Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen 15

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 2 van 4]

16 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 03 maa 2015, 14:41

Adje trok zijn neus op.
''Hm, zijn dat niet gewoon van die oude zeemans legendes? Ik vind het moeilijk te geloven dat dit monster echt heeft bestaan..''
Lucoshi slikte en keek aandachtig naar de schilderijen, de afbeelding van de kraken zag er verschikkelijk uit. Bloed rode ogen, tentakels zover het oog kan zien en daar bovenop zat het te kauwen op een bemand piratenschip. De bek van het beest kan alleen worden bescrijft als een combi van een alien predator en een mutante octopus.
''Ik.. ik hoop teminste dat niet bestaat'' zei Lucoshi zachtjes.
Sushi had een trotste glimlach op zijn gezicht. ''Haha, Beter geloof je het! Mijn vader is geen leugenaar!''
''Als jij het zegt, Sushi'' zei Adje.
''Hij zag het beest met eigen ogen! Het boek licht op het je schip maar ik kan je het verhaal nu vertellen. Mijn vader heette Wasabi en samen met zijn crew gingen richting de zuid-antlantische oceaan voor een episch avontuur..
''Uhm Sushi'' zei Adje.
''..om voor eens en altijd met de bloedorstige kraken af te maken, maar natuurlijk ging dit niet zonder problemen. Mijn vader moest eerst een vulkanisch eiland oversteken om naar de lair van het beest te gaan natuurlijk, dit eiland heette de magma plains en wat er toen gebeurde...''
''AHEM! Aarde aan sushi! hallo? T.G wacht op nog op ons'' zei Adje licht geirriteerd. In de tussentijd zat Sushi doodleuk te praten over de rest van het avontuur en Lucoshi zat met bewondering naar Sushi te kijken en luisterde aandachtig.
Adje zuchte, ''Oke ik inspecteer de rest van de kamer wel en dan vertrekken wel''
''Ja, ja'' zei Sushi er nonchalant tussendoor. ''En toen steekde hij zijn zwaard direct het oog van de beest met zijn overgebleven arm!''
''Wow.. echt?'' vroeg Lucoshi.

Adje liep rustig door de kamer heen om te kijken of de spelmakers geen verassing hadden achtergelaten. Midden in de kamer zaten Sushi en Lucoshi nog steeds te praten. Adje peinsde,''Ik snap nog steeds waarom Sushi zijn vader zoveel bewonderd, vooral omdat hij pas rond 14 jarige leeftijd wist van zijn echt leven. Wie weet is het verhaal wat hij vertelt niet eens echt gebeurt en heeft zijn vader alles verzonnen. Het lijkt me ook sterk dat de kraken een echt levend wezen is.
Maar nog steeds respecteer ik Sushi, ik denk niet dat ik de rol van kapitein beter zou kunnen uitvoeren. Zelfs na dat we Lyne en Roosjuh hadden verloren bleef hij het moraal hoog houden en bleef doorgaan. Belangrijke eigenschappen voor een leider vind ik zelf'' krak
Adje's gedachtenstroom werd afgebroken door wat afval. ''Huh, wat is dit?'' Na dichter bij te kijken zag Adje bundels papier op de grond en sommige bevatten een vaag letterschrift. Hij keek langs zijn schouder en het leek erop dat Sushi zijn verhaal aan het afronden was. Het is niet echt iets waardevols maar uit nieuwsgierigheid begon Adje toch te lezen wat er stond. Deze papieren moeten teminste met een reden hier zijn beland. Het was haast onleesbaar maar hij deed zijn best om er iets uit te halen.
Brief:

Brief schreef:
W̵͍̫̭͓̯̗͒ͬͮ́ͪ̽́A͇͖͔̱̫̼̞̦̰͋̂̄̌͆͌̚͜͠A̷̪̠͕̖̐̉̋̅R̶̡̰̪̱̻̬͎̦̰ͮ͗͂̇S̮̘̬̰̲ͬ̑̑́̍̂ͯ̒ͦ́͢͜C̊ͭ́͊̐͊̚҉̱̟͙͡ͅͅH̛̼̹͖̫͚̱̓̔́͌ͤ͒̽̍͠Ữ̩͔̮͔̤̣͔̐ͭ̕W̛̭̣̗͈̮͑ͪͮͩ̕͝Ḯ͚̦͗ͫ̚N͔̟̹̻̹͇̲̽ͯ͒G̢̼̞̯͎̤̱̬̖̪̈́ͧ̇̊̂̚
̡̟̰̘̦̼͉̰̞ͤͬͧ́ͫ̂ͦ
̛͈͈̫͐̉̊̓͂͑ͦͅO̫̟̗̝̻̦͈̜̙̿͗̀ͬ̑ͥͣ͌̀̕f͎̲͖̟̂̽ͯ̈́͂̓̅̒f̭̟̙̠̖̖̔ͮ̀͐͟e͚̖̟͎̠ͫ̎̓͆̾ͤͬ͋͝r̻̹̂͜e͇͕̻͂ͩͦͦ͋͜n̩͓̠ͩ̎ͨͫͪ͂ͨ͒͜ ͑̇ͥ͏̷̟̣̻͈̼m̈́͋̄̍ͨͯ͏҉͓̺͕̻̝͡i̼̗̼̯̹̹̩͗ͦ̄͒̎͐̃̔ͅs̺̪̜̻̟̩͔̠̮ͪ̈̅ͤ̈ͦ͒͆̚l̙̉u̹̠͈͚̤͎̳̭͐̒̏̈́͑̅͟͡k͌̊ͥ̍͐̇̍ͪ͏̗̬̕t̷̫̪̘͖̘͚̑ͯͥ̽̉ͯ̉̒ͬ͜ͅ
̻̦̬̳̘̑̍̊̕͠K͋͒̅̉̀ͭ̒҉̛͚̞r̷̝͈̗͔̺̞̻̅̀͘a̱̪̹̺͕̹̍͌̑ͦͥͪͫ̚ḵ͚͔͙̤͈̰ͧͣ̋̍ͮ͡e̷͎̪͎̘͙͗̃̿̉̂̇̇̚͡͠n̢̼̲͔͍̺̘̉̀̈͛ͬ̏ ͦͪͫ͛͗̆͏̙̥ã̶͕͚̹͓͉̺̟̗̈͛̕c̡̡̨̙͓̩͎̰̪̻ͯͪ̎c̗̳͖̭̜͋̆͗ͭͧ͂̑͒ė͐ͯͧ̉ͭ̀͜͏̹̞̱p͇͕̱͖̍̑̔̄̈t̞͊͌ͯ̂͛̽̎̿e̡̺̼̗͎͂̏̈́ͧ͑̆ͯ̈́ͬ̀̕e̮̥͈̯͛̒͊ͣ͒ͬ͛͋͑́ṙ̎͒͛͂̿ͧ͑͏̨͈̯͈͇̣̥̻̲̯͠ẗ̩̌̂ͤ̑̉̐̇̚ ́̂͘͟҉͖̲̭̠̼͚̳g̶̭̭̜͈̦͕͕͗̅ͦͩ̀͑̅́e̝̫̓̐͗̄̆̈́̊e̖̘͇̮̲̘ͨ̔͠n̴̖͔̹̖̱̟͚̉̄͟͢ͅ ̤͈̈́̚͞m̷͗̉ͮ̌̉̈́̿ͯ̀҉͍̜a̵̍͐ͬ͂҉̗̖͕̦̙̠a̯̳̩ͦ͌ͤ͡g̵̥͔͔͕̐̍͆̀ͪ̽̎͌͝d͙ͮ̄͑͆̆̒̊͢eͬͮ̀̚͏̗͎͔̘̣̤̜n͇̲̔ͩ͒ͫ̈́͟ ̛̳̞̯͈͕͉̏ͫ͠͝m̵̨̻͖̭̹͕͔̞̭̦̽̒e͎͈̅͊͆ͦ̌ͮͨ́e̡͇̣̙̳̯̱̗͋͌̿ͥ͌ͨͣr̷͉̳͓̩̓ͫ̋́̃̽̚ͅ
̯̝͓̲͆͐̈́S̵̸̙̲̮̓͒ͮͩ̓ͣ͒l͔͖͓̱̭͖͈͖͛̈̕u̢̞͓̯͖̭͓̟͚͂̅̂͗ͪ͑̿i̽̚͡҉̮̜̩̣̦͍̱̗͢t̶̖̘̙̮̳̮̑̀̑ͩ̚̚͟ ͓̥̠͔͔̙̓̕͟d̵͖̦̣ͨ̈́͘e̒͆ͪ͛̚҉̙̮̤̤̳z̰̻̟̤͖̻̗̃̔̅ͧ͋̐̆ͬͧ͞e̩͉̬͕̦̽̈̾̓̕͟ ̵̘̀ͬ͋̽̅͒͂̚͘i̧͍̬͎͈̜̻̓̔̐ͮ͛̃̔̋͜n̷̛̫̖̤̻̠̳̝̽̈̿́̅͐̋ͧg̷̭̰̬͒aͦͤ̓̎͂͂҉͍͕̲ͅṋ̭̟̮̪̞̿́ͤ̅̅̏ͯ̓̐ǵ̲̣̞̝̍̌̋̔̕ ͣͩ͏̵̞̙̖̗̕ͅţ̷͚̥͈̣̟͍̱̖̙̑ȏ̧̫̪͔͉̥̪ͫ̋̚t̴̪̯̀̒̈͑̆ ̗̩̟̹̲͎͓̅͂ͮ͠h͇̗͓͕͂̆̍̉͜͝e̱͚̝̟͒̊̀͢ͅt͔̪̩͔̣̱̫̳̏̌͌ͥ̇̓̓͋͛ ̵͎̹͉̃͋͌̈́͂͋̽̎ͦ͝o̱̜̞͉͔̜ͩ̎́ͮ̓̌̕͝f̷ͥͬͨ҉̥̱̰̥͇ͅf̲̱̯͎͍̻̼̀̆̉͠eͩ͑̈̌͐ͨ̚͏͈̠̞r̹̹̣̪̰̦͑̿ͧ̾̐ͥ̌͠k̛̰̺̪̦̃͘͡a̎͐ͫ̅̇ͫ̚҉̻̩͍̗̱̫m̵̧͆̽͂̔ͪ̓̓͏̲̭̩̦ͅe̘̬͕͚̻̥̞͑̊ͯ͝r̿̀̾ͦͤͪ̾҉̵̫̗̹̞̤͝ ̧͕͕̮͐̓ͨ̐̒̍͒̆͢v̠̫͙̯̒̾́ỏ̤̻̬͍͐͆ͨ̋̚ö̵͕̲̞̘͙̞̗̀̚ṝ͖̤̘̤̘ͭ͋͡g̪̅ͬ͂̿̕͜o̲̫̬̘̯͍͉̐́͆̾̀e̛̥͉͎̖̻̼̔̍̅d͎̲͆̾̉̉̑̉
̢̳̬̹̠̦̜̮̙̪̈̓̅͛̕Ḳ̸̞̍̆̽̾̑͠ͅŖ̶̫͍̯̥̒̓̑̃ͬͫͮ̚Ǎ̬̳̟̲̏̿K̷͇ͤ̓̄́E͇͖͔͂ͪ̃̃͆̚̚͢N̰̮͖͚̘̜͐ͭ ̢̭̘̠̳͋̄͐͞Ǐ̵͇͖̈̿S̋̉ͫ̀҉̛͈͇͙ ̨̭͍͕̣̜̹̥ͨ͗ͯ̆̋ͣ͂L̪̤ͮ̅̂͑̓̀ͫO͇̠̥̲̦̜͕̱̐ͮ̅̅̀ͅV̡͉̦͎̭̱̮̌̒ͮͧ̓E͉̩͚̲̰͖̳̳̒̐ͨ ̵̜̰̺͎̬ͯͪ͡ͅĶ̸̪̳̤̹͓̖̿ͨ̏̿͋̔̚R̸̸̝̭̗͈̩ͩ̃͡Ą̸̵̲̳̗̋̅͛ͬ͌̂͌Ǩ̸̲̙̜̑ͮ͊̂̀E̵̘̥̦̍̽͝N̻̻̜͚͕̩̟̟͐͌ ̷̧̻̻͈̠̊ͬ̏̍́̑I̛̎̏͒͐́҉͕̹̩͕̟͈̤̱S̡̳̮͚̥͙̣ͩ̓̽̽ ̙̜̺̓͐͠L̴̡͍̙͙̝̗̩̫̣̏͗̉ͧ̾ͣ̋̓

Adje scheurde het papiertje door midden en gooide het weg. ''Hehe, allemaal lariekoek..''
''Yo Adje!'' roepte Sushi, ''kom we ga-''. Sushi kon zijn zin niet afmaken een heftige aardbeving liet de hele schatkistgrot trillen. Alles gebeurde zo snel, gigantische tentakels penetreren de grond onder hun voeten, muren uit elkaar en alle fakkels zijn vernietigd en iedereens stemmen echode door de grot heen. Alles was opeens stil en donker.
''IS ALLES OKE? HELP!!'' schreeuwde Adje uit de top van zijn longen.
Zijn vraag werd beantwoord met de meest angstaanjagende schreeuw die Adje ooit gehoord had. De Kraken.. is wakker.



Laatst aangepast door Een Roze Naam op ma 09 maa 2015, 16:25; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

17 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 03 maa 2015, 16:19

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zodra hij diep genoeg het bos was ingedrongen, keek Necrodeus tevreden achterom. Dit had hij al veel eerder moeten doen. Wat een triest stelletje is dat team Goud toch eigenlijk. Helemaal overstuur wegens de dood van Lazerstraal… Wat maakt het in godsnaam uit dat Lazerstraal dood is? Ze was een niksnut, onnodige ballast voor het team. Slechts een pion die makkelijk opgeofferd kon worden. Necrodeus had een volledig plan opgesteld voor ‘zijn’ team. Lazerstraal en Fisico waren slechts pionnen, nutteloze kinderen die als slachtvoer konden dienen. Jeffrey was de toren, standvastig en betrouwbaar. WM was de loper, de harde werker en sterke vechter van het team. Leticia was uiteraard de koningin, het centrale stuk. En Necrodeus was de koning. De laatste die overwonnen moest worden, en cruciaal voor een overwinning. Maar nu stond hij er alleen voor. Hij keek om zich heen. Het leek erop dat hij in een tropisch regenwoud was beland. Fijn, dacht hij. De spelmakers kennende zal het hier wel wemelen van de mutilanten. Gelukkig had Necrodeus de pijl en boog nog bij zich. Daarmee zou hij zich tenminste enigszins kunnen verdedigen. Verder had hij voorafgaande aan de Hongerspelen tijdens de trainingen veel geoefend op overlevingstechnieken zoals vuur maken, dus hij zou het hier wel een tijdje uit kunnen houden. Met zijn pijl en boog zou hij ongetwijfeld voldoende dieren kunnen vangen om niet te verhongeren, dus zolang hij geen andere tributen tegenkwam, was hij veilig. Necrodeus kon een glimlach niet onderdrukken. Laat de teams elkaar maar uitmoorden, laat ze hem maar vergeten. Hij hoort het vanzelf wel wanneer hij de finale bereikt heeft. Ja, hij zou overleven. In tegenstelling tot zijn team. Die idioten waren gedoemd om één voor één te sterven. Necrodeus zal de laatste overlevende van team Goud zijn. Net als de koning bij schaken.
 
''Wat zullen we met hem doen, Leticia?''
WM snoof ongeduldig.
“Dat lijkt me nogal logisch, toch? Vermoorden. Nu. Meteen. Zij hebben Lazerstraal gedood, nu is het onze beurt.”
Fisico knikt instemmend, maar Leticia antwoord niet. Ze kijkt naar de bange jongen voor haar neus. UNF was de jongste en kleinste tribuut van de arena. Hij was heel stil, en leek de hele Hongerspelen doodeng te vinden. Tijdens de trainingen had team Zwart een slechte reputatie gekregen, maar Leticia wist dat UNF nooit een vlieg kwaad zou doen. Hij was gewoon bang. Hij wilde gewoon naar huis. En hij was hulpeloos. Konden ze hem echt zomaar vermoorden? Ze schudde haar hoofd.
“Nee. Die jongen heeft nooit iemand iets misdaan. We moeten hem laten gaan.”
WM keek Leticia ongelovig aan.
“Wát? Dit meen je toch niet? Dit zijn de Hongerspelen Leticia! Dit is een vijand! Misschien had Necrodeus gelijk…”
Au, dat doet pijn. Leticia kijkt WM vuil aan.
“Puur omdat die barbaren van Dokter Leeuw zo harteloos zijn om een onschuldig, hulpeloos iemand te vermoorden, betekend nog niet dat wij hetzelfde moeten doen! Ik ben geen moordenaar!”
WM zuchtte.
“Hoe wil je dat wij de Hongerspelen winnen als we geen moorden mogen plegen? Het is doden of gedood worden, Leticia!”
Leticia antwoord niet. Ze weet dat WM gelijk heeft. Natuurlijk heeft hij gelijk. Maar toch…
Fisico, die heel die tijd niets gezegd heeft, komt ineens tussenbeide.
“Mag ik misschien iets voorstellen?”
WM rolt met zijn ogen, maar Leticia kijkt Fisico aandachtig aan.
“Natuurlijk. Wat is er?”
Fisico kijkt blij, en verteld zijn plan.
“Is het misschien een idee om UNF een eerlijke kans te geven? Een 1-op-1-duel. Als UNF wint, laten we hem gaan.”
Tot Fisico’s verbazing knikt WM instemmend.
“Weet je Fisico, dat is nog niet zo’n gek idee. Wat vind jij, Leticia?”
Leticia denkt even na over het voorstel. Ergens klinkt het wel redelijk: op deze manier is het in ieder geval geen moord op een hulpeloos slachtoffer. Uiteindelijk neemt ze haar besluit, en wendt zich tot UNF.
“Goed, je hebt het gehoord. Je krijgt de kans om te duelleren. Heb je een wapen?”
UNF, die inmiddels tranen in zijn ogen heeft, schud zijn hoofd. Leticia wenkt naar Jeffrey, die knikt en zijn mes richting UNF gooit. Bibberend pakt UNF het mes op, en kijkt er met grote ogen naar. Leticia richt zich tot haar teamgenoten.
“Wie van ons gaat met hem duelleren?”
WM grijnst, en klopt Jeffrey op zijn schouder.
“Dat lijkt me een uitstekende taak voor deze jongen hier!”
Leticia wil tegensputteren.
“Ik dacht dat we UNF een eerlijke kans zouden geven! Jeffrey is 3 keer zo groot als hij!”
WM haalt zijn schouders op.
“Wat wil je dan? Wil je iemand op hem af sturen tegen wie hij een kans heeft?”
Leticia zucht, en schud haar hoofd.
“Goed dan. Jeffrey, neem mijn bijl.”
 
Jeffrey en UNF gaan tegenover elkaar staan. Jeffrey kijkt zelfverzekerd; zijn grote handen zijn om de bijl geklemd. UNF daarentegen lijkt ieder moment flauw te kunnen vallen: hij ziet lijkbleek, staat te beven op zijn benen en hij heeft het mes al 3 keer uit zijn handen laten glippen. Aan de zijkant staan WM, Leticia en Fisico toe te kijken. WM heeft een brede grijns op zijn gezicht, Fisico kijkt gespannen maar opgewonden en Leticia voelt slechts medelijden voor de 12 jarige tribuut van team Zwart. WM schraapt zijn keel.
“Goed, Jeffrey, UNF, zijn jullie er klaar voor? Een duel op leven en dood. Klaar…. Begin!”
Zonder te twijfelen stort Jeffrey zich naar voren, zijn bijl omhoog geheven. UNF laat een schril gilletje, en duikt weg. Leticia slaat haar handen voor haar ogen: ze kan dit niet aanzien. Naast zich hoort ze Fisico zachtjes grinniken. Leticia walgt ervan. Dan klinkt er een kanonschot. Leticia voelt een brok in haar keel opkomen. Voorzichtig kijkt ze omhoog, om te zien hoe ernstig UNF is toegetakeld. Maar tot haar grote schrik is het niet UNF, maar Jeffrey die levenloos op de grond ligt, met zijn gezicht naar het dek en de bijl slapjes in zijn handen. Het mes, Jeffrey’s eigen mes, steekt uit zijn hals. Naast Jeffrey zit een bevende UNF op de grond, angstig omhoog kiijkend naar de drie leden van team Goud. Leticia kijkt naast zich: Fisico staart met opengesperde mond naar het tafereel, ook WM lijkt zijn ogen niet te kunnen geloven.
“Je… Je hebt hem verslagen.”
UNF, die inmiddels meer rood xd dan wit ziet, knikt voorzichtig. Leticia kan het niet geloven. Jeffrey is dood. Ze hebben Jeffrey opgeofferd, precies zoals Necrodeus gewild zou hebben. En nu zijn ze nog maar met zijn drieën.
“Wat- Wat moeten we nu met hem doen?”
Leticia kijkt Fisico verbaasd aan.
“Wat bedoel je? We hadden een afspraak. Als UNF zou winnen, zouden we hem laten gaan.”
Fisico knikt zachtjes. WM kijkt Leticia aan; zijn blik is ondoorgrondelijk. Leticia weet dat hij geen seconde rekening had gehouden met dit scenario. Hij was nooit van plan geweest om UNF te laten gaan. Haar verbazing is dan ook groot als WM zucht, en zich tot UNF wendt.
“Goed, je hebt Jeffrey eerlijk verslagen, dus we zullen ons aan onze afspraak houden. We laten je gaan.”
UNF kon zijn oren niet geloven. Dankbaar keek hij naar de drie oudere tributen. WM glimlachte, en liep op UNF af.
“Kom, dan begeleid ik je mee van de boot af.”
UNF staat op en loopt samen met WM naar de rand van de boot. WM gebaard gebiedend richting de zee, en UNF klimt over de railing. Net voordat UNF zich in het water wil laten vallen, haalt WM zijn haak tevoorschijn en slaat UNF hard tegen zijn achterhoofd. Met een doffe plons valt de jonge tribuut in het water, dat direct donkerrood kleurt. Vermaakt draait WM zich om naar Fisico en Leticia, die geschokt kijken.
“Wat? We hebben hem laten gaan. Er is nooit gezegd hóe hij dit schip zou verlaten.”
Fisico begint te schateren, maar Leticia kan er niet om lachen. Ze hebben UNF alsnog vermoord. Alles was dus voor niets geweest. Jeffrey was voor niets gestorven.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

18 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 04 maa 2015, 16:33

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Bij Team Zwart was het vertrek van het jongste tribuut, UNF, als een bom ingeslagen. Weliswaar was UNF geen waardevol lid voor de groep, de manier hoe hij het team heeft verlaten liet toch vraagtekens achter. Iedereen binnen Team Zwart reageerde anders op zijn keuze. Dokter Leeuw was genadeloos. Para leek, voor het eerst, wat angst uit te stralen. Tosti was duidelijk niet blij, terwijl Lisa emotieloos probeerde over te komen. Lyne was ergens blij dat UNF aan dit team was ontsnapt, maar gunde het jochie niet deze behandeling. Bij Hitomi namen de emoties echter de regie over. “ Leeuw, dit kan je niet maken! UNF is een teamgenoot, hij is nog maar 12 jaar! Straks verhongert hij, of krijgt een ander team hem te pakken…” , snikte Hitomi, de enige die duidelijk een band had met UNF. Weliswaar deed ze wat onverschillig om hem heen, het was duidelijk dat Hitomi meer om hem gaf dan ze liet blijken. “Wij gaan niet onze leven riskeren voor een waardeloze verrader als UNF. “, antwoordde Leeuw. “Dit kunnen wij niet maken, het is een teamgenoot!” “Dat was hij, totdat hij wegrende. Uiteindelijk zou hij toch sterven, Hitomi. Dat weet jij ook wel.” Met deze opmerking liet hij Hitomi verbouwereerd achter. Para schatte de situatie verkeerd in, en legde zijn arm om de schouders van Hitomi. “We moeten niet kijken naar het verleden, maar naar de toekomst. We zijn een kameraad verloren, we hebben in ieder geval elkaar nog, schoonheid.”, zei Para. “Leeuw, kunnen we anders dan niet Para op zoek laten gaan naar UNF? En dan nooit meer voor hem terugkomen?” Leeuw negeerde het verzoek. Hitomi liep vervolgens geïrriteerd weg.

“Ik kan het gewoon niet geloven. 12 jaar, en dan hem als een stuk vuil behandelen!”, mompelde Hitomi tegen Lyne, vastgebonden in een hoekje. Lyne reageerde bitter. “Dat kon je verwachten, met een moordlustige leider als Leeuw. Je ziet hoe hij mij behandelt”. “ Dan nog, dit gaat te ver. 12 jaar. Ik had het gewoon willen hebben dat UNF met mij mee thuis zou komen en mijn broertje zou ontmoeten en, en…” Hitomi barstte in tranen uit. Lyne, die vermoedde dat Hitomi wel vaker huilde om aandacht te krijgen, besloot er toch maar met compassie op in te gaan. Immers, veel meer vrienden had ze niet. “Rustig, Hitomi, rustig. Andere teams zullen ook niet per se achter UNF aangaan. Hij is geen prioriteit voor de rest. Zolang het kanonschot nog niet is gevallen, hoef je nog niet bang te zijn.” Die opmerking zorgde voor kalmte bij Hitomi. Vervolgens besloot Lyne wat brutaler te worden. Een bondgenoot in het team zou haar misschien kunnen helpen om van Leeuw af te komen. “Trouwens, wat vind jij van Leeuw?”. “ Leeuw is een slechte man. Ik mag hem absoluut niet. Hoe hij jou behandelt, hoe hij UNF nu behandelt, het is niet goed wat hij doet. Volgens mij geniet hij van het lijden van anderen.” Het was het antwoord waar Lyne op hoopte. “Denk jij dan niet dat het goed is om tegen Leeuw op te treden?” “Dacht het niet. Kijk Lyne, ik mag jou, en ik mag Leeuw absoluut niet. Maar deze arena is net een vissenkom, waar wij een paar dagen moeten zien te overleven. Wie ik hier wel of niet mag doet er uiteindelijk niet toe. Het enige wat ik belangrijk vind is dat ik thuis kom. Bij papa, en mama, en mijn prachtige Ulysses. Als ik die veiligheid moet krijgen via een kwaadaardige kapitein, een soort pijlen schietende medusa en een doorgesnoven acterende kast, dan moet het maar zo. Ik zou je graag willen helpen Lyne, van Leeuw. Echt waar. Maar het ultieme doel is dat ik met mijn team als laatste in leven blijf, en mij tegenkeren van Leeuw helpt mij er echt niet toe.” Gek genoeg kon Lyne het standpunt van Hitomi wel begrijpen. Uiteindelijk moet je in de Hongerspelen alles vanuit een egocentrisch oogpunt bekijken, om in leven te kunnen blijven.

Dokter Leeuw begon met het uitleggen van zijn plan. “Beste leden, vannacht staat er weinig slaap op het programma. Wij gaan op zoek naar Team Wit.” Er kwam onbegrip van zijn teamleden. “Wees gerust, het doel is niet om de confrontatie aan te gaan met team Wit, maar ik wil een verbond met hun leider, Tuffie. De reden? We hebben met Team Goud en Zilver al genoeg vijanden gemaakt. Een samenwerking met Wit zorgt er voor dat we wat minder vijanden hebben in de Arena. Ik ga dus voorstellen om eerst samen te werken om Team Goud en Zilver zo snel mogelijk te elimineren, en om pas daarna elkaar te verslaan. Wie is er voor?”. De aanwezigen om dit te horen, Tosti, Lisa en Para, leken niet heel gerust te zijn op het plan. Toch keerde niemand zich tegen dit idee. “Goed dan. Jullie mogen vooralsnog slapen. Jullie allemaal, behalve Tosti.”Hoezo ik?”, vroeg Tosti geschokt. “Iemand moet het schip sturen, Tosti. Daarbij heb je tot nu toe de kleinste bijdrage aan het team geleverd. Hitomi heeft een belangrijke rol gehad in onze verrassingsaanval en Lisa en Para zijn al verantwoordelijk geweest voor een moord.” De irritatie ten opzichte van Para groeide bij Tosti. “Ik heb ongeveer de moord op Roosjuh gepleegd!”, schreeuwde Tosti. “Niet waar, ik heb je gered van Roosjuh. Je zou mij eens dankbaar mogen zijn”, riep Para terug. Het opstootje werd uit het niets bemiddeld door een felle Lisa. “Tosti, bindt Lyne vast, en ga daarna aan het stuur. Nu. Para, kop dicht.” De felle blik van Lisa schrok het tweetal af. Lisa naderde zich tot Leeuw. “Is het niet nodig dat ik wakker blijf? Ik werk graag de nacht door.” “ Nonsens Lisa, jij hebt je slaap nodig voor je scherpte. Laat mij maar wakker blijven, buiten Tosti moet wel iemand de wacht houden.” “Akkoord.” Lisa liep weg. Para bleef nog heel even hangen bij Tosti, waarop Tosti hem benaderde. “Para, ontbreekt je nou zoveel eigenwaarde? Je weet dat je nog geen reet hebt uitgevoerd!” “Als je jaloers op mij bent, join the rest of the world, I’m just being my perfect self. Het is tijd voor mijn schoonheidsslaapje, cheerios!”  De vreselijke nonchalance waarmee Para dat zei ergerde Tosti alleen maar meer.

5 uur later kwam er een schreeuw van blijheid van Leeuw. Het schip van Team Zwart had Team Wit gevonden. Hij besloot Hitomi, Lyne en Para in slaap te houden, maar om Lisa wakker te maken voor eventuele back-up. Tosti kreeg van Leeuw toestemming om eindelijk te slapen. De mix van frustraties en spanning zorgde er voor dat Tosti zich geen moment moe voelde “Ik ga wel mee”, zei Tosti. Leeuw stond het toe, waarschijnlijk voor het geval dat Team Wit de aanval in zou gaan. Het schip werd geparkeerd naast het schip van Team Wit, waar BLF op de wacht stond. Leeuw startte de communicatie. “BLF, we willen je leider spreken. Nu.” “ O my god, denken jullie dat jullie zomaar ff kunnen binnenvallen bij ons? Seriously?” Leeuw had moeite om niet in de lach te schieten wegens de extreem nichterige houding van BLF. “Serieus. Zolang je meewerkt zullen er geen doden vallen. Ik kom hier om een verdrag te sluiten.” BLF zag toen pas dat hij onder schot werd gehouden door Dark Lisa. “Okay okay, het is al goed. Ik haal Tuffie en Jeanne wel ff.” Niet veel later kwamen, vanuit de kapiteinskamer, een slaperige Tuffie en Jeanne aangelopen. Tuffie schrok gelijk wakker toen hij het wilde gezicht van Leeuw zag. “Oke Leeuw, wat moet je!”, schreeuwde Tuffie, die gelijk zijn hartsvanger trok. “Rustig blijven Tuffie, ik kom hier om een verbond te sluiten.”. Gelijk deed Tuffie zijn wapen weg. “Serieus?”. “Ja, ik wil het nu bespreken. Samen aan tafel, geen wapens. Tuffie begon te twijfelen. Zou hij nu echt met Team Zwart een verbond willen sluiten? Een verbond met het op papier sterkste team zou natuurlijk ontzettend nuttig zijn, maar hij vertrouwde Leeuw absoluut niet. “Jeanne, moet ik…” “Als jij het wil, Tuffie, waarom niet. Bespreek het maar.” Uiteindelijk besloot Tuffie om toch maar in te stemmen. “Oke, goed. BLF, wil jij Leeuw fouilleren?” “Lekker!”, zei BLF. Leeuw, vol irritatie dat uitgerekend BLF hem fouilleerde, liet Tosti hierna Tuffie fouilleren. Hierna gingen de twee leiders het strand op, om samen te kunnen bespreken hoe en wat. Lisa ging weer slapen, Tosti, Jeanne en BLF bleven achter.

“Oh my God! Hadden jullie nou seks?”, schreeuwde BLF haast naar Jeanne. “Je moet je ergens mee vermaken, als het misschien wel de laatste dagen van je leven zijn. Geen minuut te verspillen.”, zei Jeanne nonchalant. “Oeeee, stoute meid! Hoe was ie?” “Meh. Hij deed zijn best.”. BLF moest giechelen. Vervolgens sprak hij Tosti aan. “Hey, Tosti, ook aan het genieten van het nachtleven?” “Genieten, tuurlijk joh. Ik heb straf van mijn team gekregen wegens mijn bijdrage.” “Hihi, ik ook.” “Hoezo?” “Ik heb die crazy homofoob van een Poke-fan vermoord. Was een beetje not done. Aan de andere kant, Worth it!!” “Je vermoord iemand van je eigen team? Zomaar?”, vroeg Tosti. Jeanne nam het voor BLF op. “Ach, het zijn maar de Hongerspelen. Hier gelden andere normen en waarden, Tosti. Dit is niet het echte leven, dit is een spelletje. Een bruut spelletje, maar goed.” “Dus, ff roddelen: wie haat jij in je team?”, vroeg BLF.  “Para”, antwoordde Tosti kortaf. BLF schoot gelijk in fanboystand. “O MY GOD O MY GOD, PARA. HIJ IS LIKE, MIJN FAVORIETE ACTEUR OOIT.” Spontaan ging hij een liedje uit een van Para’s films zingen, wat verrassend genoeg beter klonk dan wanneer Para zelf zong. Jeanne schoot in de lach. “Serieus, waarom haat je hem dan?” “Hij heeft mij straf bezorgd, voegt niks toe aan het team, is irritant. In feite is hij eerder een lastpost dan iemand die een bijdrage levert.” De twee van Team Wit klonken geïnteresseerd. “Als jij ons helpt, willen wij Para wel voor je uit de weg ruimen.” “Ja! De knappe filmster, vermoord door zijn grootste fan, juicyyy!”, voegde BLF er aan toe. Tosti vertrouwde het niet. “Hoezo willen jullie Para dan zo graag dood hebben?” “Gewoon, ander team.”, zei BLF. “Nee, er zit meer achter. Luister, als wij Para vermoorden is het ‘verbond’ tussen onze teams gelijk verbroken. Wij vluchten, laten speciaal voor jullie Tuffie achter, Leeuw vermoord hem, ik word de nieuwe captain. Hebben we een deal?” “Ik weet het niet”, zei Tosti. “Luister, wij komen jullie schip binnen over twee uur. Jij staat dan op de wacht, en op dat moment vertel jij of wij Para moeten vermoorden of niet.” “Either way, we doen wat jij zegt!”. zei BLF. Niet veel later kwamen Tuffie en Dokter Leeuw er aan. Vol euforie vertelde Leeuw het goede nieuws. “We hebben een samenwerkingsverband gesloten! Eerst Goud en Zilver er uit, dan gaan wij pas op elkaar.” Vervolgens gingen Tuffie, Jeanne en BLF naar hun eigen schip. “ Tosti, jij hebt je plicht wel voldaan. Je kan slapen, ik neem de wacht wel van je over.”, zei Leeuw. “Is niet nodig. Ik maak het wel af” “Ik sta er op!” “Mij lukt het toch niet om te slapen. Ga maar, Leeuw.” Leeuw knikte. “Fijn, kerel!”

Zo zat Tosti te wachten. Eigenlijk was hij er wel over uit. Een samenwerking met Team Wit zag hij niet zitten, en de dood van Para zou hem goed kunnen uitkomen. Echt goed kon hij zich er weer niet bij voelen, het voelde toch aan als immorele broedermoord. Na een uurtje wachten hoorde Tosti ineens iemand op hem af komen. Het kon niet Team Wit zijn, maar hij schrok wel. Het krakende geluid werd steeds harder, totdat een zachte stem hem begroette. “Hoi Tosti.” “Hoi Hitomi”. “Sorry, ik moest even ontsnappen. Para zingt in zijn slaap.” Tosti moest lachen. “Echt waar?” “Ja, echt. Volgende nacht moet je eens opletten. Ik wil gewoon mijn eigen  grote bed, met mijn eigen Ulysses” “Gaat niet lukken, morgen is er geen Para meer.” Hitomi schrok. “Wat ben je van plan?”, zei ze fel. “Jeanne en BLF regelen het voor ons. Zometeen sluipen ze binnen om Para te vermoorden.” Hitomi sloeg haar hand op haar kop. “Kerel, zeg mij dat je een geintje maakt.” “Hoezo zou ik? Jij haat ook toch Para?” “Dat ik Para haat betekent niet dat ik hem ga vermoorden! Iemand van een ander team vermoorden, tuurlijk, dat moet wel eens. Maar je eigen team benadelen… Ik word ziek van jullie mannen!” “ Maar Hitomi…” “Raak mij niet aan!” “Ik regel wel dat BLF en Jeanne hem niet gaan vermoorden. De afspraak stond nog niet vast.” “Beter voor je! Daarbij verwacht ik, als je niet wil dat Leeuw hier van te weten komt, dat je een paar klusjes voor mij doet morgen.” “Chanteer je mij?” “Ja, inderdaad ja. Ik heb niks tegen je, Tosti, maar dit valt mij van je tegen. Slaap lekker.” Tosti voelde zich gemanipuleerd door Hitomi, maar eigenlijk had ze wel gelijk. Hij moest maar ingrijpen voordat het mis ging.

Een uur later kwamen Jeanne en BLF op het schip. “Ben je er klaar voor?”, fluisterde Jjeanne. “Showtime!”, zei BLF. “Luister, Jeanne. Ik wil dit plan niet uitvoeren. Ik voel mij er niet goed bij. Ik moet maar gewoon accepteren om met Para samen te werken. Net als dat jullie moeten leren samenwerken met Tuffie.” Jeanne reageerde verbaasd, en ook BLF keek niet geamuseerd. Jeanne leek ineens begrip te tonen. “Vooruit, je hebt wel een punt. Broedermoord is iets waar wij eigenlijk niet aan moeten beginnen. We zullen Para niet vermoorden als jij je medewerking niet wil geven.” Tosti vroeg gelijk of het wel goed zat. “Verder weer vrienden? Hebben wij nog wel een verbond?” “Volgens mij begrijp je het niet helemaal. We voeren nog steeds ons plan uit, en er zal nog steeds iemand moeten sterven. En als Para niet diegene is… nou, volgens mij kan je wel raden wie wij dan gaan vermoorden!” Tosti keek angstig. “Nee wacht, alsjeblieft, ik wil jullie helpen!” “Te laat. Aan jou de eer, BLF.”

Het kanonschot klonk. Tosti was dood.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

19 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op za 07 maa 2015, 13:27

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Sushi’s hart bonsde in zijn keel. Zelden in zijn leven was hij zo bang geweest als nu. Iedere beweging, iedere ademhaling kon hem fataal worden. Het was pikdonker in de eerder verlichtte kamer, en Sushi kon geen hand voor ogen zien. Maar hij wist wat er vlak bij hem was. Hij wist wat de muren had doen breken, wat de fakkels had doen uitgaan en wat er nu, ergens in deze grot, naar hen op zoek was. De kraken. De kraken bestond echt, net als in zijn vaders verhalen. En hij was hier, in deze grot. Plots hoorde Sushi de stem van Adje door de grot galmen: “IS ALLES OKE? HELP!” Sushi wilde antwoorden, maar nog voordat hij dat kon doen hoorde hij rechts van zich een gil die zo pijnlijk en angstaanjagend was, dat Sushi’s nekharen ervan overeind gingen staan. “Lucoshi?” riep Sushi wanhopig de duisternis in. Er kwam geen antwoord. Sushi kreeg een brok in zijn keel; zou Lucoshi dood zijn? Had hij zijn onhandige teamgenoot niet kunnen beschermen? Sushi’s gedachtegang werd onderbroken toen hij vlakbij een zuigend geluid hoorde. Voordat hij besefte wat er aan de hand was, voordat hij er iets tegen kon doen, werd Sushi opgetild door een slijmerige, natte tentakel. Sushi wilde het uitschreeuwen, maar de druk om zijn middel was te groot. Sushi voelde hoe de laatste beetjes lucht langzaam uit zijn lichaam verdwenen. Hij sloot zijn ogen. Zijn gedachtes gingen uit naar zijn vader…
 
Plotseling vulde een oranje gloed de ruimte. Een pijl vloog door de lucht en belandde in de tentakel die Sushi vasthad. Met een harde smak kwam Sushi op de grond terecht. Hij opende zijn ogen, en zag het gigantische monster dat hem zojuist bijna vermoord had. Kille, bloeddoorlopen ogen in een angstaanjagend gezicht met scherpe kaken, en zeker tien gigantische tentakels, waarvan er één vlak boven Sushi hing, en waar een blinkende pijl uitstak. Sushi keek naar rechts en zag T.G in de opening staan, met in zijn ene hand een brandende fakkel en in de ander zijn boog. T.G spande zijn boog opnieuw aan, en een tweede pijl vloog richting de Kraken. Een angstaanjagende krijs vulde de ruimte toen de pijl het oog van de Kraken doorboorde. Het zeemonster richtte zijn aandacht op T.G, die onverschrokken terug keek en een derde pijl op zijn boog legde. Sushi had weinig tijd om na ter denken: hij trok zijn hartsvanger en besprong de Kraken. Links van zich zag hij dat Adje zijn mes had getrokken en zich ook op het monster wierp. Terwijl de derde pijl van T.G miste en geruisloos in de duisternis verdween, leek de Kraken niet te weten waar hij zijn aandacht moest vestigen. Van drie kanten werd hij aangevallen. De tentakels van het beest maakten overuren, terwijl Sushi, Adje en T.G het beest op zoveel mogelijk plekken probeerde te raken. Nadat Adje een diepe snee in een van de tentakels had gemaakt, werd hij door een tweede tentakel door de ruimte geslingerd. Met een doffe bonk knalde hij tegen de muur van de grot. Sushi, die met zijn hartsvanger tussen de tentakels door zigzagde, riep: “Gaat het?” Adje kreunde moeizaam, maar stak wel zijn duim op naar zijn kapitein. Sushi haalde opgelucht adem, en hakte in ene tentakel die gevaarlijk dicht bij T.G kwam. Terwijl T.G zijn boog weer aanspande, glipte Sushi achterlangs. Daar, in de hoek van de kamer, lag een gedaante. Sushi liep dichterbij, en herkende Lucoshi. Een rilling ging door Sushi’s lichaam toen hij zag dat Lucoshi’s rechterbeen volledig losgeweekt was van de rest van zijn lichaam. Een grote plas donkerrood bloed omringde het verloren been. Sushi moest moeite doen om niet te kotsen bij het niet al te smakelijke uitzicht, maar tegelijkertijd voelde hij een gevoel van blijdschap: Lucoshi ademde nog. Sushi knielde bij de jongen neer: hij was buiten bewustzijn, maar zijn hart klopte. Lucoshi leefde nog.

Sushi schrok op van de stem van T.G. “Snel, wegwezen!” Hij draaide zich om en zag dat T.G en Adje richting de uitgang rende, terwijl T.G nog altijd pijlen afvuurde naar de Kraken. Sushi tilde Lucoshi over zijn schouder, kwam moeizaam overeind en liep achter zijn teamgenoten aan. Een spoor van bloed stroomde uit het gat waar ooit Lucoshi’s been had gezeten. Sushi hoorde de Kraken achter zich, maar hij besloot niet om te kijken en gewoon zo snel hij kon richting de uitgang te lopen. Zijn hart bonsde in zijn keel, en zijn ademhaling werd steeds vluchtiger. We zijn er bijna. Nog maar 100 meter. Nog 50. Nog 20. Nog 10. Sushi slaakte een diepe, opgeluchte zucht toen hij eindelijk de frisse zeelucht weer rook. Moeizaam overhandigde hij de nog altijd bewusteloze Lucoshi aan Adje, die inmiddels samen met T.G het schip van team Zilver weer was bestegen. Na een laatste blik op de schatkistgrot hees ook Sushi zich weer aan boord. Terwijl Adje plaats nam achter het roer, lichtte Sushi het anker op. “Adje, richting stuurboord!” ”Naar links?” “Rechts Adje, stuurboord is rechts!” Sushi richtte zich tot T.G, die Lucoshi aan het verzorgen was. “Hoe is het met hem?” T.G haalde zijn schouders op. “Hij heeft veel bloed verloren, maar hij komt er wel weer bovenop.” Sushi haalde opgelucht adem. “Gelukkig hebben we een poot meegekregen, die kan Lucoshi nu mooi gebruiken.” “Waar varen we eigenlijk heen, kapitein?” Sushi glimlachte naar Adje. “We gaan Lyne ophalen.”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

20 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 08 maa 2015, 07:04

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
De maan is net boven de horizon uitgekomen en veroorzaakt een schitterende reflectie op het zeewater. Maar de sfeer in Team Goud is ronduit slecht. Het is de eerste avond, zowel Lazerstraal als Jeffrey zijn al de pijp uit en Necrodeus is weggelopen. De drie resterende teamleden nuttigen hun schaarse voedselvoorraad, die bestaat uit appels, vissen en water. Fisico houdt zichzelf weer bezig met zijn stomme grappen, WM irriteert zich mateloos aan hem en Leticia staart een beetje futloos voor zich uit. ‘Toch wel suf, hoe Jeffrey zo snel van UNF verloor,’ zegt Fisico, die opeens weer serieus wordt. ‘Ik had wel beter verwacht van zo’n patser.’ Bij die opmerking kan WM zich niet meer inhouden. ‘Oh ja, ik ook! Maar Jeffrey had helemaal niet hoeven sterven als we jouw domme plan niet uitgevoerd hadden!’ Leticia wil voor Fisico opkomen. ‘Rustig aan, WM. Ik vind het ook vervelend dat we Jeffrey kwijt zijn, maar het is niet volledig Fisico’s schuld. Jeffrey was overmoedig, hij onderschatte zijn tegenstander gewoon.’ ‘Dat kan wel zo zijn,’ antwoordt WM enigszins geïrriteerd, ‘maar Jeffrey was wel mooi een van onze sterkste teamleden. En door Fisico’s domheid is hij vroeg gestorven!’ ‘Mijn domheid?’ reageert Fisico verbaasd. ‘Misschien vergis ik me, maar volgens mij was het niet mijn domheid die medelijden had met UNF.’ Leticia draait verstoord haar hoofd. ‘Wat zei je daar?’ Fisico herhaalt zichzelf. ‘Ik zei: volgens mij was het niet mijn domheid die…’ ‘Ongelofelijk!’ roept Leticia door hem heen. ‘Nog geen minuut geleden kwam ik nog voor je op en nu impliceer je dat ik dom ben? Vertel eens Fisico, is het per se dom om een zwakkere tribuut in leven te laten? Zelfs als UNF had geleefd, wat door WM’s harteloze actie niet gebeurd is, dan had hij ons waarschijnlijk toch niets kunnen aandoen. Dat is niet dom, dat is gewoon menselijk!’ WM slaat zichzelf voor zijn hoofd. Al vanaf het begin werkt Leticia’s onlogica hem op zijn zenuwen, maar nu maakt ze het al helemaal bond. Dit kan zo niet langer. ‘Letitia, kan ik jou even spreken? Onder vier ogen?’ ‘Is dat nodig? Ik wilde alleen maar zeggen dat…’ ‘Ik meen het, Leticia. Kom alsjeblieft even mee.’ Leticia slikt haar woorden uiteindelijk toch maar in en loopt achter WM aan het strand op. Fisico blijft verward alleen zitten.

Als WM naar zijn idee ver genoeg bij het schip vandaan is draait hij zich om naar Leticia. Pas nu valt hem op hoe aantrekkelijk ze eigenlijk is. Ze heeft gladde, gespierde dijen en een bijna perfect zandloperfiguur. Haar lange, donkerbruine haren en haar blauwe ogen zijn ook niet verkeerd. Het is echter jammer dat er onder dat mooie uiterlijk zo’n ongeraffineerd hoopje emotie schuilgaat. ‘Wat wilde je bespreken?’ vraagt Leticia een beetje ongeduldig. ‘Het gaat om jouw leiderschap,’ begint WM, die nu weer opkijkt. ‘Begrijp me niet verkeerd, je bent absoluut een goed mens, maar je laat je teveel beheersen door jouw emoties.’ Leticia kijkt WM nors aan. ‘Vind je het gek dat ik boos reageer als Fisico…’ ‘Ik heb het niet alleen over Fisico,’ onderbreekt WM haar, die moeite moet doen om haar niet te slaan. Ze lijkt hem niet te begrijpen. ‘Al vanaf het begin zie ik dit probleem en ik erger mij er steeds meer aan,’ gaat WM verder. ‘Jouw bezorgdheid om jouw teamgenoten leidde ertoe dat jij alleen naar de Hoorn ging en er dus niet bij was toen Team Zwart ons aanviel. Dat kostte niet alleen Lazerstraal het leven, maar ook hebben velen van ons verwondingen opgelopen. Jouw medelijden met UNF leidde uiteindelijk tot zijn ‘duel’ met UNF, wat Jeffrey het leven kostte. Jouw omgang met Necrodeus heeft hem weggejaagd. Jouw goede wil heeft tot nu toe alleen maar slechte gevolgen gehad. Ik kan zien dat je het beste met mensen voor hebt, maar je kunt ook te ver gaan. En dat is precies wat jij doet.’ Leticia kijkt naar de grond. Het is niet de eerste keer dat ze wordt aangesproken op haar irrationele gedrag. Ze weet dat ze niet perfect is, maar tot nu toe heeft ze het advies van haar teamgenoten niet echt serieus genomen. ‘Ik weet het WM. Ik heb een boel fouten gemaakt. Maar je moet het toch met me eens zijn dat de manier waarop Necrodeus met de dood van Lazerstraal omging onacceptabel was. Waarom zou ik zo iemand in mijn team willen hebben?’ ‘In Godsnaam Leticia, open je ogen nou toch eens!’ schreeuwt WM, die zich nu niet meer in kan houden. ‘Het gaat hier om meer dan alleen persoonlijkheden. Necrodeus was misschien niet de aardigste, maar hij had wel talenten. En hoewel ik het niet altijd met hem eens was had hij wel een punt. Als we de Hongerspelen willen winnen, dan moet je je er maar bij neerleggen dat er mensen doodgaan, of ze nou sterk of zwak zijn. Doe je dat niet, dan ben ik de volgende die weggaat, begrepen!?’

Leticia kijkt WM eerst geschrokken aan, daarna verschijnen er tranen in haar ogen. ‘Het spijt me,’ stamelt ze. ‘Het spijt met echt…’ Snikkend laat ze haar gezicht op WM’s schouder zakken. ‘Wat is er nu weer!?’ vraagt WM ‘Ik zweer dat het niet mijn bedoeling was om mijn team zo tekort te doen,’ snikt Leticia. ‘Maar ik kan het gewoon niet helpen. Ik ben thuis in District 4 al mijn hele leven gewend om de zwakken te helpen. Mijn familie heeft het nooit breed gehad en zijn grotendeels afhankelijk van mijn inkomen als visvangster. Mijn jongere zus leidt aan een ziekte en heeft veel zorg nodig, waardoor ik Lazerstraal automatisch niet in de steek kon laten. Eveneens wist ik dat het eigenlijk niet slim was om UNF te helpen, maar hij leek zo zwak, zo onschuldig… Ik kon het gewoon niet laten! Echt niet! Ik wist dat je gelijk had over UNF, en toch luisterde ik niet. Ik ben een slechte leidster, ik weet het.’ WM voelt zich radeloos. Hij heeft eigenlijk helemaal geen zin om de mentale steunpilaar van Leticia te worden, maar als hij wil dat het restant van zijn team het er goed vanaf brengt, dan moet hij wel. Moeizaam probeert hij iets te zeggen. ‘Ik kan me voorstellen dat je je zo voelt, maar je moet wel onderscheid kunnen maken. De arena is niet jouw thuis, Lazerstraal was niet jouw zus en UNF was wellicht zwakker dan jij, maar je had hem niet moeten helpen. Dit zijn de Hongerspelen. We moeten nog steeds concurreren met mensen als Dokter Leeuw, Tuffie en Sushi, en als wij niet de strijd met hen aangaan zijn we ten dode opgeschreven. Dan kun je je familie en je zus nooit meer helpen en zijn zij misschien ook wel ten dode opgeschreven. Daarom is het belangrijk dat je ons vanaf nu op een andere manier gaat leiden. Minder gevoel, meer logica. Riskeer onze levens als het moet. Doodt onschuldige kinderen als het moet. Werk samen met vervelende mensen als het moet. Voor onze eigen bestwil. Ik weet waar ik het over heb, want ik heb thuis in District 3 ook mensen zitten die van mij afhankelijk is en die ik graag nog wat langer wil blijven steunen.’

Leticia sluit haar ogen. Ze walgt van WM’s advies, maar ze weet dat hij gelijk heeft. De hele tijd al. En deze keer zal ze wel naar hem luisteren. Voor hun eigen bestwil, zoals WM zei. ‘Ik begrijp het,’ antwoordt Leticia na een tijdje. ‘Ik zal mezelf verharden en me minder laten meeslepen door mijn emoties. Bij zonsopgang zullen we weer gaan varen en de confrontatie met andere teams opzoeken. We zijn al veel teamleden verloren, maar onze kansen zijn nog niet verloren. Ik heb mijn behendigheid en mijn vaardigheden als dolfijnenstuntster, jij jouw ervaring met wapens en Fisico… zijn sluwheid. De volgende dag zullen we op rooftocht gaan. Dat beloof ik.’ WM weet niet zeker of Leticia wel haar belofte kan volhouden, maar hij is in ieder geval blij dat ze zichzelf probeert te veranderen. ‘Dat klinkt als een goede eerste stap,’ zegt WM goedkeurend. ‘We zien morgen wel hoe het gaat uitpakken. Laten we teruggaan naar het schip. Ik ben wel toe aan wat slaap.’ ‘Moeten we nog wachten op Necrodeus?’ vraagt Leticia. ‘Misschien bedenkt hij zich uiteindelijk wel.’ WM schudt zijn hoofd. ‘Ik denk niet dat we nog iets van hem hoeven te verwachten. Hij is té eigenwijs om met anderen samen te werken. We moeten het maar zonder hem doen.’ Nog één keer kijkt Leticia om naar het tropische bos waarin Necrodeus een paar uur geleden in verdween. Vervolgens loopt ze samen met WM weer terug naar het schip, klaar om te gaan slapen. Met een diepe zucht laat WM zich in zijn hangmat vallen. Hij heeft een lange dag achter de rug, en er staan hem waarschijnlijk nog veel lange dagen te wachten.

Profiel bekijken

21 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 09 maa 2015, 02:11

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Het was nog aan de donkere kant, maar Lyne werd al wakker. De afgelopen dag was één van de ergste van haar leven. De blauwe plekken deden steeds meer pijn, en de afgelopen nacht had ze nauwelijks slaap. Ze was vastgebonden en sliep in een kleine ruimte met Para en Hitomi. Vooral de eerste was een irritante slaper, snurken is vervelend zat maar het neuriën was gewoon treurig. Hitomi had ook nauwelijks slaap gehad, op meerdere momenten spraken ze elkaar. Over huis, over hun liefdes. Alles, behalve de Spelen. "Lyne, ben je weer wakker?", vroeg Hitomi. "Ja, het is niet te doen zo." "Ik ga weer naar buiten, Leeuw zal ook wel zo komen." De flinke regen hield Hitomi niet tegen. Eerst ging ze maar naar Tosti doen. Ze was immers gisternacht wel heel hard tegen hem. Para leefde nog, dus in feite had hij het goed aangepakt. Echter, toen ze bij hem aankwam, zag ze hem niet. Was hij weggelopen? Toen ze doorliep struikelde ze bijna over iets groots, hitomi keek naar beneden, en een gil volgde gelijk. Ze keek naar het levenloze lichaam van Tosti. Leeuw kwam er gelijk aan. "Wat is er... Nee toch!". Ook Lisa kwam er aan, en Para kwam niet veel later tevoorschijn. "Ugh, kan je mijn slaap niet zo vroeg verstoren... Neeee!" "Wie was het!", vroeg Leeuw gelijk. Hitomi wist het. "Tributen van Team Wit. Dat weet ik zeker." "We hadden een verbond!", schreeuwde Leeuw woest.

Leeuw stormde het schip op, vergezeld door Hitomi en de slechtgehumeurde Para. BLF zat duidelijk niet te wachten op het drietal wat aan de kust zat te wachten. "Pfff, weer terug? Like, wat is jullie probleem!". Vervolgens keek hij naar Para. "O my God, Para! Sorry dat ik weer zo rude ben!" "Hou je homopraatjes maar lekker voor je zelf. Ik wil je leidertje even aanspreken over het feit dat het verbreken van een verbond mij niet gelukkig stemt.", was Leeuws woeste antwoord. Tuffie, wakker door het kabaal, kwam er ineens aan lopen. "Wat gebeurt hier..." Ineens viel zijn blik op de woeste Leeuw. Tuffie wist dat hij in de problemen zat, maar voordat hij iets kon zeggen, stormde Leeuw op hem af. Tuffie pakte zijn spadroom en besloot terug te vechten. Terwijl het gevecht tussen de twee aanvoerders losbarstte, kwamen ook Jeanne, Selletje en Lennard aangelopen. Leeuw geeft gelijk een schreeuw. "LISA. RICHT EEN PIJL OP LENNARD. BEWEEGT IE, SCHIET HEM NEER! Para, Hitomi, pak die andere drie!"

Doordat de wat zwakkere Selletje een stapje terug deed, werden Para en Hitomi tegenover BLF en Jeanne gezet. "Christ, moet ik nou alweer vechten? Hallo, ik heb amper slaap gehad!", riep BLF geïrriteerd. "Kijk Para, het is net een mini-jij! Gay en irritant!", zei Hitomi pesterig. "Wacht, ik ken jou!", zei Jeanne. Hitomi werd ineens rood. "Ja, jij bent dat meisje van district 3, Miss Hitomi ofzo! Hoeveelste werd je ook alweer bij die Junior Miss? 9e ofzo? Je haalde de voorronde wel?". Hitomi reageerde geïrriteerd. "Ach, ik heb er in ieder geval geen juryleden voor hoeven pijpen. Liever 9e dan de fucking Miss Blowjob van Panem worden". "O my, ik heb dat op TV gezien he! Die jurk van je, genant!", riep BLF naar Hitomi. Het was Para die opkwam voor haar. "In ieder geval heeft Jeanne of Hitomi wat bereikt! Het enige wat jij met je gepijp hebt geregeld zijn lekkere soa's!" "Wat heb jij dan bereikt met jouw pijpbeurten? Awkward!" was BLFs scherpe comeback. Op dit moment was Para's geduld op. BLF maakte zich klaar om met zijn idool te vechten. "Hier Jeanne, laat ik dit maar zonder mes doen. Dit wordt zóóó simpel." Jeanne wendde zich tot Hitomi. "Tijd voor revange?" "Tuurlijk, het is niet alsof je nu kan gaan neuken om te winnen." Ook hier brak het gevecht los. Jeanne botst met Hitomi, terwijl Para klaar lijkt te zijn met zijn vreemde fan.

Tuffie kwam er gauw achter dat zijn wapen niet de beste keuze was voor in een gevecht met het klassieke zwaard van Dokter Leeuw. Weliswaar lag zijn spadroon beter in de hand en was hij makkelijker te controleren, Leeuw had hij geen enkele moeite met de controle van zijn zwaard en sloeg wild op Tuffie in. Hij kon op zijn beurt enkel ontwijken, aangezien de spadroon wat dunner is was hij bang dat Leeuw hem in een klap weg kon slaan wanneer hij zou blokken. “Verbonden sluiten en vervolgens moorden… je weet dat ik daar niet van gediend ben!”, schreeuwde Leeuw. Tuffie ontweek stijlvol de slagen van Leeuw, en bleef op zoek naar de opening. “Ik weet niet wat er is gebeurd Leeuw, maar wat mij betreft zetten wij dit verbond voort…”. Ternauwernood ontweek Tuffie vervolgens een volle klap van Leeuw, die opvallend snel zijn balans hervond. “En weer een moord laten plegen? Dacht het niet. We hadden een deal en die heb jij verbroken. Wees een man en sterf gewoon.” Op dit moment kon Tuffie zich net ontwijken achter een verdwaalde ton op het schip, waar Leeuw vol op in sloeg. Terwijl hij zijn zwaard er uit moest trekken, had Tuffie nu de kans om uit te halen. Vol haalde hij uit, en terwijl Leeuw net op tijd de halve slag ontweek, sloeg Tuffie in een volle klap de halve oor van Leeuw er af.

Para was niet onzeker over zijn gevecht. BLF was mager, klein en totaal niet dreigend in uiterlijk. Veel kon hij zich niet van BLF herinneren uit de training. Hij was 18, heel gay en hij kwam uit het toch wel rijke eerste district. Dan zou hij door Hans gecoacht moeten zijn, en die is toch wel vaker succesvol geweest met zijn tributen… Aan de andere kant, vaak genoeg heeft Para voor zijn films vechttrainingen gehad. “Oke, ready?”, zei BLF. “Kom dan!”, riep Para. Rustig nam Para zijn basishouding aan, geleerd voor de film ‘De Bananenprakkerijboerderij’ van Meester Aedz-Cac-Much. Vervolgens probeerde hij BLF te raken, die zich ontzettend lichtvoetig toonde. Hij sprong, draaide, maakte salto’s, maar ontweek alle slagen. Para trok een bizarre blik. Door zijn verminderde concentratie merkte hij niet op dat BLF achter zich stond, en een eerste tik uit kon delen. Para herstelde zich en probeerde een trapbeweging te maken, maar BLF sprong, maakte een salto en kon zich zo weer achter Para positioneren, die net een volgende klap kon tegenhouden. Weer probeerde Para terug te stoten, maar met een pirouette ontweek BLF een volgende klap. “Waar slaat dit op?”, schreeuwde Para. “Like, wat denk je zelf? Ik heb AL je films gezien, al die moves die je probeert deed je exact in je gevecht met Jody in de Bananenprakkerijboerderij. Try something different!”, zei BLF dissend. Para irriteerde zich. Ondanks dat BLF niet sterk genoeg was om veel schade bij Para aan te doen, hoe zou hij ooit het gevecht moeten winnen als hij BLF niet eens weet te raken? Zolang BLF al zijn achterlijke kunstjes en vreemde bewegingen maakt, is het haast een onmogelijk gevecht.

Jeanne en Hitomi waren inmiddels verwikkeld in een snel gevecht. De dames konden elkaar niet luchten, en geen van beiden was van plan om zich ook maar enigszins gewonnen te geven. Hitomi had vroeger veel zelfverdedigingslessen gehad en was daardoor flink getraind met haar mes. Jeanne vocht dan wel met hetzelfde wapen, ze was het iets minder gewend om er mee te vechten en Hitomi merkte dat ze overwicht had. Tot ruimte om Jeanne de doodssteek te geven kwam het echter geen moment. Iedere keer dat Hitomi lijkt te kunnen toeslaan, verlaagt Jeanne zich tot gemene of valse trucjes. Aan haren trekken, op de voeten van Hitomi slaan, op die manier lukte het haar om Hitomi te provoceren en zo ook haar minder scherp te laten vechten. “En, heb je er al genoeg van!”, roept Jeanne met een gemeen lachje. “Ach, fuck jou, slet. Kan je niet voor een keer je valse gedoe achterwege laten?” “Waarom zou ik? Een overwinning is een overwinning, niemand let op de manier hoe!” “Je bent bang he? Je denkt zeker alleen dat je op een achterbakse manier kan winnen!” “Komt dit nou van jouw mond? Weeeeeh, ik ben Hitomi, ik beng baaang, huilie huilie. Ik heb mijn liefje Ulysses nodig, huilie! Jouw interview in een notendop!” Hitomi kon wel in huilen uitbarsten, op die manier zou ze Jeanne alleen maar meer voldoening geven. Het enige wat ze kon doen, was door blijven vechten, en het smerige spel van Jeanne zo veel mogelijk ontwijken. Het liefst had ze dat Dark Lisa gelijk een pijl door haar kop heen zou knallen. Echter, dan zijn Lisa’s pijlen op en heeft de veel sterker uitziende Lennard vrij spel om zich in het gevecht te kunnen bemoeien.

Tuffie kon het niet geloven. Leeuw bulderde van de pijn, hij bloedde hevig, en Tuffie had ineens vrij spel om het af te maken. Vol probeert hij op Leeuw in te slaan, die met zijn zwaard de nodige klappen kon blokken. Het zou echter een kwestie van tijd zijn voordat hij Leeuw de moordslag kon toedienen. In een laatste poging tot ontsnapping sprong Leeuw van het schip, waar Tuffie hem gelijk in volgde. In de ondiepe zee naast het eiland had Leeuw weinig plekken om onderwater zich te kunnen ontwijken, dus het was alleen nog maar zoeken. Het enige wat hij niet wist, was dat Jeanne en BLF op zo’n moment aan het wachten waren. BLF, die in alle vrijheid kon volgen wat er bij Tuffie gebeurde, gaf een schreeuw naar Jeanne. “Showtime!” Jeanne duwt hierop Hitomi van haar af. “Hihi, ik zie je later wel, trutje.” Ook BLF deed nog een duit in het zakje. “Para, ze zeggen, never meet your heroes, kan alleen maar tegenvallen. Maar dit was het lekkerste gevecht ooit!” BLF loopt vervolgens op Para af en geeft hem een kusje op de wang. “Later, lekker ding!”. Para en Hitomi kijken vervolgens verbijsterd hoe het tweetal snel het schip op klimt. Tuffie, op het eiland in de achtervolging op Leeuw, merkt ineens op dat zijn schip wegvaart. “Jeanne, wat flik je mij nou!” “Ja sorry, maar dit hadden we al een klein beetje ingepland. Vaarwel Tuffie!”, zegt ze met een laatste glimlachje. Verbijsterd kijkt hij toe hoe zijn team met het schip hem achterlaat.

Para was ook volkomen in de war. “Wat gebeurde hier? Wat was dit?”, vraagt hij aan Hitomi, die in de lach schiet. “Omg Para, wat leuk! Je hebt eindelijk een vriendje!”, zegt ze lachend, terwijl ze de stem van BLF probeert te imiteren. Para wil reageren, maar het tweetal wordt ten orde geroepen door Leeuw. “Hulp graag”, schreeuwt hij, wijzend naar Tuffie, die daar in zijn eentje staat. Volledig geshockeerd is hij, totdat hij ineens een pijl in zijn rug voelt. Tuffie stort bloedend ten aarde, terwijl hij merkt dat Leeuw voor zijn neus staat. “Het spijt mij van je team, Tuffie. Het zijn een stel verraders. Maar ik kan je niet laten leven, dat begrijp je zelf ook wel.”. Hij zuchtte. Het was een eerloos einde, maar hij had het kunnen zien aankomen. Hij had eerder moeten ingrijpen. Maar het had nu allemaal geen zin meer. Met een laatste zwaardslag hakt Leeuw de kop van zijn mede-captain er af, wat samen gaat met een kanonschot. Tuffie, de captain van Team Wit, is overleden.

“Geen bezwaren er tegen dat ik de nieuwe captain wordt?”, zegt Jeanne. “Absoluut niet! Heerlijk, eindelijk van Tuffie af.”, antwoordt Selletje. Het volgende kanonschot klonk, waarschijnlijk die van Tuffie, die met gejuich door Selletje, BLF en Jeanne werd ontvangen. Enkel Lennard leek niet blij te zijn met de dood van zijn voormalige captain, en het daaropvolgende nieuwe bewind. Van afstand merkt Jeanne ineens iets op. “Kijk eens aan, wat een verrassing! Het schip van Team Zilver!” BLF reageert geïrriteerd. “Omg, ik ga echt niet weer vechten. Ik ben na afgelopen nacht zoooo moe he, en ik ben helemaal vies!” “Team Zwart heeft toch die slaaf van Team Zilver, Lana ofzo?”, zegt Selletje. “Dat is waar ook! Laten we dan Team Zilver eens de juiste richting op sturen naar hun oude teamgenoot. Zullen ze vast wel waarderen.”, zegt Jeanne met een gemeen lachje. Het nieuwe Team Wit is geboren.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

22 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 09 maa 2015, 14:59

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Sushi had zich teruggetrokken in zijn Kapiteinskamer. Nadat team Zilver uit de grot was ontkomen, waren zijn gedachten weer volledig bij Lyne. Door hun kleine ontmoeting met de Kraken, had Sushi de bekendmaking van de overleden tributen gemist, en hij kon de gedachte dat Lyne wellicht was gedood niet uit zijn hoofd zetten. Constant moest hij denken aan het laatste dat ze tegen hem gezegd had: “Beloof me plechtig dat je me morgenavond komt ophalen als ik tegen dan niet weet te ontsnappen.” En Sushi had het haar beloofd. Natuurlijk had hij het haar beloofd. Hij kende Lyne al praktisch heel zijn leven. Er was niemand op de wereld om wie hij meer gaf. Tot een romantische relatie tussen de twee was het nooit gekomen, maar ze waren wel beste vrienden. Sushi zou het zichzelf nooit vergeven als ze door zijn schuld was overleden. Zuchtend opende hij het logboek van zijn vader, hopend dat hij nog iets tegen zou komen dat hem zou kunnen helpen om Lyne te redden. Sushi bladerde door het boek, tot hij bij een hoofdstuk aan kwam dat hij nog niet eerder gelezen had. Geïnteresseerd begon hij te lezen.
 
“Kapiteins logboek,
28 Januari
2283
 
Vandaag is een memorabele dag in mijn geschiedenis geweest. Terwijl ons schip lag aangemeerd in de haven van district 11, bezochten ik en mijn mannen Toady’s cafeetje. En daar, achter de bar, stond niemand minder dan Terave. Ik kende Terave nog uit de tijd dat ik stuurman was op het schip van kapitein Fer. In die tijd heerste er een strijd tussen kapitein Fer en kapitein Goomuin. Op een dag kwam een piraat in een roeiboot naar onze boot toe gevaren. Zijn naam was Terave, en hij vertelde ons dat kapitein Goomuin zijn schip had geënterd en de volledige bemanning had uitgemoord. Hij kwam kapitein Fer verzoeken om te helpen in zijn wraakplan. Terave wist waar kapitein Goomuin zich bevond, en zo konden we een aanval plannen. Wat wij echter niet wisten, was dat Terave alles uit zijn duim gezogen had. In werkelijkheid was hij de eerste stuurman van kapitein Goomuin. Kapitein Fer en verschillende andere leden van de bemanning konden het niet navertellen. En nu bleek Terave dus een simpele barman te zijn geworden. Toen hij mij binnen zag komen, herkende hij me direct en probeerde hij te vluchten. Ik heb hem naar de eeuwige jachthavens gestuurd. Heerlijk, die gerechtigheid!”
 
Sushi klapte het boek dicht. Hier had hij niets aan, nog meer verhalen over verraad. Zuchtend stond hij op, en liep hij naar het dek.
 
Ondertussen zaten Adje en Lucoshi op de railing van het schip. T.G had, terwijl hij buiten de grot op wacht stond, een vishengel in elkaar weten te flansen, en Adje en Lucoshi testten deze nu uit. Adje was opgegroeid in district 4, en wist dus een hoop van vissen af. De hengel die T.G gemaakt had was niet bepaald ideaal, maar het was beter dan niets. En daarnaast, vissen was gewoonweg leuk tijdverdrijf. Adje keek toe hoe Lucoshi klungelde met de hengel. Lucoshi was inmiddels weer zo goed als volledig opgeknapt. Het houten been was iets korter dan Lucoshi’s eigen been, waardoor hij nu constant mank liep en zo mogelijk nog onhandiger was dan voorheen, maar Lucoshi was positief ingesteld, en wist de hele situatie, die eigenlijk best ernstig was, om te toveren in een soort grappig verhaal. Nadat Lucoshi voor de zoveelste keer gevloekt had dat het niet lukte om iets te vangen, besloot Adje in te grijpen.
“Ik weet het niet hoor vriend, maar misschien helpt het al iets als je de dobber daadwerkelijk in het water laat drijven. Dan trek je meer aan dan alleen vliegende vissen.”
Lucoshi kleurde een beetje rood en liet zijn hengel verder zakken. Adje klopte hem bemoedigend lachend op zijn schouder, en nam nog een slok van de fles rum die ze open hadden getrokken. Hij slaakte een diepe zucht doen de branderige vloeistof door zijn keel gleed, en begon te zingen.
“99 bottles of beer on the wall, 99 bottles of beer. Take one down, pass it around, 98 bottles of beer on the wall...”
 
“T.G, is er al iets te zien?”
T.G schudde zijn hoofd vanuit het kraaiennest, en antwoordde:
“Ik zie in de verte wel wat zeemeeuwen vliegen, maar verder is er helemaal niets!”
Sushi vloekte zacht. Ze waren nu al uren aan het varen, maar nog geen spoor van team Zwart. Of enig ander team.
“96 bottles of beer on the wall, 96 bottles of beer. Take one down, pass it around, 95 bottles of beer on the wall...”
Sushi wendde zich tot Adje en Lucoshi, die aan het vissen waren. Adje kon het gestuntel van Lucoshi niet langer aanzien, en had de hengel overgenomen.
“Willen ze een beetje bijten?”
Adje schudde zijn hoofd, terwijl hij nog een slok van de rum nam.
“Verrassend weinig. Mijn moeder zei altijd “Er zijn meer vissen in de zee”, maar tot nu toe merk ik daar bar weinig van.”
Sushi grinnikte.
“Misschien wordt het dan tijd dat je het opgeeft en weer achter het roer gaat staan, stuurman!”
“Jaja, zo meteen. Laat me nog eventjes genieten van deze rust. 95 bottles of beer on the wall, 95 bottles of beer. Take one down, pass it aro-“
Er klonk een plons; Lucoshi was voorover het water in gevallen. Adje verslikte zich haast van het lachen. Sushi wilde Lucoshi ten hulp schieten, maar T.G was hem voor: vanuit het kraaiennest dook hij de zee in, een sprong van ruim 7 meter hoogte. T.G greep de spartelende Lucoshi onder zijn oksels, terwijl Sushi de roeiboot liet zakken. Een licht bevende Lucoshi stamelde wat bedankjes naar T.G, maar die glimlachte alleen en klom weer terug in het kraaiennest, alsof er niets gebeurd was. Sushi moest denken aan het gesprek dat hij en Lyne aan het begin van de Hongerspelen gevoerd had, toen hij T.G had afgeschreven als slachtvoer. Misschien had hij zich vergist. Sushi richtte zich tot Lucoshi.
“Gaat het?”
Lucoshi was inmiddels van de schrik bekomen en lachte.
“Ik vond het wel lekker weer om even te gaan zwemmen. Niets aan de hand!”
Sushi schudde glimlachend zijn hoofd. Hij had zomaar een rare bemanning bij elkaar geraapt.
“94 bottles of beer on the wall, 94 bottles of beer. Take one down, pass it around, 93 bottles of-”
“Hou je kop Adje. Kapitein, ik zie het schip van team Wit op bakboord!”
 

Lennard was niet bepaald tevreden. Sterker nog, hij was ronduit ontevreden. Eerst vermoordde BLF Pokéfan, hun eigen teamgenoot en een van hun sterkste vechters, en dan nu de muiterij op Tuffie, een hele bekwame en aardige leider. En nu zat Lennard dus opgescheept met twee waardeloze vrouwen en die verschrikkelijke homo. Nee, hij was niet tevreden. Ontevreden luisterde hij dus naar het gesprek dat BLF, Selletje en jeanne, zijn nieuwe kapitein, voerden. Het ging over het schip van team Zilver, dat steeds dichterbij kwam gevaren.
“Dat is allemaal heel leuk Jeanne, maar ik heb, like, écht geen zin om wéér te vechten. Ik ben doodop!”
“We hoeven toch ook niet te vechten? We geven ze gewoon wat bruikbare informatie!”
BLF rolde zijn ogen.
“Darling, denk je nu echt dat die guys daar hetzelfde over denken? Die denken gewoon “Wtf bitch, jij bent de vijand.” En ik heb dus echt geen zin om nu al dood te gaan.”
Een sluwe glimlach verscheen op Jeanne’s gezicht.
“In dat geval sturen we Lennard gewoon als boodschapper!”
Drie paar ogen richtten zich op de sterke stuurman. Lennard haalde zijn schouders op.
“Goed, dat is dus afgesproken. Lennard, jij gaat naar het schip van team Zilver. Als ze aanvallen, heb jij het meeste kans om te overleven. En zo niet, dan kunnen we jou het beste missen.”
Lennard moest zich bedwingen om Jeanne niet ter plekke te wurgen, maar hij hield zich in. Als hij dat deed, was hij geen haar beter dan de drie verschrikkelijke personen die zich zijn team noemden. In plaats daravan sprong hij over de rand van het schip, en begon te zwemmen.
 
“Lennard, wat doe je nou? Je gaat de verkeerde kant op idioot!”
BLF sloeg zichzelf voor zijn hoofd.
“Die asshole gaat er vandoor!”
Jeanne richtte zich tot Sellejte.
“Waar wacht je op? Schiet hem neer!”
Selletje rolde met haar ogen en klom uiterst langzaam het kraaiennest in. Tegen de tijd dat ze haar boog gespannen had, was Lennard al uit het zicht verdwenen.
“Kutzooi. Nouja, dan zullen we toch zelf maar naar team Zilver moeten gaan.”
BLF vloekte zachtjes terwijl Jeanne plaatsnam achter het stuur.
 
“Niet schieten! We willen jullie kapitein spreken!”
Bedachtzaam liet T.G zijn boog een stukje zakken. Sushi liep behoedzaam dichterbij.
“Jullie zijn toch team Wit? Waar is Tuffie, jullie leider?”
Een smalle jongen die volgens Sushi BLF heette grinnikte. Het meisje dat hen had aangesproken en dat hij herkende als Jeanne, antwoorde:
“We hebben Tuffie helaas verloren. Hij is gedood door Dokter Leeuw!”
Sushi schrok licht van dat nieuws. Tuffie was een van de sterkste vechters in de Arena. Als Leeuw hém al te grazen kon nemen, wat had hij dan in godsnaam met Lyne gedaan?
“Het spijt me om dat te horen. Maar waarmee kunnen wij jullie helpen?”
Sushi dacht de mondhoeken van jeanne eventjes te zien stuiptrekken, maar vervolgens zei ze met een strak gezicht:
“Tijdens onze ontmoeting met team Zwart zag ik dat zij een van jullie teamgenoten gevangen hebben genomen. Lyne heet ze toch?”
Sushi’s hart maakte een sprongetje. Lyne leefde nog!
“Wat is er met haar?”
“Wij weten waar team Zwart zich nu bevindt. Jullie kunnen haar redden.”
Sushi kon zijn oren haast niet geloven. Als het waar was wat ze zeiden, dan was Lyne nog voor het eind van de dag weer terug! Toch zat iets hem nog niet helemaal lekker.
“En wat willen jullie daarvoor terug?”
Jeanne haalde haar schouders op.
“Niets. Ik hoef geen verbond ofzo. De volgende keer dat we elkaar tegenkomen zijn we gewoon weer vijanden. We willen gewoon wraak op Dokter Leeuw, vanwege de moord op Tuffie.”
Na die woorden besefte Sushi zich ineens waarom het niet goed aanvoelde. Hij moest denken aan het verhaal van zijn vader, over de verrader Terave.
Jeanne werd ongeduldig.
“Waar wacht je nog op? Wil je weten waar team Zwart is?”
Sushi zat in dubio. Aan de ene kant wilde hij Lyne natuurlijk zo snel mogelijk redden. Maar wat als dit een valstrik was, net als in het verhaal van zijn vader? Dan bracht hij zijn hele team in gevaar! Uiteindelijk nam hij een besluit.
“Ja. Ja, vertel me waar ze zijn!”
 
Even later voer het schip van team Zilver richting het noorden. Het zat Sushi nog steeds niet helemaal lekker, maar hij probeerde het uit zijn hoofd te zetten. Ze zouden Lyne redden. Dat was het enige dat telde. De rest van het team leek in een opperbeste stemming te zijn nu het erop leek dat alles voor de wind ging, en Sushi wilde hun humeur niet verpesten vanwege zijn twijfels.
“78 bottles of beer on the wall, 78 bottles of beer. Take one down, pass it around, 77 bottles of beer on the wall...”
 

Ondertussen had Lennard na een lange zwemtocht eindelijk land bereikt. Uitgeput hees hij zichzelf de kust op. Voor zich zag hij een gigantisch regenwoud. Met een laatste blik achterom liep Lennard het woud in. Hij was niet bepaald blij met het feit dat hij er nu alleen vor stond, maar alles was beter dan nog langer met die vreselijke mensen opgescheept te zitten. Dan was hij alleen nog beter af. Nu eerst maar even uitrusten; de zwemtocht was vermoeiend geweest, en Lennard was bek af. Net toen hij een grote rots had gevonden om tegenaan te liggen, hoorde hij een zoemend geluid. Een pijl zoefde langs Lennard’s hoofd, en belandde in een boom vlak achter hem. Geschrokken keek Lennard omhoog, en zag daar Necrodeus, een van de tributen van team Goud, gewapend met een pijl en boog…

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

23 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 12 maa 2015, 06:09

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
De ochtendgloed aan de oostelijke horizon verdrijft langzamerhand de duisternis van de nacht. Na een relaxte slaap doet Necrodeus zijn ogen weer open. Hij had zichzelf genesteld in een brede boom met een V-vorm in de stam waar hij makkelijk in kon slapen. Gapend rekt hij zich uit. Als merkt dat zijn schaakbord van zijn schoot dreigt te glijden is hij meteen klaarwakker en ruimt zijn boeltje gauw op. Hij had de avond daarvoor talloze potjes schaak met zichzelf zitten spelen, zoals hij thuis wel vaker deed. Andere mensen vonden dat natuurlijk raar, maar dat kon hem geen bal schelen. Hij ervoer de activiteit altijd als een vorm van onderzoek, als een uitbuiting van de strategische geest. Het eindeloze scala aan mogelijkheden en verschillende strategieën die ieder schaakpotje met zich meebrachten bleven hem fascineren. Zo had hij dat ook voor deze Hongerspelen gedaan: aan iedere noemenswaardige tribuut had hij voor zijn gemak een bepaald schaakstuk gekoppeld. Die methode helpt hem op zijn tegenstanders beter in te schatten. Dokter Leeuw is bijvoorbeeld een koningin: sterk, dreigend en altijd op de loer. Precies zoals een koningin, die zowel recht als diagonaal kan bewegen en grote afstanden kan afleggen. Sushi van Team Zilver is een loper: iemand die nooit voor de meest voorspelbare optie zal kiezen (rechtuit gaan) maar altijd subtielere route zal nemen (diagonaal gaan), op die manier achter de linies van de vijand komt en dan pas toeslaat. Infiltratie zou voor hem een gangbare tactiek zijn. Over Leticia is Necrodeus nog steeds niet helemaal zeker. Ze is zeer lenig en behendig en heeft daardoor de kracht van een koningin, maar ze is een hopeloze leidster. Ze heeft dus de potentie van een koningin, maar door haar gebrek aan strategie wordt die potentie niet uitgebuit. Met andere woorden: ze is een incompetente koningin. Uiteindelijk draait alles bij schaken immers om strategie.

Tevreden komt Necrodeus overeind. Wat vind hij het fijn om alleen te zijn. Geen gezeur aan zijn hoofd, geen rekening hoeven houden met andere mensen, gewoon heerlijk doen waar hij zelf zin in heeft. Als hij zich met een liaan naar de grond wil laten zakken merkt hij echter dat hij niet meer alleen is: Lennard van Team Wit staat bij een rots in de buurt van zijn boom. Er verschijnt een grijns op Necrodeus’ gezicht. Nu kan hij zijn vaardigheden eindelijk eens goed uittesten. Hij legt een pijl op zijn boog en schiet deze rakelings langs Lennard’s hoofd. Lennard kijkt verstoord op. ‘Hallo daar!’ roept Necrodeus nonchalant. ‘Ben je klaar voor een spelletje?’ Hij laat zich via een liaan naar beneden glijden, met zijn pijl en boog op zijn rug. Dit gaat vast en zeker leuk worden.

Lennard kijkt Necrodeus achterdochtig aan. Dankzij het kostuum herkent hij hem als een tribuut van Team Goud, maar hij is zo te zien alleen. Hij vraagt zich af of Necrodeus misschien net als hij vanwege onvrede over zijn team alleen eropuit is gegaan. In dat geval zouden ze min of meer lotgenoten zijn, en daar lijkt het ook op. Maar de grijns op Necrodeus’ gezicht vertelt Lennard dat de persoon tegenover hem weinig goeds van plan is. Zo subtiel mogelijk brengt hij zijn hand daar zijn broekzak, waar hij zijn mes in verborgen had. Hetzelfde mes dat hij voor zijn vertrek bij Team Wit stiekem van Jeanne had afgepakt. Een slim trucje dat hij nog kende uit zijn criminele jeugd. Ze had niets door. Ergens vind Lennard het jammer dat hij niet kan zien hoe zijn achterlijke teamgenoten zullen reageren als ze ontdekken dat ze hun mes kwijt zijn, maar dat doet er nu niet toe. Nu moet hij het mes gebruiken om Necrodeus een kopje kleiner te maken. Hij weet niet zoveel van hem, maar aan zijn smalle postuur te zien zou het een makkelijk karweitje worden. Een mooi proefkonijn voor zijn wapen.

Necrodeus onderzoekt Lennard van top tot teen. Hij is groot, sterk en zo te zien vrij zeker van zichzelf. Iemand die in gevechten vooral op zijn eigen kracht rekent . Dat is de voorspelbare weg. Necrodeus weet het zeker: Lennard is een toren. Daar moet hij op in zien te spelen. Torens denken in voorspelbare termen (rechtuit gaan), dus dat komt voor hem goed uit. In teamverband nam Necrodeus meestal de positie in van de koning, maar individueel ziet hij zichzelf liever als een paard. Hij is niet al te sterk, maar hij beschikt wel over de albekende paardensprong: een sprong die hoog genoeg is om over zijn tegenstander heen te springen en zo figuurlijk een voorsprong kan krijgen. Nu kan hij natuurlijk niet letterlijk zo hoog springen, maar het gaat om de cruciale stap die hij zijn tegenstander vooruit is. Net als het paard dat over zijn tegenstander heen springt om zichzelf te in veiligheid te brengen of om uit onverwachte hoek een aanval te doen. Het behalen van die voorsprong is zijn specialiteit. In Necrodeus’ geval is die voorsprong de pijl die hij stiekem in zijn mauw verborgen heeft. Die kan hij gebruiken als zijn opponent hem dadelijk aanvalt. Maar dan moet hij die aanval wel eerst uitlokken. Hij gooit de boog die hij daarnet op Lennard richtte op de grond. Daarna gooit hij zijn pijlenkoker er achteraan. Lennard fronst zijn wenkbrauwen. ‘Ik weet wat je denkt,’ reageert Necrodeus. ‘Maar ik hou wel van een beetje uitdaging. Kom op, laat zien waar je van gemaakt bent.’ Necrodeus ziet de verwarde uitdrukking op Lennards gezicht en grijnst. Hij heeft zijn plannetje niet door. Vervolgens worden Lennard’s mondhoeken ook in een subtiele grijns getrokken. Dat is nog beter, denkt Necrodeus. Hij vermoed niets en ziet zijn kans schoon. Precies zoals hij voorspeld had. En warempel: in een fractie van een seconde stormt Lennard recht naar voren met zijn mes in de aanslag. Necrodeus reageert snel en ontwijkt de zwaai van Lennard’s arm door eronderdoor te duiken. Nu bevind hij zich schuin achter hem. Precies in de aanvalszone van een paard. In een oogwenk trekt hij de pijl uit zijn mauw en haalt ermee uit. Lennard wil zich net omdraaien, maar het is al te laat: de pijl boort zich recht in zijn hals. Met een rochelende pijnkreet braakt hij een klodder bloed op zakt hij op zijn knieën. Necrodeus gaat triomfantelijk voor hem staan. Hij legt een hand op zijn schouder en brengt zijn hoofd dichtbij die van hem. ‘Schaakmat,’ fluistert hij krachtig in zijn oor. Lennard werpt Necrodeus nog één laatste, hatelijke blik toe, die zijn frons met een brede grijns beantwoordt. Daarna valt hij met een luide plof om, gevolgd door een kanonschot. Lennard is dood.

Necrodeus is tevreden met het resultaat. Lennard was fysiek ongetwijfeld sterker dat hij, maar uiteindelijk was het zijn strategische capaciteit die hem zijn tegenstander hielp overwinnen. Met intelligentie bereik je meer dan met spieren, en het feit dat Lennard zich dat niet realiseerde is precies wat hem het leven heeft gekost. Necrodeus ervaart zijn snelle overwinning op Lennard als een bewijs van het nut van zijn schaakervaring op het slagveld, en met die ervaring zou hij waarschijnlijk nog wel veel meer tributen kunnen verslaan. Hij raapt het mes van Lennard op. Een mooi, stevig en zuiver mes. Meteen klimt hij weer terug in zijn boom en begint wat takken af te hakken. Daarmee zal hij later met behulp van wat lianen een vlot in elkaar zetten, zodat hij deze dichtbegroeide tropische hel kan verlaten.  Zijn ambachtskwaliteiten zijn niet zo verfijnd als die van WM uit zijn oude team, maar hij kent in ieder geval de basis. Hij snijdt nog een paar lianen af, en als hij vind dat hij genoeg materiaal heeft verzameld klimt hij weer naar beneden om alles af te werken. Hij bewerkt zijn takken tot planken en maakt een geïmproviseerde roeispaan uit het hout van de stam. Met een diepe, genotvolle ademhaling snuift hij wat boslucht op terwijl door het bladerdak heen de eerste zonnestralen van de dag zichtbaar worden. De Hongerspelen zijn zo slecht nog niet.

Met een langgerekte gaap wordt WM wakker. De flauwe grappen die hem direct in de oren klinken vertellen hem dat Fisico al wakker is. Zodoende besluit hij om zelf ook maar op te staan en naar het dek te gaan, waar Fisico zich inderdaad al bevindt. Leticia hangt in de netten van het schip. ‘Wat is het plan, kapitein?’ vraagt WM. Leticia kijkt naar de oostelijke horizon, waar de zon net boven uit is gestegen. ‘Breng het schip in gereedheid. We gaan op rooftocht.’ Nog steeds is WM er niet helemaal zeker van of Leticia een knop heeft omgezet, maar de vastberadenheid in haar stem geeft in ieder geval goede hoop. Hij loopt naar het anker toe en trekt het zware stuk ijzer weer aan boord. Leticia laat zich op sierlijke wijze uit de netten vallen en landt probleemloos op het dek. Fisico neemt weer zijn vertrouwde plekje op de mast in en WM gaat aan het roer staan, terwijl Leticia de zeilen hijst. Team Goud is herladen en weer op pad.

Profiel bekijken

24 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 20 maa 2015, 01:46

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Enigszins gedeprimeerd haalde Dokter Leeuw het zwaard uit het lichaam van Tuffie. “Het is toch prima zo?”, vroeg Para, die duidelijk onbegrip toonde. “Nee. Het is pijnlijk, maar de dood van Tuffie was deel van een spel wat Team Wit speelde. In feite zijn wij niks verder.”, antwoordde Leeuw. Bezorgd keek hij naar zijn teamgenoten. Hitomi had een paar kleine sneetjes, die toch pijn leken te doen. Para had een flinke tik gekregen van BLF, naar het scheen. Eenmaal op het schip liep Team Zwart na hoe het hele gevecht gelopen was. “Para, als eerste. Ik had eigenlijk wel verwacht dat jij BLF aan kon. Wat was dat nou?” “Die kerel heeft een soort van bizarre ontwijkvaardigheden! Hij doet danspasjes, pirouettes, vreemde manoeuvres, er valt serieus niet te vechten met dat ventje!”. “Para, jij weet vast veel af van ballet en rare dansjes, jij zou dat als de beste moeten snappen!”, zei Hitomi scherp. Para gaf een geïrriteerde blik. “Probleem blijft dan wel dat ik hem moeilijk kan neerschieten. Als hij zo lichtvoetig is als Para hem omschrijft, kan het doden van BLF nog lastig worden.”, merkte DL op. “Is hij echt zo gevaarlijk dat we hem als prioriteit moeten zien? Hij komt totaal niet dreigend over.”, voegde zij hier aan toe. “Absoluut. BLF werkt nauw samen met Jeanne en was grotendeels verantwoordelijk voor de moord op Tosti, naar wat ik weet.”, zei Hitomi. “Weet iemand nog zijn teamgenoot uit District 1?” Lyne besloot maar te reageren. “Oshi”. Dokter Leeuw keek kwaad naar haar. “Ik heb je gezegd dat, wanneer jou niks gevraagd wordt, jij je kop moet houden.” “Maar…” “Ik zei, KOP HOUDEN!”. Dokter Leeuw stormde op Lyne af en gaf haar weer een flinke trap. Lyne probeerde haar tranen te verbergen. Leeuw, nog gewond van zijn gevecht met Tuffie, leek geen enkele moeite te hebben om weer terug te gaan naar zijn oude praktijken. Hitomi, die een band had opgebouwd met Lyne, kon het allang niet meer aan zien. Zelfs Para begon op te merken dat het gedrag van Leeuw echt niet klopte. Dark Lisa leek als enige goedkeurend te kijken. Leek, want in werkelijkheid vertrok ze haar gezicht bij iedere klap die Lyne ontving.

Geërgerd voegde Leeuw zich weer toe bij zijn team. “Pfff, wat denkt zij wel. Mijn halve oor is er af en blijkbaar denkt zij gelijk dat ze nu de koningin van de arena is.” Iedereen keek hem geschokt aan, totdat Lisa besloot terug te gaan naar het onderwerp. “Als Oshi inderdaad de districtsgenoot is van Lyne kunnen we hem nog gebruiken. Team Zilver is vast op zoek naar ons voor Lyne.” Hitomi besloot op te komen voor haar vriendin. “Als dat zo is kunnen we eventueel Lyne ruilen voor Oshi. Wedden dat ze daar geen nee tegen zeggen?” Leeuw leek er over na te denken. “Hij is inderdaad waardevoller voor ons dan dat Lyne nu is… Vroeg of laat gaat BLF voor problemen zorgen. Ik ben met het plan eens. We gaan op zoek naar Team Zilver en dwingen ze om te ruilen. Een gevecht zullen ze vast ontwijken. Team Zilver heeft geen sterke vechters en wij hebben gewoon veel betere wapens. Iedereen voor?” Iedereen stak zijn hand omhoog. “Best. Jullie kunnen uitrusten.”

Hitomi stapte gelijk naar Lyne toe. “Zo, ’t is gelukt, je blijft leven en gaat terug naar je eigen team. Tevreden?” Lyne reageerde geërgerd. “Nee! Team Zilver gaat daar nooit mee akkoord!” “Hoezo? Je hebt toch goede banden met hun captain? Waarschijnlijk geven ze Oshi wel voor jou op.” “Nee, je begrijpt het niet.” Lyne barstte in tranen uit. “Wat is het probleem dan?” “Ik heb aan het begin de belofte gemaakt dat ik zou spioneren bij Team Zwart, als extra teamgenoot, om Dokter Leeuw uit te schakelen.” “Wat? Maak je een grapje?” “Nee, het was een plan met Sushi. Ik dacht er niet over na, vertrouwde Sushi blindelings en… en… Ik wist niet dat hij mij zo zou gaan…” Lyne kreeg haar zin niet meer afgemaakt. Hitomi zat in een tweestrijd. Moest ze Lyne, een van haar weinige vriendinnen in de Arena helpen? Immers, de enige twee van Team Zwart die ze mocht, Tosti en UNF, waren al overleden. Aan de andere kant, Lyne heeft het aan haar zelf te danken. In eerste instantie moest ze maar neutraal blijven. “Gingen jullie daarom ook met zijn tweeën naar de Hoorn? Liet je je daarom ook zo makkelijk gevangen nemen door Leeuw?”. Lyne knikte. Hitomi gaf een diepe zucht. “Luister… ik vind dat je enorm stom bezig bent geweest… Maar aan de andere kant, je bent mijn enige vriendin in de Arena. Aangezien ik nogal afgesloten van mijn district ben opgevoed heb ik sowieso bijna geen echte vriendinnen gehad. Ik heb het echt super moeilijk en ik mis mijn ouders, ik mis Ulysses, ik mis mijn kleine zusje en… nou ja, jij bent tot nu toe het enige lichtpuntje in de Arena.” Lyne keek haar hoopvol aan. “Dus… je blijft mij steunen?” Hitomi, ondertussen ook in tranen, knikte. “Omdat je mijn vriendin bent.”. Allebei in tranen omhelsden zij elkaar. In hun korte tijd in de Arena hadden ze al samen een vriendschap opgebouwd, die niet te vernietigen leek. Alle opgekropte emoties kwamen er uit. Totdat Hitomi ineens gekuch hoorde. Niet van Lyne. Het was Dark Lisa. Haar blik stond op onweer.

“Lisa, ik…” “Bespaar je mijn smoesjes. Ik heb alles afgeluisterd. Leeuw komt hiervan te weten, Hitomi. Ik tolereer geen verraders in mijn team.” Hitomi was in afschuw. “WACHT. Lisa. Dit kan toch niet? Jij accepteert toch ook niet dat Lyne hier kapotgeslagen wordt door Leeuw? Als vrouw zou je moeten snappen hoe vernederend dat voelt!”, zei Hitomi enorm dramatisch. “Het is haar verdiende loon geweest. Moet ze haar kankerbek maar dicht houden.” Hitomi, geschokt van de scheldwoorden die Lisa opzette, probeerde het nogmaals. “Kom op, je kan toch niet verwachten dat een meisje een hele Spelen lang het gaat accepteren om vernederd te worden door een of andere machtsbeluste man. Iets van respect zou je…” Ineens gaf Lisa een stamp. Woest draaide zij zich om. “O aw wat jammer! Arme Lyne krijgt af en toe een boehoe van de grote boze leider! Wat zielig!” Ineens merkten Hitomi en Lyne op dat Dark Lisa er persoonlijk mee zat. “Lisa, is er iets…” “Meisje…”. Ze kwam dreigend naar Lyne toe. “Ik zit al jarenlang in het leger van de Rebellen. De afgelopen vier jaar van mijn leven ben ik, tegen mijn wil in, een wapen geweest. Ik heb honderden mensen doodgeschoten. Iedere keer dat ik iets fout deed, iedere godverdomme keer kreeg ik lijfstraffen, of werd mij verteld wat er mis met mij was.” Lisa’s dreigende blik en gigantische lengte zorgden ervoor dat Lyne lijkbleek werd. “En wat kreeg ik voor de dank? Na een paar jaar hoorde ik ineens dat ik betrapt was door het Kapitool en dat ik ingeloot zou worden voor de Hongerspelen. Ik was niet meer te redden volgens de nieuwe leidster van de Rebellen” Hitomi schrok van het verhaal. “En jij…” Lisa keerde zich tot Hitomi. “Jij hebt je hele leven in een groot huis gewoond he? Altijd lekker verwend door pappie en mammie, altijd luxe gehad, nooit te klagen. En nu lekker janken dat je je vriendje mist. Weet je hoe het was in het leger? Ik zat in een kamer van 7 vierkante meter met nog twee anderen, ik had geen luxe, geen vrijheid. Het was een Hel! Wil je eens weten hoe dat is?” Hitomi barstte in tranen uit.

In het kleine kamertje op het schip zaten ze daar de drie dames. Eentje was woest en stond op het punt om iedereen te vermoorden, de tweede was keihard aan het huilen en de derde was lijkbleek. De tikkende tijdbom die Dark Lisa heet was gebarsten. Lyne probeerde Hitomi nog te troosten. “Hitomi, ik…” Maar Hitomi leek ontroostbaar. Het was op dat moment dat Lisa zelf in tranen uitbarstte. Lyne keek haar verbaasd aan. “Lisa…” “Ik weet niet… Het is gewoon…” Hitomi leek het ook op te merken. “Lisa, ik weet niet wat er precies is gebeurd. Maar je wil toch niet dat iemand hetzelfde meemaakt als Lyne?” “En toch laat ik het hier gebeuren. Ik dacht gewoon, Leeuw geeft mij wel positieve aandacht. Ik was alleen nog daarop aan het letten.” “Lisa, ik weet niet of ik het moet vragen, maar waarom ben je ooit bij het leger van de Rebellen gegaan?” Lisa, volledig aan het snikken, was duidelijk aan het twijfelen of ze zich moest verantwoorden aan het tweetal. Maar, na haar gedrag eerder, leek ze te voelen dat ze hen iets verschuldigd was. “Oke, het is dus zo. Ik mag het allemaal niet precies vertellen, als ik steun wil, maar goed. De rebellen wilden mij al langer in hun leger hebben. Ik kom uit district 6. Ik heb daar op die rare school gezeten, waar ook gekken als Flappie, Nickmariourbanus en Tuffie op hebben gezeten. Ik had een keer een korte dag, en toen ik thuis kwam…” Lisa leek enorm veel moeite met het zeggen er van te hebben. “Een paar onherkenbare gasten waren mijn huis binnengedrongen. Mijn vader, moeder en twee zusjes hadden ze vastgebonden. Het was mijn laatste waarschuwing om bij het leger te gaan. Mijn ouders zeiden dat ik het niet moest doen, en ik deed het niet, en toen schoot een van die mannen… mama…” Hitomi en Lyne keken elkaar geschokt aan. “Ik wilde niet dat papa en mijn zusjes dood zouden gaan, dus ik ben bij het leger gegaan. Zoveel is mijn leven niet waard. Lisa keek weg. Hitomi was al tijden nieuwsgierig wat er achter het mysterieuze van Lisa zat, maar het verhaal horen heeft haar niet veel blijer gemaakt. Ze legde haar hand op de schouder van Lisa (waar ze voor op haar tenen moest staan). “Lisa, als je de Spelen wint… dan ben je er van af. Dan kan je een nieuw leven starten. Vanaf nu ben je veilig.” Lisa pinkte een traantje weg. “Maar wat als…” “Niks te wat als. We zijn een team. We gaan samen de arena uit.” Lisa, van slag door die worden, omhelsde Hitomi emotioneel. Even keek ze naar Lyne, en ook zei werd ineens deel van een groepsknuffel. “Sexy! Kan ik deze chicks joinen!”, hoorden ze ineens. Het was Para, vanuit de deur. “Para, hoe lang sta jij hier al?” “Al lang genoeg om de hele show mee te krijgen!” De dames moesten lachen. “Leeuw zoekt jullie. Kleine groepsbespreking. Neem Lyne mee”, zei hij serieuzer.

Het vijftal ontmoette elkaar op het dek. Leeuw keek boos naar Lyne. “Waarom is zij niet vastgebonden?” Hitomi leek te willen reageren, maar Leeuw trok zijn eigen conclusies. “Ugh, dat wijf probeert zich los te binden!”. Weer ging hij op Lyne af, en weer gaf hij een paar flinke klappen. Ze schreeuwde het uit van de pijn, maar waar ze hoopte op steun van Hitomi of Lisa, kreeg ze het niet. Was het moment van er net dan niks waard geweest? Terwijl ze op de grond lag, kermend van de pijn, ging Leeuw verder met zijn verhaal. Hij bood duidelijk geen aandacht aan haar, en keerde Lyne de rug toe. Ze was nog steeds niet vastgebonden, maar wat kon ze nou doen? Ze had immers geen wapens. Ineens zag ze iets glimmend in haar ooghoek. Het was een mes. Ze had de kans om Leeuw aan te vallen. Wie had dat daar neergelegd? Gewaardeerd zou het niet worden, als ze Leeuw zou vermoorden. Het zou waarschijnlijk haar eigen dood betekenen. Maar ineens voelde Lyne het. Een intense woede. Een intense woede voor wat Leeuw haar had aangedaan. Ineens had ze zichzelf niet meer onder controle. Ze negeerde de pijn volledig, pakte het mes, en rende op Leeuw af. Hij had het niet in de gaten, en ineens stak ze Leeuw in de rug. En nogmaals. En nogmaals. Als een complete psychopaat was ze Leeuw in zijn rug aan het steken. Iedereen keek geschokt toe. Leeuw bulderde het van de pijn. Maar het was gebeurd. Lyne kwam weer tot rust. Ze keek voor zich. Het lichaam van de o zo gevreesde Dokter Leeuw lag voor haar neus. Het bijpassende kanonschot klonk. Het was afgelopen. Ze had Dokter Leeuw vermoord.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

25 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 23 maa 2015, 13:48

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Leticia staarde voor zich uit. Woeste golven woekerde over het water. Een groepje zeemeeuwen zwermde hoog boven de oppervlakte. Leticia zuchtte. Ze wist hoe de zeemeeuwen zich voelde: cirkelend boven die oneindige zee, opzoek naar een prooi. Om te eten. Om te overleven. Zij deed nu precies hetzelfde. Ze had tegen WM gezegd dat ze op rooftocht gingen. Mooie woorden, maar kon ze die waarmaken? De Arena leek eindeloos groot te zijn, en buiten hun confrontatie met team Zwart waren ze nog geen andere teams tegen gekomen. Hoe moesten ze op rooftocht gaan als er niets te roven viel? Alsof de goden haar gehoord hadden, klonk er plots een kreet uit het kraaiennest.
“Ik zie ik zie wat jij niet ziet en het is zilver!”
Opgewonden sprong Leticia overeind. Daar, recht vooruit, voer een schip met zilveren masten. Een brede glimlach kwam op haar gezicht. Het was showtime!
 
De sfeer op het schip van team Zilver was gemoedelijk. Adje stond fluitend achter het roer, T.G tuurde vanuit het kraaiennest geconcentreerd over het water en Sushi en Lucoshi zaten samen gebogen over een groot stuk papier. Ze probeerden zo goed en zo kwaad mogelijk de Arena in kaart te brengen.
“Goed, de Hoorn bevindt zich volgens mij precies in het midden. Wij zijn richting het Noordwesten gegaan, daar bevond zich de grot met de Kraken. Weten we verder nog iets?”
Sushi peinsde.
“Volgens team Wit bevind team Zwart zich in het Noordoosten, bij een zanderig strand. En ze wezen richting het Noorden, wat betekend dat wij na ons rendez-vous met de Kraken richting het Zuidoosten gevaren zijn.”
Lucoshi knikte.
“Het is alleen de vraag of team Wit te vertrouwen is.”
Sushi keek Lucoshi verbaasd aan. Zijn gedachten gingen direct terug naar het verhaal van zijn vader. Was het een valstrik?
“Hoe bedoel je? Denk je dat ze gelogen hebben?”
Lucoshi haalde zijn schouders op.
“Ik ken BLF vaag uit mijn district. Hij is, zeg maar, een manipulatieve bitch.”
Sushi kon zijn lachen niet inhouden bij het horen van die bewoording. Lucoshi grijnsde ook.
“Hij danst al 3 jaar bij het nationaal ballet. Daar kom je niet zomaar binnen als 15 jarige. Die jongen weet hoe hij mensen moet gebruiken. Over de rest van team Wit weet ik niets.”
Sushi knikte bedenkelijk. Hij wist ook niets van de andere leden van team Wit af. Of van team Zwart of Goud. De enige die hij kende was Lyne.
“Adje, T.G, kunnen jullie even komen?”
Adje kwam er direct aan, maar T.G twijfelde even.
“Weet je het zeker? We liggen op open zee, stel dat we worden aangevallen?”
“We zijn al uren niemand tegen gekomen. Ik denk dat het wel veilig is.”
T.G keek nog 1 keer wantrouwend over zijn schouder, maar kwam vervolgens toch uit het kraaiennest gekropen.
“Wat is er?”
“Ik besefte me net ineens dat ik nog helemaal niet gevraagd heb wie jullie districtgenoten zijn. Die informatie kan bruikbaar zijn!”
T.G haalde zijn schouders op.
“Ik kom uit hetzelfde district als Lennard van team Wit. Hij is een grote, sterke tribuut, maar toen we team Wit tegenkwamen was hij nergens te bekennen, dus ik vermoed dat hij het niet overleefd heeft.”
Sushi knikte, en wendde zicht tot Adje.
“En jij?”
Adje glimlachte.
“Officieel is mijn districtgenoot Dokter Leeuw, die ik eigenlijk nauwelijks ken. Maar voordat we naar district 2 verhuisde, woonde ik in district 4. Daar komen Tuffie en Leticia vandaan.”
Lucoshi’s mond viel open.
“Dus jij kent alle leiders van de andere teams? Dat is ook toevallig!”
Adje haalde zijn schouders op.
“Het zegt vrij weinig. Waarschijnlijk wisten de spelmakers niet eens dat ik van oorsprong niet uit district 2 kom.”
Maar Sushi was het daar niet mee eens. Deze informatie kon bruikbaar zijn.
“Vertel wat meer over ze!”
Adje dacht diep na.
“Tuffie is sterk, en een charismatische type, maar hij is dus al dood. Dokter Leeuw is een typische beroepstribuut, die getraind is voor de Hongerspelen. Leticia ken ik persoonlijk niet, maar ik weet dat ze werkt als visvangster. De dolfijnenrijder noemt men haar.”
 
 “Dus, hoe pakken we het aan?”
Leticia moest haar lachen inhouden. Vanaf het moment dat Fisico het schip van team Zilver gespot had, leek hij niet meer te houden. Die jongen was een grote brok vechtlust. Maar dat was ook meteen het probleem: een goede roofoverval moest subtiel gaan, haast zonder dat de tegenstander merkt dat je er ooit geweest bent. Dat zou met WM niet lukken, en met Fisico al helemaal niet. Voorzichtig stelde Leticia dus haar plan voor.
“Herinneren jullie je nog wat er bij de Hoorn gebeurd is? Doordat ik toen alleen ben gegaan, heb ik een flinke buit binnen kunnen halen. Ik dacht-“
WM’s gezicht vertrok. Hij wist al precies wat er ging komen.
“Je wilt alleen gaan? Alweer!? Ben je gek geworden?”
Leticia zuchtte. Zou ze dit gesprek nu echt iedere keer opnieuw moeten voeren?
“Het is onze beste optie! Met de hulp van Banzai ben ik er sneller dan jullie er ooit zullen kunnen komen, en daarnaast: als we met z’n allen gaan, staat ons schip leeg!”
Leticia hoopte dat ze WM hiermee overtuigd had, maar uiteraard was het tegendeel waar.
“We kunnen er toch gewoon naartoe varen? Gewoon vechten! We zijn sterk genoeg, dat hebben we toch wel bewezen?”
“Wanneer hebben we dat precies bewezen? Toen jullie in gevecht waren met team Zwart, en Lazerstraal gedood werd? We weten niet eens met hoeveel man team Zilver is. Stel dat ze daar met vijf of zes personen staan, dat winnen we nooit!”
WM wilde er weer tegenin gaan, maar Fisico kwam tussenbeide.
“Ik denk dat Leticia gelijk heeft WM. Laat haar naar team Zilver gaan, dan blijven wij gezellig hier!”
WM’s gezicht vertrok zo mogelijk nog meer, en Leticia kon een glimlach niet onderdrukken. Ze liep naar de railing van het schip, en floot op haar vingers. Vrolijk kwetterend kwam Banzai de dolfijn uit het water tevoorschijn. Leticia wendde zich nog even tot haar teamgenoten.
“Ben niet ongerust, voor je het weet ben ik terug. Mét een goede buit.”
Ze wilde over de railing klimmen, maar besloot zich eerst nog even tot een chagrijnig kijkende WM te wenden. Ze boog zich naar hem toe en fluisterde in zijn oor:
“Ik weet dat hij irritant kan zijn, maar probeer hem alsjeblieft niet te vermoorden.”
Leticia dacht even een kleine glimlach op WM’s gezicht te zien, en vlak voordat ze het water in wilde springen, zou ze zweren dat ze achter zich zijn stem hoorde fluisteren:
“Doe voorzichtig!”
Met een plons liet Leticia zich in het water vallen. Banzai kwam direct naar haar toe gezwommen, en ging liefkozend met zijn snuit langs haar gezicht. Leticia aaide de dolfijn, en beklom zijn rug.
“Yip yip, Banzai!”
 
Lucoshi schaterde van het lachen, Sushi grijnsde breed en zelfs T.G kon een glimlach niet onderdrukken. Adje, die haast tranen in zijn ogen had van het lachen, vervolgde met moeite zijn verhaal.
“En toen kwam ineens haar moeder thuis! Dus ik ben als een gek naar de kledingkast gerend, en-“
Plots onderbrak Adje zijn verhaal. Zijn grijns verstarde.
“Hoorden jullie dat ook?”
Vier paar ogen draaiden richting de kant waar het geluid had geklonken. Sushi stond direct op.
“Mijn hartsvanger ligt nog in mijn kapiteinshut. Ik ga hem halen, voor het geval dat. T.G, klim terug in het kraaiennest en houd je pijl en boog gereed!”
T.G knikte en liep richting het kraaiennest, terwijl Sushi zich naar zijn kajuit haastte. Adje trok zijn mes tevoorschijn, en liep voorzichtig richting de boeg van het schip. Net op het moment dat hij over de railing wilde kijken, sprong een gedaante langs hem het schip op. Met een kreet draaide Adje zich om en zag Leticia over het schip rennen. Lucoshi probeerde haar te tackelen, maar hij bleef met zijn houten poot haken en viel met een enorme smak op zijn gezicht. Met een geweldige behendigheid wist Leticia de voedselvoorraad van team Zilver te bemachtigen. Ze sprong over de vloekende Lucoshi heen, ontweek een pijl die door de lucht zoefde en was bijna bij de railing toen ze plots een stem hoorde schreeuwen.
“Niet de rum! NIET DE RUM!”
Adje wierp zich op Leticia; een appel die ze vast had viel uit haar armen en rolde met een plons in het water. Adje had haar in een stevige houdgreep, en ze voelde het scherpe zilver van zijn mes in haar pols prikken. Met een welgemikt hakje wist ze Adje echter precies tussen zijn benen te raken, en met een hoog pijnkreetje liet hij haar los. Ze bukte eventjes om het mes dat Adje had laten vallen te grijpen, en sprong toen in het water. Terwijl Leticia met haar verzamelde buit richting Banzai zwom, stormde Sushi zijn kajuit uit met de hartsvanger in zijn hand.
“Waar is ze? “
Adje, die nog steeds in elkaar gebukt op de grond zat, wees met een trillende vinger naar de zee. Sushi haastte zich naar de railing, en zag Leticia op de rug van een dolfijn klimmen.
“Yip yip, Banzai!”
Sushi schreeuwde naar boven.
“T.G, nu!”
T.G schoot zijn pijl af. Met een zoef vloog de pijl door de lucht… en raakte doel. Sushi’s nekharen gingen overeind staan toen hij de hoge pijnkreet hoorde die T.G’s slachtoffer maakte. Gewapend sprong hij het water in, klaar om het af te maken. Maar Leticia zag hem niet eens aankomen. Tranen stroomde over haar wangen, terwijl een hevig bloedende Banzai langzaam naar de bodem zakte.
 
Vlak voordat Sushi haar bereikt had, draaide Leticia zich ineens om. Geschrokken trok ze haar bijl. De twee wapens kletsten tegen elkaar. Sushi keek vastberaden, maar de ogen van Leticia spuwden simpelweg vuur. Ze wilde kostte wat kost Banzai wreken. Met een enorme krachtinspanning lukte het haar om de Hartsvanger van Sushi weg te slaan, waardoor ze een opening had om een tweede klap met haar bijl te geven. Voordat ze hem kon raken, dook Sushi echter onderwater. Een fractie van een seconde later voelde Leticia hoe Sushi ook haar onderwater trok. Ze probeerde er tegen te vechten, maar Sushi was sterker. Onder water worstelden de twee leiders verder, hun wapens door de weerstand van het zeewater zo goed als nutteloos geworden. Sushi voelde een harde stomp in zijn maag, waardoor vrijwel alle lucht uit zijn longen verdween. Hij voelde zijn hoofd lichter worden: hij moest adem halen. Met moeite wist hij het oppervlakte te bereiken, waar hij een flinke hap lucht nam voordat Leticia hem opnieuw onder water trok. Leticia leek geen last te hebben van ademtekort. Sushi besefte zich dat dit waarschijnlijk kwam doordat ze met dolfijnen werkte. Hij besloot zich te richten op haar bijl: als hij haar die kon ontnemen, had ze geen schijn van kans meer. Sushi greep Leticia’s gewaad en probeerde haar naar zich toe te trekken, zodat hij haar bijl kon ontnemen, maar Leticia bleek sterker dan hij dacht. Ze zwom achteruit, waardoor Sushi degene was die naar haar getrokken werd. Sushi probeerde nog meer kracht te zetten, maar het had geen zin. Een scheurend geluid maakte kenbaar dat Leticia’s shirt kapotgescheurd was door het duel. Hierdoor was Sushi niet dichterbij gekomen, maar doordat Leticia even afgeleid was kon hij wel toeslaan: met alle kracht die hij in zich had stak hij de hartsvanger in haar arm. Van de pijn liet Leticia de bijl vallen, en ze zwom omhoog om adem te halen. Nauwelijks was ze boven water, of ze voelde hoe Sushi haar van achteren in een houdgreep hield. De hartsvanger drukte tegen haar keel aan.
“Nog laatste woorden, Leticia?”
Leticia moest een snik onderdrukken, maar ze besloot zich stoer te houden. Zelfverzekerder dan ze zich voelde zei ze:
“Heb op zijn minst het lef om me aan te kijken als je me dood, Sushi!”
Sushi liet zijn greep iets losser, waardoor Leticia zich om kon draaien. De donkerbruine ogen van Sushi keken in de helderblauwe ogen van Leticia. Sushi moest denken aan een verhaal dat hij had gelezen in het dagboek van zijn vader:
“Ik had kapitein Koopalingsfan precies waar ik hem hebben wilde. Ik had hem kunnen doden, maar ik deed het niet. Slechts enkele mensen hebben de gave om met dolfijnen te communiceren: dolfijnen zijn slimmer dan wij mensen. Enkel diegene die puur en goed zijn van binnen, zullen het vertrouwen van een dolfijn kunnen winnen. Daarom kon ik Koopalingsfan niet doden.”
Sushi zuchtte, en liet Leticia los.
“Ga. Vlucht. Ga terug naar je team, en zorg dat we je niet meer tegenkomen. Ga, nu!”
Verbouwereerd draaide Leticia zich om, en zwom terug richting het schip van team Goud. Sushi staarde haar even na, en zwom toen terug richting zijn eigen schip.
 
Leticia wist niet meer wat ze moest denken. Wat was er zojuist gebeurd? Het ene moment had ze de perfecte roofoverval gepleegd, met een mooie buit en zonder gevangen te worden. En nu was Banzai dood, had ze haar buit én haar bijl verloren… en Sushi had haar laten leven. Waarom? Hij had haar kunnen doden. Ze had er zelfs vrede mee gehad als dat gebeurd was. Maar hij deed het niet. Hij liet haar gaan. Leticia voelde een steen in haar maag bij de gedachte dat ze dit alles aan WM moest gaan uitleggen. Hij zou ongetwijfeld kwaad worden, en dat kon Leticia er nu echt niet bijhebben. Ze moest even rusten.
Helaas voor Leticia zat rust er nog even niet in: toen ze bij haar schip aan kwam, viel haar mond open van ontzetting. Tientallen gigantische tentakels wikkelden zich om het schip van team Goud. Leticia hoorde een hoge pijnkreet, gevolgd door een kanonschot. Haar hart stond even stil. Team Goud werd aangevallen door de Kraken.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

26 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 24 maa 2015, 00:47

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
‘Verdomme, Leticia!’ mompelt WM. Gefrustreerd slaat hij met een platte hand op de railing van het schip. Leticia had haar belofte klaarblijkelijk nu al verbroken. Afgelopen avond had ze hem nog beloofd dat ze ook de levens van haar teamgenoten zou gaan riskeren, maar nu trekt ze er toch weer alleen op uit. En WM weet hoe dat de vorige keer afliep: Team Zwart kwam opdagen en Lazerstraal werd gedood. Nu ziet WM op het moment geen andere schepen in de buurt, maar hij vind het nog steeds een dwaas plan. En dat is niet het enige waar hij mee zit: Leticia gaat in haar eentje het schip van Team Zilver te lijf. Aan Team Wit wist ze eerder wonderbaarlijk genoeg te ontkomen, maar dan moet ze wel geluk hebben gehad. Wat nou als ze dat geluk deze keer niet had? WM voelt zich leeg van binnen. Hij maakt zich oprecht zorgen om Leticia. Ze is niet alleen aardig, maar ook… WM onderbreekt zijn eigen gedachten. Zo mag hij niet over haar denken. Affectie in de Hongerspelen is taboe.

‘Kun je haar nog zien?’ vraagt Fisico aan WM, die zich geïrriteerd omdraait. ‘Jij zou haar toch in de gaten houden? Daar is het kraaiennest immers voor!’ ‘Ik zie haar niet meer,’ antwoordt Fisico. ‘Ze ging nogal snel, weet je.’ Met een ruk draait WM zich weer om naar het schip van Team Zilver en slaat nogmaals op de railing. Fisico merkt dat WM nerveus is en besluit hem te gaan plagen. ‘Maak je je zorgen om Leticia, WM’pje?’ ‘Wat zou je denken!?’ schreeuwt WM woest naar Fisico. ‘Ze is onze leidster!’ ‘Ja, maar het gaat om meer dan alleen dat, nietwaar?’ zegt Fisico op spottende toon. ‘Vertel eens, hoe was het met z’n tweeën op het strand gisteravond?’ Bij die opmerking verliest WM zijn koelte en klimt de mast in om Fisico een lesje te leren. ‘Goed zo!’ zegt Fisico lachend. ‘Wat zal je vriendinnetje boos zijn als ze erachter komt dat je mij hebt gedood!’ Op dat moment gaat er een harde schok door het hele schip heen. WM verliest zijn evenwicht en bungelt in de touwen van de mast. ‘Wat was dat?’ roept hij geschrokken. ‘Geen idee,’ antwoordt Fisico. 'Misschien zijn we op een rif gelopen.’ Op dat moment gaat een tweede, nog hardere schok door het schip heen. Nu verliest ook Fisico zijn evenwicht en valt uit het nest. Met een krakend geluid valt hij  op het dek en laat een hoge pijnkreet ontsnappen. WM moet zich inhouden om niet te lachen, maar klimt snel weer naar beneden om te kijken wat er precies gebeurd is. Hij kijkt over de railing en ziet om het schip heen talloze kleine luchtbelletjes uit het water opkomen. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Fisico, die duidelijk pijn heeft. ‘Als ik dat wist zou ik het je zo zeggen, maar ik vertrouw het hoe dan ook niet. Ben je in orde?’ Fisico probeert op te staan, maar merkt dat hij zijn benen niet kan bewegen. ‘Ik… ik kan niet staan…’ stamelt hij, met tranen in zijn ogen. WM zucht diep en probeert met de grootst mogelijke tegenzin Fisico overeind te helpen. Maar als hij weer lijkt te staan, valt hij direct om. ‘Ik denk dat jouw rug gebroken is,’ zegt WM, die eigenlijk helemaal geen medelijden heeft. Maar Fisico luistert niet. Zijn ogen worden groot van angst. ‘Acht… Achter je!’ brengt hij moeizaam uit. WM kijkt achter zich een laat zijn mond open vallen. Een reusachtige tentakel wikkelt zich om de railing van het schip.

‘Shit! De kraken!’ WM gaat direct in de overlevingsmodus. Instinctief klimt hij in de mast en gaat in het kraaiennest zitten, hopende dat de tentakels hem zo hoog niet kunnen bereiken. ‘Wacht, help me!’ roept Fisico hem na. ‘Ik… het spijt me! Ik zal je niet meer irriteren! Alsjeblieft!’ Maar WM negeert Fisico’s gesmeek. Hij kan toch niets meer voor hem doen in zijn conditie. Als hij hem zou proberen te helpen, dan zouden ze ongetwijfeld allebei sterven, en dat zou nog veel erger voor Leticia zijn. Uit alle macht probeert hij zich zo stevig mogelijk vast te houden om te voorkomen dat hij valt zoals Fisico, maar naarmate de tentakels van het mythische wezen het schip steeds harder doen schudden valt hij uit eindelijk toch. Hij trekt het mes dat eerder van Jeffrey was en steekt het in het zeil in een wanhopige poging zijn val te remmen, maar het heeft geen zin. Het mes maakt een lange schuur in het zeil. Wonder boven wonder raakt hij verstrikt in een net van touwen voordat hij het dek bereikt, maar nu bevindt hij zich wel in het bereik van de monsterlijke tentakels. Als hij onder zich kijkt ziet hij hoe Fisico door twee tentakels wordt vastgegrepen en moeiteloos in twee stukken wordt getrokken. Het kanonschot volgt binnen enkele seconden. Met een kokhals ziet WM hoe Fisico’s ingewanden over het dek glijden, en kijkt snel weer omhoog. Hij wil zich aan de touwen omhoog trekken, maar dan gebeurt datgene waar hij al de hele tijd bang voor was: een slijmerige substantie wikkelt zich om zijn enkel. Heel even denkt hij dat hij er geweest is, maar zijn overlevingsinstinct verhindert dat: in een reflex haalt hij uit met zijn mes en hakt met een welgemikte uithaal de tentakel eraf. Vervolgens klemt hij mes tussen zijn tanden en probeert uit alle macht weer omhoog te klimmen, maar hij komt voor zijn gevoel geen meter hoger. Uiteindelijk klimt hij naar de netten toe en klimt vanuit daar verder omhoog. Onder hem is een slijmerige massa tentakels bezig het hele dek te verwoesten. Zonder na te denken racet WM over het net heen en haalt opgelucht adem als hij zichzelf na veel moeite weer over de rand van het kraaiennest hijst, maar dan gebeurt het onvermijdelijke. Twee gigantische tentakels reizen op uit het water en toornen hoog boven het schip uit. De monsterlijke ledematen werpen een onheilspellende schaduw op het kraaiennest, terwijl een ontnuchterend gebrom onder het schip vandaan komt. WM slaat angstig zijn handen over zijn hoofd heen en hoort de tentakels neerkomen. Met een oorverdovende krak breekt de kraken het schip in tweeën. De mast komt scheef te hangen en WM dreigt opnieuw te vallen, maar hij weet zichzelf te redden door zijn haak om de rand van het kraaiennest heen te klemmen. Met zijn andere hand grijpt hij naar de rand van het nest, maar hij kan zichzelf niet optrekken omdat het kraaiennest te scheef hangt. Hij laat zijn blik langs de mast afglijden, en ziet met grote ogen toe hoe de kraken een van zijn tentakels om de mast wikkelt. De mast breekt af en valt naar buiten toe, terwijl WM zich vast blijft houden. Op het laatste moment laat hij los en maakt een flinke klap op het water. Vastberaden om niet verzwolgen te worden schopt hij blindelings om zich heen, maar hij merkt dat hij niet wordt aangevallen. Hij draait zich om onder water, en daar ziet hij het beest. Een monsterlijk, octopusachtig wezen met een mond die verschillende rijen tanden bevat. Gelukkig lijkt hij zich enkel te concentreren op het schip. Nu hij merkt dat hij een kans maakt om weg te komen zwemt hij weer naar de oppervlakte, maar hij is volkomen uitgeput. Hij was nooit echt een ervaren zwemmer geweest en het chaotische klimmen van daarnet had vrijwel al zijn energie gevergd. Met grote moeite kan hij zijn hoofd boven water houden, maar hij kan zich niet oriënteren. Een golf slaat over zijn hoofd heen, en hij krijgt water in zijn keel. Hoestend gaat hij kopje onder terwijl zijn zicht langzamerhand zwarte plekken begint te vertonen. Vlak voordat alles zwart wordt merkt hij hoe een onbekende gedaante hem om zijn middel vastpakt en hem meevoert.

Na een lange ochtend werken heeft Necrodeus eindelijk zijn vlot af. Zijn zelf uitgesneden planken worden mooi bij elkaar gehouden door lianen die prima als touw fungeren. Hij had een mast weten te fabriceren waar een geïmproviseerd zeil aan hangt, gemaakt van met elkaar verweven vogelveren: een kunst die hij van zijn inmiddels overleden moeder heeft geleerd. Het kunstwerk bevatte veren van o.a. fazanten, papegaaien, paradijsvogels en een paar zeemeeuwen. Het is maar goed dat het in het woud krioelt van de vogels, anders had hij zoiets nooit in elkaar kunnen flansen. Daarnaast had hij zijn vlot versierd met een trofee van zijn eerdere gevecht met Lennard: een hoofd welteverstaan. Voordat Lennard’s lichaam werd opgehaald door de hovercraft had hij zijn hoofd eraf gehakt en ‘m op een geslepen stok gespiesd, als bewijs van zijn strategische overwinning. Deze stok had hij aan de mast vastgemaakt, zodat iedere voorbijganger op zee zijn trofee kon aanschouwen. Thuis had hij ook een etalage vol met trofeeën (die hij allemaal had gewonnen met schaken) en daar is hij enorm trots op, dus hij neemt graag nog een trofee voor iedere tegenstander die hij verslaat. Zo laat hij aan iedereen zien waar hij toe in staat is.

Inmiddels keert Necrodeus terug van zijn laatste tocht door het woud. Hij had een paar doodshoofdaapjes weten te doden als voedsel. Met zijn mes snijdt hij het vel eraf en braadt zijn vleesstukken een voor een boven een vuurtje dat hij gemaakt had met zijn pijlpunten. Als al het vlees eenmaal gebraden is hangt hij het aan zijn mast om te drogen. Nu is hij wel klaar voor vertrek. Met een beetje moeite sleept hij zijn vlot het strand af het water in. De zee is momenteel relatief kalm, dus hij zal weinig moeite hebben met varen. Necrodeus gaat op zijn vlot zitten, en merkt tot zijn tevredenheid dat hij niet in het water zakt. Hij was even bang dat zijn vlot het niet zou houden, maar hij blijft opvallend goed drijven. Bewerkt hout weegt blijkbaar niet zoveel. Hij steekt zijn zelfgemaakte roeispaan in het water en vaart een klein stukje, wat hem prima afgaat. Het vlot is goed genoeg om een ander eiland mee te kunnen bereiken. Hij wil net zijn schaakbord tevoorschijn halen als hij vanuit zijn ooghoek iets ziet. Richting het noorden, niet ver bij het tropische eiland vandaan, ziet hij hoe een schip wordt vernietigd door een immens, tentakelig wezen. Als hij wat beter kijkt ziet hij dat het schip gouden markeringen heeft. Necrodeus grijnst. Het schip van zijn oude team werd verwoest door een krakenachtig wezen. Wat een goed idee van de spelmakers om een kraken in het spel te gooien. Zo werd het aandeel van de waardeloze tributen tenminste een beetje uitgedund. Ontspannen laat hij zich tegen zijn mast zakken. Die idioten van Team Goud mogen doen wat ze willen, maar hij gaat ze mooi niet helpen. Dan hadden ze eerder maar naar hem moeten luisteren. Nu mogen ze het lekker zelf uitzoeken. ‘Schaakmat, Leticia,’ zegt Necrodeus, terwijl hij een spottend gebaar naar het vergane schip maakt. Vervolgens draait hij zich om en vaart hij naar het oosten. Terwijl hij een lichte oostelijke wind in zijn zeil vangt en daarmee precies gaat waar hij naartoe wil haalt hij zijn schaakbord tevoorschijn en maakt hij met behulp van zijn schaakstukken een inschatting van zijn resterende tegenstanders. Op deze manier kan hij in alle rust zijn eigen kansen voorspellen.

Hoestend en proestend wordt WM wakker. Zijn zicht begint vaag, maar wordt al gauw helderder. Hij ligt op een strand en ziet een gedaante die over hem heen gebogen staat. Dezelfde gedaante die hem voor het gat in zijn geheugen beetnam. ‘L… Leticia?’ stottert hij, nog wat water ophoestend. ‘Dat ben ik,’ hoort hij een bekende stem zeggen. Leticia slaat haar armen vurig om WM heen. ‘Godzijdank, ik dacht even dat je dood was!’ ‘Dat dacht ik ook, om eerlijk te zijn,’ reageert WM ietwat verlegen. Moeizaam laat hij zich door Leticia overeind trekken. ‘Ontzettend bedankt, Leticia.’ Nu merkt hij ineens op dat ze toegetakeld is. Haar arm bevat een bloedende wond en een deel van haar gewaad is weggescheurd. 'Gaat het?' vraagt hij. 'Het gaat wel,' antwoordt Leticia, 'maar dat doet er nu niet toe.' ‘Waar zijn we eigenlijk?’ ‘We zijn op het tropische eiland. We hadden geluk dat het nog in de buurt was, anders waren we er geweest.’ WM ziet dat Leticia pijn lijdt. 'Weet je zeker dat het wel gaat?' vraagt hij nogmaals. ‘Die wond ziet er pijnlijk uit.’ ‘Ik ben doodop,’ antwoordt ze. Ik ben het hele eind met jou onder mijn arm hierheen gezwommen.’ Hijgend gaat ze in het zand zitten. ‘Maar dat is nog wel mijn kleinste zorg.’ WM beseft dat Leticia op het punt staat om weer in tranen uit te barsten en probeert haar te sussen. ‘Dit kon jij niet weten Leticia. Het kon niet voorzien worden dat de spelmakers de kraken op ons zouden afsturen. We maakten geen schijn van kans. Zelfs met jou erbij zouden Fisico en ons schip het niet overleeft hebben.’ ‘Het is niet alleen dat,’ zegt Leticia hol, die op haar lip bijt om haar tranen beperkt te houden. ‘Ik heb gefaald…’ WM kijkt haar fronsend aan. ‘Wat bedoel je?’ ‘Ik heb niets kunnen meenemen!’ snikt Leticia. ‘Het begon goed. Ik sprong vloeiend op het schip van Team Zilver en ik had een buit verzameld, maar nadat ik weer in zee sprong kwam Sushi mij achterna… we vochten met elkaar, en ik heb alles laten vallen. Zelfs mijn bijl kon ik niet redden…’ WM wil iets zeggen, maar woorden schieten hem tekort. ‘Heeft het verhaal nog een zonnige kant?’ vraagt hij uiteindelijk. Leticia laat een mes zien. ‘Van Adje afgepakt,’ vertelt ze. ‘Maar voor de rest niks.’ ‘Ach, we hebben Banzai ook nog,’ zegt WM. ‘Hij zorgde altijd voor vis, dus…’ Leticia slaat haar handen voor haar ogen. ‘Banzai is dood, WM…’ stamelt ze. ‘Hij werd neergeschoten met een pijl.’ ‘Oh…’ Dat is de enige reactie die WM kan opbrengen. Pas na wat uren lijkt doet hij zijn mond weer open. 'Ik zei het je...' zegt hij met trillende stem. 'Ik had je gezegd dat het niet handig zou zijn om alleen te gaan!' 'Het spijt me!' antwoordt Leticia wanhopig. 'Eerlijk waar, ik wilde mij aan mijn belofte houden. Ik zou logisch gaan nadenken, en dat is ook wat ik deed toen ik mijn plan aan jou voorlegde. Het is gewoon mislukt.' WM luistert echter met maar een half oor. Hij krijgt onderhand het idee dat zijn team alle ongeluk ter wereld aantrekt. En nu zitten hij en Leticia vast op een klein, uitgestorven tropisch eiland. Zonder voedsel. Zonder teamgenoten. Zonder schip. Ze hebben helemaal niets meer.



Laatst aangepast door T.G op za 04 jul 2015, 11:35; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

27 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 25 maa 2015, 17:14

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lyne kwam weer tot rust. Angstig keek ze voor zich. Hoe het lijk van Dokter Leeuw voor haar neus bloedde. Hoe zijn teamgenoten haar vol afschuw aankeken. Dark Lisa gaf een gil. “JIJ! HOE KUN JE!”. Hitomi verdedigde haar gelijk. “Ach, hier zaten we toch verdomme allemaal op te wachten! Dokter Leeuw maakte misbruik van zijn positie op een schandalige manier, natuurlijk vermoordt Lyne hem dan!” “O ja? Dan wil ik van jou weten hoe ze aan dat mes is gekomen. Zeg op!” “Geen idee. Was jij het niet gewoon? Wilde jij niet stiekem Leeuw dood hebben en probeer je nu mij de schuld te geven?” Dark Lisa keek geschokt. Para probeerde rust te brengen. “Jongens, jongens, ik wil een minuut stilte. Een minuut, voor onze tragisch gestorven held. Een man, die…” “Ach vent, hou op met je klakkeloos overgenomen filmscripts!”, reageerde Hitomi fel. “Maar, maar…” Vervolgens stortte Lyne ineens op de grond, vol tranen. “Ik… ik… sorry! Dit had nooit mogen gebeuren… het kon gewoon niet meer zo… Vermoord mij maar!” Hitomi gaf een zucht, maar legde vervolgens een hand op de schouder van Lyne. “Iedereen in jouw positie had hetzelfde gedaan”. Lisa mompelde. “Oke, bijna iedereen zou hetzelfde gedaan hebben. Leeuw is dood, wij hebben je nu nodig. Dat kan beter dood dan levend.” Lyne aarzelde. Moest ze wel blijven hier? “Ik weet niet…” Hitomi vroeg het aan Para. “Wil jij Lyne er bij hebben?” “Hoe meer chicks om mij heen, hoe beter!”. “Duidelijk. Dark Lisa?” Dark Lisa keek woest. “Best. Laatste kans. Maar zodra je je weer bij Team Zilver voegt, ben je weer onze vijand.” Lyne knikte. Hitomi pakte het zwaard uit Leeuws hand, waarop zijn lichaam opgehaald werd door de hovercraft. Ze overhandigde hem aan Lyne. “In het zwaard staat de tekst ‘De Leeuwentemmer’. Leeuw voorzag dat hij misschien zou sterven, en in het geval dat zou degene die het deed waarschijnlijk het zwaard overnemen, met deze bijpassende tekst.” Lyne accepteerde het zwaard. “Bedankt… bedankt!”. Ze omhelsde Hitomi hartstochtelijk. Lisa reageerde feller. “Meiden, ik zie daar een vreemd eiland. Het ziet er een soort roze uit. “Past perfect bij Para!”, reageerde Hitomi. “Mijn lievelingskleur is paars! PAARS!” Na kort te lachen besloot het viertal het eiland te verkennen.

Lyne keek om zich heen. Het eiland zag er bizar uit. Het was dromerig, magisch, kleurrijk. Overal vlogen grote, kleurrijke mutilanten om hen heen. Ze zagen er niet kwaadaardig uit, het zorgde vooral voor een prachtig beeld. Even leek de tijd stil te staan. Heel even maar. Ineens hoorde ze een stem die ze niet wilde hoorden. “O my god, jullie ook al hier! Het is echt zo fabulous hier, toch?” BLF kwam met een grijns aangewandeld, gevolgd door Jeanne en Selletje. Lennard leek te ontbreken. “Hitomi, Lisa, Para! Team Wit!”, schreeuwde ze. Snel werd ze bijgevuld door de leden van Team Zwart. “Niet jullie hier!”, riep Hitomi geïrriteerd. “We willen jullie nog bedanken voor het doden van Tuffie! Superbedankt!”, riep Jeanne. “Wacht even, ik mis iemand. Waar is Leeuw!”, zei Selletje met haar schelle, valse stem. Lyne, Hitomi en Lisa keken elkaar aan. “Awkward!”, reageerde BLF. “Waar is Lennard dan!”, merkte Lisa op. “Weet ik veel. Who cares?”, antwoordde BLF. “We willen alleen het wapen van Tuffie terug. Jeweetwel, die spadroon ofzoiets? Laten we jullie wel met rust.”, voegde Jeanne toe. Lisa stapte naar voren. “Jammer dat Lennard er niet is! Ik vraag mij alleen af, wie gaat mij tegenhouden om jullie niet een voor een stuk te schieten nu?” “O ja. Selletje!” Lisa had niet in de gaten dat Selletje voor haar neus is gekomen. Ze pakte stijlvol de boog van Lisa af, en rende er mee weg. Lisa rende vol irritatie achter haar aan, en zo verdwenen ze allebei. “Hup, opgelost. Hitomi, kom je?”, zei Jeanne uitdagend. “Best. Lyne, help mij alsjeblieft.” Lyne knikte. “O nee, 2 tegen 1, dat is gemeen!”, zei Jeanne sarcastisch. “WACHT”. Een nieuwe stem mengde zich. “Wie..?” “Ik, Necrodeus, de enige boeiende speler van Team Goud, daag jullie uit!” BLF klapte. “Oe, klapklapklap! Wat een stijlvolle introductie! De chicks hebben al hun eigen problemen, dus waarom help je mij niet met het verslaan van Para?” “Ik vecht enkel alleen, maar ik vecht graag tegen jullie.” “Zooo, nobel hoor!”, zei BLF sarcastisch. “Geregeld dan. Jongens vechten met elkaar, meisjes vechten met elkaar?”, vroeg Jeanne. “Klinkt goed! O nee wacht, tegen wie moet Necro dan vechten? Er zijn helemaal geen andere jongens?”, zei Hitomi uitdagend. Para fronste. “He, je vergeet iemand!” “Je hebt helemaal gelijk, Necro kan tegen Jeanne vechten, die kan zich wel voordoen als een man!”, voegde Hitomi er gemeen aan toe.”Wow, je hebt dus een schoonheidswedstrijd voor vrouwen verloren van een man? Dat is me treurig!”, provoceerde Jeanne terug. Ineens gaf Necro een schreeuw. “Kap met jullie sneue uitdagen, en ga gewoon vechten. “Best”.

Het deed Hitomi goed dat ze aan de zijde vocht van haar vriendin Lyne. Echter, van veel waarde was ze nog niet. Duidelijk had Lyne problemen met het controleren van haar zwaard, en ze sloeg een beetje radeloos om haar heen. Hitomi pakte haar mes en viel Jeanne aan, die stijlvol ontweek. Jeanne leek echter verder weinig oog te hebben voor Hitomi, om haar af te leiden viel ze de wat machteloze Lyne aan, die met halve slagen probeerde te blokkeren. Terwijl Jeanne haast Lyne neerstak in een open ruimte, werd ze ineens naar achteren geslagen door Hitomi. “Ach, wat is dat voor lafs! Blijf van Lyne af!” “Pff, dat zij niet snapt wat je met een zwaard kan, is niet mijn probleem.” Ineens kwam Selletje aangerend. Hijgend gaf ze een update van de stand van zaken. “Lisa is gevangen genomen… door een mutilitant ofzoiets… verder op dit eiland.” “Mooi zo. Help mij nu met vechten!”. Hierop pakte Selletje haar mes. Ze ging op Lyne af, die beetje bij beetje haar zwaard beter ging gebruiken en al wat heuse klappen leek uit te delen. Selletje slaagde er in om behendig te ontwijken, maar kwam niet tot fatsoenlijke ruimte om Lyne iets aan te doen. “Ugh, het is alsof er een spast met een vliegenmepper zit te slaan, superirritant!” Jeanne hoorde haar nauwelijks, ze was weer druk in de weer met Hitomi. Toeslaan lukte nauwelijks, omdat Hitomi echt wist hoe ze zichzelf moest verdedigen met het mes. Jeanne trok vervolgens maar keihard aan de haren van Hitomi, die het uitschreeuwde. Hierop besloot ze Hitomi in haar arm te bijten. “Aargh, wat is dit, kutwijf! Ben je 5?” De tandafdrukken op haar arm, waar het ook flink bloedde, waren goed zichtbaar. “Je wil het gemeen spelen, best!” Hitomi gaf een slag met haar mes, die Jeanne ontweek, waarop ze met haar vrije rechterarm Jeanne in haar gezicht krabde. “Aaaargh!” Hitomi leek hierna toe te kunnen slaan op Jeanne, maar zij herstelde razendsnel. Wel maakte Hitomi een flinke snee met haar mes in de arm van Jeanne. Waar het de vorige keer enkel bekvechten tussen de twee was, wisten ze elkaar nu serieuze schade toe te doen.

Het gegil van de meiden kon niet overstemd worden door het gevecht bij ‘de mannen’. BLF en Para hadden eigenlijk enkel oog voor elkaar, waar Para met de fijn in de hand liggende spadroon een serieuzere tegenstander leek voor BLF. Necro kon toekijken met wat voor vechters hij te maken had. Hij achtte BLF als een paard. Hij ontweek, sloeg op bizarre manieren toe en maakte flinke sprongen. Para was meer een loper. Onvoorspelbaar, diagonale bewegingen, en in staat om flink schade toe te doen als je even niet oplet. Paarden, zoals BLF, kan je bij schaken goed verslaan door ervoor te zorgen dat de plekken waar ze naar toe kunnen springen gedekt staan. Immers heeft een paard maximaal 8 bewegingsplekken. BLF, vooral met Para bezig, kon misschien zo uitgeschakeld worden. Even keek hij naar Para. Hij gaf een slag met een spadroon. Met een salto sprong hij een klein eindje weg van Para. Enkel, Necro had deze plek gedekt, waarop hij een volle stomp gaf in het gezicht van BLF. “OMG, auw, auw!” Hij reageerde wat woest. “Wat sta je daar enkel te kijken dan? En dan noemen ze mij een mietje…” Ondanks dat hij BLF had geraakt leek het hem weinig te doen. Een bloedende neus, dat was het. Hij richtte zich nu op Para. Een loper heeft veel meer maximale plekken om naar toe te bewegen dan een paard, maar wanneer je hem insluit is dat natuurlijk niet zo. Insluiten en recht van voren aanpakken, dat werkt. BLF greep zijn mes en kwam op Necro af, Necro ontweek met zijn befaamde ‘paardensprong’. Necrodeus sloeg vervolgens terug met zijn mes, maar BLF maakte een rare pirouette en ontweek zo. Op die manier stond Para ineens tussen de twee in. “Grijp hem!”, schreeuwde hij naar BLF. Para probeerde zich nog te ontwijken, maar doordat er een aanval kwam vanuit twee richtingen was het bijna niet te doen. BLF hield hij van zich af, Necro stak zijn mes in de rug van Para, die net op tijd het mes weg kon slaan. Wel had hij een flinke snee in zijn rug, en Para stortte lichtelijk dramatisch in. Necrodeus wilde de genadeklap toebrengen, BLF sloeg hem echter weg. “Seriously, hoe doe jij dit?” “Vechten is net schaken, BLF. En ik ben een paard?” “Schaken? I know something wat niet in schaken zit!” “Wat bedoel je? Messen?” Ineens merkte Necro op dat BLF hem beet pakte, en tot zijn afschuw zoende BLF hem vol op de mond.

Lyne hoorde het, en raakte afgeleid. “Wat gebeurt er?”. Ineens merkte ze op dat Selletje haar aanviel. Lyne draait om en probeert met een reflex met haar zwaard terug te slaan, maar ineens glipte het zwaard uit de handen van Selletje. Ze pakt het moeizaam op, en geeft een schreeuw aan BLF en Jeanne. “Showtime!”. Jeanne reageert razendsnel en rent hierop naar Selletje toe. “Goedzo! Wij hebben ons wapen, we laten jullie met rust. Afspraak, toch? Daarbij wordt Lisa aangevallen door een monster. Misschien moeten jullie haar helpen.” BLF laat Necro los, die verbijsterd op de grond ligt. Tijd heeft hij niet meer om Para nog af te ronden, dus hij besluit het gevecht maar achter zich te laten. Hij heeft immers flinke pijn van de stoot die Necro hem heeft toegedaan. “Het was weer supergezellig jongens! Toedels!” De drie van Team Wit verdwijnen, met het zwaard van Dokter Leeuw. Lyne keek om haar heen. Ze was haar zwaard kwijt. Hitomi had vreselijke pijn aan haar arm, en Para had duidelijk last van de snee in zijn rug. Necrodeus lag er ook nog. Het enige wat hem was toegedaan was een zoen van BLF. Er waren geen doden gevallen, wel gewonden. En ze waren een wapen kwijt. Team Wit had dit gevecht gewonnen. Er restte nu twee dingen. Wat moesten ze met Necrodeus doen? En niet in de laatste plaats: waar was Dark Lisa heen?


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

28 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 29 maa 2015, 20:26

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Vermoeid klom Sushi terug op het dek van het schip van team Zilver. Hij klemde zijn hand op zijn buik: de stomp die Leticia hem in zijn maag gegeven had, was toch pijnlijker dan hij in de hitte van de strijd gevoeld had. Aan boord zaten zijn drie teamgenoten hem ongeduldig op te wachten.
“En? Is het je gelukt? Heb je de rum terug?”
Uiteraard was het Adje die dat vroeg. Sushi keek hem aan, en schudde neerslachtig zijn hoofd. Adje keek verbaasd.
“Hoe bedoel je? Je hebt Leticia toch wel gedood?”
Sushi zuchtte, en antwoordde toen:
“Nee, helaas niet. Ze was me te snel af, en wist te ontkomen. Haar buit was nergens te bekennen, waarschijnlijk naar de zeebodem gedaald.”
Toen Sushi dit zei, zag hij dat T.G hem aankeek met een vreemde blik die hij niet kon plaatsen. T.G hield echter zijn mond. Adje keek verdrietig.
“Nou, mooi dan. Geen rum meer, geen mes meer…”
“Geen ballen meer.” voegde Lucoshi behulpzaam toe. Adje grijnsde, en gaf Lucoshi een stomp, waardoor deze lachend omviel. Sushi glimlachte even, en zei toen:
“Laten we verder varen. Gebruik de kaart die Lucoshi en ik gemaakt hebben maar om de weg te bepalen; ik zit in mijn kapiteinshut.”
“Ay ay kapitein!” zei Adje. Hij hielp Lucoshi overeind, en nam weer plaats achter het roer. Sushi draaide zich om en liep zijn kajuit in.
 
Even later werd er op de deur geklopt. Sushi, die gebogen zat over het dagboek van zijn vader,  draaide zich geïrriteerd om.
“Wat is er?”
De deur ging open, en T.G stak zijn hoofd naar binnen.
“Kapitein? Zou ik u even onder vier ogen kunnen spreken?”
Sushi trok zijn wenkbrauwen op, maar gebaarde vervolgens dat T.G binnen kon komen. T.G sloot de deur en ging vervolgens ongemakkelijk naast het bureau van Sushi staan.
“Wat is er, T.G?”
T.G zuchtte.
“Ik- Ik heb daarstraks het gevecht tussen jou en Leticia gevolgd vanuit het kraaiennest. Leticia was je niet te snel af, je hebt haar laten gaan. Waarom?”
Sushi zuchtte diep.
“Ik weet het niet. Het was-  Ze had zoveel onschuld in haar ogen. Ik kon het gewoon niet.”
T.G knikte begrijpend. Sushi keek hem afwachtend aan.
“Was dat alles?”
“Eigenlijk niet. Ik- Vlak voordat je haar liet gaan- Ik kan het natuurlijk verkeerd gezien hebben maar het leek alsof-“
“Alsof wat?” vroeg Sushi ongeduldig. T.G zuchtte.
“Alsof je haar zoende.”
Sushi was stomverbaasd.
“Wat? Wel nee, hoe kom je daar nu weer bij?”
T.G grijnsde.
“Ik dacht al dat ik het verkeerd gezien had. Ik kon me niet voorstelde dat je Lyne zou bedriegen.”
T.G wilde zich omdraaien, maar Sushi hield hem tegen.
“Lyne bedriegen? Hoe bedoel je?”
T.G trok een wenkbrauw op.
“Jij en Lyne zijn toch-“
Sushi moest lachen.
“Nee, Lyne en ik zijn gewoon goede vrienden.”
“Maar je vind haar leuk, toch?”
Sushi keek bedenkelijk.
“Ja, maar-“
“Wat is het probleem dan?”
Sushi zuchtte diep. Ja, hij was verliefd op Lyne. Dat was hij al jaren. En hij wist precies waarom ze nooit een relatie zouden krijgen, maar hij had Lyne beloofd haar geheim nooit door te vertellen.
“Sorry T.G, maar dat zijn privézaken. En als je me nu wilt excuseren, ik ben ergens mee bezig.”
T.G haalde zijn schouders op.
“Natuurlijk. Ik moet sowieso terug, voordat Lucoshi zich bezeert.”
En zo liep T.G weer naar de duer. Sushi draaide zich opgelucht om, en zag daardoor niet dat T.G nog een laatste, merkwaardige blik naar hem wierp.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

29 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 02 apr 2015, 19:35

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
WM en Leticia voelden pijn. Samen zaten ze op een gestrand eiland. Alles wat ze aan de Spelen aan het begin hadden, was afgenomen. WM overdacht de situatie. Nu was Team Goud zeker niet de favoriet, maar met Necrodeus, Jeffrey en hijzelf hadden ze in ieder geval drie goede vechters. Alleen moest Lazerstraal zonodig zaniken over het eten, en vanaf dat moment ging alles mis. Leticia was even afwezig en in korte tijd werd Lazerstraal neergeschoten door Dark Lisa, ging Jeffrey op knullige wijze dood in een gevecht met een klein jochie en verliet Necro plots het team. De dood van Fisico, de verloren wapens, het overleden ‘zevende teamlid’ en zelfs het schip, het was gewoon niet eerlijk. Het werd al donker, en de doden van de tweede dag werden bekend gemaakt. De lijst stond vol met verrassingen. Dokter Leeuw, de absolute favoriet van de Spelen, dood. Tuffie, zijn voorspelde ‘grootste concurrent’, dood. Lennard, die werkelijk eerder op een gebouw dan een mens leek, dood. WM besloot weer wat leven in het gesprek te brengen. “Dokter Leeuw en Tuffie dood… nu nog Sushi en je hebt het in ieder geval als aanvoerder het langste volgehouden”. Leticia lachte schamper. “Ach… het is nu gewoon wachten tot onze dood. Het maakt allemaal niet veel meer uit.” WM keek naar de verdrietige Leticia. Weliswaar heeft ze fouten gemaakt, maar kon hij haar alles wel verwijten? Ze was een goed mens, ze deed ook maar haar best. Dat Jeffrey zich laat verslaan door een kleuter en dat Necro in zijn arrogantie weigerde samen te werken, dat is niet haar schuld. “Weet je…”, vervolgde hij. “Het is mijn verjaardag vandaag. Ik had nooit gehoopt dat ik op deze manier 18 zou worden.” Letitia keek naar hem. “Van harte gefeliciteerd.” “Bedankt. Hopelijk krijg ik nog een verjaardagscadeau.” “Eerder het tegenovergestelde”. Leticia wees naar het schip van Team Wit wat er aan kwam.

Team Wit leek ze te hebben opgemerkt, en het schip kwam op het eiland af. WM en Leticia konden er alleen maar bij kijken. Ze wisten dat het nu echt snel voorbij kon zijn. Het schip stopte, het anker werd uitgegooid, en twee tributen die ze herkenden als Jeanne en BLF kwamen het schip uit. “Haaaai! Samen gezellig op een eilandje aan het chillen?”, begon BLF. Jeanne begon te lachen. “Awww… saampjes op een eiland, verstoten en alleen. Zijn jullie arme stakkertjes in de steek gelaten?”, zei Jeanne sarcastisch. “Ik vind het wel kinky hoor. Like, romantisch!”. WM en Leticia irriteerden zich. Niet alleen waren ze hulpeloos, ze werden ook nog vernederd. “Ugh, maak ons gewoon af, wil je?”, zei WM geïrriteerd. Jeanne begon te lachen. “Oke, oke, genoeg geintjes gemaakt. BLF, zullen we?” BLF knikte nee. “Leticia kan mij honestly geen fuck schelen. Maar WM, mooie body, hem kunnen we wel gebruiken. Iedereen keek verbaasd op, inclusief Jeanne. “Excuseer ons even…”, zei ze. Fluisterend ging ze boos verder tegen BLF. “Wat doe je! Twee hulpeloze tributen, afmaken die hap! Dan is heel Team Goud uitgeschakeld!” “Like, wat hebben we daar nou weer aan? Ze zitten toch hier. Daarbij, we zijn enkel met zijn drieën. Seriously, we hadden er net super veel mazzel tegen Team Zwart. We hebben iemand nodig bij ons team. Een Lyne.” “Jeanne keek BLF aan alsof hij een debiel is. “Ja, want Dokter Leeuw heeft daar zoooo veel profijt bij gehad.” “Leeuw hield Lyne onvrijwillig bij het team. Sto-hom! Maar als wij WM nou vrijwillig bij ons team krijgen…” “Manipulatie dus. Maar wat hebben wij er aan? WM is gek om ons niet op tijd te vermoorden!” “Simpel, wij kunnen allebei niet vechten met het zwaard.” BLF klonk nu veel serieuzer dan normaal. “Dus we geven iemand van een ander team een zwaard? Super handig!” BLF raakte zichtbaar geïrriteerd. “Luister dan! WM is gewoon ehm… de missing link voor ons team, laten we maar zeggen. Hij heeft verder geen teamgenoten, dus hij heeft ons nodig. Zodra het veilig genoeg is om samen verder te kunnen, dan doden we hem wel.” Jeanne leek nu toch wel overtuigd. Team Wit mist gewoon een sterke echte vechter in het team. Selletje was op zich best waardeloos. “Best, regel het maar.” BLF glimlachte.

“WM, kom maar met ons mee.”, riep Jeanne. WM zuchtte. BLF en Jeanne waren nu verantwoordelijk voor zijn leven. “Selletje, darling, hou jij de wacht?”, riep BLF harder. “Best.”, hoorden ze vanuit het schip. Eenmaal apart, begon BLF met praten. “Allright, dit is de deal. Jij wil vast blijven leven? Kom bij ons team. We need you!” “Klinkt lekker eerloos! Nee dank je, maak mij hier maar af.” “Oe, pittig type, I like! Maar seriously, je gaat liever alleen hier zitten zonder wapens, zonder kansen en zonder teamgenoten? Your call. Maar als je ooit nog naar huis wil…” Jeanne vulde aan. “Bij ons heb je winkansen, wapens en een schip. Klinkt beter.”. WM aarzelde, maar bleef stellig. Jullie zijn met zijn drieën, en geen van jullie scoorden hoog in de training. De sterkste tributen van Team Wit zijn al dood. Ik zie geen reden om mij bij jullie te voegen. Nee bedankt.” “O, wij zijn sterk. Seriously, heb je doden van er net gezien?” “Ja. Ik zag jullie halve team voorbij komen.” “Je zag ook Leeuw?” “Ja.” “Show hem het zwaard, Jeanne.” Jeanne pakte het zwaard van Leeuw, waar ‘Leeuwentemmer’ op stond. WM leek onder de indruk. “Jullie hebben Leeuw te pakken gekregen?” “Klopt. Sterkste tribuut van de arena. Knap he?”, zei Jeanne met een grijns. “Maar wij hebben zijn zwaard niet nodig. Wij zijn allemaal, seriously, waardeloos met dat ding. Worthless! Maar als jij dit zwaard wil hebben… be our guest!” WM begon nu toch serieus te twijfelen. Flirten met een ander team was nooit zijn plan, maar… als hij ooit nog thuis wilde komen, leek dit de enige weg.

Leticia was aan het wachten. Er klonk nog geen kanonschot. Maar ergens wist ze dat WM hem niet zou verlaten. Hij had daar te veel trots voor. Echter, enkele minuten later zag ze ineens het schip bewegen. Team Wit ging weg. WM was er niet. Er had geen kanonschot geklonken. Het was dus toch gebeurd, WM had team Goud verlaten. Nu was ze echt alleen. Letitia stortte in het zand. Ze leefde nog, maar wat was dat nog waard? Het enige wat ze kon hopen, was dat niemand haar zou vinden in de komende dagen en dat WM of Necrodeus wint, waardoor zij per ongeluk ook nog in het spel zit.

Met enige twijfel stapte WM op het schip van team Wit. Hij voelde zich werkelijk waar beroerd over zijn keuze, maar het was nu tijd om voor hemzelf te kiezen. Een deal met de Duivel, enkel om in leven te blijven. Hij had bij BLF nog afgedongen dat Letitia voorlopig in leven mocht blijven. Hopelijk was dit enkel een tijdelijke oplossing. BLF riep naar Selletje. “Joehoe, Selletje!” “Wat?” “We hebben een nieuwe teamgenoot!” WM wilde zich introduceren, maar Selletje barstte in woede uit. “WAT! DAT WAS NIET DEEL VAN HET OORSPRONKELIJK PLAN!” “Ik weet het, schat, maar…” “Maar! Dat was het plan! Wij drie, tegen de rest.” “Ik wil wel luisteren hoor, maar…” “Als dit de manier is hoe wij ‘samenwerken’, ben ik uit het team.”, zei Selletje stellig. BLF liep op haar af. “Wat zei je?” “Dat als dit de manier is hoe wij samenwerken, ik uit het team ben.” “O my god, echt waar?” BLF pakte Selletje beet en draaide zonder blikken of blozen haar nek om. Het kanonschot klonk direct. WM, niet snel onder de indruk, schrok nu toch wel. BLF was meedogenlozer dan hij voorkwam. Hij keek naar Jeanne, die niet geïnteresseerd omkeek naar het ‘spektakel’. “Ugh, ik wil geen lijk op het schip ofzo. Ruim even je troep op.”, zei ze tegen BLF, zonder ook maar enige aandacht te besteden aan het feit dat hij hun teamgenoot vermoord had. “Sure, WM, help mij anders even.” WM, enigszins bibberend, pakte het lijk van Selletje op, en gooide het samen met BLF over boord. BLF gaf nog een opmerking naar WM. “Vat dit op als een waarschuwing. Fuck with us, en het is afgelopen. Snap je?” WM knikte, waarop BLF uit vreugde een applausje gaf. “Jeeej, wij worden zo’n leuk team!” WM keek naar het lijk van Selletje wat weg dreef. Denkend aan Leticia, en denkend aan de woorden van BLF.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

30 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 03 apr 2015, 17:18

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
Necrodeus voelt zich ontzettend vernederd. Het ene moment was hij nog met Para en BLF aan het vechten, en het volgende moment werd hij ineens gekust alsof het niets was. Nu wist hij dat BLF homoseksueel was en veel meisjesachtige trekjes heeft, maar dit had hij niet zien aankomen. Met een vies gezicht spuugt hij het speeksel van BLF uit en veegt zijn tong af aan zijn mouwen. ‘Godver, die homo…’ mompelt hij verbeten. Later gaat hij nog wel wraak nemen op dat rare ventje, maar eerst kan hij beter maken dat hij wegkomt. Hij wordt omsingeld door leden van Team Zwart en in zijn eentje maakt weinig kans tegen drie anderen. Hij staat op en probeert weg te komen, maar Para pakt hem bij zijn arm. Hij houdt zijn spadroon in de aanslag. ‘Jij hebt ons iets te vertellen,’ zegt hij. Necrodeus lacht nerveus. ‘Mijn excuses, maar ik geef mijn leven liever niet uit.’ Vervolgens zet hij zijn been tussen die van Para en schopt zijwaarts, waardoor Para omvalt. ‘Blijf staan jij!’ roept Hitomi, die het ziet gebeuren. Ze trekt haar mes en komt op Necrodeus af, maar hij is te snel voor haar. Necrodeus wil nog steeds de benen nemen, maar dan krijgt hij ineens een veel beter idee. Als hij zich gevangen laat nemen door Team Zwart en hen kan overtuigen om hem niet te doden, dan kan hij ze wellicht gebruiken om Team Wit te verslaan. Team Wit, het team met BLF, op wie hij wraak wil nemen, en Jeanne, zijn districtgenoot uit District 7. Vanwege haar strategische capaciteit is zij de tribuut die Necrodeus het gevaarlijkst acht. En dat lijkt zich ook bewezen te hebben: Tuffie en Pokéfan, die ook in Team Wit zaten, waren er tijdens het gevecht niet bij, en Lennard trof hij zelf op het tropische eiland aan. Er is blijkbaar iets gebeurd binnen de machtsverhouding in Team Wit, en Necrodeus vermoedt dat Jeanne daar verantwoordelijk voor is. Achterkamertjespolitiek is haar specialiteit, weet hij.

‘Ik zei: blijf staan jij!’ roept Hitomi nogmaals. Ze gooit haar mes naar Necrodeus toe. Het mes belandt ergens tussen zijn voeten, en Necrodeus doet alsof hij eroverheen struikelt. Hij laat zich vallen binnen no-time heeft Hitomi hem weer bereikt. Ze wil haar mes heffen, maar Para houdt haar op het laatste moment tegen. ‘Wacht even!’ roept hij. ‘We kunnen hem misschien gebruiken!’ Hitomi, die volledig uit haar humeur is vanwege haar eerdere gevecht met Jeanne, heeft geen geduld voor Para’s tegenspraak. ‘Wat heb jij nou ineens!?’ snauwt ze. ‘Hij is toch lid van een ander team? Doodt hem dan!’ ‘Lyne is ook van een ander team, maar toch laten we haar in leven,’ antwoordt Para. ‘Ik zie niet in waarom we niet hetzelfde met Necrodeus kunnen doen.’ Hitomi kijkt geïrriteerd. ‘Lyne is anders,’ antwoord ze. ‘Ze is een vriendin. Waarom wil je Necrodeus eigenlijk sparen? Hij heeft jou nota bene verwond.’ ‘Hij heeft BLF geraakt,’ legt Para uit. ‘Ik weet niet hoe hij het deed, maar we kunnen hem wellicht gebruiken.’ Hitomi werpt een wantrouwige blik op Necordeus. ‘Waarom zouden we hem moeten gebruiken? Met de juiste wapens kunnen we Team Wit ook wel zonder hem verslaan.’ ‘Schat, we zijn het al van het begin af aan eens dat BLF een grote dreiging vormt,’ werpt Para tegen. ‘Hij is tot nu toe de enige die een hand op BLF wist te leggen. Zolang we hem gevangen houden en we hem geen moment uit het oog verliezen stel ik voor dat we hem bij ons houden.’ Necrodeus is verrast. Hij had niet verwacht dat hij zo makkelijk zou blijven leven. Hitomi kijkt naar de grond. Para heeft eigenlijk wel een punt, dus ze besluit maar om advies te vragen. ‘Wat vind jij, Lyne?’ ‘Lyne kijkt twijfelend naar Necrodeus. Hij ziet er niet bijster sterk uit, dus ze denkt dat het wel mogelijk is. ‘Ik vind het ergens wel goed klinken,’ zegt ze. Hitomi trekt een nors gezicht. ‘Goed dan, misschien is het zo’n slecht idee nog niet. Para, Lyne, jullie gaan het touw halen. Ik inspecteer Necrodeus wel.’ Para en Lyne gehoorzamen hieraan en lopen terug naar het schip.

Even later keren Para en Lyne weer terug met het touw bij zich. Hitomi neemt Necrodeus zijn mes af. ‘Deze is nu voor mij,’ zegt ze plagerig. Necrodeus grijnst. Hij weet wel een trucje om vertrouwens te winnen. ‘Ik heb nog meer wapens, als het jou interesseert,’ merkt hij op. Hitomi kijkt hem vragend aan. ‘Op mijn vlot liggen nog een pijl en boog. Misschien wil je die wel gebruiken.’ ‘Waarom zou je dat zo makkelijk zeggen?’ vraagt Hitomi. ‘Dat lijkt me logisch,’ antwoordt Necrodeus. ‘Als ik de indruk zou wekken dat ik dingen voor jullie verberg, dan zouden jullie mij binnen de kortste keren vermoorden, nietwaar?’ ‘We zullen zien of jij gelijk hebt. Wijs ons maar de weg. Para, bindt hem vast.’ Para bindt een touw om Necrodeus’ middel heen en houdt hem daar vast terwijl hij achter Hitomi en Lyne richting de kust loopt.

Het vlot van Necrodeus ligt met een touw aan de kust verankerd. Hitomi zou het vlot nog best mooi hebben gevonden als er geen gespiesd hoofd aan de mast vastgemaakt zou zijn. ‘Wat doet Lennard’s hoofd op jouw vaartuig?’ vraagt ze met een vies gezicht. ‘Ik houd graag een trofee van iedere tribuut die ik versla,’ geeft Necrodeus zelfvoldaan toe. ‘Dat is walgelijk,’ antwoordt Hitomi. ‘Hoezo?’ Necrodeus grinnikt. ‘Je zou me eigenlijk dankbaar moeten zijn! Als ik Lennard niet gedood had, dan zouden jullie het daarnet tegen Team Wit een stuk moeilijker hebben gehad.’ ‘Daar heb je wel een punt,’ reageert Para, die met Necrodeus meelacht. Maar Hitomi vindt het niet grappig. Zonder naar Lennard’s hoofd te kijken pakt ze de pijl en boog en geeft deze aan Lyne. ‘Kun je hier een beetje mee overweg?’ ‘Ach, het zal wel meevallen,’ antwoordt Lyne. Hitomi knikt goedkeurend. ‘Mooi zo. Laten we snel het eiland afzoeken. Dark Lisa zit nog steeds ergens in de problemen, en ik wil niet wachten tot we haar kanonschot horen. Lyne, kom je mee? Para blijft wel hier om Necrodeus in de gaten te houden.’ Para reageert teleurgesteld. ‘Eigenlijk wil ik liever met jullie…’ ‘Doe het nu maar gewoon, oke!?’ antwoordt Hitomi fel. ‘Jij wilde Necrodeus erbij houden, dus nu mag je ook op hem passen. Toon een beetje verantwoordelijkheid, wil je?’ Para lijkt nog iets te willen tegenwerpen, maar in plaats daarvan legt zich mokkend neer bij Hitomi’s wil. Hij knoopt het touw vast aan de mast van het vlot zodat Necrodeus niet weg kan rennen. ‘Kom maar mee, Lyne.’ Hitomi en Lyne vertrekken het eiland op en verdwijnen al gauw uit Para’s zicht.

‘Zo…’ zegt Para enigszins verveeld. Hij draait zich om naar Necrodeus en zet zijn handen in zijn zij. ‘Vertel eens, hoe wist jij BLF te raken?’ ‘Ik hoopte al daar naar zou vragen,’ antwoordt Necrodeus. Met zijn hand haalt hij een houten figuurtje uit zijn kraag tevoorschijn. ‘Wat is dat voor een raar poppetje?’ vraagt Para. ‘Speel je schaak?’ antwoordt Necrodeus mysterieus. ‘Het is een oeroud spel, afstammend uit klassieke tijden. Een verlenging van de strategische geest noem ik het. Volgens mij ken je het niet, anders zou je wel herkennen dat dit een koning is.’ ‘Oh ja, nu weet ik het weer!’ roept Para verrast uit. ‘Vergeef me, ik heb volgens mij ooit één keertje geschaakt, en daar heb ik niet zoveel van onthouden. Zo saai was het. Een spel voor nerds, zeg ik je.’ Necrodeus kijkt beledigd. Hij houdt er niet van als mensen zo over zijn favoriete spel praten. ‘Dat is een treurige mening,’ zegt hij. ‘Het kan als een goede leiding op het slagveld dienen.’ ‘Wat bedoel je daar nou weer mee?’ vraagt Para. Necrodeus zet een subtiele grijns op. ‘Ik zie schaken graag als de essentie van strijd. Ieder individu vecht op een bepaalde manier, en ieder schaakstuk staat symbool voor zo’n vechtwijze. Torens vertrouwen op kracht. Lopers vertrouwen op onvoorspelbaarheid. Paarden vertrouwen op intelligentie. Pionnen vertrouwen op geluk. Koninginnen zijn natuurlijke talenten. Koningen zijn onmisbare leiders die vooral vertrouwen op de bescherming van hun ondergeschikten. Alles draait om tactiek, Para. Weet in welke vechtcategorie de tegenstander valt en je behaalt geheid een voordeel. Denk vooruit. Analyseer. Anticipeer.’ Para kijkt Necrodeus aan alsof hij drie ogen heeft. ‘Oké, ik begrijp werkelijk geen zak van wat je zegt.’ ‘Ik kan het je zo leren,’ stelt Necrodeus voor. Para kijkt hem aversief aan. ‘Kom op, alles beter dan ons doodvervelen, toch?’ ‘Nee, dank je,’ antwoordt Para. ‘Schaken is niet mijn ding. Ik ben een acteur, geen tacticus!’ ‘Acteren kan soms ook deel uitmaken van een tactiek,’ zegt Necrodeus. ‘Dus, wil je nog weten waar ik mijn vechtstijl op baseer of niet?’ Para twijfelt even, en brengt uiteindelijk tegenzinnig zijn antwoord uit. ‘Ach, wat boeit het ook. Dan heb ik tenminste iets te doen.’ ‘Prima!’ antwoordt Necrodeus, blij dat hij iemand heeft om mee te schaken. Hij haalt zijn miniatuurschaakbord uit een van zijn zakken en haalt tevens een voor een alle schaakstukken uit zijn kleren tevoorschijn. Para kijkt verward toe terwijl Necrodeus alle stukken opstelt. ‘Kijk Para, zo stel je de schaakstukken altijd op.’ Maar Para lijkt het niet te begrijpen. ‘Het zal wel. Vertel me nou maar hoe het spel werkt.’ Met enige twijfel begint Necrodeus de regels uit te leggen.

Necrodeus moet erg veel moeite doen om Para alles duidelijk te maken. Hij lijkt niet echt op te letten en moet de instructies meerdere keren te horen krijgen voordat er een lichtje bij hem begint te branden. Na veel herhaling en pogingen om Para’s aandacht erbij te houden beginnen ze eindelijk aan hun eerste potje. Para speelt met wit, Necrodeus met zwart. Bij zijn tweede zet maakt Para al een fout. ‘Para, dat mag niet,’ merkt Necrodeus op. ‘Een pion mag alleen bij zijn eerste zet twee velden vooruit.’ Knorrig zet Para zijn pion een vakje terug. Na nog een paar zetten begint Necrodeus al de overhand te krijgen. En Para maakt alweer een fout. ‘Para, zo verplaatst een paard zich niet. Een paard springt altijd in de L-beweging die ik je daarnet liet zien.’ ‘Het zo moeilijk te onthouden!’ klaagt Para. ‘Als je iets beter zou opletten, dan had je dat probleem niet,’ antwoordt Necrodeus. Nu is hij weet aan zet. Hij verplaatst zijn toren en eindigt daarmee het potje. ‘Schaakmat,’ zegt hij trots. ‘Wat? Nu al!?’ roept Para verbaasd. Necrodeus schudt zijn hoofd in minachting. ‘Als je je koning bij je vorige buurt had verzet, dan was het niet zo snel afgelopen.’ ‘Maar er zijn zoveel stukken om op te letten!’ roept Para verontwaardigd. ‘Hoe krijg jij het in hemelsnaam voor elkaar om hierin een overzicht te houden?’ ‘Oefening baart kunst, Para,’ antwoordt Necrodeus ‘Ik speel dit spel al minstens tien jaar, dus ik weet wat ik doe. Kom op, we doen nog een potje. Ik zal het wel iets makkelijker maken.’

En zo spelen Necrodeus en Para nog een paar potjes. Ondanks zijn versoepelde tactiek weet Necrodeus nog steeds ieder potje met groot gemak te winnen, tot frustratie van Para. Hij begint steeds offensiever te spelen, maar dat werkt alleen maar averechts. Necrodeus merkt dat Para er niets van bakt en begint hierdoor ook zijn zin te verliezen. Maar dan lijkt Para ineens door te breken. ‘Aha! Schaak!’ roept Para uitdagend uit. Necrodeus slaakt een diepe zucht. ‘Voor de zoveelste keer Para, torens verplaatsen zich niet diagonaal. Daarbij, jouw eigen koning staat nu schaak. Die moet je dus eerst verplaatsen.’ Para verplaatst knarsetandend zijn koning, en hoort daarna opnieuw wat hij al talloze keren had gehoord: ‘Schaakmat.’ Necrodeus heeft met zijn loper de koning van Para ingesloten. ‘Wat een stom spel is dit zeg!’ roept Para, die er helemaal klaar mee is. Met een boos gezicht duwt hij het schaakbord bij zich vandaan ‘Wees een beetje voorzichtig met mijn spullen, wil je?’ sist Necrodeus op norse toon. Para staat op en loopt een eindje het strand op. ‘Sorry. Maar zeg eens, denk je niet dat Hitomi, Lyne en Dark Lisa nu al terug hadden moeten zijn? Ze blijven langer weg dan ik had verwacht.’ Necrodeus haalt zijn schouders op. ‘Weet ik veel. Jij kent ze beter dan ik. Ik heb nog geen kanonschot gehoord, dus ze zullen wel in orde zijn.’ ‘Ik hoop het,’ zegt Para een beetje bezorgd. ‘Trouwens, ik vergeet jou steeds te vragen wat jij hier eigenlijk doet. Waarom ben je niet bij jouw team?’ ‘Als jij weet met wat voor mensen ik in het begin opgescheept zat, dan zou je me wel begrijpen,’ antwoordt Necrodeus. ‘Alles beter dan dat trieste hoopje ellende dat zich Team Goud noemt.’ Para grinnikt. ‘Zijn ze echt zo erg?’ ‘Oh, vertel mij wat, reageert Necrodeus coulant. ‘Je wilt ze echt niet leren kennen.’ Para begint nu echt te lachen. ‘Respect, jongeman. Je moet wel erg veel lef hebben als je er in een Teamspelen alleen op uit durft te trekken, wetende dat iedere ontmoeting met een vijandig team de dood kan betekenen.’ ‘Het valt wel mee. Ik weet hoe ik moet overleven, en ik weet hoe ik moet doden. Dit hoofd is daar bewijs van.’ Necrodeus gebaart naar het hoofd van Lennard op zijn mast. ‘Het probleem is echter dat je nu niet kan vechten,’ zegt Para, terwijl hij zijn spadroon trekt. ‘Met een touw om je middel kun je weinig beginnen. De verleiding is groot.’ Nu wordt Necrodeus even nerveus. Gaat Para hem nu toch doden? ‘Maar als jullie BLF willen verslaan, dan zijn jullie blijkbaar van mij afhankelijk.’ ‘Precies. Daarom laat ik je ook leven.’ Para stopt zijn spadroon weer weg. Necrodeus haalt opgelucht adem.

‘Eigenlijk is er nog een andere reden dat ik mijn eigen weg ben gegaan.’ Para fronst zijn wenkbrauwen. ‘Je kent Jeanne wel, toch?’ gaat Necrodeus verder. ‘Ze is gemene, sluwe meid. Mensen treiteren is wat zij het beste kan. Dat weet ik als geen ander.’ Nu begint Para nieuwsgierig te worden. ‘Wat heeft ze gedaan?’ vraagt hij. Necrodeus vertelt verder. ‘Mijn zus was een van Jeanne’s concurrenten op de voorrondes van de Junior Miss Panem verkiezing. Ze deed het goed, maar Jeanne was net iets beter. En dat wreef Jeanne er graag in. Ze bespotte haar, kleineerde haar en pestte haar met haar verlies totdat ze het uiteindelijk niet meer kon verdragen.’ Necrodeus snikt even. ‘Ze pleegde zelfmoord.’ Para kijkt geschokt. Hij had al geen goede indruk van Jeanne, maar hij wist niet dat ze zo vals was. ‘Sindsdien is het altijd mijn doel geweest om wraak te nemen,’ gaat Necrodeus verder. ‘En die mogelijkheid doet zich nu perfect voor. Wat is een betere plaats voor wraak dan de Hongerspelen?’ Para weet even niet wat hij moet antwoorden. Het verhaal van Necrodeus heeft hem behoorlijk aangedaan. ‘Het spijt me van je zus,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Maar je weet wat men zegt: Voor hen die de onschuldigen onrecht aandoen is vergelding slechts een kwestie van tijd.’ ‘En als de kans op vergelding zich niet automatisch voordoet, dan moet je er zelf naar op zoek,’ vult Necrodeus aan. Para reageert enthousiast. ‘Dat citaat ken je goed. Blijkbaar kijk je af en toe ook naar mijn films!’ ‘Bij vlagen,’ geeft Necrodeus toe. ‘Ik moet voor de verandering wel eens iets anders doen dan schaken.’ Para is blij om dat te horen. ‘Weet je, misschien heb ik toch zin om nog een paar potjes te spelen.’ ‘Daar kan ik geen nee tegen zeggen,’ antwoordt Necrodeus lachend. Zodoende stelt hij de schaakstukken opnieuw op.

Necrodeus moet zich inhouden om geen duivelse grijns te vertonen. Hij heeft zojuist een heel verhaal uit zijn duim gezogen, en Para geloofde het blindelings. In werkelijkheid heeft Necrodeus nooit een zus gehad. Hij heeft ook niks persoonlijks tegen Jeanne. Hij ziet haar enkel als een potentievolle tegenstander, dus wil hij haar uit de weg ruimen. Daar gaat hij Team Zwart mooi voor gebruiken. Zolang hij Para’s vertrouwen kan vasthouden moet hij wel ergens komen. En als Team Wit eenmaal uitgeschakeld is kan hij Team Zwart daarna meteen verraden. Dan blijft alleen Team Zilver nog over, want de ondergang van Team Goud is onvermijdelijk. Necrodeus geniet van het gemak waarmee hij anderen manipuleert. Hij staat in het centrum van één groot schaakspel dat hij nog niet volledig in de hand heeft, maar hij is in ieder geval goed op weg om zijn controle te vergroten. Hij zal als enige tribuut van Team Goud zegevieren.



Laatst aangepast door T.G op za 27 jun 2015, 09:26; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

31 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 06 apr 2015, 18:23

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Sushi ijsbeerde door zijn kapiteinshut. Hij wist dat het schip van team Zilver ieder moment kon aankomen bij het noordoostelijke eiland, waar volgens Jeanne en BLF team Zwart zich zou bevinden. Nu wist hij dat ze al veel langer onderweg waren dan nodig was, en dat de kans dus groot was dat team Zwart inmiddels al weg was. Maar stel nu dat ze er nog wel waren? Het plan klonk heel leuk: we bevrijden Lyne. Maar hoe in godsnaam? Adje en T.G waren sterkere vechters gebleken dan Sushi in eerste instantie van ze dacht, maar hij wist heel goed dat team Zwart niet te onderschatten was. En wie zei dat Lyne überhaupt nog leefde? Nee, niet aan denken. De gedachte dat Lyne door Sushi’s stomme schuld was vermoord… Ze moest nog leven. Sushi ging achter zijn bureau zitten, en pakte automatisch het dagboek van zijn vader erbij. Hij kende het boek inmiddels vrijwel uit zijn hoofd, maar het schonk hem rust om over de avonturen van zijn vader te lezen. En wie weet, misschien dat hij nog iets bruikbaars tegen zou komen…
 
Kapiteins logboek
16 februari
2277
 
Het is een treurige dag. Zojuist zijn we een van onze bemanningsleden verloren. Het maakt niet uit hoe lang je op zee vaart, het zal nooit wennen om een goed mens te zien sterven. Niet dat ik JSS goed kende. Ik denk niet dat iemand van ons hem goed kende, zelfs kapitein Fer niet. Hij was onze uitkijkpost, en hij zat eigenlijk altijd in het kraaiennest. Altijd, behalve vandaag. We waren aangemeerd op een klein eiland. Ik, kapitein Fer en Henk met zijn houten poot waren op onderzoek, terwijl de rest van de bemanning op het schip bleef. Net toen we terug wilde keren naar het schip, werd Henk ineens aangevallen door een verschrikkelijk monster. Een gigantisch, groen wezen met een gepantserd lichaam en vlijmscherpe tanden. We dachten allemaal dat Henk er geweest was, maar toen sprong JSS er ineens tussen. In zijn eentje nam hij het op tegen deze zeeduivel. Hij wist het monster dodelijk te verwonden, maar kon niet voorkomen dat het beest zijn hoofd van zijn romp scheurde. Het is een tragisch verlies. Een goede vechter als hij hadden we zeker kunnen gebruiken in onze aanval op kapitein Dobbelsteen. Onze infiltrant heeft ons weten te bereiken: we weten waar Dobbelsteen zich bevindt.
 
“Land in zicht!”
Sushi rende uit zijn kapiteinshut toen hij T.G’s stem hoorde.
“Enig spoor van team Zwart?”
“Ik ben bang van niet.”
Adje keek op van achter het roer.
“Wat moeten we doen?”
Sushi twijfelde even. Team Zwart was er niet meer. Ze waren dus weer terug bij af. Ze konden Lyne nog steeds niet bevrijden.
“Vaar er maar naar toe Adje. Ik ben er wel aan toe om weer eens aan wal te gaan.”
 
En dus legde het schip van team Zilver niet veel later aan op het zanderige eiland. Sushi sprong direct over de railing. Hij hield van varen, maar toch was het fijn om weer even vaste grond onder zijn voeten te hebben. Hij keek naar Adje, die Lucoshi hielp om van het schip af te komen. T.G bleef echter bewegingsloos in het kraaiennest zitten.
“Kom je niet naar beneden,, T.G?”
T.G schudde zijn hoofd.
“Er moet iemand bij het schip blijven, voor het geval dat. Gaan jullie maar, ik blijf hier wel.”
“Weet je het zeker?”
T.G knikte. Sushi haalde zijn schouders op, en wendde zich tot Lucoshi en Adje.
“Kom jongens, laten we eens kijken wat er op dit eiland te vinden is!”
Adje leek niet erg enthousiast.
“Weet je het zeker? Ik ben de laatste keer dat we op onderzoek uit gingen nog niet vergeten.”
Sushi wist wat Adje bedoelde: hun ontmoeting met de Kraken in de schatkistgrot. Dat was inderdaad geen succes geweest: niet alleen hadden ze niets gevonden, maar ze waren ook nog bijna hun leven kwijtgeraakt, of in Lucoshi’s geval zijn been. Zijn twijfels werden echter weggenomen door de altijd positieve Lucoshi:
“Doe niet zo flauw Adje, wat is het leven zonder een beetje gevaar? Je weet maar nooit, misschien is er wel ergens rum te vinden op dit eiland!”
Adje grijnsde.
“Waar wachten we nog op? Op naar de rum!”
 
Sushi, Adje en Lucoshi liepen over het eiland. Het was een schitterend eiland; als ze niet in de Hongerspelen hadden gezeten, had Sushi bijna het gevoel gehad alsof ze op vakantie waren. Er stonden honderden palmbomen, en naarmate ze verder het eiland opgingen werd het steeds groener. Op een gegeven moment vloog er een felgekleurde papegaai door de lucht. Een witte flats belandde op Lucoshi’s hoofd toen de vogel er overheen vloog. Sushi moest zijn lachen onderdrukken, en dacht terug aan het begin van de Hongerspelen, toen een zeemeeuw precies hetzelfde deed. Dat was vlak voordat hij Lyne op haar expeditie stuurde. Lyne… Wat moesten ze doen, nu ze team Zwart hier niet gevonden hadden? Alsof Adje zijn gedachtes kon lezen, zei hij ineens:
“Zeg kapitein, wat moeten we eigenlijk doen nu we team Zwart hier niet gevonden hebben?”
Sushi haalde zijn schouders op.
“Eerlijk gezegd heb ik geen flauw idee, Adje.”
“Misschien kunnen we team Wit weer opzoeken!”
Sushi fronste.
“Team Wit opzoeken? Wat heeft dat nu weer voor zin? In de tijd die we bezig zijn om Wit op te sporen, kunnen we even goed Zwart zoeken.”
Lucoshi grinnikte.
“Het gaat Adje helemaal niet om Lyne. Hij wil gewoon Jeanne nog een keer zien!”
Adje grijnsde schuldig.
“Ja wat? Heb je haar wel eens goed bekeken? Ik heb nog nooit zo’n mooie vrouw gezien!”
Lucoshi haalde zijn schouder sop.
“Ik vind Hitomi van team Zwart een stuk knapper.”
Adje wendde zich tot Sushi.
“En jij?”
Lucoshi gaf Adje een stomp.
“Wat denk je zelf? Sushi heeft alleen maar oog voor Lyne!”
Sushi voelde zijn wangen rood worden, maar hij antwoordde niet. Adje grijnsde breed.
“Natuurlijk. Ik dacht eventjes dat je Leticia misschien knapper zou vinden, na onze ontmoeting daarstraks, maar ik was Lyne vergeten. Leticia is sowieso meer T.G’s type denk ik. Herinner me eraan dat ik het hem vraag als we straks terug zijn!”
Lucoshi opende zijn mond om iets te zeggen, maar op datzelfde moment verdween hij ineens uit het zicht. Sushi en Adje keken elkaar verbaasd aan, en liepen naar de plek waar Lucoshi zojuist nog stond. Sushi keek naar beneden, en zag dat Lucoshi door een gat in de grond was gevallen. Adje riep naar beneden.
“Lucoshi? Ben je nog heel?”
“Ja hoor, het is hier niet zo diep. Kom hierheen, dit moeten jullie zien!”
Sushi wilde achter Lucoshi aan springen, maar Adje hield hem tegen.
“Het zijn toch niet weer muurschilderingen van enge monsters he? Want die heb ik voorlopig genoeg gezien!”
“Nee, dat is het niet. Kom nu maar!”
Sushi sprong door het gat. Lucoshi had gelijk, het was niet bepaald diep. Een doffe dreun achter hem vertelde Sushi dat Adje ook was gearriveerd. Sushi wendde zich tot Lucoshi.
“Wat is er dat je wilde laten zien?”
Lucoshi grijnsde, en wees naar een stapel houten kisten. Op de kisten stond in grote letters ‘DYNAMIET’ geschreven. Een grijns verscheen op Sushi’s gezicht.
 
Sushi, Adje en Lucoshi liepen terug naar het schip. Ieder van hen had een doos dynamiet bij zich. Adje ratelde aan een stuk door.
“Briljant plan! Dat ziet team Zwart nooit aankomen! We blazen ze gewoon op!”
Sushi knikte. Hij staarde naar een zeemeeuw, die op een boomstronk in het water dobberde.
“Maar hoe zorgen we dat Lyne niet gewond raakt?”
Adje haalde zijn schouders op.
“Daar vinden we nog wel wat op. We hebben nog even de tijd om het plan te perfectioneren. Oh, mijn broertjes worden gek van jaloezie als ze zien dat ik een heel schip mag opblazen! We waren vroeger dol op dingen laten exploderen, maar mijn moeder-“
Adje werd onderbroken door een schreeuw. Sushi en Adje draaide zich om, en zagen Lucoshi op de grond liggen. Zo te zien was hij met zijn houten poot blijven haken in het zand, en gevallen. Maar dat was niet het grootste probleem: de boomstronk die Sushi eerder had gezien, bleek geen boomstronk te zijn. Een gigantisch, groen wezen met een gepantserd lichaam en vlijmscherpe tanden kwam op Lucoshi af. Sushi stond aan de grond genageld toen de krokodil Lucoshi’s hand beetgreep. Met een vreselijk, scheurend geluid kwam de hand los van Lucoshi’s lichaam. Het bloed spoot alle kanten op terwijl Lucoshi het uitschreeuwde van de pijn.
“Nee!”
Adje liet zijn kist op de grond vallen en wilde, ongewapend, op de krokodil afstormen om zijn vriend te helpen, maar iemand anders was hem voor. Een pijl zoefde door de lucht en stootte af op het pantser. De krokodil verplaatste zijn focus naar T.G, die aan kwam rennen.
“Ga naar het schip! Ik reken wel af met deze hier!”
Sushi knikte; samen met Adje rende hij naar de bloedende Lucoshi en hielp hem overeind, terwijl T.G zich op de krokodil stortte. Vanuit zijn ooghoek zag Sushi hoe de kaken van de krokodil T.G’s boog doormidden brak. T.G had een pijl in zijn hand, en stak deze in de ogen van de krokodil. Het beest gromde, en klemde zijn kaken rondom T.G’s nek. Met een laatste krachtinspanning wist T.G een tweede pijl in de hals van de krokodil te boren, net op het moment dat het dier zijn kaken sloot. Sushi wendde zijn hoofd: hij hoefde dit lugubere schouwspel niet te zien. Een kanonschot galmde door de arena op het moment dat Sushi, Adje en Lucoshi hun schip bereikten.
“Adje, help jij Lucoshi aan boord. Verzorg zijn wond, en geef hem de haak. Ik haal de dynamiet!”
Adje knikte. Sushi draaide zich om en rende naar de kisten die hij, Adje en Lucoshi hadden laten vallen. Hij probeerde niet te kijken naar het bloederige tafereel, maar kon er niet aan ontkomen om T.G’s hoofd te zien liggen naast het levenloze lichaam van de krokodil. Sushi voelde hoe zijn maaginhoud naar boven kwam, en voor hij het wist kotste hij. Zijn braaksel glom in het witte zand, terwijl hij met tranen in zijn ogen de kisten verzamelde en terug naar het schip bracht. Hij dacht aan T.G, de mysterieuze, stille jongen die hen zo vaak uit de brand had geholpen. Het was een tragisch verlies. Een goede vechter als hij hadden ze zeker kunnen gebruiken in hun aanval op team Zwart. Sushi klom het schip op.
“Adje, kun jij het kraaiennest bemannen? Ik ga zelf wel achter het stuur staan; Lucoshi heeft even rust nodig.”
Lucoshi en Adje knikten. Sushi nam plaats achter het roer. Hij wist niet waar ze heen moesten, team Zwart kon overal zijn. Maar ze moesten iets. Terwijl hovercrafts het lichaam van T.G ophaalden, voer het schip van team Zilver langzaam richting open zee.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

32 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 08 apr 2015, 16:50

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lyne en Hitomi waren vertrokken. Samen, op het bizarre, roze gekleurde eiland, op zoek naar teamgenoot Dark Lisa. “Het kan niet een al te lange tocht worden toch? Selletje was bijna direct terug toen ze Dark Lisa had afgeschud.”, stelde Lyne. “Ik ben bang dat het tegen gaat vallen. Ze is gevangen genomen door een mutilant. “Is ze dan niet gewoon dood?”, vroeg Lyne huiverend. “Ik heb nog geen kanonschoten gehoord. Die zullen ongetwijfeld wel gaan vallen in de komende paar uur, maar misschien is ze enkel gevangen genomen.” Even slikte ze. Hoewel het eiland in haar bizarre verschijning niet heel gevaarlijk leek, zag ze wel dat er overal mutilanten vlogen in de lucht. Geen gevaarlijke, dat leek duidelijk. Ze stootte Lyne aan. “Kijk eens naar boven.” Prachtige goudkleurige vogels vlogen, en in de heldere blauwe lucht lieten zij een prachtig licht achter. “Het is bijzonder he?”, antwoordde Lyne met een schittering in haar ogen. “Ik wou dat alle mutilanten zo mooi waren. Bij mij in het district leven er enkel enge mutilanten, gemaakt om ons bang te maken. Tracker Jackers, Boomluizen, Noémie-konijnen…”, vervolgde zij. “Ik woon in een van de weinige mooie gedeeltes van district 3. Bij mij zijn er nauwelijks mutilanten in de buurt. Behalve een of andere soort waakhond bij een van mijn buren. Achterlijk eng beest. Gigantische mond, lange tong waarmee hij je mee gevangen kan nemen, pantser op zijn rug. Vreselijk eng. Ooit heeft dat beest geprobeerd mij aan te vallen.”, zei Hitomi bang. “En toen?” “Ik mocht nooit onbeschermd het huis uit, dus mijn butler kon mij beschermen. Het monster vermoordde hem eerst waardoor ik nog weg kon komen.” Lyne keek haar geschokt aan. “Maar je zei dat jij hem hebt vermoord?” “Zo voelt het nog wel.” Hitomi keek sipjes, en Lyne merkte dat Hitomi moeite met dit verhaal had. “Waarom vertelde je dan eerst…” “Om indruk te maken.” Hitomi moest huilen. “Het was echt een goede butler, en ook een goede man. Hij deed heel veel voor mij, en zou zich altijd opofferen. Maar als ik niet in de buurt was gekomen van dat rotbeest…”. Lyne had medelijden met Hitomi. “Ach, als hij zich zou willen opofferen, dan heeft hij het juiste gedaan. Wat is er daarna met het beest gebeurd?” “Het rotdier mocht gewoon blijven! De eigenaar ging klagen dat het die man zijn eigen schuld was. Geen proces, niks. Hij was gewoon iets rijker dan ons en hij kon het maken.” Hitomi veegde haar tranen af. “Ach, het is ook onbelangrijk.”. Een bos naderde. Nog geen teken van Dark Lisa.

Terwijl het bos betreden werd, was het inmiddels donker aan het worden. Weinig slaap zat er aan te komen. Het was Lyne die ineens stopte voor een klein vogeltje, wat eenzaam en stil in hun weg lag. “Wat zielig.”. Lyne pakte het beestje op, terwijl Hitomi geïrriteerd keek. “Lyne, ik weet dat je van dieren houdt, maar we hebben nu geen tijd. We moeten Lisa redden.” Lyne negeerde het, en gaf het beestje wat van hun brood. “Dit lust je wel, toch?” “Je verspilt nu niet alleen tijd, maar ook kostbaar brood.” Lyne keek haar aan. “Ik weet het, Hitomi. Maar als je soms helpt met de kleine problemen, krijg je soms niets terug. Maar soms, kan je het groots terug verwachten. Het beestje at het brood op, en leek weer opgeknapt. Het beestje vloog, dankbaar weg. “Dat was waardeloos, Lyne.”. Lyne leek het anders te bekijken. “Nee, ook dat beestje zit in de arena om binnenkort te sterven. Laat het dan in deze korte tijd gelukkig leven.” Met een glimlach keek ze toe hoe het beestje een bepaalde richting op vloog. “Ik denk dat dit de kant is die wij op moeten.”. Hitomi besloot Lyne maar te vertrouwen. Niks is voor geen reden.

Ineens gaf Lyne een gil. “Noémie-konijnen!”. Hitomi fronste. “Wat zijn dat?” “Van die rare konijnen die mensen aanvallen. Ze zaten ook in de negende Spelen.” Vier kleine konijnen, met een witte vacht en rode ogen, kwamen aan huppelen. “We moeten ze vermoorden, Hitomi.” “Weet je zeker dat het mutilanten zijn?”, vroeg Hitomi. Haar vraag werd beantwoord toen een konijn ineens op Hitomi’s hand afvloog. “AARGH”. De vreselijk scherpe tanden die in Hitomi’s linkerhand werden gestoken, deden enorm veel pijn. Hitomi stak met haar andere hand, waar ze het mes in had, het beest zo snel mogelijk dood. Nog drie konijnen te gaan, en de eerste wond was al gemaakt. “Zijn ze giftig, Lyne?”. “Volgens mij niet, alleen als ze een paarse vacht hebben. Ze zijn wel uiterst dodelijk.”. Eerst probeerden Lyne en Hitomi weg te rennen, maar de drie konijnen haalden ze in. “Klim in de boom!”. In volle paniek klom Lyne in de boom, en ze trok Hitomi met zich mee. Nu zaten ze samen boven op een tak, terwijl drie konijntjes ze aan het opwachten waren. Het werd nog erger toen een konijntje een gil gaf, en er zich nog een tiental andere konijnen aan het ‘gezelschap’ voegde. Drie hiervan hadden een paarse vacht, eentje een groene. “Groen?”, vroeg Hitomi. “Ik weet ook niet wat zij doen.”, zei Lyne. Dit werd duidelijk: het groene konijntje liet zijn mega tanden zien, en begon met het om knagen van de boom. “Kom op, schiet het dood!”, riep Hitomi. “Ik heb maar twee pijlen!”, zei Lyne bang. “Maak ze af, ik ben bang!”, riep Hitomi. Aan haar had Lyne nu niks. “Oke, ik schiet wel!”. Lyne spande haar boog, maar de eerste pijl ging volledig de verkeerde kant op. “Wat doe je!”, riep Hitomi verontwaardigd. “Ik ben geen Dark Lisa met pijl en boog!”, schreeuwde Lyne. Haar tweede pijl raakte wel een verdwaalde witte konijn, maar de rest van de konijnen gaf daar duidelijk geen aandacht aan. Pijlen op. Hitomi raakte nu echt in paniek. “We moeten toch iets!”. Lyne dacht na. “Ik weet het!” Ineens deed ze het geluid van een vos na. Hitomi keek haar verbaasd aan. “Dat zijn hun natuurlijke vijanden. Doe mee!”. Zo probeerden Hitomi en Lyne het geluid na te doen. Hitomi had geen vertrouwen in het idee van Lyne, maar gek genoeg leek het nog te werken ook. De konijnen werden bang en ineens renden ze weg. Vol vreugde reageerde Hitomi, maar Lyne merkte dat de boom al bijna omgezaagd was door het konijn. De boom pletterde naar beneden, met het tweetal er nog in.


Twintig secondes later kwam Hitomi weer bij. “Lyne, Lyne!”. Ze lag er dood bij. “Lyne, alsjeblieft!” Ze voelde aan haar pols, en tot grote vreugde van haar merkte ze dat Lyne nog leefde. “Godzijdank, godzijdank.”. Een anderhalf minuutje later kwam ook Lyne weer bij van de klap. “Ik… wat gebeurde er…”. Gelijk werd ze besprongen door Hitomi. “Je leeft nog! Ik was bang dat je dood was…”. Hitomi omhelsde haar vriendin, terwijl Lyne nog duidelijk moest bijkomen van wat er was gebeurd. Kort keken ze naar hun wonden. Lyne leek enkel een tik op haar hoofd te hebben gehad, terwijl Hitomi redelijk ongedeerd was gebleven van de klap, maar wel een hevig bloedende hand had van de konijnenbeet. Lyne besloot haar mouwen er af te trekken, om Hitomi’s wond te kunnen binden. “We zijn echt ontsnapt aan de dood hier”, besefte Hitomi, terwijl Lyne haar verzorgde. Lyne knikte. “Moeten we niet gewoon terug naar Para en Necrodeus? Ik heb kanonschoten net al gehoord, waarschijnlijk was er een wel voor Dark Lisa.” Op dat moment werden ineens de doden bekend gemaakt. “Het is al twaalf uur.”, zei Hitomi. De doden werden op een rijtje bekend gemaakt. Geen verrassingen waren er hier. Dokter Leeuw, Tuffie, Fisico, T.G, Lennard, allemaal tributen waarvan ze wist dat ze dood waren of die ze niet erg sterk inschatte. Dark Lisa’s gezicht werd niet getoond. “Dan is ze nog in leven. We moeten verder.” De tocht door het bos ging zonder al te veel hindernissen, en Hitomi en Lyne waren aan het praten. Over hun achtergrond, hun leven, hun vriendinnen (ook al hadden ze er niet zo veel). Kort werd er gesproken over Ulysses (en Lyne liet Sushi helemaal buiten beschouwing), maar in tegenstelling tot eerder vond Hitomi het helemaal niet nodig om continu haar fiancee bij het gesprek te betrekken. Hitomi en Lyne groeiden door de tocht heen steeds meer naar elkaar toe.

Na minder dan een kwartier wandelen kwam al de eerste schrik. Ze hoorden een kanonschot. Even keken ze elkaar aan, maar tot hun grote opluchting werd direct daarna het gezicht van Selletje laten zien. Vanaf dag drie werd blijkbaar al de identiteit van de slachtoffers gelijk bekend gemaakt. Hitomi was blij. “Haha, het eerste kreng van Team Wit is te pakken, nog twee te gaan!” Ook Lyne toonde zich euforisch. “Pff, wat een rotwijf was dat ook zeg.”. Over de oorzaak van de dood konden de twee enkel gissen, maar ze hadden de hoop dat Team Wit aangevallen werd door de tributen van Goud of Zilver. Dat bleek tegen te vallen, daarna kwamen er geen kanonschoten meer. “Wie weet ging ze dood door natuurlijke omstandigheden.”, opperde Lyne. “Ik denk eerder dat ze gewoon verraden is door haar teamgenoten. We kennen BLF en Jeanne, die zijn echt wel in staat om een teamgenoot te vermoorden wanneer het ze goed uit komt.” “Wie denk jij dat er slechter is, Jeanne of BLF?”, vroeg Lyne. Hitomi dacht even na. “Om eerlijk te zijn ken ik BLF niet zo goed. Van Jeanne weet ik dat ze doortrapt is, en zeker niet te onderschatten. Echt zo’n nare valsspeelster he? Oke, ik had ook niet gewonnen bij die miss-wedstrijd, maar dan moet je weer zo nodig gaan pijpen om maar zeker te zijn, he. Echt, ik kan het niet begrijpen.” Terwijl Hitomi totaal in roddelstand schoot, attendeerde Lyne haar op de eerder gestelde vraag. “Ik vroeg wie er het slechtst is, niet wie wie gepijpt heeft bij een schoonheidswedstrijd.” Hitomi bloosde even. “O ja. Ik denk persoonlijk dat BLF slechter is. Hij is meedogenlozer, nog doortrapter. Ik denk dat hij tegen het einde aan ook Jeanne verraad, als ik dat kutwijf nog niet afgemaakt heb tenminste.” “Weet je het zeker?” “BLF is, naar hoe ik hem heb ontmoet, sluwer. In staat om iedereen te manipuleren om zijn zin te krijgen, maar meedogenloos als hij je niet meer nodig heeft. Zo heeft hij samen met Jeanne Tosti weggewerkt.” Lyne keek verbaasd toe. “Je zou zeggen dat Jeanne de leiding heeft anders.” “BLF houdt zich bewust meer op de achtergrond, ondanks dat hij zich ook weer enorm op de voorgrond toont met zijn houding.”. Lyne leek het te snappen. “Weet je, voor zo’n rijk trutje weet je opvallend veel.”, zei Lyne lachend. “Mensenkennis he? Daarbij kreeg ik ook privé-lessen van de beste leraren in het district.”. Samen wandelden ze verder.

Ineens kwamen ze tegen een gigantische rots aangewandeld. “We moeten nu dichtbij het krachtveld zitten”, zei Lyne. “Misschien kunnen we wel ontsnappen uit de Arena”, zei Hitomi lachend. Ineens hoorden ze een gil van bovenaf op de rots. Ze keken elkaar aan. Dat moest Dark Lisa zijn. Snel klommen ze op de gigantische rots. Hitomi had nog altijd enorme pijn aan haar arm, en inmiddels waren ze ook behoorlijk moe. Op de top van de rots zagen ze een groot vogelnest. In het nest lagen drie eieren en, tot grote vreugde, Dark Lisa. “Meiden!”, riep Lisa blij. “Je bent nog ongedeerd!”, vroeg Hitomi. Dark Lisa was paniekerig, en leek ook haastig te zijn. “We moeten hier weg, voordat de vogel terugkeert!”. Lyne gaf snel haar pijlen en boog terug aan Lisa, terwijl ze ineens een gigantische kraai hoorden. “De vogel!” Een reusachtige, monsterlijke vogel vloog op het nest af. Het beest was voornamelijk rood en zwart, en zijn woeste blik deed er op duiden dat hij uit was op oorlog. Lisa schoot een pijl af, maar het had geen zin. Sterker zelfs, het beest gaf een kraai en werd alleen maar bozer. Voordat de vogel de drie vast kon pakken bukten zij, waardoor het langs hun heen ging. “Hoe moeten wij hier ooit van ontsnappen, laat staan verslaan?”, schreeuwde Hitomi. Lyne bleef rustig, en leek zelfs te lachen. “Kijk!”, een gloeiend licht kwam op ze af, en ineens zag Hitomi wat het was. Het vogeltje van eerder. In een korte periode gigantisch gegroeid. “Het is een goudlokvogel, dat hoopte ik al. Heel bijzondere vogeltjes. Ze worden geboren als kleine, lelijke, hulpeloze vogels. Zodra een mens ze helpt in hun leven, worden het grote, prachtige beesten, die bereid zijn om de goede daad terug te keren voor hun helper, wat het ook kost.” De vogel die ze zojuist hadden geholpen ging het gevecht aan met de grote rode vogel, terwijl Lisa vooral verbaasd toe keek, en Hitomi dacht aan de woorden van Lyne eerder. Zonder problemen versloeg ‘hun’ vogel de ander, waarom ze ineens gered waren. Lyne liep op de vogel af. “Bedankt. Als je ons kunt brengen naar de kust van het eiland, heb je je plicht om de goede daad terug te keren voldaan. De prachtige vogel nam ze mee. Mee naar de kust van het eiland, naar de rest van Team Zwart.

De vogel zette ze af, en vloog weg, zonder nog met een blik om te kijken. “Daar vliegt hij, naar de horizon.”, zei Lyne. Dark Lisa was nog steeds in shock. “Wat gebeurde er zojuist?”, vroeg ze. Nauwelijks kon Hitomi begrijpen hoe alles er net was verlopen, maar ze waren terug. Met Dark Lisa. Terwijl zij voorop liep, met Para in beeld, liep Hitomi nog een keer op Lyne af.

“Lyne, ik wil je bedanken. Voor alles.” “Niet waar, ik moet jou bedanken.” “Fout. Ik werd boos toen jij dat vogeltje voedde. Door mij waren we bijna dood geweest nu. Door jou leven we nog.” Lyne keek Hitomi blozend aan. “Echt niet, ook door jou.” Hitomi keek nu wat verbaasd. “Maar..” “Kijk, jij hield mij in leven. Jij gaf mij positieve aandacht toen de Spelen voor mij op het ergste punt waren. Jij sleep mij er door heen toen ik Dokter Leeuw had vermoord. En je hebt mij puur geholpen uit medeleven, totaal niet uit eigenbelang.”, zei Lyne met een glimlach. “Eigenlijk wel uit eigenbelang”, zei Hitomi blozend. “Hoezo?” “Nou… ik zou niet weten wat ik deze Spelen zou moeten zonder jou.”. Blozend keken ze elkaar aan en omhelsden ze elkaar. Eigenlijk wisten ze niet wat ze moesten doen. Ineens leek Lyne er voor te gaan. Ze boog haar hoofd naar voren, wilde Hitomi een zoen geven… Totdat ze ineens een schreeuw hoorde. “LYNE, WE KOMEN JE REDDEN!” Het was de stem van Sushi. Team Zilver had ze gevonden.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 2 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum