeus. “Necrodeus, jij, jij…!” “Kom op, je dacht toch niet echt dat ik jullie zou gaan ondersteunen ofzoiets? Tot ziens!” “IK VERMOORD JE!”, schreeuwde WM nog, maar Necrodeus rende snel weg. Hij was er mee weggekomen. Snel wendde WM zich tot Leticia. “Leticia, ben je er nog!” Veel kwam er niet meer uit haar. “Ik ga je redden Leticia, ik zweer het!” “Wm… hebben we gewonnen?”. WM kon zijn tranen niet meer bedwingen. Hij slaakte een diepe zucht. “Ja. We hebben gewonnen. We gaan naar huis.” Leticia gaf een smal lachje. WM drukte nog een keer zijn lippen op die van haar. Het was een zoen die eeuwen leek te duren. Tot het kanonschot de dood van Leticia bevestigde. Met tranen liet WM Leticia gaan. Voor eeuwig.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

40 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 27 mei 2015, 12:42

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
‘Houd de zeilen strak! We zijn er bijna!’ Het einde van de storm is inmiddels nabij: in de verte wordt de blauwe lucht alweer beetje bij beetje zichtbaar. Sushi moet al zijn kracht gebruiken om het stuur in de goede richting te houden. Lyne en Lucoshi proberen uit alle macht de zeilen strakker te trekken, het wiebelende dek ten spijt. Hitomi zit uitgeput tegen de mast aan. Haar sprong in het water heeft haar duidelijk veel energie gekost. ‘De wind neemt af, kapitein!’ roept Lucoshi opgelucht uit. Tegelijkertijd merkt Sushi dat ze de zwaarste regenval nu achter de rug hebben. Hij en zijn team hebben ervoor moeten knokken, maar de zee heeft hen tot dusver nog niet verslagen. Iedereen leeft nog. Zelfs Lucoshi, die ondanks zijn missende oog en vele ongeluk nog steeds overeind staat. Zelfs Hitomi, die in het water sprong om zijn leven te redden. Hij weet echter niet zeker of hij haar daar wel echt dankbaar voor is. Een paar minuten later bevestigt Lyne dat ze definitief aan de storm ontkomen zijn: ‘Land in zicht!’ Sushi kijkt haar glimlachend aan. ‘Prima! Dat wordt onze bestemming!’ Maar Lyne heeft nog meer te zeggen. ‘Er ligt een schip voor de kust! Het schip van Team Wit!’

De golven slaan ruw op de kust. Een donkere, bliksemende wolk hangt boven zee. De eerste regendruppels beginnen het zand om te ploegen. Treurig laat WM het lichaam van zijn gestorven leidster onderwater zakken. Een passende dood voor een meisje dat de dolfijnenstuntster genoemd werd. WM stelt zich zo voor dat Leticia graag op deze wijze ‘begraven’ had willen worden. In de oceaan, samen met haar dolfijnen en haar werkplaats. Terwijl hij Leticia’s lichaam onder water ziet verdwijnen slaat hij woedend in het water. Woedend op zichzelf, omdat hij het niet had kunnen voorkomen. Tot twee keer toe had hij een kans op Necrodeus te doden, maar beide keren was hij hem te slim af. Necrodeus, de smeerlap die zijn team al zo vroeg had verraden en puur uit arrogantie zijn eigen leidster vermoord had. WM balt zijn vuisten. Het kan hem weinig meer schelen of hij gaat winnen of niet. Hij wil nu nog maar één ding: wraak op Necrodeus. Wat er ook mag gebeuren, hij wil niet dat Necrodeus zijn zin krijgt en straffeloos wegkomt met zijn daden. Hij kijkt in het rond of hij het schip van Necrodeus nog ergens kan zien. Tot zijn verbazing merkt hij in de verte, midden onder de onweerswolk, een schip aan de horizon op. Is dat het schip van Team Zwart? Hij probeert zijn zicht te verduidelijken, en ziet dan de waarheid: wat er op hem afkomt is niet het schip dat hij zoekt. Het is het schip van Team Zilver.

Voorzichtig vaart Sushi om het schip van Team Wit heen. ‘Lyne, Lucoshi, gooi de haken uit! We gaan enteren!’ Lyne doet wat Sushi zegt, maar Lucoshi is afgeleid. Hitomi is bezig een ooglapje op zijn oog te verbinden. ‘Ziezo, staat je perfect,’ zegt Hitomi naderhand. ‘Nu hoef je alleen nog maar een baard te groeien, en je ziet eruit als een levensechte piraat!’ Lucoshi bloost. ‘Nou… als je dat wilt…’ Hitomi haalt haar schouders op. ‘Ik bedoelde het niet echt als een compliment. Ik vind piraten smerig en onbeschaafd. Maar goed, iedereen moet iets hebben om trots op te zijn.’ Sushi werpt een boze blik in Hitomi’s richting, maar Lucoshi lijkt het niets te kunnen schelen. Hij blijft Hitomi hartelijk aankijken. ‘Denk je dat het veilig is?’ vraagt Lyne. ‘BLF en Jeanne zijn gevaarlijke tegenstanders.’ Bij het horen van de naam ‘Jeanne’ gaan Hitomi’s nekharen direct overeind staan. Sushi werpt een observerende blik op het witte schip. Het ziet er compleet verlaten uit. ‘Ik denk dat ze het eiland op zijn om voedsel te verzamelen. Beter voor ons. Dan kunnen wij ongestoord hun voorraad leegroven.’ ‘Maar wat nou als ze een verrassingsaanval plannen?’ reageert Lyne. ‘Dan zijn we toch de pineut?’ Sushi knikt in overeenstemming. ‘Je hebt gelijk. We moeten op onze hoede zijn. Iedereen, bereid je voor. We doen dit samen!’ Hitomi zucht geïrriteerd, waarna Lyne naar haar toeloopt  en haar armen om haar schouders legt. ‘Het hoeft niet lang te duren, schat.’ Hitomi kijkt liefdevol om. ‘Ik kan het op zijn minst proberen, natuurlijk.’ Lyne reageert door haar een kus op haar wang te geven. Sushi kijkt teleurgesteld toe. Hij zou blij zijn geweest als hij Lyne en Hitomi ook maar heel even had kunnen scheiden, maar dat zit er nu niet in. Hij kan het in ieder geval niet afdwingen, want dan krijgt hij ongetwijfeld met protest te maken. ‘Heeft iedereen zijn wapen getrokken?’ zegt hij uiteindelijk. ‘Ga maar alvast vooruit. Ik moet nog even mijn hartsvanger pakken.’

Sushi loopt terug naar zijn kapiteinskajuit, en ziet daar het boek van zijn vader liggen. Zonder zijn aandacht echt bij het heden te houden gaat hij achter zijn bureau zitten, ellendig als hij zich voelt. Zijn doel was bereikt: Lyne is terug. Helaas heeft ze iemand meegenomen die hun verhouding behoorlijk dwarsboomt. Nu weet hij allang dat Lyne lesbisch is en dat het niet meer dan logisch is dat ze op Hitomi valt, maar toch kan hij die meid van Team Zwart niet uitstaan. Ze hoort niet eens bij hun team. Ze kunnen niet samen met haar winnen, dus vroeg of laat moet er een besluit over haar lot genomen worden. En hoewel Hitomi daarnet zijn leven gered had vind hij het toch moeilijk om haar aanwezigheid te tolereren. In zijn frustratie slaat Sushi nogmaals op zijn bureau, die hierdoor nog instabieler wordt. Hij baalt van zichzelf, van Hitomi, van het mislukken van zijn relatie met Lyne en eigenlijk alles wat daarop volgde. In een poging om afleiding te zoeken pakt hij het logboek van zijn vader voor zich. Eigenlijk is het nu niet de tijd om erin te lezen, maar het heeft hem vaker geholpen om stoom af te blazen, dus waarom ook niet. Hij slaat het boek op een willekeurige bladzijde open, kijkende of hij nog wat ongelezen stukjes kan vinden.

Kapiteins logboek
2279
4 september

Vandaag is een zwarte dag in de zeemansgeschiedenis. Onze bemanning is er al een tijd lang beroerd aan toe, maar nu heeft onze verdoemenis een dieptepunt bereikt: Kapitein Olivier heeft deze wereld verlaten. Hij was in ieder aspect een man van de zee en tevens een trouwe jongere broer van Fer. In de tijd dat Fer nog kapitein was fungeerde hij als bootsman. Hij en Fer hebben altijd van elkaar gehouden. Hun familiaire band was sterker dan ik ooit van enig ander broerpaar heb ervaren. Het was Fer die twee jaar geleden Kapitein Dobbelsteen de genadeklap gaf en daarmee Olivier zijn leven redde. Het was Olivier die ruim drie maanden geleden tegen alle kansen in nog een poging deed om Fer van Kapitein Goomuin en zijn bemanning te helpen ontkomen. Maar het mocht niet baten. Na de dood van zijn oudere broer werd Olivier kapitein, maar sindsdien is hij nooit meer de oude geweest. En uiteindelijk heeft zijn leed zijn tol geëist: ’s nachts, toen iedereen sliep, heeft Olivier zichzelf opgehangen aan het kraaiennest. ’s Morgens vroeg kregen wij de schrik van ons leven. Ik wil mij niet voorstellen wat Olivier persoonlijk heeft doorgemaakt dat hij zichzelf zo abrupt ten einde heeft gebracht. We zullen zijn soort nooit meer terugzien.


Een rilling loopt over Sushi’s rug. Opeens beseft hij in wat voor een gevaar Lyne zich bevindt. Ze kan niet samen met Hitomi overleven, dus als Hitomi uiteindelijk sterft, dan zou Lyne misschien wel net zo eindigen. Dat wil hij absoluut niet zien gebeuren, maar misschien is het onvermijdelijk. Hij herinnert zich de vierde Hongerspelen, toen twee geliefden uit twee verschillende teams die samen de finale haalden beweerden liever te sterven dan alleen over te blijven. Het beeld van de zelfmoord vorig jaar in de studio bij Caesar staat nog steeds duidelijk in zijn geheugen gegrift. Nerveus begint hij met het lezen van een andere entree, eentje van een paar dagen later.

Kapiteins logboek
2279
10 september

Het einde lijkt nabij. Het verlies van twee kapiteins kort na elkaar heeft de geest van de grootste deel van de bemanning ernstig geschaad. Maar ik weiger op te geven. Ik ben een piraat. Ik waardeer vrijheid boven alles. Ik laat mij niet ontmoedigen door het verlies van een geliefde. De afgelopen dagen hebben mij iets doen beseffen. Liefde is als een schip: als het goed werkt, dan is het ongetwijfeld het mooiste dat er bestaat. Dobberend over het oppervlak van de oceaan maakt men de beste tijd van zijn leven mee, vrij om te doen wat en te gaan waar hij maar wil met zijn vaartuig als permanente compagnon. Maar als het fout gaat en het schip beschadigd raakt, dan zink je voor je het weet langzaam weg richting een oneindige, uitzichtloze diepte, jezelf overgevend aan het vooruitzicht dat de golven van verdriet je zullen overspoelen en je uiteindelijk doen stikken. Dat is wat er met Olivier gebeurd is. De rest van de mannen bevindt zich momenteel op dezelfde koers. Ik wil ze helpen. Ik wil hen de houvast bieden die ze onder Kapitein Fer zolang hebben genoten. Ik wil hen verlossen uit hun leiden en ze terug begeleiden naar hun vrijheid. Ik zal hun kapitein worden. Ze hebben mij nodig.


Sushi voelt zich ontzettend trots op zijn vader. Zou hij het echt voor elkaar om zijn hopeloos gedemotiveerde bemanning weer op het rechte pad te krijgen? Zou hij echt zo’n speciale gave hebben bezeten? Hij vind het uiterst wonderbaarlijk. Misschien moet hij maar eens een voorbeeld van zijn vader aannemen. Hij liet zich niet verblinden door zijn ellende en bleef volharden om vrijheid na te streven. Maar als Sushi werkelijk zijn vrijheid boven alles zou plaatsen, betekent dat dan ook hij Lyne maar gewoon moet vergeten? Daar is hij alles behalve zeker van. Hij kan immers niet ontkennen dat hij nog steeds verliefd op haar is.

‘Ik dacht dat je alleen je hartsvanger ging pakken.’ Sushi kijkt geschrokken om en ziet Hitomi met een neppe glimlach in de deuropening van zijn kajuit staan. Het rood van schaamte verspreid over zijn gezicht. Dit kan hij onmogelijk verantwoorden. ‘Eh, ja, maar… dat ging ik ook doen. Ik liet me alleen een beetje afleiden.’ ‘Lucoshi heeft hulp nodig,’ zegt Hitomi. ‘Ik geloof dat hij ergens vastzit.’ ‘Dat kan niet goed zijn. Sorry voor de vertraging, ik kom direct!’ Sushi gooit zijn boek opzij, pakt zijn wapen en rent terug naar het dek. Hij pakt een touw beet en slingert zichzelf ermee naar het andere schip, maar in zijn haast laat hij iets te vroeg los, waardoor hij over de railing heen dreigt te klappen. Door zijn benen net op tijd in te trekken weet hij gelukkig een pijnlijke botsing te vermijden en landt hij met handen en voeten op het dek. Hitomi volgt kort na hem en landt in tegenstelling tot Sushi netjes op haar voeten. Lyne haast zich naar Sushi toe om hem overeind te helpen. ‘Normaliter doe ik dat beter,’ commenteert Sushi enigszins ontdaan. Hitomi grijnst. ‘Je deed het in ieder geval beter dan Lucoshi. Die viel recht op zijn gezicht.’ Sushi grinnikt bij de gedachte, maar gaat daarna toch over tot de orde van de dag. Een paar meter verderop zit hij Lucoshi, die met zijn hand ongelukkig onder het laadruimluik klem zit. Het lukte hem niet om het luik met zijn haak te tillen. ‘Het spijt me kapitein, maar ik wilde het luik optillen en…’ ‘Tja, dat is ook niet zo slim als je maar één hand hebt,’ onderbreekt Sushi. ‘Maar goed, we krijgen je hier wel uit. Lyne, Hitomi, op drie.’ Sushi telt tot drie, waarna hij, Lyne en Hitomi het luik gezamenlijk omhoog tillen en Lucoshi bevrijden. Met een pijnlijk gezicht trekt Lucoshi zijn vingers samen. ‘Bedankt. Dat was best pijnlijk.’ Sushi grijnst. ‘Gelukkig ben je hem niet kwijt. Kom op, laten we eens kijken wat daar beneden ligt.’ Lucoshi wil het gat in klimmen, maar hij zet zijn houten poot niet goed op de trede van het trappetje neer, waardoor hij zijn evenwicht verliest en met een smak op de houten vloer valt. ‘Gaat het!?’ vraagt Sushi, die wederom een glimlach moet onderdrukken. Lucoshi snuift. ‘Het had erger gekund.’ Vervolgens wil Sushi het laadruim instappen, maar de trede waar hij zijn voet op zet bezwijkt spontaan onder zijn gewicht, waardoor ook hij zijn evenwicht verliest en plat op Lucoshi valt. Bij de val raken Sushi’s lippen per ongeluk die van Lucoshi aan, waarna Lucoshi zijn leider snel van zich afduwt. ‘Ga weg, viezerik! Ik hoef geen BLF-kloon op me te hebben.’ Lyne en Hitomi barsten in lachen uit, en ook Sushi moet moeite doen om niet de slappe lach te krijgen. ‘Zie je?’ merkt Lyne op. ‘Ook heteroseksuele mannen zoenen elkaar wel eens!’ Lucoshi voelt zich vernederd, maar doet toch een poging om mee te lachen. Op dat moment ziet Sushi hoe Lyne en Hitomi alweer een kus uitwisselen. Heel even voelt hij weer diezelfde haat in zich opkomen, maar wederom leidt Lucoshi hem af. ‘Ik denk dat we  voorlopig niet meer hoeven te vissen.’ Sushi volgt Lucoshi blik, en ziet dan wat hij bedoelt: voor hen staat de hele voedselvoorraad van Team Wit uitgestald, bestaande uit een halve biefstuk, één koek, één fles water, één colafles en… twee flessen rum. Sushi kan zijn geluk niet op. Zijn zorgen zijn als sneeuw voor de zon verdwenen.

‘Adje zou dit geweldig hebben gevonden.’ Sushi geeft de tweede rumfles door aan Lucoshi, die zelf ook zeer tevreden kijkt. ‘Dat denk ik ook. Aan de andere kant, nu hoeven we tenminste niets met hem te delen. ‘Ach, vertel mij wat,’ reageert Sushi. ‘Hij had in zijn eentje bijna een hele fles opgedronken.’ Ondertussen staan Lyne en Hitomi klaar om een deel van de buit mee te nemen naar hun eigen schip. ‘Wat is dat toch met mannen en rum?’ merkt Hitomi op. ‘Voor zover ik weet verandert die troep de netste mannen in schoften.’ Ze herinnert zich hoe haar verloofde Ulysess tijdens een familiereünie een keer dronken was geworden en haar toen zonder aankondiging in het openbaar een tongzoen gaf. Ze stond helemaal rood van schaamte. Vanaf dat moment wist ze zeker dat ze nooit met hem zou willen trouwen. ‘Die troep is anders best lekker,’ reageert Lucoshi op Hitomi. ‘Je moet het alleen leren drinken. Zal ik het je een keer leren?’ Hitomi draait haar hoofd op verwaande wijze weg, maar Lucoshi is niet onder de indruk. ‘Eén slokje dan? Dat is maar heel weinig.’ ‘Ach, een slokje moet weinig uitmaken,’ reageert Hitomi glimlachend. Lucoshi moet zijn gezicht afdekken om zijn blozende wangen niet te tonen. ‘Neem het drinken maar alvast mee,’ voegt Sushi toe. ‘Lucoshi en ik zorgen wel voor het eten.’ Zodoende keren Lyne en Hitomi terug naar het schip, terwijl Lucoshi en Sushi het voedsel ophalen. Ze dragen allebei een deel van de voorraad bij zich. ‘Zorg ervoor dat je niet nog een keer valt,’ grijnst Sushi als Lucoshi het dek weer wil betreden. Lucoshi knikt en probeert met uiterste voorzichtigheid het trappetje op te lopen. De trede die onder Sushi gewicht was ingezakt kan hij met zijn houten poot niet overbruggen, dus Sushi moet hem daarbij ondersteunen. Als hij eenmaal bovenaan staat hoort hij ineens een gil. ‘Lyne!’ roept Lucoshi geschokt uit. Hij wil zich zo snel mogelijk omdraaien, maar daarbij zet hij zijn poot in het niets en Sushi kan hem nog net op tijd tegenhouden voordat hij weer zou vallen. ‘Wat gebeurt er!?’ Sushi’s blik glijdt af naar hun eigen schip, waar hij ziet dat Hitomi haar mes getrokken heeft. En hij ziet dat Lyne wordt vastgehouden door een plotseling verschenen WM, die zijn mes tegen haar keel aan houdt.

Profiel bekijken

41 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 27 mei 2015, 19:17

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Sushi’s hart was even sneller aan het kloppen. Lyne wordt vastgehouden door WM, de jongen die hij bijna de hele Spelen niet heeft gezien. Hij was hem vrijwel vergeten. Dom. “Wat wil je!”, schreeuwt Sushi gelijk uit angst. “Even nadenken; ik wil mijn gestolen voedsel terug?”, roept WM terug. Sushi wendt zich tot Hitomi en Lucoshi. “Zou hij bluffen?, vraagt Lucoshi. Sushi herinnerde zich het een en ander van WM. Een jongen zonder angsten, vrij meedogenloos, vanaf het begin vrij emotieloos… WM is zeker niet het type wat bluft. Even lijkt WM naar Hitomi te kijken. “Hoi, Hitomi.” “Hoi WM.”. “Kennen jullie elkaar ergens van?”, vraagt Lucoshi verbaasd. “Mwah, we zijn districtsgenoten. Echt ontmoet hadden we elkaar nog niet voor de Spelen, maar we hebben wel… ehhm… gemeenschappelijke vrienden.” WM knikt. “Juist, haar fiancee is een vriend van mij, dus we bleven een beetje… uit elkaars buurt. Ik wil niet verantwoordelijk zijn voor de dood van de fiancee van een vriend, snap je?”. De spelers van Team Zilver leken het te begrijpen. WM hield nog altijd zijn mes tegen Lyne aan. “Dus, wat willen jullie? Je eten of je vriendin?”. Hitomi en Sushi, in angst van wat WM met Lyne zou doen, keken elkaar angstig aan, maar Lucoshi was wat minder onder de indruk. “Als je Lyne wil vermoorden, best, het wordt dan ook direct jouw dood. Wij zijn met zijn drieën. Al lukt het je om Lyne uit te schakelen, wij kunnen jou gelijk vermoorden.” WM beseft dat Lucoshi gelijk heeft. Veel gijzelmateriaal heeft hij niet. Sushi ging hierop verdere vragen stellen. “Waar zijn je teamgenoten eigenlijk? Leticia is dood, dat zagen we er net, maar dan heb je verder toch nog Necrodeus? En werkte je niet eerder met Team Wit?”.

WM beseft dat hij niet in de positie is om verdere eisen te stellen, en laat Lyne los. Momenteel is Team Zilver zijn enige kans op iets van teamgenoten. “Team Wit is verachtelijk, dat waren nooit mijn echte teamgenoten. En Necrodeus… laten we maar zeggen dat hij verantwoordelijk is voor de dood van Leticia.” “Dus je hebt het schip van Team Wit gestolen? Lekker bezig!”, zegt Sushi. “Ging redelijk makkelijk. Para en BLF waren met elkaar in gevecht, dus Jeanne bleef alleen over op het schip. Met een fles heb ik haar een tik gegeven en van het schip geduwd. Het verwondert mij dat er geen doden daar gevallen zijn. Ze zijn nu gestrand in een grot.”. “Dus als ik het goed begrijp, zit BLF daar alleen met een zwaargewonde Jeanne en Para, die hoogstwaarschijnlijk onze kant kiest. Als we daar nu toe gaan is het dé kans om ze uit te schakelen!”, roept Hitomi. “Nou ja, enkel WM weet waar Team Wit nu is.”, merkt Lucoshi op. “Ik kan jullie er wel naar toe brengen. Ik heb ook baat bij wat tijdelijke teamgenoten, en zolang Hitomi de fiancee is van Ulysses, zie ik ook geen reden om haar te verraden of dwars te liggen.” “Dan moeten we eerst overleggen of het het wel waard is om WM te vertrouwen in een tijdelijke samenwerking”, zegt Sushi.

“Dus, gaan we WM vertrouwen?”, vraagt hij een klein eindje verder aan de groep. “Alsjeblieft niet. Hij hield er net nog zijn mes tegen mijn keel aan!”, schreeuwt Lyne geïrriteerd. “Dat kan wel zo zijn Lyne, WM gaat mij echt niet verraden. Hij heeft Ulysses beloofd niet aan mij te zitten, tenzij het echt niet meer anders kon, zoals in de finale ofzo.” “Dan nog, we weten allebei dat jij nu iets met mij hebt, en dat je lesbienne bent!”, geeft Lyne als verweer. “WM niet.” Even gaan Sushi’s ogen twinkelen. Zolang WM in de groep is, betekent het dat hij niet die walgelijke beelden hoeft te zien wanneer Hitomi en Lyne elkaar zoenen. Lucoshi ziet het niet helemaal zitten. “Is het niet beter om te wachten totdat Para, Jeanne of BLF sterft? Ik bedoel, ze zitten daar toch onbereikbaar gestrand op een eiland als ik WM hoor. Geen reden om ze nu aan te vallen. Kunnen we beter nu WM aanvallen, dan hoeven we enkel Necrodeus nog op te sporen en dan zijn de Spelen binnen!”. Lyne knikt, maar Hitomi blijft vastberaden. “Nee, dit is hét moment. Laten we niks aan het toeval overlaten, en zo snel mogelijk dit afronden.”. Lyne wendt zich tot Sushi. “Jij bent de kapitein Sushi, jij beslist. Wat gaan we doen?”. Sushi, volledig verblind door het idee dat Hitomi en Lyne dan niet gaan zoenen, en met de extra hoop dat Hitomi weer met Para gaat samenwerken als team, wil eigenlijk voornamelijk zo lang mogelijk WM er bij hebben. “Sorry, maar ik sta aan de kant van Hitomi. We gaan een einde maken aan Team Wit!”. “Als jij het zegt.”, zegt Lucoshi.
Eenmaal besproken met WM gaat het team op pad. WM pakt het schip van Team Wit, terwijl hij het schip van Team Zilver leidt naar de grot waar BLF, Jeanne en Para zich bevinden. Op het schip neemt Hitomi deze keer het stuur, terwijl Lyne, Sushi en Lucoshi in het schip nogmaals in overleg gaan. “Sushi, weet je zeker dat we dit moeten doen? We hadden WM voor het grijpen er net!”, zegt Lucoshi nog een keer. “Hitomi heeft gewoon een punt. We kunnen onmogelijk alles aan het toeval overlaten. Necrodeus weet volgens mij ook waar Team Wit is. Wat als hij ‘zogenaamd’ met ze gaat samenwerken? Dan zijn wij de lul!”. “Mjah, misschien heb je gelijk. Ik ga trouwens heel even wat eten pakken.”. “Best.”. Lyne en Sushi blijven hierop samen over. “Weet je zeker dat je WM er niet gewoon bij wil hebben omdat hij nog gelooft dat Hitomi en Ulysses wat hebben?” “Nee, hoezo?” “Nou, volgens mij is dat nog wat jij wil. Luister, ik blijf lesbienne, daar verandert deze ‘act’ niks aan.” “En dat weet ik. Geloof mij, er zit niks achter, ik…” Ineens horen ze een plons. Sushi en Lyne rennen er op af, en zien vervolgens Lucoshi in het water liggen. Lucoshi geeft een schreeuw. “IK BEN GESTRUIKELD! IK KAN NIET ECHT ZWEMMEN!”. Sushi, die voor de zoveelste keer de klungelige Lucoshi moet helpen, schiet bijna in de lach. Hij gooit een touw uit, en trekt samen met Lyne Lucoshi uit het water.

Eenmaal op het schip bedankt Lucoshi de twee. “Bedankt! Het is niet de eerste keer dat ik struikel, maar dit was wel heel onhandig…” “Lucoshi, er zit iets op je arm!” Ineens merkt Lucoshi dat er een kwal zich vast zuigt aan zijn arm. “Aargh, wat is dat!”. Sushi bestudeert de kwal. “Het is een… KUT!”. Sushi herkent de kwal uit een van de tekeningen uit het boekje van zijn vader. Het is een levensgevaarlijke kwal die zich aan mensen vast zuigt, om vervolgens het bloed er uit te zuigen. Tevens doet deze kwal het met uiterst veel gif, waardoor een slachtoffer in no-time kan sterven. “Het is een kut? Die zien er anders uit.”, lacht Lyne, maar al gauw merkt ze aan de blik van Sushi dat het serieus is. “Dat is een bloedzuigende kwal! We moeten dat ding er van af krijgen, snel!” Eigenlijk wist Sushi al dat het te laat is. Lucoshi probeert het ding er van af te krijgen met zijn haak, maar het is tevergeefs. Op lugubere wijze wordt Lucoshi van zijn bloed beroofd, terwijl deze in totale paniek raakt. “MAAK HET DOOD!”. Met haar mes steelt Lyne de kwal een paar keer, waarop de kwal eindelijk los laat. Lucoshi, van flink wat bloed beroofd, ziet er zwak uit. “Lucoshi, ben je er nog!” Echter, het gif van de kwal, tezamen met het vele bloedverlies, zorgt er voor dat Lucoshi allang niet meer helder is. “ALSJEBLIEFT, VERMOORD MIJ! VERMOORD MIJ!”, schreeuwt Lucoshi. “Dat kunnen we toch niet!”, roept Lyne. “Alsjeblieft! Het doet zo erge pijn!”. Hij grist het mes uit de handen van Lyne. “Vaarwel!”, roept hij, en hij steekt zich waar zijn hart ongeveer zit. “AARGH!”. Geen kanonschot. Lucoshi heeft blijkbaar gemist, en is nog niet dood. Sushi moest er haast van lachen. Het was alsof Lucoshi, de grootste pechvogel in de Arena, niet kon sterven. “Maak het af!”, schreeuwt Lucoshi nogmaals. Lyne pakt haar mes terug en steekt Lucoshi in zijn voorhoofd, maar nog horen ze geen kanonschot. Enkel nog meer geschreeuw van Lucoshi. “Jezus, wat moet er gebeuren voordat hij dood is!”. Inmiddels komt Hitomi er ook aangehold. “Ik heb WM geschreeuwd dat hij stil moest blijven staan met zijn schip. Wat gebeurt hier!” Even werpt ze een blik naar de ernstig toegetakelde Lucoshi. “Hoe…?” “Een kwal.”. Hitomi kijkt Sushi en Lyne fronsend aan. Pas dan lijkt het gif van de kwal volledig zijn werk gedaan te hebben, en eindelijk klinkt het kanonschot. Op bizarre wijze is Lucoshi overleden.

Lyne is nog niet helemaal bijgekomen van wat er is gebeurd. “Hoe… Wat…?”. “Typisch Lucoshi denk ik? Hij overleeft een aanval van een Kraken, meerdere verwondingen, maar hij sterft door een kwal.”, zegt Sushi. Hij was verdrietig, Na T.G en Adje was nu ook Lucoshi slachtoffer geworden van de Spelen. Met een misselijk gevoel roept hij Lyne en Hitomi bij zich. “We moeten hier niet te lang bij stil staan, hoe naar dit ook is. We mogen Team Wit niet te lang laten wachten.”. Hitomi en Lyne knikken. Ze lopen weg, terwijl Sushi nog een blik werpt op Lucoshi, die nu door de hovercraft wordt opgehaald. Hij is niet alleen zijn laatste teamgenoot waar hij al de hele Spelen mee samenwerkte kwijt, hij is ook een vriend verloren.

Necrodeus is rustig op zijn schip aan het dobberen. Tot zijn verbazing ziet hij ineens de twee resterende schepen dezelfde richting op varen. Hij lacht eventjes. “Benieuwd wat daar aan de hand is!”. Op gepaste afstand besluit hij er achter aan te gaan.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

42 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 28 mei 2015, 00:39

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
DE EERSTE NACHT

“Een magistiek avontuur op de zee, hé kom op, iedereen gaat mee, we varen en varen totdat de klus is geklaard, dan vertellen wij dit na bij de openhaard”
Zuchtend stapte Hitomi haar bed uit. Para lag al de hele nacht in zijn slaap te zingen. Ze werd er knettergek van. Ze besloot maar even een luchtje te scheppen op het dek. Tot haar grote verbazing zag ze dat het schip van Team Zwart naast het schip van Team Wit lag. Tosti stond te praten met BLF… en Jeanne. Hitomi kende Jeanne maar al te goed. Jeanne had Hitomi eerder dat jaar verslagen bij de Miss Panem-verkiezingen. Een verschrikkelijke, arrogante slet, dat was ze. Ze had gedaan alsof ze samenwerkte met Hitomi, om eervol in de finale tegen elkaar te strijden om de titel. Maar toen puntje bij paaltje kwam, hadJeanne Hitomi verraden. Nieuwsgierig naar wat Tosti met de twee te bespreken had, sloop Hitomi dichterbij.
“Luister, als wij Para vermoorden is het ‘verbond’ tussen onze teams gelijk verbroken. Wij vluchten, laten speciaal voor jullie Tuffie achter, Leeuw vermoord hem, ik word de nieuwe captain. Hebben we een deal?”
Dat was de stem van Jeanne. Een schok ging door Hitomi’s lichaam: Tosti ging een samenwerking aan met Jeanne en BLF om Para uit de weg te ruimen!
“Ik weet het niet”, zei Tosti.
“Luister, wij komen jullie schip binnen over twee uur. Jij staat dan op de wacht, en op dat moment vertel jij of wij Para moeten vermoorden of niet.” zei Jeanne.
“Either way, we doen wat jij zegt!” Dat moest BLF wel zijn. Hitomi moest een lach onderdrukken: BLF was duidelijk zo gay als wat. En Jeanne was duidelijk een tactische speler… Maar niet slim genoeg. Hitomi had al lang een gigantische fout in het “briljante” plan van de regerende Miss Panem ontdekt. De vraag was: moest ze het plan in de soep laten lopen, of moest ze Team Wit een handje helpen?


Hitomi tuurt vanuit het kraaiennest naar de grot die steeds dichterbij komt. Ze herinnert zich hoe Lucoshi haar vertelde over de ontmoeting van Team Zilver met de Kraken, die in diezelfde grot had plaatsgevonden. Een rilling loopt over haar rug. Team Wit is daar. Het lijkt erop dat de laatste confrontatie van deze Hongerspelen eraan komt.
“O my god! Jeanne, Para, kijk eens wie we daar hebben! Onze vriendjes en vriendinnetjes van Team Zilver!”
Jeanne en Para komen de grot uitgelopen en gaan naast BLF staan. Para merkt Hitomi op en knipoogt naar haar. Hitomi schud glimlachend haar hoofd. Die idioot werkt samen met Team Wit! Zou hij nu echt geloven dat BLF de kans om zijn idool te vermoorden zomaar voorbij laat gaan? Het schip meert aan bij de schatkistgrot. Sushi heeft zijn hartsvanger getrokken; Hitomi trekt haar mes ook. BLF’s ogen worden groot als hij niet alleen Sushi, Lyne en Hitomi, maar ook WM van het schip af ziet komen.
“Para, darling, zie je nu wel dat WM vanzelf weer terugkomt? Hello boy! Long time no see! Hoe is het met Leticia?”
De brede grijns van BLF verraad dat hij maar al te goed weet dat Leticia vermoord is. Hitomi ziet dat WM de tranen in zijn ogen heeft staan.
“Goed om te zien dat ons plan gelukt is! Onze bondgenoot heeft jullie rechtstreeks naar ons toe geleid! Dat krijg je ervan als je iedereen vertrouwd, Sushi!”
Sushi kijkt verward.
“Jullie bondgenoot? Hoe bedoel-”
Sushi draait zich om naar WM.
“Jij! Jij hebt ons gewoon in de val gelokt!”
WM schrikt duidelijk.
“Wat? Nee! Ik heb geen idee waar BLF het over heeft!”
“O natuurlijk joh!” schreeuwde Lyne. “Over wie zou hij het anders moeten hebben?”

Terwijl Tosti met Dokter Leeuw discussieerde over wie van de twee nu de wacht moest overnemen, glipte Hitomi aan boord van het schip van Team Wit. Ze zag dat Jeanne en Tuffie de kapiteinskajuit indoken, terwijl BLF in zijn eentje op wacht bleef staan. Geruisloos liep Hitomi naar BLF toe.
“BLF!”
BLF slaakte van schrik een hoog gilletje en trok zijn mes. Hitomi greep hem bij zijn arm.
“Doe toch rustig man, ik kom je een aanbod doen.”
BLF keek geïnteresseerd.
“Een aanbod zeg je? Tell me more, girl!”
Hitomi grinnikte.
“Ik hoorde toevallig jouw gesprek met Tosti daarstraks. Je weet wel, het plan om Para te doden?”
BLF grijnsde breed.
“Ja, is het geen fabulous plan? Oh my god, wie had ooit verwacht dat ik nog eens de kans zou krijgen mijn grote idool te ontmoeten én te vermoorden!”
Hitomi schudde haar hoofd.
“Ga daar maar niet van uit. Tosti kan jullie dan wel aan boord laten om 2 uur ’s nachts, maar hij heeft geen rekening gehouden met Lisa. Voordat jullie zelfs maar in Para’s buurt zijn gekomen hebben jullie een pijl door je kop.”
BLF vloekte.
“Fuck! Daar gaat ons plan!”
“Precies, en daarom ben ik hier. Ik heb de perfecte oplossing voor jullie probleem. Ik kan jullie helpen, niet alleen nu maar gedurende de gehele Hongerspelen. Maar daar staat wel iets tegenover.”
BLF keek argwanend.
“Vertel?”
Een duivelse grijns verscheen op Hitomi’s gezicht.

Terwijl Sushi dreigend op WM afloopt, wendt Hitomi zich tot BLF.
“He nichtje, vergeet je onze afspraak niet?”
Geschokt laat Sushi zijn hartsvanger zaken. Met open mond staart hij naar Hitomi. Ook Para en WM kijken geschokt. Hitomi durft Lyne niet aan te kijken. Met een brede grijns staart Jeanne naar de geschokte gezichten.
“Hebben jullie je werkelijk nooit afgevraagd hoe wij Team Zwart keer op keer wisten te vinden? Hebben jullie je nooit afgevraagd waarom ik en Hitomi na al die gevechten met elkaar hooguit een paar schrammetjes hebben opgelopen?”
Sushi kan zijn oren niet geloven.
“Maar- Hitomi- En Lyne- Jij- WAT?”
Hitomi zucht diep als ze achter zich een hoge snik hoort die van Lyne afkomstig moet zijn, maar vermand zich en richt zich weer op BLF.
“Ik ben mijn deel van de afspraak nagekomen BLF. Nu jij nog.”
BLF grijnst breed.
“Giirl, rustig maar! Hier, vangen!”
Behendig vangt Hitomi de spadroon op die BLF haar toewerpt. Met een brede grijns loopt ze op Jeanne af.
“Hier wacht ik al zó lang op!”
Verwilderd kijkt Jeanne van Hitomi naar BLF.
“Wat heeft dit te betekenen?”
Hitomi grijnst,
“Herinner je je nog hoe jij beloofde dat wij elkaar zouden helpen om de finale van de Miss-verkiezing te bereiken, om me vervolgens te verraden? Nu is het mijn beurt!”
Jeanne wil haar mes pakken, maar tot haar schrik kan ze die nergens vinden.
“Zoek je deze, darling?”
BLF kijkt nonchalant naar zijn gewonde partner in crime, terwijl hij het mes soepel ronddraait in zijn handen.
“Jij! Je hebt dit al die tijd gepland!”
Jeanne krijgt tranen in haar ogen. BLF haalt zijn schouders op.
“Ach meid, nadat ik Pokefan, Tuffie, Lennard en Selletje verraden heb, kan dit toch moeilijk meer als een verrassing komen. Kom op Hitomi, showtime!”
Dat is alles wat Hitomi wil horen. Met een gevoel van intense haat steekt ze de spadroon recht in Jeanne’s borstkas.

Hitomi zat direct rechtop toen ze het kanonschot hoorde. Ze keek naast zich: Lyne en Para lagen nog te slapen. Geruisloos liep ze het dek op, en vond daar precies wat ze verwachtte: Jeanne en BLF, met aan hun voeten het levenloze lichaam van Tosti.
“Ik zie dat het plan gelukt is?”
BLF grijnsde.
“Giirl! Je bent echt briljant!”
Jeanne keek Hitomi niet aan, maar vroeg wel:
“En wat is nu het plan?”
“Morgenochtend breng ik Leeuw het tragische nieuws van Tosti’s dood, en maak hem duidelijk dat jullie dit gedaan hebben. Dat geeft Leeuw alle kans om Tuffie te vermoorden. Ondertussen moeten jullie proberen Selletje buiten het gevecht te houden. BLF kan alvast oefenen op Para, en ik stel voor dat wij een schijngevecht houden.”
Jeanne snoof minachtend.
“En waarom zouden we jou en Para niet ook gewoon vermoorden?”
Hitomi voelde een haat in haar opborrelen, maar probeerde kalm te blijven.
“Ik hoef een briljant strategisch brein als jou toch niet uit te leggen hoe nuttig het kan zijn om een spion in een ander team te hebben? We werken gewoon samen tot de finale. Para heb ik simpelweg nog even nodig om team Zilver te vinden zodra Leeuw uit de weg geruimd is, daarna mag BLF hem te grazen nemen.”
BLF grijnsde breed.
“Ik heb er altijd al van gedroomd om Para te nemen!”
Jeanne leek echter nog niet overtuigd.
“Wat moet je met Team Zilver?”
Hitomi zuchtte. Blijkbaar waren de vooroordelen over het IQ van Miss Panem-winnaressen tóch waar.
“Is dat niet logisch? Pokefan, Jeffrey en Tosti zijn al dood. Tuffie straks ook, en Leeuw zal niet lang daarna volgen. Dat betekend dat de enige competitie nog bestaat uit WM, Necrodeus en de leden van Team Zilver. Als jullie achter WM en Necrodeus aan gaan, zal ik met Team Zilver afrekenen.”
“En hoe wilde je dat dan doen?”
Hitomi rolde met haar ogen.
“Bij de Hoorn heb ik Leeuw er van overtuigd om Lyne, dat vriendinnetje van Sushi te kidnappen. Ik probeer haar vertrouwen te winnen, zodat ik te zijner tijd kan infiltreren in Team Zilver.”
BLF gaf Hitomi een high-five, en zelfs Jeanne liet enig respect toe op haar arrogante gezicht.
“Goed dan, dat is afgesproken. Mochten we morgen geen tijd meer hebben om verder te praten, laten we dan afspreken dat je na de dood van Leeuw naar het eiland in het zuidoosten komt. Wij zullen Team Zilver ondertussen opsporen en op een dwaalspoor brengen: dat geeft jou meer tijd om Lyne’s vertrouwen te winnen.”
“Deal!”
Hitomi loopt alweer terug naar de slaaphut als ze BLF nog iets hoort roepen.
“O en darling? Mocht het je niet direct lukken om Lyne’s vertrouwen te winnen: volgens mijn gaydar is ze hartstikke lesbisch. Doe er iets leuks mee!”

Direct nadat Jeanne’s kanonschot heeft geklonken, springt BLF met het mes op Sushi af. De twee verwikkelen zich in een intens gevecht, WM werpt zich op Para, die nog steeds verbijsterd is van alle bizarre ontwikkelingen en daardoor niet kan verhelpen dat WM zijn zwaard terugneemt. Met een kreet van pijn valt Para op de grond, bloed gutsend uit zijn schouder, terwijl WM richting het schip van Team Zilver rent. Voordat WM het schip heeft kunnen bereiken, staat Necrodeus echter ineens voor zijn neus.
“Dag WM! Waar waren we ook alweer gebleven?”
Terwijl ook WM en Necrodeus in gevecht gaan, durft Hitomi zich eindelijk om te draaien. Ze kijkt in het gezicht van Lyne. Lyne’s ogen zijn rood, en de tranen lopen over haar wangen.
“Lyne, ik-”
“Je hebt me gebruikt! Al die mooie woorden, al die liefde, het was allemaal spel!”
Hitomi kijkt naar haar schoenen. Ze voelt een brok in haar keel.
“Niet helemaal. Kijk, in eerste instantie… BLF vertelde me dat je lesbisch was, en-”
Lyne begint ongecontroleerd te huilen. Hitomi voelt haar benen slap worden; ze wil niets liever dan Lyne troosten.
“Maar ik ben echt van je gaan houden! Toen we zoenden, nadat we Lisa gered hadden van die vogel… Dat was geen spel! Eerlijk waar, je moet me geloven!”
Lyne kijkt Hitomi aan. Haar gezicht is een en al afschuw.
“Als dat waar was, dan had je ons niet hiernaartoe gebracht! Je hebt mij en Sushi regelrecht naar de dood geleid! Je hebt Adje vermoord! We hadden jou nooit in ons team mogen laten! Ik had Sushi nooit moeten tegenhouden toen hij jou wilde doden! En ik zal niet rusten totdat je alsnog je verdiende loon hebt gekregen!”
Hitomi kan er niets aan doen. Met tranen in haar ogen trekt ze de spadroon, terwijl Lyne, haar lieve Lyne, op haar af komt gerend…

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

43 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 21 jun 2015, 17:05

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Voor de tweede maal was er een gevecht losgebarsten tussen alle tributen. Waar de vorige keer het roze eiland de locatie was, is het nu de ‘Schatkistgrot’ waar de tributen vechten om hun leven. Voor de eerste keer in de Spelen raakt Sushi verwikkeld met BLF in een gevecht. Vanaf het moment dat Hitomi het leven van Jeanne heeft afgenomen, had BLF het gemunt op hem. Ternauwernood ontwijkt Sushi de eerste slag van BLF met zijn mes, terwijl Sushi als reactie daarop zijn hartsvanger trekt. “Je bent kansloos, BLF. Ik heb hier het betere wapen.”. BLF grinnikt. “Darling, ik maak mij echt geen zorgen.”. Lucoshi en Hitomi hadden BLF eerder als voornamelijk lastig te raken beschreven, maar niet direct gevaarlijk. Daar zag Sushi deze keer niks van terug. Van alle hoeken en kanten werd hij ineens aangevallen door BLF, die door zijn onvoorspelbaarheid vrij op Sushi in kon slaan. Zowel Sushi als BLF leken er weinig van te begrijpen hoe eenzijdig het tot nu toe was. “Seriously, je bent zo ver gekomen, ik had wel iets pittigers verwacht. Like, zelfs Para gaf mij meer uitdaging. Para!”. Bij het horen van die vergelijking raakte Sushi geïrriteerd, en nu ging hij vol op BLF in, die eenvoudig ontweek. “Heb jij nog nooit gevochten? Damn, dit is sad, girl!”. Sushi realiseerde zich ineens dat BLF gelijk had. In een Spelen die bol stond van gevechten, waren in feite Lyne en hij de enige die er door waren gekomen zonder serieuze gevechten te hebben hoeven doen. Op dat moment lijkt BLF de genadeklap te willen toedienen, totdat hij ineens bij Sushi weggeduwd wordt door Para. “Wtf doe je? Laat mij dit ventje snel doden, ik kom zo bij jou!”, roept BLF verontwaardigd. “Nee! Herkansing van de vorige keer!”. BLF slaakt een zucht, en gaat voor een zoveelste keer in gevecht met Para. Als hij ziet hoe Para in evenwicht blijft tegen BLF, realiseert Sushi zich dat hij alleen niks kan beginnen tegen vechtersbazen als BLF, Necrodeus, WM, Hitomi en Para. Zij zijn deels zo ver gekomen wegens smerige spelletjes, maar ook wegens hun vechtkwaliteiten. Sushi was zo ver gekomen… dankzij zijn team. Te lang heeft hij niet gerealiseerd hoe veel mazzel hij had met het hechte Team Zilver. De enige daarvan die nu nog in leven is is Lyne. Op het moment dat hij Lyne wil zoeken, wordt hij echter tegengehouden. Necrodeus staat voor zijn neus. “Heb je haast, kapitein?”.

Necrodeus was zojuist weer in gevecht geraakt met WM. “ Dag WM! Waar waren we ook alweer gebleven?” “Jij… jij hebt Leticia vermoord!”. WM haalt gelijk woest uit, maar Necrodeus ontwijkt eenvoudig met zijn paardensprong. Inmiddels weet WM dat het geen zin heeft om met brute kracht Necrodeus te verslaan, hoe graag hij hem ondertussen ook dood ziet bloeden. Hij moest de gevechten met hem als een schaakspel zien. Rustig haalt WM adem, om vervolgens te zien dat Necrodeus is verdwenen. Alweer. Necrodeus zelf ziet blijkbaar alweer een gevecht niet zitten. Wat is dat nou toch? Even keek hij om zich heen. Vlak in de buurt waren Lyne en Hitomi in gevecht. Even deed WM wat rekenwerk, en ineens leek hij een doel gesteld te hebben.

“Lyne, alsjeblieft, ik wil je niet aanvallen!”, zei Hitomi vol met tranen. “Ik jou wel!”, snottert Lyne. Haast wanhopig valt ze Hitomi aan, maar zij lijkt te weigeren om terug te vechten. Hitomi probeert enkel te blokken met haar spadroon, maar doordat ze dit wapen absoluut niet beheerst gaat zelfs dat niet goed. Met een klap werkt Lyne Hitomi op de grond, en ze ontwapent haar met gemak. “Ik… Ik vermoord je!”, schreeuwt Lyne, die bovenop Hitomi zit met de spadroon. “Dat durf je niet. Dat wil je niet!”. Lyne slaakt een diepe zucht, doet haar ogen dicht, en probeert de wilskracht te zoeken om de spadroon door haar oude vriendin te steken. “WEG JIJ!”, hoort ze ineens. Vol overgave gaat Lyne van Hitomi af, als ze ziet wie er voor haar staat. “Hitomi is van mij nu! Gesnopen? Tenzij je wil sterven, geef ik je de suggestie om op te rotten!”. Lyne rent weg, en pas dan ziet ze wie haar gered heeft. “WM… je… je redde mij? Bedankt, bedankt!”. WM geeft een gevaarlijke blik. “Nee hoor, ik heb je niet gered. In tegendeel zelfs.” WM houdt zijn zwaard tegen de nek aan van Hitomi. “Ik wil informatie van je. Je verhaal, je samenwerking met BLF, je verraad… er zit een luchtje aan. Het klopt niet.”. Hitomi leek te schrikken. “Je vermoord mij niet! Dat hebben we nog voor de Spelen afgesproken! Voor Ulysses… toch?”. “Ik heb niet het idee dat Ulysses ook maar een fuck geeft om zijn ex-vriendin die met een of andere lesbo heeft lopen wippen.” “Wat wil je dan?” “De waarheid.”

“Wat ik er net heb verteld is de waarheid!” “Hitomi, je bent een slimmere meid dan je zou denken. Dat geef ik heus toe. Maar ik weet precies hoe jouw type in elkaar steekt.” “Dat weet je niet!” “Dat weet ik wel. Jij bent het verwende, manipulatieve type wat een spelletje wil winnen zonder ook maar iets te doen. Te lui om ook maar een poot uit te steken of zelfs om vals te spelen. Je wil zo eerlijk mogelijk lijken, maar zo min mogelijk er voor doen.” “WM, dit is niet het moment om mij te ondervragen, echt niet!”. Hitomi wilde zo veel mogelijk rekken, maar eigenlijk wist ze dat niemand haar kon redden nu. Ze zag Necrodeus in gevecht met Lyne en Sushi. Ze zag Para in gevecht met BLF. “Bull-shit. Ik heb helemaal door hoe je het hebt uitgespeeld. Wij hadden een ‘niet elkaar-vermoorden’-verdrag wegens Ulysses. Lyne wilde je niet vermoorden omdat jullie befmaatjes zijn of iets dergelijks, waardoor je zo Team Zilver in de val kon lokken. Blijkbaar werkte je ook samen met Team Wit. Dat houdt een tribuut over waar je geen verbond mee zou hebben… maar je deed vast geen half werk, toch?”. Hitomi slikte. “Werkte je samen met Necrodeus?” “…Ja, ik had een verbond met hem. Maar ik vertel je heus geen details. Al vermoord je mij.” WM glimlachte. “Dat is ook niet nodig. “Aangezien je als een slapjanus tegen je befmaatje stond te vechten”- “Stop met Lyne mijn befmaatje noemen, dat slaat nergens op!”-“Ik noem Lyne wat ik haar wil noemen. Maar goed, je stond als een slapjanus te vechten, en je liet je vermoorden. Ik ga er wel degelijk van uit dat je om dat befmaatje van je geeft, wat mij tot iets laat nadenken waar jij vast al ook over hebt nagedacht. Wat was je plan rondom Lyne? Hoe wilde je haar dood krijgen?” “Ik… Ik hoopte dat het gewoon zou gebeuren?” “Leugens. Vertel mij hoe het echt zit.” “Best! Dark Lisa en ik hadden een andere afspraak. Vanaf het moment dat het kon, zou ik zogenaamd ons team verraden voor Team Zilver. Vanaf dat moment was het de bedoeling om Team Zilver naar een bepaald punt te lokken, om vervolgens daar Lucoshi en Sushi… en Lyne dood te laten schieten door Dark Lisa. Begrepen?” “Je liegt weer, he.” “Niet waar!” “Wel. Je haperde. Het was nooit je plan om je befmaatje zo goedkoop te laten vermoorden.” “Wel, ik…” “En aangezien je een verbond met Necrodeus had… Hij zou jou niet vermoorden als je Lyne aan hem zou offeren! Daardoor zou jij bij iedereen in de Arena veilig zijn, en dan lijkt het voor het publiek nog alsof je een goed mens bent!” “Oke, het klopt. Ik had met Necrodeus afgesproken dat hij vanaf een bepaald moment Lyne mocht vermoorden, zodat hij van mij af zou blijven.”, fluistert Hitomi geïrriteerd, zodat Lyne, die een eindje verderop aan het vechten is, haar niet hoort. “WAT! IK HOOR HET NIET GOED? WAT ZEG JE OVER LYNE?”, schreeuwt WM uitdagend. Hitomi begint te huilen. “Ik weiger om…” “Je weigert niks, tenzij je dood wil.”, zegt WM lachend. “IK HAD EEN VERBOND MET NECRODEUS ZODAT IK LYNE KON OFFEREN OM ZELF LEVEND TE BLIJVEN”, schreeuwt Hitomi. “Laat me nu los!”. “Best”, zegt WM. Hitomi kijkt naar Lyne, die vol tranen een blik terug geeft. Totdat er iets begint te rommelen.

“Like, we vechten zo vaak deze Spelen!”, roept BLF blij. “Like, hou je bek nou eens!”, schreeuwt Para terug. “O my god, je begint al als een echte homo te klinken! You know, ik zou je best wel sparen als je bereid bent je ‘talent’ te gebruiken!”. “Weet je, BLF. Ik ga jou vermoorden, en zometeen Hitomi redden. Dan winnen we de Spelen lekker samen. Kom op, je hebt toch wel in de gaten dat ze je double crossed?”. BLF begon te lachen. “Je denkt echt dat jullie een team zijn? Seriously, rijk en dom, goes together like a horse and chariot!”. “Niet waar!” “Ik vind je zo cute als je dingen probeert te ontkennen die obviously waar zijn. Anyhow, mag ik je nou vermoorden?” Terwijl BLF gemeen grijnst, heeft hij niet door dat Para op hem af stormt en hem gelijk een klap verkoopt, vol in het gezicht. BLF stort gelijk ten aarde. “Ooit gehoord van de film ‘Punching Coolboy”? BLF leek nee te knikken. “Was een boksfilm waar ik in zou spelen. Werd echter gecanceld voordat we klaar waren met filmen. Blijkbaar niet goed genoeg ofzo, ondanks dat ik er in zat. Je kan die niet gezien hebben!” “Seriously, bravo. Daar kwam je zoo snel op.”, roept BLF geïrriteerd terug. Toch heeft hij niet terug van de paar rake klappen die Para hierna geeft. Op een gegeven moment komt het dan ook op het punt waar Para BLF ontwapend en al op de grond werkt. Para kan een glimlach niet meer onderdrukken. “Eindelijk ga ik je afmaken, BLF. Eindelijk. Je wil niet weten hoe lang ik hier al op wacht.” “Oh dear, nou ja, als ik moet sterven, dan ben ik trots er op dat het gedaan wordt door mijn grootste held.”, reageert BLF rustig. “Je had vast gedacht dat het zou zijn door Aids, of niet?” “Para, seriously? Een homofobe grap?” “Na het ontmoeten van jou hoop ik dat al die achterlijke homo’s zo snel mogelijk verdwijnen van de wereld.” BLF leek voor het eerst geraakt te worden door een opmerking. “Maar goed, lang genoeg uitgesteld. Vaarwel, BLF.” “Like, nee. Als ik toch moet sterven vandaag… dan neem ik jou met mij mee!”. Para moet lachen, maar hij merkt ineens dat BLF iets uit zijn zak haalt. “Bye Bye!”. Met een uithaal gooit hij het voorwerp naar een krakkemikkig uitziend punt in de rotsformatie van de grot… en tot Para’s grote schrik blijkt alles om hem heen in te storten. Snel probeert hij nog te ontsnappen, maar al gauw merkt hij op dat het te laat is.
“Wat… gebeurt er?”, schreeuwt Hitomi. “De grot stort in! Snel, naar het schip!”, beveelt WM, die vlak naast haar staat. “Waarom moet ik met jou mee?” “WIL JE HIER UIT KOMEN?”, schreeuwt WM. Hitomi besluit maar te luisteren. Ze hoort het gerommel van de grot, en ternauwernood ontwijkt ze een rotsblok die op haar dreigde te vallen. “Daar staan de schepen, snel!”, roept WM naar haar. Vol levensangst rent Hitomi achter WM aan, maar ineens merkt ze op dat Sushi vastgehouden wordt door Necrodeus. “Laat hem los! Straks sterven we alledrie”, schreeuwt Lyne. “Ik wil hem best wel los laten hoor. In ruil voor jou.”, roept Necrodeus. Hitomi kijkt vol afschuw toe hoe Necrodeus Sushi bedreigt. “WM, we kunnen nog niet weg. Ik moet Lyne helpen.” WM zucht. “Nee. Laat ze lekker allemaal sterven. Dan kunnen wij gelijk de finale tegen elkaar spelen.” “Dat gaat heus niet gebeuren. Daarbij, het is Necrodeus! Die wil jij toch ook dood?” “Niet ten koste van alles!” “We komen hier levend uit, ik beloof het je!” WM lijkt toe te willen geven. “Best, ik heb een plan. Pak het schip van Team Wit!” “Waarom?” “Doe gewoon!”. WM en Hitomi klimmen het schip op. WM zoekt even, en pakt vervolgens een verdwaalde boog en twee pijlen achter een ton. “Hebbes.” Hij geeft zijn pijl en boog aan Hitomi. “Ik kan hier niet mee overweg, schiet jij maar op Necrodeus.” “Wij hadden Dark Lisa in ons team, denk je echt dat ik moeite ging doen om pijl en boog te leren gebruiken?” “Als jij Sushi wil redden, mag jij proberen te schieten!”. Hitomi zucht, neemt de boog aan, en probeert de houding van Lisa aan te nemen. Vol spanning schiet ze, maar de pijl vliegt langs Necrodeus heen. Ze ziet dat Necrodeus Sushi uit schrik los laat, die samen met Lyne maakt dat hij weg komt. “Oke, wegwezen nu!”, beveelt WM. Tijdens het wegvaren merkt Hitomi op dat Lyne en Sushi ook nog een schip bemachtigd hebben.

Op het schip loopt Hitomi naar WM toe. “Waarom trok je mij nou mee bij het ontsnappen? Je had het prima verder zelf kunnen spelen?” “Op dit moment kan ik prima een bondgenoot gebruiken… en jij denk ik ook. Necrodeus is onbetrouwbaar als wat, Lyne en Sushi kunnen je ondertussen niet meer luchten en BLF en Para zijn sowieso omgekomen bij het instorten van de grot. “Dat weet je niet zeker, ze kunnen ontsnapt zijn!” “Kom op, je gelooft dat toch niet? Ze zaten diep in die grot, nooit dat ze het gered hebben. Daarbij heb ik volgens mij tussen het gerommel wel twee kanonschoten gehoord. Heus, ze leven allebei niet meer.”, vertelt WM geïrriteerd. “Misschien, maar ik zou zweren dat ik maar een kanonschot heb gehoord.”, zegt Hitomi, zeker van haar zaak. “Tussen al die herrie van het instorten heb je er gewoon een gemist. We zijn nog maar met vijf tributen. Lyne, Sushi, Necrodeus, jij en ik. Dat hadden er trouwens vier kunnen zijn als jij gewoon Sushi had laten sterven daar.”, zegt WM verwijtend. “Je had mij daar ook kunnen laten gaan om Sushi te redden en zelf weg kunnen gaan, ik heb nooit gevraagd of ik met je mee mocht?”, probeert Hitomi terug te brengen. “Ach, alsof je echt je leven in gevaar had gebracht om Lyne te helpen. Volgens mij heb je nooit de intentie gehad om haar te redden, totdat ik een oplossing bood waar je jezelf niet in gevaar mee bracht. Het enige wat je wilde, was voor de camera’s ‘menselijk’ lijken.” “Niet waar, ik hou echt van Lyne!”. WM geeft een gemeen lachje. “Dat geloof ik wel. Maar een ding wil ik van je weten, he. Hoe zit dat nou met je? Ben je echt lesbisch? Of deed je puur alsof?” Hitomi slikte. “Ik… Ik…” “Nee he?”. Hitomi schudde zachtjes haar hoofd. “Ik word echt misselijk van jou, he. De liefde die andere mensen voor je voelen, misbruiken voor je eigen gewin. Eerst doe je alsof je van Ulysses houdt voor een erfenis, nu misbruikte je Lyne’s liefde voor jou om enkele verbonden te kunnen sluiten… En het ergste is, dat je dit alles doet, maar nog wel aan de mensen wil doen blijken dat je een ‘goed’ persoon bent. Echt, wat een trut ben jij.” Hitomi leek zich nu ineens te beseffen dat WM gelijk had. Ze misbruikte inderdaad de liefde van andere mensen voor haar gewin. Spontaan schiet ze in een huilbui.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

44 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 21 jun 2015, 21:39

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Necrodeus is rustig op zijn schip aan het dobberen. Tot zijn verbazing ziet hij ineens de twee resterende schepen dezelfde richting op varen. Hij lacht eventjes. “Benieuwd wat daar aan de hand is!”. Op gepaste afstand besluit hij er achter aan te gaan. De twee schepen varen richting de schatkist grot. Necrodeus kan een glimlach niet onderdrukken: dat beteknd dat voor de tweede keer in korte tijd alle nog levende tributen tegelijkertijd op dezelfde plek zullen zijn. Necrodeus kijkt naar het mes dat hij eerder van BLF had afgenomen. Dit zal hem goed van pas komen! Van een afstandje ziet Necrodeus wat er gebeurd bij de Schatkistgrot. Het lijkt erop dat Hitomi eindelijk haar ware gezicht laat zien. Gedeeltelijk dan. Necrodeus grijnst bij de gedachte aan zíjn verbond met Hitomi. “Ik heb Lyne voorlopig nodig om verder te komen, maar als we da laatste 5 bereikt hebben mag je haar vermoorden. Dan strijden wij samen in de finale!” Het had mooi geklonken. Als Necrodeus toen had geweten dat Hitomi ook een afspraak met BLF gemaakt had, had hij haar direct gedood.

Necrodeus wordt uit zijn gedachte opgeschut als hij een kanonschot hoort. Stilletjes springt hij van boord en zwemt richting de Schatkistgrot. Hij ziet Sushi en BLF in gevecht, en ziet hoe WM het zwaard van Para af weet te pakken. Grijnzend loopt Necrodeus naar zijn enige nog levende ‘teamgenoot’.
“Dag WM! Waar waren we ook alweer gebleven?”
Tot zijn genoegen ziet Necrodeus tranen in WM’s ogen.
“Jij… Jij hebt Leticia vermoord!”
WM zwaait vervaarlijk met het zwaard richting Necrodeus, maar deze voert zijn befaamde paardensprong uit, waardoor hij achter WM terecht komt. Eventjes overweegt Necrodeus om WM nu een mes in de rug te steken, maar dan hoort hij achter zich de stem van BLF.
“Heb jij nog nooit gevochten? Damn, dit is sad, girl!”
Necrodeus besluit zijn plan aan te passen. Tenslotte is WM een geduchte tegenstander, van wie hij al meermaals bijna verloren heeft, terwijl Sushi blijkbaar een minder ervaren vechter is. Hij loopt op Sushi af, die inmiddels BLF is verloren aan Para en een beetje doelloos op zich heen staat te kijken.
“Heb je haast, kapitein?”
Sushi kijkt geschokt.
“Necrodeus? Waar kom jij ineens vandaan?”
“Weet je Sushi, nu Leticia, Tuffie én Dokter Leeuw dood zijn, ben jij de enige leider die nog in leven is. Niet echt eerlijk, vind je wel? Gelukkig heb ik je nu “schaakmat”, zogezegd!”
Necrodeus wil uithalen met zijn mes, maar wordt ineens opzij gebeukt. Verwilderd kijkt hij op om te zien wie zijn aanvaller is, en ziet tot zijn verbazing Lyne. Lyne’s gezicht is duidelijk betraand, en ze slaat vol passie in op Necrodeus. Met een soepele beweging weet Necrodeus de hysterische lesbienne van zich af te gooien. Hij grijpt Lyne’s haren vast en zet het mes tegen haar keel.
“Je vriendinnetje zal je niet komen redden, Lyne! Zij is haar afspraak niet nagekomen, dus heb ik geen enkele reden om jou leven te sparen.”
Alsof ze het zo gepland heeft, schreeuwt Hitomi op datzelfde moment:
“IK HAD EEN VERBOND MET NECRODEUS ZODAT IK LYNE KON OFFEREN OM ZELF LEVEND TE BLIJVEN”
De tranen beginnen weer over Lyne’s wangen te lopen, terwijl Necrodeus grinnikt.
“Zie je? Ze heeft nooit iets om je gegeven, Lyne. Niemand houdt van je.”
“Dat heb je mis!”
Necrodeus voelt een scherpe pijn in zijn zij, en laat Lyne kreunend los. Hij kijkt op en ziet Sushi naast hem staan, zijn gezicht vol haat en Necrodeus’ bloed druipend aan zijn hartsvanger.
“Niemand komt aan Lyne!”
Necrodeus snuift schamper.
“Ach gut, heeft de arme jongen een oogje op de knappe lesbo?”
Sushi wil uithalen; Necrodeus beseft zich dat hij machteloos staat en knijpt zijn ogen dicht, wachtend op het einde...

Vol kabaal begint de grot in te storten. Sushi laat van schrik zijn hartsvanger vallen, en kijkt om te zien wat er gebeurd is. Necrodeus maakt direct gebruik van de situatie door Sushi in een houdgreep te nemen, en het mes tegen zijn keel te zetten. Lyne kijkt verschrikt toe.
“Laat hem los! Straks sterven we alle drie”
Necrodeus lacht schamper, en roept terug:
“Ik wil hem best wel los laten hoor. In ruil voor jou.”
Lyne’s ogen worden groot. Sushi stribbelt uit alle macht tegen in Necrodeus’ greep.
“Luister niet naar hem Lyne! Als jij je nu overgeeft, dood hij mij er direct achterna! En zelfs al is dat niet zo, dan is jouw leven meer waard dan dat van mij! Ik-“
Met een zoef vliegt er een pijl vlak langs Necrodeus gezicht. Necrodeus schrikt en verslapt zijn greep een fractie van een seconde; genoeg om Sushi de mogelijkheid te geven te ontsnappen. Lyne wil Sushi omhelzen, maar hij neemt haar mee richting het schip.
“Kom op, we moeten heir weg. Snel!”
Necrodeus wil achter ze aan rennen, maar ineens valt er een rotsblok recht voor zijn neus. Tot zijn schrik merkt Necrodeus dat hij volledig omringt is door rotsblokken. Met alle macht probeert Necrodeus de vallende rotsblokken te ontwijken. Zijn behendigheid komt hierbij goed van pas: hij springt van rotsblok naar rotsblok, steeds hoger, terwijl om hem heen de schatkistgrot in elkaar stort.

Uitgeput kijkt Necrodeus om zich heen. Van de schatkistgrot is niets meer over: het is een grote puinhoop geworden. Overal liggen rotsblokken, en veel stof. Necrodeus ziet stukken van een muurschildering tussen de rotsblokken uitsteken. Door de dikke stofwolken probeert hij op zoek te gaan naar iets nuttigs. Ten slotte heette het niet voor niets de schatkistgrot: ergens moet een schat te vinden zijn. Terwijl Necrodeus rotsblokken opschuift, vraagt hij zich af wat er gebeurd is. Hoe heeft de schatkistgrot kunnen instorten? En wie hebben het overleefd? Necrodeus herinnert zich vaag dat hij een kanonschot had gehoord. Van wie was het? Hij weet dat Lyne en Sushi nog moeten leven, dus het moet een van de andere 4 geweest zijn…Plotseling wordt Necrodeus’ aandacht getrokken door een kleine glinstering een eindje verderop. Grijnzend loopt hij richting het voorwerp, en trekt het tussen de stenen uit. Tot zijn teleurstelling blijkt het echter geen bruikbaar wapen te zijn, maar de kapot geknalde huls van een gouden granaat. Gefrustreerd gooit Necrodeus het nutteloos geworden wapen terug tussen de rotsblokken… En voelt het scherpe metaal van een mes tegen zijn keel.
“O my god Necrodeus, dat is milieuvervuiling!”
Necrodeus voelt een stekende pijn in zijn hals. Voordat hij ook maar iets kan zeggen zakt hij op de grond. Hij voelt het bloed uit zijn hals lopen, en hoort een hoog gechiechel.
“Whoo, I’m on fire! Para dood, Necrodeus dood… Only 4 to go, baby!”
In een waas ziet Necrodeus hoe BLF richting de zee rent en het schip van Team Zwart bemant. Maar het kan Necrodeus niets meer schelen. Hij heeft gefaald. Hij was zo dichtbij gekomen… Maar hij heeft het niet gered. De Hongerspelen bleken toch wat moeilijker te zijn dan schaken. Terwijl Necrodeus zich voorbereid op de dood die er nu ieder moment aan kan komen, ziet hij in de lucht ineens iets glinsteren. Een zilveren voorwerp komt langzaam maar zeker zijn kant op gevlogen. Een sponsorgift! Met zijn laatste krachten strekt Necrodeus zijn arm uit om de sponsorgift te pakken. Zijn zicht wordt steeds waziger, en hij voelt dat hij vrijwel niet genoeg bloed meer heeft om zijn arm omhoog te houden. Nog maar een paar centimeter…

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

45 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 28 jun 2015, 15:46

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Heel even lijkt alles verloren. Heel even denkt Necrodeus dat hij er is geweest. maar dan weet hij zijn hand uiteindelijk toch op de zilveren koker te plaatsen en trekt hij de sponsorgift naar zich toe. Haastig maakt hij de koker open. Er komt een flesje met een zilveren substantie erin uit tevoorschijn. Necrodeus herkent het niet direct, maar hoopt op goed geluk dat het een geneesmiddel is. Op dat moment begint het zwart te worden voor zijn ogen. Met al zijn wilskracht haalt hij de dop uit de fles en giet het in zijn mond. De bittere smaak dringt nauwelijks tot hem door. Zijn zintuigen zwakken beetje bij beetje af en de omgeving om hem heen wordt donker. Het spul lijkt niet te helpen. Hij is er dus toch geweest. Zijn grip op het flesje verslapt en laat het uiteindelijk vallen. De vloeistof druipt over zijn kin en keel heen. De pijn is ondragelijk. Langzaam maar zeker valt Necrodeus stil…

Necrodeus is verrast. Hij had niet verwacht dat hij zo makkelijk zou blijven leven. Hitomi kijkt naar de grond. Para heeft eigenlijk wel een punt, dus ze besluit maar om advies te vragen. ‘Wat vind jij, Lyne?’ ‘Lyne kijkt twijfelend naar Necrodeus. Hij ziet er niet bijster sterk uit, dus ze denkt dat het wel mogelijk is. ‘Ik vind het ergens wel goed klinken,’ zegt ze. Hitomi trekt een nors gezicht. ‘Goed dan, misschien is het zo’n slecht idee nog niet. Para, Lyne, jullie gaan het touw halen. Ik inspecteer Necrodeus wel.’ Para en Lyne gehoorzamen hieraan en lopen terug naar het schip. Zodra ze uit zicht zijn keert Hitomi zich om naar Necrodeus. ‘Zo…’ begint Hitomi met een onderdrukte glimlach om haar gezicht. ‘Dacht je dat ik jou niet door zou hebben?’ Necrodeus fronst een wenkbrauw. ‘Wat bedoel je?’ ‘Ik bedoel dat ik je doorhad toen jij je liet vallen.’ Necrodeus is verbaasd dat Hitomi zo’n scherp oog heeft. Aan de buitenkant komt ze helemaal niet zo over. ‘Oh, dat verklaart waarom je mij er niet bij wilde hebben.’ Hitomi’s glimlach verduidelijkt. ‘Voor een opmerkzaam figuur ben jij niet de opmerkzaamste. Als je denkt dat ik mijn onwilligheid meende, dan heb je het mis.’ Necrodeus krijgt een nerveus trekje om de mond. Is Hitomi nu echt zo manipulatief? ‘Blijkbaar heb ik jou onderschat, Hitomi. Jij hebt duidelijk een geheime agenda. Als jij Para en Lyne wil laten denken dat je mij dood wil hebben, dan moet je mij wel ergens voor willen gebruiken. Heb ik dat goed?’ ‘Correct,’ antwoordt Hitomi. ‘Jij bent een obscuur type. Precies het type dat ik nodig heb. Ik wil dat jij iets voor mij doet wanneer de tijd rijp is.’ ‘Je hebt wel lef om mij jouw vuile werk te laten opknappen.’ ‘Er zit ook een zonnige kant aan,’ gaat Hitomi verder. ‘Wij hebben er allebei profijt van als het lukt. Het kan ons de finale helpen halen.’ Necrodeus grijnst van oor tot oor. ‘Ik mag jouw manier van denken wel. Nou, vertel op, wat is de deal?’ Hitomi kijkt vlug om naar het schip om te checken of Para en Lyne al terugkomen, maar dat blijkt niet het geval. Ze brengt haar mond dichterbij Necrodeus’ oor. ‘Het is heel simpel: schakel de juiste persoon uit. Ik heb Lyne voorlopig nodig om verder te komen, maar als we de laatste 5 bereikt hebben mag je haar vermoorden. Dan strijden wij samen in de finale!’

In één keer zit Necrodeus recht overeind. Op het nippertje was hij aan de dood ontsnapt. De wond in zijn hals was gestold dankzij het spul dat hij opgestuurd had gekregen. Blijkbaar is het wel degelijk een medicijn. Opgelucht haalt Necrodeus adem. Hij dacht oprecht dat het met hem gedaan was, maar hij is nog steeds in de run. Hij gaat abrupt weer staan, maar dan begint het meteen te duizelen en zakt hij weer op zijn knieën. Hij was een hoop bloed verloren, waardoor hij nu hoogstwaarschijnlijk bloedarmoede heeft. Dat betekent dat hij bij teveel of plotselinge inspanning flauw kan vallen. Gefrustreerd slaat Necrodeus op een platte rots voor zich. Hij leeft nog steeds, maar hij kan waarschijnlijk niet meer vechten als voorheen. Hij zal het uiterst slim moeten spelen als hij wil winnen.

Necrodeus richt zijn aandacht op zijn sponsorgift. Nu valt het hem op dat er nog een briefje en een klein pakketje in de koker zitten. Nieuwsgierig haalt hij de buit eruit. Op het briefje is een stukje tekst geschreven. Geschreven in een handschrift dat maar van één persoon kan zijn.

Hé, Necro!

Hoe gaat het ermee? Oeps, wat een domme vraag van me. Je zit in de Hongerspelen en bent constant in gevaar. Maar goed, aangezien ik jou graag levend terug wil zien stuur ik jou een cadeautje op. Het heeft me een hoop tijd gekost, maar uiteindelijk heeft Tosti ermee ingestemd. Je doet het ontzettend goed.

Gebruik je nieuwe speeltje verstandig. Veel plezier ermee! En onthoud: als je niet kan winnen met een vuist, doe het dan met een sprong!

Je schaakmaatje, Stroosie


Voor het eerst sinds het begin van de Hongerspelen voelt Necrodeus dankbaarheid. Stroosie was een van zijn grootste rivalen in de schaakcompetitie en vrijwel de enige persoon uit District 7 die hem op het schaakbord aankan. In het openbaar gedroegen ze zich vaak als vijanden, maar achter de schermen hadden ze ook iets van een camaraderie. Ze hadden een vergelijkbare persoonlijkheid en dachten vaak hetzelfde over dingen. Af en toe speelden ze vriendschappelijke potjes tegen elkaar en wisselden ze als teken van wederzijds respect ideeën uit over mogelijke, nog niet eerder gebruikte tactieken. Tevens was Stroosie degene die op een dronken avond in de bar spontaan op het idee kwam om de gebruikswijzen van verschillende schaakstukken in een vechtstijl te verwerken. Dezelfde vechtstijl die Necrodeus nu gebruikt om te overleven. Aanvankelijk had hij Stroosie’s idee belachelijk gevonden, maar hij besefte dat hij fout zat toen Stroosie zijn ideeën gedetailleerd op papier begon uit te werken. Waarschijnlijk deed hij dit puur voor de lol, maar het werd al gauw een uit de hand gelopen hobby. Generaal Baby Krabs, de belangrijkste rebellenleider van District 7, zag heil in deze unieke vechtstijl als hulpmiddel voor zijn soldaten en nam in het geheim contact op met Stroosie om zijn concept over te kopen. Stroosie ging ermee akkoord en hield er een flinke som geld aan over. Met datzelfde geld heeft Stroosie nu waarschijnlijk een sponsorgift voor Necrodeus geregeld.

Zo te zien is het een nogal dure sponsorgift. Het bevat een zeer krachtig medicijn en iets anders wat nog steeds verpakt is. Gretig maakt Necrodeus het pakje open. Er komt een schaakstuk uit tevoorschijn. Een zwart paard, welteverstaan. Voor een moment vraagt Necrodeus zich af wat hij ermee moet, maar dan merkt hij het gaatje onder de neus van het paard op. Hij keert het schaakstuk ondersteboven en ziet er een donkerblauwe vloeistof uit lopen. De vloeistof valt op het gesteente, wat hierdoor direct begint op te lossen. Necrodeus grijnst. Het is een zeer dodelijk vergif, gemaakt van nightlock-bessen. Bewaard in een onopvallend flesje vermomd als een schaakstuk. Typisch Stroosie. Als hij het gif slim weet te gebruiken, dan kan hij er misschien nog mee winnen. ‘Dankjewel, Stroosie,’ fluistert Necrodeus zachtjes tegen zichzelf. Hij zal zijn investering niet verspillen. Met uitzicht op een nieuwe overwinningskans stopt hij het vergif en het restant van zijn medicijn in zijn zak.

Opnieuw probeert Necrodeus te gaan staan. Ditmaal een stuk langzamer, om te voorkomen dat hij weer flauw dreigt te vallen. Het vergt wat concentratie, maar tot zijn opluchting blijkt hij nog te kunnen lopen. Voorzichtig wandelt hij over de rotsblokken die van het schatkisteiland over zijn. Eenmaal bij het water aangekomen voelt zijn hoofd alweer wat zwaarder aan en gaat hij noodgedwongen zitten. Het bloedverlies heeft hem harder getroffen dan hij dacht. In de verte ziet hij BLF op het zwarte schip wegvaren, en nog verder weg ziet hij het schip van Sushi en Lyne. Het schip van Team Wit kan hij nergens meer zien. Jammer, hij zou Hitomi voor zijn dood graag nog een lesje willen leren. Hitomi, de luie rijkaard die de halve arena, inclusief hem, gemanipuleerd heeft voor haar egoïstische doeleinden. Als Necrodeus eerder had geweten dat ze ook verbonden had gesloten met Team Wit, dan zou hij direct hebben gedood. Waarschijnlijk was het ook haar plan om hem uiteindelijk te laten vermoorden door iemand anders, vermoedelijk BLF. Met hem had ze immers al langer samengewerkt. Het zou ook verklaren waarom BLF plotseling de grot opblies toen Sushi, Lyne, Para en hij er nog in zaten. Nu denkt hij dat BLF dat ook best uit zichzelf zou hebben gedaan, maar de timing kwam Hitomi wel heel goed uit, aangezien ze op dat moment al op het punt stond om te vertrekken. Zo zou ze zelf weinig meer hoeven doen. En vervolgens BLF ook met hem laten afrekenen. Uiteraard kan hij niet bewijzen dat het zo gebeurd is, maar het is verre van ondenkbaar. Hij heeft Hitomi ernstig onderschat. Hij dacht dat hij de grootste pionnenzetter van de Hongerspelen was, maar het was Hitomi. Met hulp van haar partner in crime BLF, die zijn halve team heeft uitgemoord. Het zou Necrodeus niets verbazen als Hitomi daar ook achter zat. Vastberaden komt hij  overeind. Hij zou die twee graag eens laten zien wie hier nu werkelijk de beste strateeg is, maar in zijn huidige conditie wordt dat moeilijk. Om te beginnen moet hij hier maar eens weg zien te komen, dus gaat hij op zoek naar zijn vlot. Die had hij ergens buiten de grot geparkeerd, dus met een beetje geluk is die nog intact.

Na een poosje afwisselend zoeken en uitrusten vind hij het vlot eindelijk. Op het droge. Necrodeus ziet met chagrijnige ogen aan hoe zijn vlot op de rotsen gestrand is. Nu hij aan bloedarmoede lijdt kan hij die met geen mogelijkheid meer in het water krijgen. Knorrig gaat hij weer zitten, en dan valt hem ineens iets op. De rotsen zijn kletsnat, wat betekent dat er nog niet zo lang geleden water moet hebben gestaan. Zou het instorten van de schatkistgrot daartoe geleid hebben? Hij draait zich om naar de zee, en observeert dan meteen dat het water zich teruggetrokken heeft. Dwangmatig blijft hij naar de watergrens kijken, voelend dat hij dan wel iets te weten moet komen. En warempel ziet hij het: het water trekt zich beetje bij beetje steeds verder terug. Het zeeniveau is aan het dalen. Een radicale twist van de spelmakers in een Hongerspelen die langzaam maar zeker zijn einde nadert.



Laatst aangepast door T.G op di 14 jul 2015, 16:46; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

46 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 30 jun 2015, 21:54

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Enigszins verveeld besloot WM maar op te houden met varen. Hij was inmiddels al meer dan een uur alleen aan het stuur geweest en eigenlijk was hij op het moment enkel doelloos rond aan het varen. Alle inspanningen van de afgelopen paar uur hadden hem intens moe gemaakt. Het verlies van Leticia, de ontmoeting met Team Zilver, het gevecht bij de Schatkistgrot… Ook Hitomi was nog op het schip. Hij vroeg zich af het wel zo’n goed idee is geweest om haar op het schip te nemen. Immers, zodra hij in slaap zou vallen, kon zij hem met gemak vermoorden. Gevaar zou zijn dat ze in dat geval waarschijnlijk in haar eentje tegen Sushi en Lyne moet vechten. Op dit moment hadden ze allebei meer profijt aan een teamgenoot, en verder kijken dan elkaar konden ze niet. Daarbij was het belangrijk voor WM dat hij een ander tribuut zo lang mogelijk in leven zou houden; immers was het een schrikbeeld dat hij per ongeluk samen zou winnen met Necrodeus. De Victory Tour, interviews, iedere keer doen met de jongen die het meisje wat hij leuk vond puur voor de gein heeft vermoord. De spanning zal om te snijden zijn, en in het Capitool zullen ze dat heerlijk vinden, twee winnaars die elkaar haten. Niet alleen zij, ook Necrodeus zal er van genieten. Immers kan WM hem dan niks meer maken, waarschijnlijk haalt hij daar veel pret uit. Enig bijkomend voordeel is dat hij geen angst hoefde te hebben dat Necrodeus hem zou vermoorden, en voorlopig zijn de toch wel zwakke Sushi en Lyne zijn enige gevaren. Voordat WM wilde gaan slapen, moest hij nog wel snel Hitomi zoeken. Die was weggerend na haar huilbui, na de gemene dingen die hij tegen haar had gezegd. Misschien dat hij toch te ver was gegaan. Een ongemeende excuses kon er vast wel van af.

Hitomi had zich in de kapiteinskamer verstopt, en zat nog steeds vol tranen, toen WM haar vond. “Hitomi, nu is het wel genoeg met je gejank. Ik wil even gaan slapen.” Hitomi keek naar hem, maar hervatte enkel haar huilbui. Geïrriteerd sloeg WM zichzelf op de kop. Hij was altijd zwak in het tonen van empathie naar mensen, en zeker bij iemand die huilt voor aandacht als Hitomi had hij moeite met liefdadig overkomen. “Hitomi, zo bedoel ik het niet, maar…” “Ga maar weg, je hebt gelijk, ok? Ik misbruik de liefde van mensen voor mijn eigen gewin.” WM wist eigenlijk niet hoe hij haar kalm moest krijgen. “Als je toch toegeeft enkel misbruik te maken van andermans liefde, waarom wil je dan in vredesnaam zo graag geliefd worden door mensen?” “Dat doe ik niet!” “Dat doe je wel. Joh, je hebt verbonden met iedereen in de Arena, steekt iedereen vervolgens in de rug, en toch doe je dit op een manier zodat je er nog steeds lief uit ziet voor anderen. En zodra je op iets slechts betrapt wordt, ga je maar huilen, zodat je iedereens vergiffenis krijgt. Kom op, hou eens op met die act van je!” “Het gaat mij helemaal er niet om dat ik geliefd wordt door andere mensen!” “Waar gaat het dan om?” “Nou… ik vind het belangrijk dat ik geliefd wordt door anderen… zodat ik het idee heb ik dat ik een goed mens ben.”

WM keek verbaasd. Toch kwam er daarna een zucht. “De tijd in de arena… het dwingt ons soms ook om gewoon een slecht mens te zijn. Niet iedereen kan winnen door alleen maar lief te zijn tegen iedereen. Wat mensen als Necrodeus doen in de arena is misschien wel onmenselijk, de waarheid is dat ik ook geen moment spijt heb gehad van mijn beslissing om UNF te vermoorden.” Dat laatste schoot Hitomi verkeerd in de keelgat. “Jij… jij hebt UNF vermoord? Hoe kon je! Hij was maar een klein ventje, die niemand hier een vlieg kwaad had gedaan.” “Hij heeft anders Jeffrey vermoord!” Even keek Hitomi verbaasd, en ze zat te twijfelen of ze kwaad op WM moest zijn of dat ze het moest laten gaan. Immers was ondertussen iedereen in de Arena tegen haar gekeerd, en WM wist dat ze op dit moment enkel elkaar hadden. Hitomi had geen levende teamgenoten meer, en WM gunde Necrodeus ondertussen het leven allang niet meer. “Kom op Hitomi, het zou wel verdomde hypocriet zijn als je mij daar op aanvalt! Alsof jij nog geen achterbakse acties hebt uitgehaald.” “Daar heb je een punt.” “Vooralsnog lijkt het mij het beste als wij nu gaan samenwerken. Wij twee als finalisten, dat zouden ze in het derde district fantastisch vinden.” Hitomi knikte. “Best. Ik hoop alleen niet dat ik degene moet zijn die Lyne afmaakt.” Een groter schrikbeeld kon ze niet hebben, een finale tussen haar en Lyne. Echter, voor het zover zou komen moesten Necrodeus en WM eerder sterven, de twee sterkste nog levende vechters. Zo groot was die kans niet.

Eenmaal buitengekomen trekt Hitomi gelijk een verbaasd gezicht. De Hoorn is inmiddels in zicht, maar iets lijkt er niet te kloppen. “WM… stond de Hoorn niet veel… hoger?” “Dat zal toch niet?” Hij werpt een blik op het water, maar tot zijn grote schrik merkt hij dat Hitomi gelijk heeft. “Verdomme… het gebeurt nog ook!” “Wat is het plan hier dan achter?”, vraagt Hitomi zich af. “Geen idee, volgens mij laten ze alles uitdrogen!”, roept WM, die zich iets soortgelijks herinnert van de finale uit de twaalfde Spelen. Op dat moment begint echter een keiharde regenbui. “Of niet.”, reageert WM droog. “Het waterniveau blijft echter zakken”, merkt Hitomi op. WM knikt. “Snel naar de Hoorn dan maar.” Op dat moment klinkt de eerste donder. “Natuurlijk, bliksem.”, zegt Hitomi geïrriteerd. “De spelmakers doen maar echt wat ze willen, he?”, reageert WM, zonder al te angstig te worden. Toch klimt hij zo snel mogelijk de boot uit als ze aan land zijn gekomen, Hitomi volgt hem hierop. “WM… ik ben bang”, zegt Hitomi, die in de stromende regen op de Hoorn loopt, waar haar naamgenoot maar liefst zes jaar geleden op ongelooflijke wijze de legendarische Nickmariourbanus versloeg. Ze was nog niet eerder bij de Hoorn geweest, waardoor ze de plek eigenlijk enkel herkende van televisie. “Pff… in de finale zes jaar terug zag het er allemaal zo veel… mooier uit. Het is anders dan toen, of die rare film waarin Para meespeelde. “Dat zou ik niet zo snel zeggen”, zegt WM, en hij wijst naar de grond. Daar ligt hij, het lijk van Nickmariourbanus. Met een pijl door zijn hart.

Hitomi kijkt, en kotst vervolgens gelijk haar hele maaginhoud er uit. “He nee, bah!”. WM probeert er stoerder onder te blijven. “Ze zijn wel weer lekker materiaal aan het hergebruiken… moeten dat lichaam niet eens teruggestuurd worden?”. Hitomi geeft geen reactie. “Hitomi?”. Pas dan ziet hij dat Hitomi, met tranen in haar ogen, naar het lijk van Para kijkt. Hevig verminkt na de explosie van er net. “Serieus, is dit een soort ironisch geintje?”, vraagt WM zich hardop af. “Hij is bekend geworden in deze Arena met zijn film, natuurlijk is dit een soort ‘ironisch geintje!’”, schreeuwt Hitomi. “Dan zal die jongen die daar ligt wel Steven zijn.” Hitomi kijkt waar WM naar toe wijst , en daar ligt inderdaad nog een lijk. “Ja… dat zal Steven wel zijn”, zegt Hitomi bijna onverschillig. WM kan zijn woede bijna niet meer inhouden. Wat is hier de bedoeling van? Bewijzen hoe gruwelijk de Hongerspelen zijn? Gewoon om de tributen te zieken? Gelijk erna volgt nog een bliksemschicht en een donder, waarna Hitomi een richting op wijst. “Dat lichaam daar… het is het lichaam van BLF!” WM keek, en ziet inderdaad het ernstig toegetakelde lichaam van BLF daar liggen. “Ook natuurlijk omgekomen bij die explosie.” WM loopt naar BLF toe, en buigt zich naar voren.

“AARGH, HELP, MUTILANT!”, hoort Hitomi WM schreeuwen. Ze kijkt zijn richting op, en ineens ziet ze hoe WM beetgehouden wordt door BLF. “O my god! Ik ben zoo erg geen mutilant! Like, ik ben nooit dood geweest.” Inmiddels worstelt WM zich los. “BLF, hoe heb je in godsnaam die instorting overleefd?”, schreeuwt WM. “Seriously, je hebt wat meer nodig om mij dood te krijgen!”. BLF zag er zeker niet meer zo fris uit als eerder in de Spelen, met een paar flinke bulten, open wonden, een duidelijk gebroken neus en een paar ontbrekende tanden. “Like, al vanaf het begin ontwijk ik alles! Ook die vallende rotsen.”, giechelt BLF op bijna manische wijze. “Met die wonden overleef je het niet meer lang, BLF.” “Hoeft niet! Seriously, heb je Sushi gezien? Die verslaat nog geen baby, zo zwak! En Lyne… o my god, wat een makkie. Gelukkig zijn Para en Necrodeus al dood.” “Hij is nog niet dood!” “Natuurlijk is Para dood? Je zag hem toch liggen hier, gekkie. Kijk, ik heb zelfs zijn neus meegenomen!” Hij grijpt in zijn zak en haalt inderdaad de neus van Para, afgehakt van zijn lichaam, er uit. WM kijkt met grote ogen er naar, terwijl Hitomi wegkijkt. “Ik ben altijd zijn grootste fan geweest… en nu heb ik zijn neus. Zijn perfecte, prachtige neus.” Hitomi wil hem ondertussen voor gek verklaren, maar WM reageert op iets anders. “We weten dat Para niet meer leeft, we hebben het over Necrodeus. Er heeft nooit een kanonschot geklonken.” BLF lijkt de situatie na te gaan. “O fuck, die sneaky little bastard. Ik ben het vergeten af te maken, oepsie!”, giechelt hij. WM begint op te merken dat BLF helemaal niet meer helder is, en in een wat het lijkt manische episode is geschoten. “Maar nu jullie weer… Secretly in love? Jullie passen goed samen hoor, allebei mij verraden. Stupid!” “Wat is je plan, BLF, ons aanvallen? Als Necrodeus echt gewond is zijn wij, met alle respect naar Sushi en Lyne, de twee sterkste vechters in de Arena. Je weet zelf ook wel dat je kansloos bent. BLF geeft een gemene lach. “Het is nooit kansloos, zeker niet met mijn sponsorgifts van eerder…”. Tot WM en Hitomi’s grote schrik haalt BLF nog een granaat uit zijn zak.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

47 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 02 jul 2015, 00:25

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
In complete stilte stond Sushi achter het roer. Hij tuurde over de zee. Nadat ze weg waren gevlucht van de instortende schatkistgrot, en ze hun oude schip hadden weten te bemachtigen, had Lyne zich teruggetrokken in de slaapvertrekken. Sushi begreep wel waarom: ze wilde eventjes alleen zijn na alles wat er gebeurd was. Hijzelf kon ook nog steeds niet bevatten wat er precies gebeurd was. Hitomi had al die tijd samengewerkt met BLF. Alles, van haar aansluiting bij Team Zilver tot haar relatie met Lyne was een vooropgezet plan. Hitomi had Lyne gebruikt. Sushi begreep maar al te goed hoe Lyne zich moest voelen: zo had hij zich ook gevoeld toen hij erachter kwam dat zij zijn liefde voor haar had gebruikt als dekmantel voor haar eigen lesbische gevoelens.
 
In de verte hoorde Sushi een zeemeeuw krijsen. Dat, en het geluid van de klotsende golven, was het enige wat er te horen viel. Weemoedig dacht Sushi terug aan de tijd dat zijn schip nog een bron van leven was. Toen zijn team nog bij hem was. Lucoshi, onhandig zwalkend over het dek met zijn houten poot. Adje, vrolijk pratend en zuipend achter het roer. En T.G, stil en mysterieus in het kraaiennest. Sushi had nooit verwacht dat die drie jongens zoveel voor hem zouden gaan betekenen. In hun tijd in de arena waren ze ontzettend hechte vrienden geworden. Ze hadden zoveel meegemaakt samen, zoveel doorstaan… Allemaal voor Lyne. Het ging altijd om Lyne. Lyne vinden, haar redden uit de klauwen van Team Zwart. Haar laten zien hoeveel hij van haar hield. En nu waren hij en Lyne eindelijk samen, maar Sushi voelde zich helemaal niet gelukkig, of euforisch. Lyne zag hem nog steeds slechts als een vriend, ondanks dat hij haar gered had. Ze was verliefd geworden op Hitomi. En Lucoshi, Adje en T.G waren alle drie dood. Sushi voelde zich meer alleen dan ooit tevoren.
 
“Sushi?”
Met een schok draaide Sushi zich om. Lyne kwam op hem af gelopen. Hij voelde zijn hart bonzen in zijn borstkas: zíjn gevoelens waren duidelijk nog niet weg. Lyne keek echter emotieloos.
“Ga maar even rusten, ik neem het stuur wel over.”
Sushi schrok van Lyne’s stem; hij was gewend haar altijd opgewekt en vriendelijk te horen, maar nu klonk ze leeg en kil. De schittering die normaal gesproken in haar ogen te zien was, was vervangen door een doffe glans. Sushi stapte achter het roer uit, zodat Lyne plaats kon nemen.
“Ik was van plan om richting het noord-oostelijke eiland te varen. We- Ik ben daar eerder geweest, maar heb toen niet de tijd gehad om het grondig te onderzoeken.”
Lyne knikte vaagjes.
“Welke kant moet ik dan opvaren?”
“Houd 21 graden bakboord aan. Bakboord is links.”
“Ik weet heus wel wat bakboord is!”
Sushi schrok van de bitserige toon waarop Lyne dat zei. Hij wilde zich verontschuldigen, of grappend “Macht der gewoonte” zeggen, maar er kwam niets uit zijn mond. In plaats daarvan draaide hij zich om, en slenterde richting zijn kapiteinshut. Een enkele traan rolde over zijn wang.
 
Na zeker een kwartier met zijn ogen open op bed te hebben gelegen, besloot Sushi de moed maar op te geven en op te staan. Slapen zat er nu duidelijk niet in. In plaats daarvan richtte hij zich maar weer tot het logboek van zijn vader. Misschien dat hij hem woorden van troost zou kunnen bieden. Hij bladerde naar het jaar 2284… Het jaar dat Sushi geboren werd.
 
Kapiteins logboek
18 Maart
2284
 
Vandaag heb ik mijn oude vriend Bandaka opgezocht. Het is jaren geleden dat Bandaka en ik elkaar spraken; op die fatale avond bij kapitein Goomuin, nu bijna 6 jaar geleden, raakte hij ernstig gewond. Hij overleefde het, als een van de weinigen, maar kon niet langer varen. Hij is aan wal gaan werken, en heeft daar Reina ontmoet. Inmiddels zijn ze getrouwd en hebben ze kinderen. De laatste keer dat ik ze bezocht is nu zo’n 3 jaar terug. Het was dan ook een grote verrassing om te ontdekken dat Nickje, Reina’s jongere zus die destijds nog een kind was, inmiddels is uitgegroeid tot een schitterende jongedame. Slechts 18 jaar is ze, maar zelden heb ik zo’n mooie vrouw gezien. Ik heb Bandaka altijd afgekeurd omdat hij een jongere vrouw heeft uitgekozen, maar nu ik Nickje heb gezien begrijp ik hem volkomen. Wat een plaatje. Helaas zal zij geen interesse hebben in een piraat die 12 jaar ouder is dan zij.
 
Gebiologeerd bladerde Sushi verder. Hij herkende de naam Nickje direct: dat was de naam van zijn moeder!
 
Kapiteins logboek
20 Maart
2284
 
Het onmogelijke is gebeurd. Nickje is ingegaan op mijn avances. Gisternacht hebben wij de liefde bedreven, op mijn schip. Ik had niet gedacht dat dit ooit zou gebeuren, dat zij ooit voor mij zou vallen. Maar toch is het zo. Ik denk dat ik verliefd ben. Ik heb met vele vrouwen het bed gedeeld, maar nog nooit heb ik er zo van genoten. Helaas kan ik niet bij haar blijven: morgen vertrekken ik en mijn mannen richting de Zuid-Atlantische Oceaan,. We hebben de locatie van de Magma Plains eindelijk weten te traceren!
 
Sushi voelde zich euforisch: zijn vader had ook gedacht dat de vrouw waar hij van hield hetzelfde voor hem zou voelen, maar toch was het gebeurd. Er was nog hoop voor hem en Lyne! Hij sloeg de volgende paar bladzijdes over; dat verhaal had hij al vaker gelezen. Gretig zocht hij naar zijn geboortedatum, en eindelijk vond hij het.
 
Kapiteins logboek
24 December
2284
 
Ik ben in de wolken. Zojuist heb ik bericht gekregen van mijn goede vriend Bandaka. Nickje, de vrouw waar ik al maanden over droom, is bevallen van een zoontje! Ik ben vader geworden! Ik keer zo snel mogelijk terug naar district 5, zodat ik mijn zoon en mijn vrouw in de armen kan sluiten.
 
Sushi bladerde verder. Hij had al veel van zijn vaders logboek gelezen, maar nog niet eerder had hij zijn eigen naam voorbij zien komen. Net viel zijn oog op het woord ‘Sushi’, toen hij ineens een vertrouwde stem hoorde.
“Sushi! Sushi! Kom snel! De zeespiegel daalt! Zo meteen is al het water weg!
Sushi sprong op en rende naar het dek. Het logboek van zijn vader bleef onaangeroerd liggen op het bureau.
 
Kapiteins logboek
26 December
2284
 
Mijn hart is gebroken. Bij aankomst in mijn district, haastte ik me onmiddellijk naar het huis van Nickje. Ik kon niet wachten om mijn zoon te zien. Sushi heeft ze hem genoemd, naar haar grootvader. Tot mijn grote verdriet trof ik Nickje echter niet alleen aan: een man was bij haar in huis. Ene Luiese. Ze zijn getrouwd. Nickje heeft Luiese ontmoet slechts enkele dagen nadat ik richting de Magma Plains vertrok. De gelijkenis tussen hem en Sushi is treffend. Nickje houdt niet van mij. En Sushi is niet mijn zoon.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 3 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum