Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen 15

Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 4]

1 Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 17 dec 2014, 02:15

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Ahoy, alye piraten 'n landrott'n! 'Tis 't uur ver 'n nieuwe Hongerspelen! Na zoutige Spelen met tribut'n met speciale intellienties, spannend' plottwists 'n na 't bezoekn' van Afrika, gaan we terugkern' naar d' zee, in 'n complete gluiprige arena met 'n piratn'thema! Alle vier de teams hebb'n 'n scheurbuikige piratn'schip, waarmee ze kunn'n aanvall'n, de zeven zeëen kunn'n rondvar'n, zichzelf mee kunn'n bescherm'n... De mogelijkhed'n zijn eindeloos! Natuurlijk zijn darrr eilanden, allemaal met 'n uniek pirat'n-thema. Welk team gaat de kostbare schatt'n vol dubloen'n en wap'ns vind'n? Welk team wordt geslacht door de colossale kraken-achtige mutilant? We gun het uitvind'n in de nieuwe Honger Spelen! 'N mog'n het geluk in uw voordeel zijn!

De regels
De Toadplaza Hongerspelen zijn een doorschrijfverhaal, dus mensen schrijven om de beurt een verhaal. Waar het verhaal over gaat zal ondertussen wel duidelijk zijn: 24 tributen die in een arena worden gegooid om op leven en dood te vechten met elkaar, tot er één over blijft: de winnaar. In het midden van de arena staat (tot nu toe altijd) een hoorn: De hoorn des Overvloeds. Hier liggen wapens en voedsel, die de tributen kunnen pakken. Soms beginnen de tributen in een cirkel om de hoorn heen, maar andere keren staan ze compleet ergens anders in de arena, dit ligt aan het scenario die de spel-maker (ik, in dit geval) bedenkt. Als er een tribuut is vermoord, klinkt er een kanonschot door de arena. Verder kunnen de tributen de arena niet uit door een hindernis aan het einde (een krachtveld, een ravijn, etc.). Tributen kunnen onderling bondgenootschappen vormen, die uiteraard weer uiteen kunnen vallen. Als een tribuut erg geliefd is door de kijkers thuis (het wordt allemaal op televisie uitgezonden, dus er zijn overal onzichtbare camera's), kan een tribuut een sponsor gift ontvangen. Dit is vaak een medicijn, voedsel, en heel soms een wapen. Deze gifts worden verstuurd in een zilveren kokertje met een wit parachute eraan. Aan het einde van elke avond, worden de gezichten van de gedoodde tributen van die dag geprojecteerd in de lucht, zo kunnen de andere tributen zien wie nog leeft, en wie niet meer. Verder is het belangrijk om te weten wat een "Mutilant" is. Een Mutilant is een wezen gecreeërd door de spel-makers (Ja er zijn er zogenaamd meerdere, in een kantoortje onder de arena ofzo, niet belangrijk) in de arena zijn gestopt. Dit kunnen grote draken zijn, maar ook (zoals in de officiële Honger Spelen) Honden met kenmerken van vorige tributen.

Het feit dat ik WM ben, betekent niet dat ik over het personage met de naam "WM" moet schrijven, ik mag gewoon schrijven hoe Dokter Leeuw Adje vermoord. 
De spel-maker zelf mag voortaan wel gewoon verhaaltjes schrijven, aangezien iedereen wel serieus om gaat met de spelen, dus de spel-maker zal het niet in zijn voordeel gebruiken, om zijn favoriet te laten winnen. (Ookal kunnen spel-makers niet veel meer dan de schrijvers, aangezien zij zelf ook sponsor gifts kunnen sturen en de arena kunnen laten veranderen enzo.)
Zodra we bij de finale zijn aangekomen (als er nog maar 2 personages over zijn gebleven, gaan alle schrijvers die de finale willen schrijven, dobbelen met dobbelsteen “de pot” degene die het hoogst gooit, schrijft de finale.

Er mogen nog altijd meerdere tributen dood per verhaal. Probeer echter niet door de spelen heen te rushen. Is leuk.

De Arena
Impressiebeeld komt vanavond of morgen
De Arena lijkt in vorm wel op de arena van HS8. Het grootste deel van de Arena is een grote zoute zee. Helemaal in het noorden staat het schip van Team Wit, in het zuiden Team Zwart, in het westen Team Goud, in het oosten Team Zilver. Ze kunnen dit schip gebruiken om te varen door de hele Arena. Alle teams starten in hun schip, DUS NIET BIJ DE HOORN.

In het noordwesten is de zogenaamde schatkistgrot. Een grote, donkere, enge grot, maar vol beloningen voor de mensen die het hier binnen redden.

In het noordoosten is een zanderig eiland. Veel palmbomen zijn hier te vinden, veel natuur, en het is een perfecte plek om te zonnen... Als je geen gevecht om leven en dood zou spelen natuurlijk.

In het zuidwesten is een eiland met tropisch regenwoud. Alles wat je kan verwachten van een tropisch regenwoud is hier. Een goede plek voor resources, maar ook een gevaarlijke plek!

In het zuidoosten is de paarse, dromerige vallei. Er groeit zeldzaam paars gras en paarse bomen, en alles in dit gebied lijkt natuur de middelvinger te geven. Desalniettemin een van de mooiste en bijzonderste plekken van de Hongerspelen.

In het midden is de Hoorn. Dit eiland is een exacte replica van de Hoorn van HS8. Leuk voor de herkenbaarheid!

Vanaf dag 2 komt de gevaarlijke Kraken zijn neus laten zien.

De Wapens

Bij de Hoorn is enkel voedsel te vinden, om te voorkomen dat het team wat als eerste de Hoorn haalt alle wapens overneemt en dus enkel daar hoeft af te wachten. Overal zijn speciale wapens te vinden daarom.

Alle teams starten wel met een paar standaardwapens:
-1 mes
-1 Boog
-1 Roeiboot met Spanen
-5 pijlen
-1 Haak
-1 Poot
-6 Ooglapjes
-Wapen naar keuze: Zwaard, Hartsvanger, Bijl, Spadroon (Ieder team mocht vooraf één van deze vier wapens kiezen)

Bij de Hoorn is er wel eten:
-8 flessen water
-8 broden
-4 flessen rum
-5 koeken
-4 appels
-4 stukken biefstuk
-4 flessen Cola

De Tributen
De vier teams. Omdat er de laatste jaren nogal veel deelnemers waren wegens politieke redenen zijn er geen vrijwillige deelnemers (en dus ook geen beroepstributen). Ieder team heeft wel een aanvoerder.

De volledige tributenlijst:

Team Zwart
Dokter Leeuw (x)- Dood door Lyne
Dark Lisa- Dood door Para
Para-Dood door BLF
Hitomi
Tosti-Dood door BLF
UNF-Dood door WM


Team Wit
Tuffie (x)-Dood door Dokter Leeuw
Lennard-Dood door Necrodeus
Poké-Fan-Dood door BLF

BLF
Selletje-Dood door BLF
Jeanne-Dood door Hitomi

Team Goud
Leticia- Dood door Necrodeus
Lazerstraal-Dood door Dark Lisa
WM-Dood door BLF
Fisico-Dood door Arena
Necrodeus
Jeffrey-Dood door UNF

Team Zilver
Sushi (x)
TG- Dood door Arena
Adje- Dood door Hitomi
Roosjuh- Dood door Para

Lucoshi- Dood door kwal
Lyne

Huidige verbonden:

Zwart
Hitomi

Wit
BLF

Goud
Necrodeus

Zilver
Sushi (x)
Lyne


Killcounts
Team Zwart - 6 (Roosjuh, Lazerstraal, Jeffrey, Tuffie, Adje, Jeanne) + 1 zelfmoord (Dark Lisa)
Team Wit - 3 (Tosti, Para, WM) + 2 Zelfmoorden (Poké-Fan, Selletje)
Team Goud - 2 (UNF, Lennard) + 1 Zelfmoord (Leticia)
Team Zilver - 1 (Dokter Leeuw)
Andere Omstandigheden - 3 (Lucoshi, TG, Fisico)

BLF - 5 (Tosti, Poké-Fan, Selletje, Para, WM)
Hitomi - 2 (Adje, Jeanne)
Para - 2 (Roosjuh, Dark Lisa)
Necrodeus - 2 (Lennard, Leticia)
Lyne - 1 (Dokter Leeuw)
WM - 1 (UNF)
Dokter Leeuw - 1 (Tuffie)
UNF - 1 (Jeffrey)
Dark Lisa - 1 (Lazerstraal)

Teamgegevens die belangrijk zijn voor je toekomstige verhalen

Team Zwart
Hitomi- Hoorn, net gevlucht.

Wapens: Mes, boot

Team Wit
BLF (x)- Hoorn, zwaargewond.

Wapens: Mes, zweep, zwaard, boot.

Team Goud
Necrodeus- Schatkistgrot, zwaargewond

Wapens: Zalf, mes, geen boot.

Team Zilver
Sushi (x)- Boot
Lyne- Boot


Wapens: Bijl, Spadroon. 

Xxxxxxxxxx



DEZE SPELEN GAAN WE AFMAKEN ONDANKS DAT IK HOST BEN



Laatst aangepast door Olivier Vanilla op wo 08 jul 2015, 22:37; in totaal 5 keer bewerkt


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

2 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op do 18 dec 2014, 21:17

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Een warme wind waait over de oneindige zee, waar een enkele woeste golf de stilte doorbreekt. Een groep zeemeeuwen zwermt boven de oppervlakte, op zoek naar iets eetbaars. Een van de meeuwen neemt een plotselinge snoekduik in het water, en komt enkele seconde later weer boven met zijn prooi: een zilveren haring. Met de vis in zijn bek vliegt de meeuw richting het Noorden. Vliegend richting de horizon. Vliegend over het oneindige water van deze oceaan. Volop genietend van de vrijheid. Een klap klinkt, en met een rilling valt de meeuw levenloos in het zoute water. Terwijl de haring dankbaar de vrijheid tegenmoet zwemt, zakt het levenloze, verbrande lichaam van de meeuw naar de bodem. Daar, op de plek waar de zeemeeuw zijn dodelijke klap maakte, hangt een krachtveld, dat zo krachtig is dat het in een fractie van een seconde een einde maakt aan een ieder die het tracht aan te raken. Het krachtveld vormt de omheining van de Arena van de vijftiende editie van de Toadplaza Hongerspelen. Hier, in deze Arena, zullen vierentwintig kinderen strijden op leven en dood, tot er slechts één overblijft. Die winnaar zal als enige levend de Arena verlaten, waarna hem of haar een leven vol roem en rijkdom wacht. Voor de rest wacht slechts de dood.
 
Een groot piratenschip drijft op het woeste water. De witte zeilen hangen naar beneden en wapperen in de wind. Op de boeg van het schip staat een jongen peinzend in de verte te staren. Het is Tuffie, een zestienjarige tribuut uit district 4 en de aanvoerder van team Wit, een van de vier teams die in deze Hongerspelen zal strijden. Wie zijn blik volgt, zal zien dat hij gefocust is op de lucht, enkele honderden meters van het schip vandaan, waar iedere seconde een vuurpijl wordt afgestoken in de vorm van een getal. Het is de klok, die aftelt tot het begin van de Spelen. Tien. Negen. Acht. Zeven. Zes. Vijf. Vier. Drie. Twee. Een. Een hoge toon galmt over het water. Tuffie slaakt een diepe zucht. Dit is het dan. Nu gaat het echt beginnen. Achter hem klinkt een vrouwenstem. “Wat is het plan, kapitein?” Tuffie draait zich om, en bekijkt zijn team. Zin bemanning. Vijf jonge mensen met wie hij de komende dagen ten strijde zal moeten trekken.
 
Jeanne stond het dichtst bij hem. Zij was het die Tuffie gevraagd had wat de bedoeling was. Jeanne was zeventien jaar oud, een jaar ouder dan Tuffie. Ze was slim, sterk… En ongelofelijk aantrekkelijk. Tijdens de trainingen had Tuffie opgevangen dat Jeanne een jaar eerder verkozen was tot Junior Miss Panem verkozen was. Maar looks kunnen bedriegen: achter haar onschuldige uiterlijk school een strategisch genie. Tuffie vertrouwde haar van al zijn teamgenoten het minst, en dus was zij zijn rechterhand. Hou je vrienden dichtbij, maar je vijanden nog dichterbij.
 
Pokéfan was een zogenaamde probleemjongere. Het type dat ’s avonds laat op straat zwerft, dingen sloopt en veel alcohol nuttigt. Tuffie vermoedde dat hij een slechte jeugd gehad heeft. Zoals iedere jongen van zijn soort, had Pokéfan een gigantisch ego. Het was daarom dat Tuffie hem tot matroos had gebombardeerd. Laat hem zichzelf maar eens bewijzen.
 
Lennard was de oudste van het stel. Een grote, brede, sterke jongen met een donkere huidskleur en gemillimeterd haar. Zeer zwijgzaam. Uiterst gevaarlijk. Tuffie was blij dat Lennard in zijn team zat, want het was een haast onoverwinnelijke tegenstander in ieder gevecht. Lennard was de stuurman van het schip. Tuffie had besloten Lennard geen wapen te geven: als er iemand in het team was die zijn vijanden met zijn blote handen aan kon, was het Lennard wel. De wapens konden beter gebruikt worden voor de minder fysieke tributen.
 
BLF was een kleine, smalle jongen en zoals men dat noemt “Open and proud”. Wanneer hij zijn tijd niet doorbracht in louche nachtclubs, danste hij op hoog niveau bij het nationale ballet. Flamboyant en met een vlijmscherpe tong, clashte hij uiteraard onmiddellijk met de ernstig homofobe Pokéfan. Vanzelfsprekend was BLF dan ook de tweede matroos aan boord. Hij had van Tuffie een mes gekregen om zich te kunnen verdedigen.
 
Selletje was de jongste van het stel. Nog kleiner en magerder dan BLF, met een spierwitte huid en zo mogelijk nog lichtere haren, maar een ego waar Pokéfan nog wat van kon leren. Haar venijnige opmerkingen werden enkel geëvenaard door BLF, en de twee konden het dan ook uitstekend met elkaar vinden. Selletje bemande het kraaiennest, waar haar lichte gewicht van pas kwam, en vanuit waar ze tegenstanders met haar pijl en boog aan kon vallen. Dat was vermoedelijk haar enige mogelijkheid om ooit een gevecht te winnen.
 
Als laatste wapen had Tuffie een spadroon uitgekozen, en deze hing veilig aan zijn eigen riem. Met zijn helderblauwe ogen, goudbruine lokken en gespierde lichaam was Tuffie de onmiskenbare leider van het team. Geslepen maar rechtvaardig, gevaarlijk maar altijd vriendelijk en met een natuurlijke dominantie die geen van de anderen kon evenaren zou hij zijn team, zijn bemanning, naar de overwinning leiden.

“Wat is het plan kapitein?” Jeanne keek vragend naar Tuffie, die zich nonchalant omdraaide. “Licht het anker, heis het zeil. We gaan naar de Hoorn!”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

3 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 19 dec 2014, 00:22

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Daar zat het zestal, op een schip. Het zestal van het gevreesde Team Zwart. Tosti keek geïnteresseerd om zich heen. Toen hij gekozen werd voor de Hongerspelen, als enige jongen van zijn district, was hij bang. Hij had de angst dat dit het einde zou gaan worden. Maar een paar dagen later ontmoette hij de mensen van zijn team en ineens voelde de zeventien-jarige Tosti dat hij wel eens levend de Arena kon verlaten. Hij knikte nog een laatste keer naar Dokter Leeuw, kapitein van het schip, en de absolute leider van Team Zwart. Dokter Leeuw gaf een gemeen lachje en hij knikte gemoedelijk. Het was duidelijk dat hij overtuigd was dat zijn team zou winnen. De laatste paar secondes tikten, en Tosti dacht nog heel even aan huis. District 12, het zwakste district van allemaal. Tosti's vader en moeder werkten samen op de markt, en hielden veel van elkaar. Hij had een mooi gezin, met twee oudere broers en twee jongere zussen. Altijd sleepten zij elkaar door de zwaarste situaties heen. Zijn broers, inmiddels al 20 en 23, waren ontsnapt aan de reapings. Zijn jongste zusje moest voor de eerste keer. Ze was zo bang dat zij zelf gekozen zou worden, maar ineens moest ze de naam van Tosti horen. Arme Arjanne. Het enige wat Tosti nu kon doen was winnen. 3...2...1... GO. De Hongerspelen zouden beginnen.

"Oké jongens, we gaan snel onze tactiek bespreken, we moeten ons nog aanpassen aan de situatie. Daarna gaan we naar de Hoorn!" Dokter Leeuw nam zijn functie serieus. Hij was een geboren leider. Het is een 18-jarige, wrede, woeste kerel. Hij wil gevreesd worden door zijn vijanden, maar gewaardeerd door zijn vrienden. Ieder moment dat het kon, probeerde hij mensen van andere teams op de training te bedreigen. Zijn flinke baard en woeste haren wapperden door de wind. Hij pakte zijn zwaard op. "Ik laat mij niet misleiden door al die leuke nieuwe wapens, een zwaard past bij mij, en heeft zich altijd als een nuttig wapen bewezen.", had hij bij de wapenkeuze kort geleden gezegd. Tosti probeerde een plan te bedenken, kort nadat hij de Wapens en een gedeelte van de Arena had bestudeerd. "Ik stel voor dat we de kleine boot naar de Hoorn pakken. Als we zo hard mogelijk roeien zijn wij er sneller dan de andere teams, en lopen we geen risico dat onze boot gestolen wordt." "Top idee, Tosti!" Dokter Leeuw was altijd positief naar zijn teamleden. Hij beschouwde de groep echt als zijn trouwe bemanning. "Dus, met wie zullen we gaan!", vroeg hij in de groep. Als eerste keek hij naar Dark Lisa. Zij knikte gelijk. "Natuurlijk, kapitein". "Fantastisch! Je bent ge-wel-dig!" Dark Lisa bloosde. Zij was een bizarre verschijning. Dark Lisa is minimaal 2 meter lang, serieus, mysterieus en stil, maar genadeloos. Tijdens de training toonde zij zich een meester met pijl en boog. Logischerwijs was ze één van de absolute favorieten.

"Het lijkt mij het beste als ik ook mee ga. Immers, ik heb meer ervaring dan jullie". Het was Para. Iedere team lijkt wel een rotte plek te hebben, en volgens Tosti was Para deze rotte plek van Team Zwart. Para was al vanaf zijn jonge jeugd een filmster. Hij speelde in de populairste films in het Capitool, hij was ongelooflijk knap, maar tegelijkertijd verschrikkelijk arrogant, op een misplaatste manier. Drugs, seks, vreemdgaan, alles heeft de nog maar 16-jarige acteur al meegemaakt. Als acteur leek hij voorgoed afgeschreven, maar in zijn blinde arrogantie ziet hij zichzelf nog steeds als een geweldig persoon. Vechten kan hij overigens absoluut niet. Tosti irriteerde zich mateloos aan hem. "Luister mensen, ik héb al een Hongerspelen achter de rug zitten, en ik heb die nog gewonnen ook. Ik weet precies wat we bij de Hoorn moeten doen!" "Nee Para, je hebt meegespeeld in een film over de Hongerspelen, genaamd 'Steven en de Reuzehaai', een fantasiefilm over de achtste Hongerspelen.", reageerde Hitomi bruusk. Hitomi was een typisch verwaand, knap meisje die duidelijk wilde winnen door zo min mogelijk te doen. Ze mocht echter absoluut niet onderschat worden. Ze kon geniaal overweg met een mes en 1 op 1 is ze haast iedereen de baas. "Een film die zich afspeelde in de échte Arena! Geloof mij, ik weet hoe dit werkt!" Tosti kon Para niet uitstaan.
Ondanks Para's rare verhaal over zijn 'ervaring' stemde Dokter Leeuw. "Maakt niet uit dat het een film is, we kunnen je absoluut met jouw ervaring gebruiken." Dokter Leeuw probeerde iedereen in zijn waarde te laten en nuttig naar zij kwaliteiten te gebruiken. Zelfs UNF. UNF leek nutteloos. Hij was nog maar 12 en hij had duidelijk nog niet zijn groeispeurt gehad. Toch was Dokter Leeuw continu positief over UNF zijn 'verborgen talenten'. Tosti wist niet of UNF echt kwaliteiten had of dat Leeuw gewoon de sfeer hoog wilde houden. Hitomi kwam vervolgens aan het woord. "Mijn best, ik blijf wel hier, de wacht houden.", zei ze. "Dan wil ik gelijk babysitten voor UNF", voegde zij er sarcastisch aan toe. UNF was duidelijk niet blij dat hij zo aangesproken werd, maar hij had eerder in de training wel steun gehad van Hitomi, en liet het er maar bij. "Oké, dan pakken Dark Lisa, Tosti, Para en ik de roeiboot, halen voedsel bij de Hoorn, en we gaan zo snel mogelijk terug.", was Leeuws uiteindelijke voorstel. Iedereen knikte.

Op het bootje waren Dark Lisa en Tosti aan het roeien. Dokter Leeuw keek, zoals het een echt kapitein betaamt, voornamelijk vooruit en ondersteunde de teamleden. Para hield in de gaten of ze de goede kant op gingen en was verder voornamelijk bezig met zijn haar. Wonder boven wonder kwamen ze snel aan bij de Hoorn, waar zij in eerste instantie niemand zagen. Para reageerde geschokt. "Dit is precies de plek waar ik in die film heb gespeeld... Dit is de Hoorn van de achtste Hongerspelen!". De wind waaide hard, en Tosti voelde zich even heel bijzonder. Het herkenbare eiland, vol spannende gevechten, hij kwam er aan met zijn team. De boot werd aan de kant neergezet. Dokter Leeuw gaf instructies "Oké, Hitomi heeft één mes in het schip gelaten. Dark Lisa, jij blijft bij de boot, met je pijlen en je boog. Mocht er iemand aan komen of mocht het in een eventueel gevecht dreigend worden, schiet hem gelijk neer." Dark Lisa knikte. "Para, Tosti, mannen, wij pakken zo snel mogelijk zo veel mogelijk eten. Als er een grote groep tributen aan komt, wegwezen. Komt er een kleine groep tributen aan, probeer ze gelijk uit te schakelen. Snel werd er zo veel mogelijk eten gepakt van de Hoorn, en meegenomen naar het bootje, waar Dark Lisa stond. Toen het drietal terug ging zagen ze ineens nog een bootje aan komen. Het waren twee vrouwen van Team Zilver.

Tosti keek verbaasd. Dat zij niet het enige team waren wat niet met hun schip kwam, had hij ergens wel verwacht. Maar slechts met twee tributen komen? Tosti herkende ze als Roosjuh en Lyne. Dokter Leeuw gaf gelijk instructies. "Als ik het zo van afstand zie hebben ze allebei een mes mee genomen." Hij gaf zijn zwaard aan Para. "Tosti, Para, jullie rekenen met Roosjuh af. Ik heb plannen voor Lyne, daar heb ik geen wapens voor nodig." Roosjuh en Lyne, net aangekomen op het land, hadden nu pas in de gaten dat Team Zwart hun voor was. Ze schrokken allebei heel erg, hun plan was duidelijk om met twee mensen als eerste eten op te pikken en om dan snel weer weg te gaan. Team Zilver was niet bepaald de favoriet deze Spelen. Leeuw rende als een gek op Lyne af, en ging in gevecht met haar. Ondanks dat Lyne een mes had en Leeuw wapenloos was, straalde hij geen enkele angst uit. Lang kon Tosti er niet over na denken. Roosjuh kwam op hem af rennen. Ze was wat mollig, maar leek vrij snel te zijn. Para riep gelijk: "Jij gaat in gevecht, en als er problemen zijn, help ik je!". Dit terwijl hij een zwaard had. Watje. Ondanks dat Roosjuh een geduchte tegenstander was, had Tosti de overhand. "Vervelende kerel, jullie mannen zijn allemaal niks waard!". "Wat een vreselijk persoon lijkt mij dat.", dacht Tosti bij zichzelf. Op een gegeven moment ging het snel. Hij hoorde een gil van Lyne. Roosjuh raakte afgeleid, en Tosti gooide in no-time haar op de grond. "Laatste woorden?", vroeg Tosti bijdehand. "Sorry oma, ik had graag je eer willen herstellen", sputterde Roosjuh er uit. "Zielig. Jammer dat we het hele verhaal nooit zullen horen." Ineens voelde Tosti dat hij weggeduwd werd. "Laat mij maar!", zei Para. Vervolgens stak hij het zwaard door de maag van Roosjuh. Voor de eerste keer klonk een kanonsschot, die haar dood bevestigde.

Tosti wilde kwaad worden, maar ineens hoorde hij Leeuw. "Fantastisch gedaan, Para! Ik zag je haar neersteken!" Tosti kon het niet geloven. "Nee, ik kreeg haar op de grond!", schreeuwde Tosti. "Niet waar! Ik had haar verslagen." "Helemaal niet, ik hielp je met het beslissen van het gevecht. Jij deed het ook goed, maar ik voelde dat ik moest helpen!", loog Para, met een zelfingenomen kop. "Ach, het maakt ook niks uit!", riep Leeuw. "Kijk eens wat ik heb meegenomen!" Hij liet een volledig vastgebonden Lyne zien. "Wat ga je doen, mij vermoorden!", schreeuwde Lyne. "Daar heb ik niks aan, ik zie je liever als gevangene", zei Dokter Leeuw. "Hoe bedoel je?" "Ik bedoel dat ik jou wel kan gebruiken voor het vieze werk, tot aan het einde van de Spelen. Dan maak ik je pas af.", zei Dokter Leeuw, met een gemene lach. "En wat als ik dat nou niet doe?". Dokter Leeuw leek nu kwaad te worden. Hij boog zich over. "Luister, meisje. Ik ga het duidelijk voor je maken. Jij werkt nu voor ons. Anders maak ik je direct af, en heb je helemaal geen kans meer dat je team je komt redden." Lyne slikte. "En mocht je ons verraden, verwacht de pijnlijkste dood die je je kan voorstellen", voegde Leeuw er intimiderend aan toe. Het was duidelijk dat hij niet loog. Dark Lisa gaf een schreeuw. "IK ZIE TEAM WIT'S SCHIP. PAK ETEN EN INRUKKEN". Para en Tosti, duidelijk nu al geen vrienden, pakten nog wat eten, net als de gechanteerde Lyne. "Kijk eens aan, veel eten, twee tegenstanders minder en een nieuwe teamgenoot! Wat een topbegin!", zei Dokter Leeuw, met een duistere stem. Hij had nu al de macht in de arena.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

4 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 19 dec 2014, 09:12

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
Terwijl de tributen op de boten worden gedropt neemt Leticia nog een keer de positie van haar team door. Team Goud lijkt een mengelmoes van veel verschillende, maar gelukkig weinig storende persoonlijkheden. Van al die persoonlijkheden springen er twee uit: Necrodeus en Jeffrey. Necrodeus is een onaangepast en sociaal niet altijd even handige jongen uit District 7. Erg sterk is hij niet, maar daartegenover staat dat hij ontzettend goed is in schaken. Op het eerste gezicht misschien niet zo nuttig, maar zijn ervaring voorziet hem wel van een sterk strategisch inzicht. Bij de trainingen gedroeg hij zich al een beetje als de second-in-command. Jeffrey is een sterke, licht arrogante sportman met een uniek probleem: slaapwandelen. Om te voorkomen dat hij in zijn slaap rare dingen gaat doen moet hij ’s avonds een medicijn innemen, maar dat mocht hij van de spelmakers niet meenemen naar de arena. Daarom hadden ze van tevoren afgesproken dat hij altijd een goed geïsoleerde slaapplaats zou innemen, om te voorkomen dat hij 's nachts problemen zou veroorzaken. Verder bevat het team nog WM, een jonge ambachtswerker die veel van wapens afweet en ook een redelijke vechter is; Fisico, een irritant joch dat continu vreselijk flauwe grappen maakt maar verder wel aardig is, en Lazerstraal, een meisje met een darmziekte. Zij zou het waarschijnlijk niet lang uithouden. Zelf is Leticia waarschijnlijk de beste vechter van het team. Haar fysieke kracht is niet optimaal, maar ze is wel erg atletisch en behendig. En als de beste vechter van het team zal ze ook de eerste zijn om zichzelf op te offeren als het moet. Daar is ze zeker van.

Leticia komt uit District 4, waar ze als visvangster werkte. Maar ze was niet zomaar een visvangster: ze ving haar vis met behulp van dolfijnen. Beter gezegd: ze is een van de slechts enkelen in haar district die over de unieke gave beschikt om met dolfijnen te communiceren. Deze gaven schijnen lang geleden doorgegeven te zijn vanuit een vergane wetenschap die tegenwoordig door nog slechts enkele mensen toegepast kan worden, en Leticia is daar één van. Ze kent talloze gebaren om dolfijnen bepaalde opdrachten mee te geven, en ze heeft een fluitje waarmee ze de aandacht van dolfijnen kan trekken. Vanwege deze ervaring trad ze regelmatig op als dolfijnentrainer bij speciale evenementen en heeft ze een hoop acrobatische vaardigheden geleerd. Het hele district kende haar als de ‘Dolfijnenstuntster’. Zelf vind ze dat een nogal gênante titel, maar in de arena heeft het toch ineens een andere betekenis. Ze had eigenlijk gehoopt dat de Hongerspelen haar niet teveel aan thuis zouden doen herinneren, maar helaas is dat wel het geval. Niets had haar voorbereid op het feit dat ze mee zou gaan doen aan de zogenoemde Piratenspelen. De hele arena was gewijd aan hetzelfde piratenthema. Alle teams hadden een schip gekregen waarmee ze over de hele arena kunnen varen. Zo’n concept is nog nooit eerder gebruikt in de Hongerspelen. Leticia kijkt in het rond. Links van haar ziet ze een rotsachtig plateau met daarin een verduisterde ingang. Daar zouden vermoedelijk interessante dingen te halen zijn. En rechts van haar bevindt zich een tropisch eiland. Dat zou wellicht een goede schuilplaats zijn.

Op het moment dat de Hongerspelen beginnen ontvouwen de zijlen van de boot zich automatisch. De boot vaart vooruit richting de Hoorn, terwijl alle teamgenoten hun afgesproken positie innemen. De teams hebben deze keer, anders dan in vorige spelen, direct bij de start wapens gekregen. Bovendien mochten de teams van tevoren één van vier wapens uitkiezen, waarbij Leticia voor de bijl had gekozen. Het moge duidelijk zijn dat de spelmakers het dit keer compleet anders hebben aangepakt. De leden van Team Goud hebben de wapens gretig uitgedeeld: Leticia heeft de bijl, Necrodeus de pijl en boog, Jeffrey het mes, WM de haak en Fisico de poot. Lazerstraal zou vooral beschermd moeten worden. ‘Je kunt zeggen wat je wilt, maar een betere start zou ik mij haast niet kunnen wensen,’ zegt WM gefascineerd. Hij bekijkt zijn haak en geeft het mes aan Jeffrey door. Terwijl Jeffrey zijn positie als stuurman inneemt gooit zijn mes voor de test in de mast. Het mes blijft niet goed in zitten, maar het hout is wel een beetje beschadigd. ‘Goed genoeg,’ grinnikt Jeffrey. ‘Jeffrey de mastsloper is weer bezig!’ roept Fisico vrolijk vanaf zijn plaats op het kraaiennest. Iedereen kijkt Fisico aan met een geïrriteerde blik, waarop hij gauw zijn mond houdt. Vervolgens komt Necrodeus naast Leticia staan en zet hij zijn schaakbord, dat hij opvallend genoeg van de spelmakers mee mocht nemen, op de grond. ‘Wat is het plan?’ vraagt hij. Leticia kijkt voor zich uit. Recht voor het schip kan ze de Hoorn zien, waar zowel de schepen van Team Wit als Team Zwart naartoe varen. Team Wit wordt geleid door Tuffie, Leticia’s districtgenoot en dus de enige persoon buiten Team Goud die Leticia een beetje goed kent. Leticia weet niet of Tuffie ooit naar een van haar optredens is komen kijken en dus of hij bekend is met haar vaardigheden, maar ze mag hem in ieder geval niet onderschatten. Tuffie is duidelijk een sterke tribuut en een sympathieke leider, dus een gevecht met Team Wit is hoe dan ook risicovol. Hetzelfde geldt overigens voor Team Zwart. Tijdens de trainingen had Leticia Dokter Leeuw leren kennen als een ruig en wreed individu dat ook nog eens leider is van een vrij capabel team, dus dat zijn evenmin geduchte tegenstanders. De boot van Team Zilver is nergens te zien, dus Leticia weegt snel haar opties af.

‘Misschien moeten we ook maar naar de Hoorn toegaan,’ stelt Necrodeus voor. ‘De concurrentie ziet het vast niet aankomen als we een omtrekkende beweging om de Hoorn heen maken en daarna een snelle overval doen. Wat zeg je daarvan?’ Leticia zucht lijdzaam. ‘Dat lijkt mij een goed plan. Tenminste, als je geen rekening houdt met het feit dat zowel Team Zwart als Wit ons al voor zijn en Team Zilver ineens aan de andere zijde kan verschijnen. Ik weet niet wat jij denkt, maar ik wil onnodige offers voorkomen.’ Necrodeus lacht nerveus. ‘Kom nou Leticia, offers zijn onvermijdelijk in de Hongerspelen. Dat geldt ook met schaken. Daarin dienen de pionnen als slachtvoer om ruimte te maken voor…’ ‘Dit is geen schaakspel, Necrodeus!’ roept Leticia verbeten uit. ‘Ik ga mijn zwakkere teamgenoten niet opofferen omdat dat strategisch toevallig beter uitkomt. Zo gevoelloos ben ik niet.’ Necrodeus probeert nog iets te zeggen. ‘Maar we hebben nog geen eten, en als je wilt dat Lazerstraal het overleeft, dan moeten we toch echt iets ondernemen. Wat nou als er bij de Hoorn iets te eten ligt? Zou je het dan het risico waard vinden?’ Leticia kijkt nogmaals naar de Hoorn, waar Team Wit en Team Zwart in gevecht gaan om de daar aanwezige voedselvoorraden. ‘Daar heb je wel gelijk in,’ geeft Leticia toe. ‘Ik stel voor dat Jeffrey en ik de meeste risico’s voor onze rekening nemen. Wij zijn immers de twee sterksten. Vooruit, we brengen de roeiboot in gereedheid.’ ‘Wat jij wil!,’ antwoordt Jeffrey opgewekt. Terwijl hij wegloopt om Leticia mee te helpen met de roeiboot neemt WM tijdelijk het roer over. Als Leticia de roeiboot net in het water wil laten zakken schiet haar ineens iets te binnen.

‘Wacht even!’ zegt ze vlug tegen Jeffrey. ‘Misschien is er ook een andere manier. Laat het mij even proberen.’ Leticia blaast op haar vingers, waarmee ze een lange, hoge toon voortbrengt. Het geluid is vergelijkbaar met dat van haar dolfijnenfluitje van thuis, alleen klinkt het iets minder zuiver. Hoopvol wacht ze af om te zien of er een reactie komt, en wonder boven wonder komt die er: na ongeveer tien seconden springt een tuimelaar omhoog uit het water. Met een vrolijke blik kijkt het waterzoogdier Leticia aan. Jeffrey en Necrodeus reageren verbaasd. ‘Hoe deed je dat?’ vragen ze in koor. Leticia glimlacht. ‘Ik had jullie toch verteld dat ik ervaring heb met dolfijnen? Nu we toch in een waterarena vechten kan ons dat wellicht van pas komen.’ Leticia maakt een gebaar dat ze thuis ook altijd gebruikte om haar dolfijnen de opdracht te geven om naar vis op zoek te gaan. Ze heeft geen flauw idee of het bij deze dolfijn zal werken, maar van de spelmakers kun je alles verwachten. En warempel: de dolfijn duikt onder en springt ongeveer een halve minuut later weer op uit het water met een dikke karper in zijn bek, die hij recht in de handen van Leticia gooit. De leden van Team Goud kijken Leticia verbluft aan. ‘Oefening baart kunst,’ zegt Leticia met een knipoog. ‘Ik weet niet of dit altijd zal blijven werken, maar voor nu hoeven we ons in ieder geval even minder zorgen te maken om voedsel.’ Tevreden gaat Team Goud aan de slag om de vis te bereiden, maar dan komt Lazerstraal er ineens tussen. ‘Het spijt me, maar vlees is te zwaar voor mijn spijsvertering. Het verstopt mijn darmen.’ Necrodeus kijkt haar fronsend aan. ‘Waarom heb je ons dat niet eerder verteld!?’ ‘Het spijt me…’ antwoordt Lazerstraal nogmaals, met tranen in haar ogen. Onmiddellijk slaat Leticia’s gemoedstoestand weer om van opgelucht naar bezorgd. Nu zitten ze alsnog met een probleem.

Profiel bekijken

5 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 19 dec 2014, 14:59

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
De geur van zout water gaat langs Sushi's neusgaten heen. Met opgeheven borst kijkt hij in de verte, wachtend op het startsignaal. De omgeving barstte van de zeemeeuwen. Een van hen had zelfs zijn behoefte gedaan, die uiteindelijk terecht kwam op het hoofd van Oshi, die gauw probeerde om de viezigheid uit zijn haar te krijgen. Sushi moest een lach onderdrukken. Al gauw had hij door dat Oshi niet bepaald de meest gelukkige jongeman was die hij onder zijn hoede had. Hij was relatief onhandig en was niet echt de slimste van het gezelschap. Ook leek hij ongeluk aan te trekken: sinds het zestal op de boot terechtkwam is hij al vier keer gestruikeld. En nu dit nog. Hopelijk zou zijn ongeluk niet voor het hele team gaan gelden. Hij wist maar al te goed dat je op zee best geen ongezonde portie ongeluk had. Voor de dood van zijn vader ging hij vaak op zee varen. Zijn vader was ironisch genoeg een levensechte piraat, wat hij pas op zijn 14de ontdekte, op de dag dat zijn vader stierf. Voorheen dacht hij dat zijn vader gewoon een ordinaire man was die af en toe producten vervoerde tussen de verschillende districten. Het was pas toen zijn vader stierf dat hij ontdekte dat hij in werkelijkheid een dubbel leven had geleid en verschillende misdaden en plunderingen had gedaan op zee, dit toen hij zijn dagboek terugvond op zolder, net voor hij naar het weeshuis trok, omdat zijn moeder reeds stierf rond zijn zesde. Al gauw bleek dat hij al zijn avonturen bijhield daarin op zeer gedetailleerde wijze. Niet alleen las Sushi deze voor zijn vermaak en ter herinnering van zijn vader, ook was het een vrij leerrijk boek. Sushi leerde heel wat over hoe een piraat denkt en wat hij zoal doet, wat hem hopelijk van pas zou komen tijdens deze Spelen.
"De klok tikt, kapitein." brengt Lyne Sushi terug naar de realiteit.
De Spelen zouden starten wanneer een reusachtige vuurpijl zou ontploffen in de verte, vooraf gegaan door een timer van 10 seconden in plaats van de gebruikelijke 60 seconden. En inderdaad, na de 10 seconden vond er zich een grootse, oorverdovende ontploffing plaats.  
"De wind ligt goed, de zeilen staan strak. Er klaar voor, landrotten?"
"Alles in orde. Hijs het anker." verkondigde Adje, die aan het stuur stond. Sushi kon het niet al te goed vinden met hem, wat hoofdzakelijk was omdat hij per se stuurman wou zijn, terwijl hij die functie eerder voor zichzelf in gedachten had. Hij liet hem maar begaan voor nu, een ruzie in dit stadium van het spel zou hem niets opleveren.
"Trouwens, Lyne, ik zou je graag even willen spreken onder vier ogen. Loop even met me mee." Lyne knikt en volgt kapitein Sushi naar een verlaten ruimte zonder al te veel vragen te stellen.
"Wat hebben die twee nou?" vroeg Roosjuh.
"Geen idee." zei Adje. "Ze vinden het wel goed met elkaar."
"Dat is het niet. Waarom onder vier ogen?"
"Ga anders meeluisteren aan de deur. Merken ze toch niet."
"Adje, nee."
"Wat? Doe dan gewoon je ogen dicht. Dan is het technisch gezien nog steeds onder 'vier ogen'." grijnst hij.
"Laat ze." komt T.G tussen. Hij had tot nu nog geen woord gezegd. De groep leek nu al opgesplitst te zijn in meerdere delen. Sushi en Lyne leken het goed met elkaar te vinden, dan had je Adje-Roosjuh-Oshi en vervolgens T.G, die meestal in zijn eentje in het kraaiennest vertoefde. T.G was over het algemeen een vrij teruggetrokken jongen. Hij was niet erg spraakzaam. Adje was ontzettend koppig en probeerde altijd zijn zin door te drijven. Roosjuh was het tegenovergestelde van T.G en hield geen moment op met praten. Daarbij komt ook nog dat haar nieuwsgierigheid geen grenzen kent.
"In dat geval lijkt dit me dan het moment om de wapens te verdelen, niet?" suggereert Oshi.
"Wachten we niet beter tot die twee daar klaar zijn met hun theekransje?" stelt Adje voor.
"Ik volg Oshi hierin." zegt T.G vanuit zijn kraaiennest. Ik kan de Hoorn al zien. We zijn er in een kwartier vermoedelijk. We hebben geen tijd hiervoor."
"In dat geval, goed dan maar. Zeg alleen niet dat ik het niet gezegd heb als onze kapitein hier weer een heel drama rond maakt."

"Het is best wel onvoorstelbaar dat we samen in één team zitten." zegt Lyne.
"Inderdaad." beaamt Sushi. "Het is leuk je weer te zien, Lyne."
Het duo zit elk aan een kant van een houten tafeltje.
"Ik weet dat je het kan, Lyne. We hebben het er hier eerder over gehad."
"Ik wist dat je het plan nog niet had opgegeven." zucht Lyne. "Maar ik weet niet of ik dit wel kan. In iedere normale Spelen had ik hiermee ingestemd, maar een Piratenspelen?"
"Ik ken niemand die hier beter voor geschikt is dan jij. Indien nodig kom ik je halen."
"Het is te roekeloos, Sushi, snap je dat dan niet? Laat ons gewoon samenblijven."
"Nee, dat is het niet." hield Sushi vol. "Ik weet dat het kan. Ik heb erover gelezen in een van mijn vader zijn verhalen..."
"Omdat het bij hen is gelukt, wilt dat niet zeggen dat het lukt bij ons. Daarbij, wie zegt er dat je vader wel werkelijk een..." Dan houdt ze haar mond. Ze snapt als ze Sushi's blik ziet dat dit op televisie zeggen voor hem niet al te positief zou kunnen uitdraaien. Ook zit er toch een vorm van ergernis in zijn blik.
"Mijn vader is geen leugenaar. Ik heb trouwens bewijs. Vertrouw me nou gewoon maar."
"Waarom kunnen we niet gewoon dit samen winnen?"
"Dat doen we ook. Maar dit kunnen we niet met z'n zessen." Sushi zucht.
"Kijk, ik geef het niet graag toe, maar dit team... met deze crew winnen we niet. Oshi trekt al het ongeluk op aarde aan en struikelt over zijn eigen voeten, Roosjuh is slechts een ordinaire meid die haar bek meer openhoudt dan goed voor haar is...
"Maar de andere twee zijn wel ok." voegt Lyne er aan toe.
"Misschien. Maar Adje heeft nog steeds een onuitstaanbare persoonlijkheid. En T.G... Slachtvoer. Aardige kerel, niet achterlijk, maar slachtvoer. Ja, persoonlijkheden zeggen niet alles. Voor hetzelfde geld is Adje verrassend sterk, maar daar gaat het niet om. Dit halen we niet, Lyne. Niet met z'n zessen. Kanonnenvoer."
"Als jij het zegt." zucht Lyne. "Goed dan. Als we volgens jouw logica niet kunnen winnen met brute kracht, dan laten we alle teams van binnen maar wegrotten. Wat jij wil. Maar beloof me plechtig dat je me morgenavond komt ophalen als ik tegen dan niet weet te ontsnappen."
"Dat beloof ik je. Geef me maar een signaal als je weet te ontsnappen. Wat dan ook. Ik ga niet naar huis zonder jou, dat krijg ik niet over mijn hart."
"Ach, slijmbal. Ik hou van je. Maar als Dokter Leeuw me ter plekke onthoofd zal ik je in het leven hierna blijven lastigvallen." grijnst ze. "Kom, we zijn er waarschijnlijk bijna."
"Dat was ik haast vergeten, de wapens!" Met een spurt haast Sushi zich naar boven. Eenmaal daar aangekomen ziet hij hoe iedereen zich al heeft bevoorraad.
"We hebben wat voor je over gelaten, hoor." zegt Roosjuh opgewekt alsof ze op weg is naar een verjaardagsfeestje. Ze geeft Sushi de hartsvanger die ze als team hebben uitgekozen in algemeen overleg. Sushi kon geen begrip opbrengen dat ze dit zonder overleg deden en gewoon hun eigen zin deden, maar hij had niet te klagen: hij had het wapen gekregen waarmee hij het beste kon omgaan. T.G zat bovenaan het kraaiennest met pijl en boog. Oshi liep onhandig over het schip met een poot, terwijl Roosjuh een haak had waarmee ze duidelijk niet overweg kon. Adje stond nog steeds aan het stuur met het handvat van het mes tussen zijn tanden geklemd.
"Hoorn in zicht, nog een paar honderd meter en we zijn er." zei hij.
"Goed. Rots aan bakboord, verschuil je er achter. De rest doen we met de roeiboot.
"Gewoon voor de zekerheid, bakboord is rechts, toch?"
"Links."
"Wat jij wil."
"Enfin, ik stel voor dat Roosjuh en Lyne naar de Hoorn gaan met de roeiboot. Neem mee wat je kan."
Lyne ging klaar staan om de roeiboot te laten zakken in het water, maar Roosjuh leek licht verbaasd toen ze haar naam hoorde.
"Waarom ik?" vroeg ze.
"Omdat ik zag dat je zeer behendig en atletisch bent." loog Sushi om haar te overtuigen. "Het komt wel goed."
"Ik ga ook wel mee." zegt Oshi, terwijl hij probeert om weer rechtop te staan nadat hij voor de zoveelste keer is gevallen."
"Mij goed." stemt Sushi in. "Maar doe alsjeblieft die poot uit; je doet niks anders dan erover vallen. Neem Adje's mes maar."
"Wat? Geen sprake van. Het is mijn mes." weigert Adje. Vervolgens vliegt er een pijl langs zijn hoofd, die terecht komt tegen de mast. De pijl mist hem op een haar.
"Doe nou gewoon." voegt T.G zich bij Sushi. "Je hebt er hier toch geen nood aan. Wat ga je dan doen ermee, insecten doden?"
Met tegenzin geeft Adje het mes aan Oshi. Oshi mag wel een klungel zijn, Sushi weet dat Oshi zeer goed is met messen. Werpen, steken, noem maar op.
"Laat de roeiboot zakken." beval Sushi, die nog licht onder de indruk is van T.G's actie. Het drietal ging erin zitten en begon te roeien richting de Hoorn, die nog een honderdtal meter verderop lag.
"Uh, bedankt, T.G." zegt Sushi. Hij weet niet echt wat hij moet zeggen.
T.G antwoordt niet. Hij zit maar in de verte te staren, naar... niets eigenlijk. Hij kijkt niet in de richting van de Hoorn, maar in de tegenovergestelde richting, waar tal van zeemeeuwen het luchtruim doorklieven.

Een eind later komt Oshi terug. Met voorraad.
"Twee koeken, drie broden, drie flessen water, een fles rum, een appel en een biefstuk." overloopt Sushi de buit bij de terugkomst van Oshi. "Maar waar zijn de rest?"
"Toen Roosjuh terugliep voor nog meer kwam ze niet opdagen. Ik ben gaan kijken en toen... zag ik dat ze dood op de grond lag."
"En Lyne?" vroeg Sushi.
"Die hebben ze gevangen genomen. Ik kwam te laat, ik zag ze net vertrekken met haar. Iedereen leek te vertrekken, de voorraad was op. Uiteindelijk ben ik ook maar teruggekeerd naar de roeiboot waarin ik de reeds opgedane voorraad had verstopt. Het... het spijt me." Sushi deed alsof hij het betreurenswaardig vond, maar in werkelijkheid was het enige wat hem interesseerde op dit moment het welzijn van Lyne, en het feit dat hij maar één fles rum had, maar daar sprak hij zich niet over uit. "Wat gebeurd is, is gebeurd. Trek het je niet aan." trachtte Sushi Oshi tot bedaren te brengen. "We trekken naar het noordwesten. Hijs het anker, Adje, span de zeilen. Draai 45 graden naar stuurboord, we gaan."
"Kun je in het vervolg niet gewoon links zeggen?" vroeg Adje.
"Stuurboord is rechts. Rechts!"
"Beter." grijnst Adje.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

6 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 21 dec 2014, 01:20

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lyne wist niet wat ze in haar hoofd had gehaald. Haar teamgenoot, Roosjuh, was overleden. Team Zilver was ver weg, en buiten haar zijn er nog maar vier man in leven. Team Zwart overliep de buit. "Vijf broden, twee biefstukken en twee flessen water, dat is niet genoeg om zeven monden mee te vullen, ben ik bang", zei Dokter Leeuw. Doordat er maar liefst vijf mensen in het bootje zaten was de buit niet al te groot. Hij keek achter zich, en zag de op het oog slungelige Oshi redelijk veel eten mee nemen. Team Zwart had hem eerder niet zien aankomen, hij was ook nergens in de boot van Team Zilver te bekennen geweest. Hij kon nu profiteren van het gebrek aan teams op de Hoorn. "Moet ik een pijl op hem afvuren, kapitein?", vroeg Dark Lisa nog. "Lijkt mij onnodig. Dan zijn wij een pijl kwijt aan een tribuut wat toch snel zal sterven. Team Zilver is kansloos.", reageerde Dokter Leeuw. Lyne was redelijk angstig, ze had geen moment het idee wat er kon gebeuren. Na een eindje varen kwam het bootje aan bij het sierlijke schip van Team Zwart. UNF was aan het schreeuwen. "DAAR ZIJN ZE". Hitomi kwam er bij staan, en ze werkte een verbaasde blik naar de aanwezigheid van Lyne.

Nadat de vier teamleden veilig met het eten en de gevangen genomen Lyne op het schip aankwamen, kwam Hitomi gelijk aan het woord. "Wat is dát", vroeg ze met een vieze blik. Lyne voelde zich nu toch wel beledigd. "Ik ben gewoon een mens, net als jij!", gaf Lyne als antwoord. Vervolgens kwam Leeuw op haar af, en kreeg ze een flinke trap in haar gezicht. "Luister, jij hebt niet het recht om je bek open te trekken." "Maar...", sputterde Lyne er uit. Weer een flinke trap kreeg ze, nu in haar ribbenkast. "Luisteren!", riep Dark Lisa boos. Leeuw maande haar tot rust, en pakte haar op. "Dit is hoe wij het gaan doen. Wij hebben er niks aan wanneer jij sterft, want je bent een waardeloos tribuut voor een waardeloos team. Het beste is dat jij de smerige klusjes voor ons doet. Zolang je onze bevelen direct volgt doen wij je niks". Lyne schutterde van angst. De opdracht die ze van Sushi had gekregen was ze haast al vergeten, de levensangst overheerste nu. "Wij vertellen je wat je moet doen, jij eet wat wij willen dat je eet, in theorie ben je onze slaaf." Hitomi grijnste. "Een butlertje dus! Dat ben ik wel van thuis gewend! Helaas pleegde hij een halfjaar terug zelfmoord, hij kon zijn baan niet meer aan. Dat was echt heel jammer!", zei ze, de laatste zin duidelijk ongemeend. "In ruil voor dat jij ons helpt laten wij je in leven. Eerlijk, toch?", zei Dokter Leeuw. "OP DEZE MANIER WIL IK NIET LEVEN!", schreeuwde ze terug, maar vlak daarna wist ze al dat ze dat niet had moeten doen. Dokter Leeuw gaf haar vervolgens nog twee flinke trappen. De pijn en schaamte waren inmiddels ondragelijk. Om haar heen leken in iede geval Dark Lisa en Hitomi zich te amuseren. Ze zag aan de blik van Tosti dat hij het niet goedkeurde, maar er niet tegenin wilde gaan. UNF leek in de war te zijn, terwijl Para meer bezig leek te zijn met zijn gebroken nagel. "Nog één iets. Doe je alles wat wij vragen en haal je zo de finale met ons, dan geven we je gewoon de kans tot een eerlijk gevecht. Mocht je ons ooit willen verraden, de mes in de rug steken... Verwacht dan de meest pijnlijke vernedering die je kan krijgen", lachte Dokter Leeuw. Nog een keer leek hij Lyne te gaan trappen, en uit reflex gilde zij al, maar midden in zijn aanloop stopte hij. "Hehe, zielig kind.", zei hij gemeen.

"Ik laat je over aan Lisa en Hitomi. UNF, Tosti, kom mee naar de kapiteinskamer, ik wil met jullie iets bespreken. Lisa, let op dat ze geen zelfmoord pleegt ofzoiets.". Zo besloot Dokter Leeuw zijn relaas. Lyne was aan het huilen. Ze had pijn, ze was bang, ze voelde zich vernederd, ongelukkiger dan dit had zij zich nog nooit gevoeld. Lisa kwam op haar af. Waar ze nog even hoop had dat Dokter Leeuw de enige vreselijke man was binnen het team, bevestigde Lisa gelijk het tegendeel. "Als je denkt dat je je problemen kan oplossen door de leider aan te vallen, verwacht dan niet dat wij je zullen sparen.", zei ze. Haar lengte en haar vurige blik maakte haar nog intimiderender dan Leeuw zelf. Hitomi kwam mengen. "Lisa, ik heb Lyne wel even nodig. Ik kan wel een butlertje gebruiken voor nu!" "Leef je zelf uit. Ik ga naar het kraaiennest." Lyne was dankbaar dat Lisa en Leeuw even weg waren, maar Hitomi zinde haar ook weinig. Para leek voor het eerst in het hele moment wat te gaan zeggen, maar hij negeerde Lyne volledig. "Zeg Hitomi, nu wij alleen zijn, wat dacht je van wat 'romantiek' tussen ons?", probeerde hij flirtend. Hitomi trok een vies gezicht. "Nee. Bah." "Waarom niet? Ik ben een superster, jij bent dan mijn lekkere chick, en samen zijn wij het lekkerste koppeltje op de wereld." Lyne moest bijna lachen, als ze zich niet zo ongelooflijk rot voelde. "Oké, eigenlijk verdien je mijn aandacht niet, maar om het duidelijk te maken. Ten eerste, je bent vies. Ten tweede, ik ben al verloofd met een mooie man genaamd Ulysses. Ten derde, ik lees ieder roddelblad, ik weet dat jij met ieder meisje naar bed wil..." "Niet ieder meisje!", onderbrak Para haar stilletjes, die een blik wierp naar Dark Lisa. Hitomi negeerde dit. "... En dat jij dat al verscheidene keren hebt gedaan, terwijl ik voor mijn fiancé de eerste zal zijn. O, en nog als vierde, in diezelfde roddelbladen heb ik al vaak genoeg gelezen dat jij in de kast zit. Ik hoef niet naar bed met een homo, als je mij snapt. Para leek nu boos te worden. "Dat zijn leugens! Mensen zijn gewoon jaloers dat ik de knapste en lekkerste kop van Panem was!" "Het zal wel. Maar blijf maar lekker bij mij uit de buurt." Lyne, die getuige was van dit drama, kon Hitomi hier wel begrijpen. Para gedroeg zich als een sterretje die veel te veel over zichzelf dacht. Ineens wendde Hitomi zich tot Lyne. "Klaar voor je eerste klusje?" Lyne slikte.

Ze werd meegesleurd door Hitomi, die duidelijk geen enkele respect voor haar had. Aan het uiteinde van het schip nam Hitomi weer het woord. "Lyne, ik heb een zeurende pijn aan mijn nek. Alsjeblieft, masseer mij". Lyne was een beetje in shock door de wat vreemde vraag. "Hup, je hoorde mij wel? Mijn butler thuis deed dit altijd voor mij. En geen geintjes uithalen, je weet wat je te wachten staat. Lyne keek even naar het kraaiennest, maar vanaf hier was het al duidelijk dat Lisa haar onder schot hield. Beter kon ze maar luisteren, voordat er meer klappen gingen vallen. Hitomi deed haar shirt uit en ging op haar buik liggen. Ze gaf een schreeuw naar Para, die mee zat te gluren. "En waag het om naar mij te kijken, engerd!" Para verstopte zijn hoofd. "Bah, enge vent. Wie denkt hij wel niet dat hij is?", zei Hitomi wat verwaand. De hypocrisie straalde er van af, maar Lyne merkte dat ze beter kon instemmen. "Klopt, zo hoort hij niet te doen." "Ja toch? Bah, ik haat dat soort verwende mannetjes. Denken dat ze alles kunnen krijgen." Lyne bleef masseren, en antwoordde weer rustig. "Ja Hitomi, dat hoort niet te kunnen." "Ugh, vertel mij wat." Na een minuut of vijf lang masseren en gekanker over het gedrag van Para te horen, was Hitomi er weer klaar mee. "Oké, hou maar weer op!" Ze trok haar shirt weer aan. "Mijn butler doet dit beter, maar ach. Je deed je best." Lyne was al blij dat ze niet weer aangevallen werd. Hoe verwaand Hitomi ook was, in ieder geval was ze niet enorm slecht. Na nog tien minuten kwam Leeuw uit de kapiteinskamer, helemaal in een goed humeur. Hij riep iedereen naar hem toe. "Jongens, we gaan varen! We hebben, met dank aan Team Zilver, maar liefst vier messen, plus een zwaard en een pijl en boog. Een wapen voor iedereen, betekent dat! Wapens hebben wij nu niet nodig. Wat wij willen, is eten. We gaan op zoek naar een eiland waar dieren leven. UNF dacht van verre afstand een eiland te zien met veel bomen, daar kunnen we vast wel wat eten halen! Iedereen, neem positie. Tosti, neem het stuur over, Lisa, beman het kraaiennest. We gaan naar het westen!"


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

7 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 21 dec 2014, 18:59

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
Sushi werd naarmate de tijd op zee vorderde alleen maar zenuwachtiger. Het gevoel van onzekerheid bleef hem maar beangstigen. Was hij wel zeker van zijn stuk? Was Lyne er op uit sturen wel een goed idee? Hij wist dat hij zekerheid had moeten uitstralen toen hij voor de Spelen het plan aan Lyne had voorgelegd. Toen was hij zelf nog overtuigd dat het haast niet mis kon lopen: hij had ook alle vertrouwen in Lyne's capaciteiten. Maar zijn gesprek met Lyne vandaag, gecombineerd met Oshi's verhaal over hoe bloeddorstig Team Zwart Roosjuh had aangepakt boezemde hem angst in. "Ik hoorde Tosti haar nog wat zeggen voor ze stierf." zei hij met een soort van beschaamdheid in zijn stem. "Snikkend probeerde ze hem om te praten, maar het had geen zin. Ik hoorde haar nog schreeuwen hoe graag ze haar oma wilde wreken, maar..." Oshi slikt. "Uiteindelijk nam Para het zwaard en stak het recht door haar buik, zonder ook maar enige vorm van wroeging. Vervolgens kwam Leeuw en namen ze Lyne gevangen. Waarom weet ik niet, ze hadden
alle kans om haar te vermoorden, maar ze deden het niet. Het... het spijt me. Ik had wat moeten doen, maar ik kon het gewoon niet. Ik ben een lafaard."
"Neem het jezelf niet kwalijk, Oshi." zei Adje geruststellend. "Team Zwart in je eentje aanvallen? Je had je even goed voor de leeuwen kunnen gooien." grijnst hij, maar hij realiseert zich al gauw dat die laatste opmerking niet heel gepast was. Sushi had een houvast nodig. Hij geloofde steeds minder in zijn slaagkansen. Trouwens, waarom dacht hij dat ze Lyne in leven zouden houden in de eerste plaats? Dat bleken ze volgens Oshi ook gedaan te hebben, maar... Wat kan ze in haar eentje tegen iemand als Dokter Leeuw? Hij besloot zich terug te trekken in zijn kapiteinskamer. Hij had het dagboek van zijn vader meegenomen: het Kapitool had het boek enkel gecheckt op verborgen wapens en andere dergelijke spullen. Sushi was al lang blij dat hij het boek had kunnen meenemen. Hij had de cover licht beschadigd zodat de titel niet leesbaar zou zijn. Het deed hem pijn om dat te doen, maar ach, het was 'maar' de cover. Rustig ging hij in zijn stoel zitten en begon hij te lezen. Hij had al heel veel gelezen tijdens zijn verblijf in het weeshuis, maar nog niet alles. Hij zat dicht bij het einde, startte met het herlezen van zaterdag 19 februari om vervolgens door te gaan op maandag 21 februari. Het verwonderde hem steeds hoe goed zijn vader kon schrijven, iedere keer dat hij het boek terug opnam. Het las vlot en het was ook zeer gedetailleerd, je kon gewoon merken dat hij er z'n hart en ziel in stak op de zeldzame momenten dat hij de tijd vond om te schrijven over zijn gebeurtenissen op zee. Maar toen Sushi bij het einde kwam van die ene maandag, slikte hij even. "Dit kan niet..." herhaalde hij. "Dit kan niet. Wat heb ik gedaan?"

'Onze infiltrant werd helaas ontdekt op zondag. Ik betreur het verlies ten zeerste. Net op de dag dat ze ons een gedetailleerde beschrijving gaf van een plan om het schip aan te vallen door de zwakste plek te bekogelen met kannonnen werd ze ontdekt als een verraadster, het vergif in het schip. Ze beschouwden haar als een van hen en toen ze ontdekt werd, werd ze zonder pardon gevierendeeld en in zee geworpen, als haaienvoer. Haar informatie heeft ons wel gebracht naar het definitieve einde van het schip van kapitein Dobbelsteen, een van de meest gevreesde piraten van de Atlantische Oceaan. Ze zal gemist worden, maar uiteindelijk denk ik dat haar offer het waard was. Niet alleen heeft ze tweedracht gezaaid tussen tal van bemanningsleden, ook heeft ze ons verschaft met de nodige informatie waardoor ik eindelijk dit nare hoofdstuk in de geschiedenis van piraten heb kunnen afsluiten. Een hoger doel eist altijd een nog groter offer.'

Sushi begon zich te realiseren wat hij aangericht had. Had hij maar het hele verhaal uitgelezen. De dagen waarop de infiltrant, wiens naam zijn vader nooit had vermeld om een onbekende reden, informatie uitwisselde met zijn vader over kapitein Dobbelsteen, brachten hen steeds een stap dichter bij zijn definitieve einde. Maar tegen welke kost? Was dit het waard? Was het het waard om Lyne op te offeren voor een plan zoals dit, dat in dit geval achteraf amper slaagkans lijkt te hebben omdat de situaties amper relevant lijken? Een inwendige stem bleef maar herhalen "dat was het niet". Hij slaat met zijn vuist op de houten, gerotte tafel, die het uiteindelijk begeeft door de slag. "Wat heb ik gedaan?"
Het meest irriterende was dan nog dat hij wist dat hij hier geen uitweg voor had. Hij heeft dit gedaan. Hij had Lyne niet mogen naar de Hoorn sturen. Ze hadden gewoon moeten samenblijven, zoals Lyne meerdere keren had voorgesteld. Hij had een roekeloos plan om samen de Spelen te winnen verkozen boven het 'op safe spelen' en op die manier te winnen als een team. En hij kon het niet terugdraaien. Wie weet waar Dokter Leeuw was. En hij wist ook wel dat "Lyne redden de volgende morgen" ook geen perfect plan was. Misschien wel twee keer zo achterlijk als zijn oorspronkelijke plan. Hij voelde zich een sukkel.

"Kapitein?" komt Oshi de trap aflopen naar Sushi toe. Hij kijkt naar de kapotte tafel die op de grond ligt.
"Uh, alles in orde, kapitein?" vroeg Oshi bezorgd.
"... ja, alles gaat goed." zegt Sushi geforceerd. "Wat is er aan de hand?"
"Ik was bezorgd, kapitein. Je lijkt sinds de terugkomst van de Hoorn... anders."
"Maak je geen zorgen om mij." zegt Sushi nors. "Is dit het enige waarvoor je me stoort?"
"Nee, dat is het niet. T.G zei land te zien in de verte. Gaan we aan wal?"
"Wacht even." zei hij. "Ik ga mee naar boven. Ik wil even kijken hoe het eiland er uit ziet, daarna zien we wel."
Sushi liep de trap op met Oshi achter hem aan, die eerst blijft haperen met zijn voet aan de derde trede waardoor hij valt, maar uiteindelijk toch mee naar boven komt.
"Het lijkt niet echt een eiland..." zegt Sushi. "Eerder een rots. Een grote."
"Het is wel degelijk een stuk land." zegt T.G. "Ik zie een grote ingang aan stuurboord. Ik kan niet zien of we er in kunnen varen, maar dat zien we dan wel als we dichterbij zijn."
"Ik zie helemaal niets?" zegt Adje.
"Rechts." zegt Sushi al zuchtend.
"Ah, daar. Hadden we niet afgesproken dat je nu gewoon links en rechts zou zeggen?"
"Nee." Sushi kijkt omhoog. De zon is nog niet onder.
"Goed, we gaan er naartoe." zegt Sushi. "Hopelijk vinden we wat van waarde."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

8 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 21 dec 2014, 21:22

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Selletje! Kun je de Hoorn al zien?”
Verveeld draaide Selletje haar hoofd om; ze had haar nagels zitten bestuderen en totaal niet op het uitzicht gelet.
“Wat? O ja, ja ik zie hem.”
Pokéfan zuchtte geërgerd. “En? Zijn er al andere teams?”
Selletje zuchtte zo mogelijk nog geërgerder, en riep: “Ik zie de schepen van team Zwart en team Zilver, dus ja, er zijn al andere teams.”
Pokéfan boog zich richting Lennard en fluisterde: “ Wat hebben we in godsnaam aan dat mens?” Lennard haalde nonchalant zijn schouders op en bleef recht vooruit staren. Langzaam werden de contouren van de Hoorn zichtbaar aan de horizon. Tuffie stond op de boeg van het schip, en staarde gefascineerd naar het uitzicht. Te midden van een eiland, waar inderdaad de Zwarte en Zilveren zeilen van de andere teams zichtbaar waren, stond de Hoorn, een exacte replica van de Hoorn uit een eerdere Spelen. Achter zich hoorde Tuffie de stem van BLF.
“Oh my god, wat een vré-se-lijk lelijk ding.”
Pokéfan wilde zijn mond open doen, maar werd gesnoerd door Jeanne.
“Wat zijn de orders, kapitein?”
Tuffie draaide zich om naar zijn bemanning.
“Ik stel voor dat we ons opsplitsen. Ik ga met Lennard en BLF naar de Hoorn toe; tenslotte zijn BLF en ik gewapend en Lennard… die is van nature sterk bewapend. Jeanne, ik wil dat jij het schip bestuurd in onze afwezigheid. Blijf op een veilige afstand van de Hoorn liggen, maar wel dichtbij genoeg voor Selletje om ons rugdekking te kunnen geven.”
“Wat? En ik dan!” vroeg Pokéfan beledigd. Selletje en BLF rolden simultaan met hun ogen, maar Tuffie glimlachte.
“We kunnen niet allemaal naar de Hoorn gaan. Stel dat het fout loopt, dan zijn we in één klap uitgeschakeld!”
Lennard knikte instemmend, maar Pokéfan leek niet tevreden.
“Maar waarom moet ík dan achter blijven? In een gevecht heb je veel meer aan mij dan aan die flikker!”
Jeanne’s ogen werden groot, en Selletje trok haar pijl en boog, maar BLF keek arrogant naar Pokéfan.
“Giiiirl… Mij best, dan neem jij het mes mee.”
Pokéfan griste het mes uit BLF’s handen en keek hem vuil aan. Tuffie wilde zijn mond open doen om te protesteren, maar uiteindelijk verzuchtte hij:
“Prima, dan ga jij met ons mee. Maar we moeten wel NU gaan! Jeanne, help je even om de roeiboot gereed te maken?”
Samen tilden Tuffie en Jeanne de roeiboot over de railing. Met een plons kwam hij in het water terecht. Pokéfan klom er direct in.
“Lennard, kom je?”
Lennard knikte, en klom achter Pokéfan aan. Tuffie keek nog een laatste keer om naar Jeanne.
“Mochten we niet terugkomen-”
“Jullie komen terug.”
Tuffie glimlachte, en stapte ook in de roeiboot. Terwijl Lennard begon te roeien, riep BLF hen nog na.
“Ciao ciao!”
Pokéfan keek geïrriteerd om, maar Tuffie legde waarschuwend een hand op zijn schouder.
 
“Waarom liet je zo over je heen lopen door die etter?”
Selletje keek beledigd naar BLF, alsof het haar persoonlijk geschaad had dat Pokéfan in zijn plaats mee naar de Hoorn was gevaren. BLF haalde zijn schouders op.
“Pokéfan heeft geen idéé hoe hij met een mes moet omgaan. Met een beetje geluk komt hij, like, Dokter Leeuw tegen ofzo. Dan is dat probleem ook opgelost.”
Selletje grinnikte.
“Nice!”
Jeanne luisterde glimlachend mee.
“Hoor ik dat nu goed? Je hebt Pokéfan naar de Hoorn gestuurd in de hoop dat hij wordt vermoord?”
BLF keek onschuldig terug.
“Ja wat? Liever hij dan ik!”
Jeanne schudde meewarig haar hoofd.
“Jullie begrijpen er niets van. Zolang die grote, sterke mannen in leven zijn, zullen zij het belangrijkste doelwit zijn van de andere teams, en maken jullie dus meer kans om te blijven leven.”
Selletje snoof.
“Dood is Pokéfan meer waard dan levend.”
“Ik zeg ook niet dat hij moet blijven leven. Ik zeg alleen dat we Tuffie, Lennard en Pokéfan als bliksemafleiders moeten gebruiken. Laat hen de concurrentie doden, laat hen de gevechten aangaan, dan kunnen wij op ons dooie gemak naar de finale varen.”
BLF en Selletje grijnsden allebei. Dat klonk als een uitstekend plan! Jeanne wilde haar mond openen om nog meer te zeggen, maar op datzelfde moment klonk er een kanonschot. De drie keken elkaar geschokt aan (of nouja… Jeanne keek geschokt. Selletje keek even ongeïnteresseerd als altijd, en BLF leek haast opgewekt). Zou een van de tributen van team Wit gesneuveld zijn bij de Hoorn?

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

9 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op ma 22 dec 2014, 10:44

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
De tributen van Team Goud zijn niet in een optimale stemming. Met de tuimelaar die Leticia opvallend snel onder haar hoede had gekregen hebben ze nu wel een aparte inkomstenbron van eten, maar Lazerstraal kan vanwege haar ziekte geen vis of vlees eten. Leticia  stond vervolgens niet toe dat ze de vis gingen bereiden, omdat dat niet eerlijk zou zijn tegenover Lazerstraal. Necrodeus was het er echter niet mee eens. Daarnet had hij zich nog ingehouden tegen Leticia, maar als Leticia wegloopt om de tamheid van haar dolfijn verder uit te testen begint hij met klagen. ‘Ik begrijp haar niet, weet je dat?’ zegt hij tegen WM, die Jeffrey’s mes tijdelijk gebruikt om zijn eigen haak wat bij te slijpen. ‘We mogen van geluk spreken dat we zo makkelijk aan eten zijn gekomen, en vervolgens vindt ze dat we het niet mogen bereiden voordat we iets eetbaars voor Lazerstraal hebben gevonden. Wat kan ons dat nou schelen? Het leven is nu eenmaal niet eerlijk.’ ‘Kom op Necrodeus,’ antwoordt WM, zonder op te kijken van zijn werk. ‘Ik ben het ook niet eens met Leticia's redenering, maar we hebben vanochtend nog kunnen eten. Het moet niet zo erg zijn om nog iets langer te wachten.’ ‘Ik denk van wel,’ werpt Necrodeus tegen. ‘Het is belangrijk dat we allemaal goed eten. Alleen een goed gevoede tribuut is alert genoeg om efficiënt te vechten. Om nou omwille van een tribuut te wachten met eten is gewoon niet logisch. Maar goed, met een invalide aan boord heb je sowieso minder slagkracht.’ Lazerstraal, wetende dat Necrodeus op haar doelt, krijgt vochtige ogen. ‘Zo is het genoeg, Necrodeus,’ zegt Jeffrey bars. ‘Leticia heeft het beste met ons voor. Met ons allemaal. Je zou haar toewijding moeten waarderen.’ Necrodeus snuift. ‘We hadden misschien geschikt voedsel kunnen hebben voor Lazerstraal als we naar de Hoorn waren gegaan. Bovendien hadden we de concurrentie dan nog wat kunnen uitdunnen. Geen van beiden is gebeurd. Als jij dat toewijzing noemt, dan weet ik het ook niet meer.’ Jeffrey wil reageren als Leticia plots tussenbeide komt.

Terwijl Team Goud verder praat vaart het schip richting het zuiden. ‘Ik hoorde jullie al praten,’ zegt Leticia. Met een afkeurende blik kijkt ze naar Necrodeus. Ze voelt zich een beetje beledigd omdat ze hem achter haar rug om over haar hoorde roddelen, maar ze besluit het er maar niet meer over te hebben. ‘Ik heb nog even geoefend met onze tuimelaar,’ vertelt Leticia verder. ‘Ik weet niet hoe, maar hij kent zo’n beetje alle gebaren die mijn dolfijnen thuis ook kennen. Dat kunnen we mooi in ons voordeel gebruiken.’ Iedereen op het schip kijkt Leticia aandachtig aan. ‘Nou, na wat je ons eerder hebt laten zien zou ik niet meer verrast moeten zijn, maar ik ben benieuwd wat voor een trucjes je nog meer voor ons in petto hebt,’ zegt Jeffrey nieuwsgierig. ‘Ik weet zelfs hoe ik met een dolfijn kan meeliften,’ zegt Leticia glimlachend. ‘In mijn district noemen ze mij niet voor niets de Dolfijnenrijder.’ ‘Dus wat was je van plan, Leticia?’ vraagt Necrodeus. Op dat moment geeft Fisico een bericht vanaf het kraaiennest. ‘Schip in zicht!’ Leticia kijkt omhoog. ‘Welk team is het , Fisico?’ ‘Geen flauw idee,’ antwoordt Fisico. ‘Het schip is zo wit dat het te fel is om iets te zien!’ Vervolgens barst hij in lachen uit. Leticia verstart. ‘Het is dus Team Wit.’ Een confrontatie met Team Wit was niet het eerste waar ze op gehoopt had, aangezien Tuffie haar wellicht beter kent dan andere tributen. ‘Komen ze op ons af?’ ‘Als je met ‘ons’ de Hoorn bedoelt, dan ja!’ waarna Fisico alweer in de lach schiet. ‘Goed dan.’ Leticia loopt naar de rand van de boot toe. ‘Ik wil wat proberen.’ ‘Wat dan?’ vraagt WM. Leticia zucht diep. ‘Ik ben van plan om in mijn eentje naar de Hoorn te gaan. Kijken of Team Zwart en Team Zilver nog wat hebben overgelaten. Als ik Team Wit voor kan blijven, dan wordt het vast een succes.’ Jeffrey reageert geschokt. ‘In je eentje? Denk je werkelijk dat je dat gaat lukken!? Je hebt tijdens de trainingen hoe sterk Team Wit is. Hoe kun je denken dat je ze alleen aankan!? Laat mij meegaan, ik…’ ‘Nee Jeffrey!’ onderbreekt Leticia hem. ‘Jullie zijn mijn verantwoordelijkheid. Ik wil dat jullie zuidwaarts varen en aanleggen op dat beboste eiland daar. Daar zouden jullie veilig moeten zijn en is misschien nog meer eten te vinden. Ik zal op mijn dolfijn naar de Hoorn afreizen, kijken of er nog iets ligt en vervolgens achter jullie aankomen. Ik weet hoe ik moet vechten.’ Nu begint ook Necrodeus zich ermee te bemoeien. ‘Ben je gek geworden? Het ene moment wil je geen risico’s nemen terwijl het juist nodig is, en nu wil je in een keer je eigen leven weggooien in een poging om wat te eten voor Lazerstraal te vinden? Je bent misschien onze sterkste vechter, maar dat betekent niet dat...’ ‘Kop dicht!’ onderbreekt Leticia hem bruusk. Necrodeus houdt met tegenzin zijn mond. ‘Het spijt me,’ zegt Leticia vervolgens. Het was niet haar bedoeling om zo tegen hem uit te vallen. ‘Zolang jullie veilig en wel zijn, maak ik mij nergens zorgen om. Jullie zijn mijn teamgenoten. Ik zal alles doen om jullie te beschermen.’ ‘Ik waardeer jouw altruïsme Leticia, maar je mag jezelf niet vergeten,’ antwoordt WM. ‘Ik moet Necrodeus hier wel gelijk geven. Ons welzijn mag niet ten koste gaan van jou.’ Necrodeus knikt instemmend. ‘Dat niet alleen, maar je bent ook onze sterkste vechter, dus als we jou al zo vroeg verliezen…’ ‘Necrodeus, vertrouw me alsjeblieft!’ onderbreekt Leticia hem alweer. ‘Ik weet wat ik doe. Ik weet hoe ik mezelf moet verdedigen. Vertrouw mij alsjeblieft voor deze keer. Ik beloof jullie dat ik levend zal terugkomen. Voor jullie bestwil.’ WM zucht. Hij merkt dat Leticia alleen haar eigen leven wil riskeren. Ze is een aardige meid, maar Necrodeus heeft wel gelijk dat ze wat betreft haar teamgenoten te weinig risico’s durft te nemen. ‘Dat is een belofte,’ zegt hij vervolgens. ‘Ik weet dat jij tot veel in staat bent, maar haal alsjeblieft geen stommiteiten uit. Wij geven immers ook om jou.’ ‘Wat WM zegt,’ voegt Jeffrey toe. Leticia voelt zich een beetje gevleid door deze positieve aandacht. Als haar teamgenoten zoveel om haar geven, dan moet en zal ze ook haar belofte nakomen. ‘Ik kom zeker terug,’ zegt ze nogmaals. Vervolgens laat ze zich op sierlijke wijze in het water vallen. Ze gebaart naar de dolfijn om haar naar de Hoorn te brengen, waarna hij dichterbij komt. Zoals ze dat al talloze keren heeft gedaan pakt Leticia de vin van het dier vast en zet ze haar voeten tegen zijn rug. Klaar om vooruit te gaan. ‘Ga zuidwaarts!’ roept ze nog naar Jeffrey. Jeffrey gehoorzaamt haar bevel en gooit het roer om. Leticia gebaart naar haar dolfijn om vooruit te zwemmen wat ook gebeurt. Op grote snelheid suist ze door het water. Terwijl ze het water langs haar gezicht voelt vloeien voelt ze zich steeds zelfverzekerder worden. Dit is waarom ze de dolfijnenrijder wordt genoemd.

Ondertussen komen Tuffie, Pokéfan en Lennard bij de Hoorn aan. ‘Haal de buit binnen!’ beveelt Tuffie. ‘Pak wat je pakken kan. Verspil geen tijd.’ Pokéfan en Lennard beginnen de spullen bij de Hoorn door te spitten terwijl Tuffie bij de sloep de wacht houdt. ‘Niet te geloven dat Team Zwart en Team Zilver zoveel spul hebben achtergelaten,’ zegt Lennard verrast. ‘Ach, wat boeit het,’ grijnst Pokéfan. ‘Des te beter voor ons. Hoeven wij tenminste minder moeite te doen.’ Tevreden brengen ze een deel van de buit naar de sloep: één fles water, twee flessen cola, drie flessen rum, twee koeken en nog een biefstuk. ‘Neem de rest ook maar mee,’ voegt Tuffie toe. ‘Dat is allemaal mooi voor ons.’ ‘Waar is Team Goud eigenlijk?’ vraagt Pokéfan ineens. ‘Die heb ik nog helemaal niet gezien.’ Tuffie wil net reageren als het water aan de westkant van de Hoorn ineens opspat. Een vrouwelijke gedaante met lang, bruin haar en blauwe ogen springt op vloeiend op het strand. Het is Leticia, zijn districtgenoot. ‘Pas op!’ schreeuwt Tuffie. ‘We hebben bezoek!’ Pokéfan is de eerste die in de aanval gaat. Met zijn mes komt hij op Leticia afgerend en steekt recht voor zich uit, maar de zeer lenige Leticia ontwijkt deze aanval moeiteloos en duikt langs Pokéfan heen. Vervolgens wordt Leticia met Lennard. De grote, sterke tribuut komt dreigend met zijn vuist op haar af, maar ook deze uithaal ziet Leticia aankomen. Ze ontwijkt zijn vuistslag, glipt langs hem heen, zet haar voet tegen zijn knie en gebruik deze als steuntje om over Lennard heen te zwaaien en haar benen om zijn nek te wikkelen. Daarna laat ze zich achterover vallen, in de hoop dat ze daarmee Lennard’s nek breekt. Maar dat gebeurd niet: Lennard valt simpelweg achterover, maar daardoor is hij wel tijdelijk zijn oriëntatie kwijt. Met een vloeiende beweging trekt Tuffie zijn spadroon en zet zelf de aanval in op Leticia, die haastig de overige buit bij elkaar graait: drie appels, twee flessen water en één fles cola. Leticia ziet Tuffie vanuit haar ooghoek op haar afkomen en ontwijkt vluchtig zijn eerste uithaal, maar hierbij verliest ze deels haar evenwicht. Als Tuffie nog een aanval wil doen heft Leticia snel de laatste colafles ter verdediging, waardoor de cola hevig bruisend alle kanten op spat. Vurig wrijft Tuffie de cola uit zijn gezicht weg en ziet hoe Leticia weer terug naar zee rent. Ze probeert haar buitgemaakte spullen bij zich te steken, maar zonder rugzak lukt dat niet zo goed. Dom, denkt ze. Daar had ze aan moeten denken voordat ze hier naartoe kwam. Opnieuw ziet ze Tuffie dichterbij komen. ‘Ik had niet verwacht dat we elkaar al zo vroeg tegen zouden komen, Leticia.’ Vervolgens haalt hij weer uit, waarbij Leticia haar bijl ter verdediging heft en noodgedwongen een appel en een waterfles laat vallen. De rest propt ze snel in haar broek, waarna ze haar dolfijn weer vastpakt. ‘Vooruit, Banzai!’ roept ze. Vervolgens zet ze samen met haar zojuist genaamde dolfijn de vlucht in.  Tuffie kijkt haar verbeten na, maar komt niet achter haar aan. Hij zou haar toch niet kunnen bijhouden. ‘Wie was dat in Godsnaam?!’ roept Pokéfan verbaasd, die daarnet weer overeind was gekomen. Tuffie wacht even voordat hij reageert. ‘Zij, Pokéfan, was de dolfijnenrijder.’

Leticia hijgt van uitputting. Het had haar verrast dat ze de drie mannen van Team Wit zo succesvol aan banden kon leggen, maar ze heeft geen van hen kunnen vermoorden. Ze had Lennard’s nek proberen te breken, maar blijkbaar was zijn lichaam te sterk om op zo’n manier uitgeschakeld te worden. Verder hoopt ze dat ze niet teveel kwaad bloed heeft gezet, maar haar doel is in ieder geval bereikt. Ze heeft twee appels weten te bemachtigen voor Lazerstraal, en tegelijkertijd heeft ze nog een waterfles kunnen meepikken. En ze is haast ongehavend ontsnapt, precies zoals haar teamgenoten van haar wensten. Tot nu toe gaat alles zoals gepland. Met een tevreden gevoel keert ze op de rug van Banzai terug naar de plaats waar ze met haar team had afgesproken. Maar dan merkt ze ineens dat ze verre van uit de problemen is. In de verte ziet ze namelijk het tropische eiland, met daar vlakbij inderdaad het schip van Team Goud, maar pal daarnaast het schip van Team Zwart.



Laatst aangepast door T.G op za 04 jul 2015, 11:16; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

10 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 11 jan 2015, 03:58

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Tijdens de vaartocht van Team Zwart woei het flink. Terwijl de lange haren van Dokter Leeuw in de lucht wapperden, vroeg hij aan Lisa, die in het kraaiennest zat, hoe lang het nog zou duren. Tosti begreep niet hoe Dokter Leeuw er zo wild en krachtig uit kon zien in de wind, bij hem zag het er eerder knullig uit. Uit het niets begon Para te zingen. "Een magistiek avontuur op de zee, hé kom op, iedereen gaat mee, we varen en varen totdat de klus is geklaard, dan vertellen wij dit na bij de openhaa..." "Alsjeblieft, hou je mond!". Hitomi irriteerde zich duidelijk aan het vreselijk valse gezang van Para. "Kerel, het klinkt alsof hier iemand dood ligt te gaan. Normaal zou ik een kanonsschot verwachten na dit geluid." Tosti haakte daar natuurlijk op in. "In ieder geval hebben we dan een wapen, als Para gewoon gaat zingen naar de tegenstanders vallen ze ter plekke neer van wanhoop!" Terwijl Hitomi in de lach schoot leek Para verontwaardigd te zijn. "Ik heb anders meerdere awards gewonnen voor dit liedje! Ik heb zelfs Cansel Sert van de eerste plek gegooid hiermee!" Even volgde er stilte, maar vervolgens moesten Hitomi en Tosti nog harder laachen. "Wacht, ik weet nog iets, als we Para nou gewoon laten opscheppen, ergeren de tegenstanders zich misschien dood aan zijn arrogantie!" Tranen vloeiden ondertussen uit de wangen van de twee, zelfs Lisa kon een glimlach niet meer onderdrukken. Dokter Leeuw probeerde de twee rustig te laten krijgen, zeker omdat Para ondertussen gefrustreerd was. "Jongens, hoe erg jullie humor ons ook raakt, we zijn er alweer bijna." Lisa riep vervolgens wat terug. "Kapitein, als ik het goed zag staat er een ander schip geparkeerd. Volgens mij die van Team Goud..." "Prima! Bij hun aanvoerder wil ik wel eens op de thee gaan..." Er kwam een gemene grijns van Leeuw tevoorschijn, die bovenal bij Lyne voor wantrouwen zorgde. Als Dokter Leeuw zijn wrede kunsten herhaald, en als een deel van Team Goud zo zwak is als werd voorspeld, kan dit in een bloedbad eindigen.

Na het schip geparkeerd te hebben, was Dokter Leeuw de eerste die het land betrad. Hij werd vergezeld door Tosti, Para en Lyne, die in feite vastgebonden meegesleurd werd. Dark Lisa bleef op het kraaiennest, terwijl Hitomi wegens haar totale gebrek aan werklust achterbleef, samen met de wat zwakke UNF. Hij liep naar het schip van Team Goud, waar Fisico de enige was die zichtbaar op het schip stond. Dokter Leeuw gaf een schreeuw. "Jongens, ik wil jullie aanvoerder spreken. Op die manier zullen er geen doden vallen." "Haha, natuurlijk, droom lekker verder, Welpie!" "Dit is geen onderhandeling. Waar is jullie aanvoerder!" "Zoals ik al zei, je krijgt haar niet te spreken!" Vervolgens zag Fisico een pijl op zich af komen, die hem ternauwernood miste. Hij keek naar het andere schip, en hij merkte op dat een gedaante vanuit het kraaiennest hem had afgeschoten, een gedaantie die hij herkende als Dark Lisa. "Ik hoop dat je geälarmeerd bent. De volgende keer is hij raak. Laat mij nú jullie schip betreden, of er zullen consequenties volgen!" Fisico, duidelijk in paniek, raakte de weg kwijt. "Onze kapitein is er niet! Jullie kunnen betreden, maar het is nutteloos! Ze is met haar dolfijnen!" Dokter Leeuw trok een wenkbrauw op. "Dolfijnen? Tuurlijk joh. Afgelopen. Ik kom het schip op met mijn bemanning. Vervolgens gaf Leeuw een signaal aan Hitomi dat ze mee moest komen, een commando wat ze met tegenzin volgde. Fisico was in levensangst. "Alsjeblieft, ik, ik!" "Aan de kant, oen." WM, duidelijk geïrriteerd, smeet Fisico weg. "We hadden je dit nooit moeten laten doen. Brengt je bijdrage aan dit team tot nu toe tot nul komma nul."

Dokter Leeuw, die inmiddels het schip had betreden met Tosti, Para en een vastgebonden Lyne, ging gelijk met een dreigende houding op WM af. WM, eerder gefascineerd dan angstig, sprak hem aan. "De naam is WM, district 3, ambachtswerker, tevens wapenverzamelaar. Ik moet je helaas vertellen dat Fisico de waarheid spreekt, Leticia is alleen naar de Hoorn gegaan. We wachten hier op haar." Dokter Leeuw, onder de indruk van WM's gebrek aan angst voor hem, merkte dat WM de waarheid sprak, hoe bizar hij alles ook vond klinken. "Oké, hier is de deal, ik heb geen zin in een gevecht op een dusdanig vroeg stadium. Jullie geven ons gewoon al jullie voedsel en wij gaan er van door. Anders ben ik bang dat er doden zullen vallen." WM slikte even. Fisico, nog steeds naast hem, fluisterde hem in dat in ieder geval Dark Lisa waarschijnlijk in staat was gelijk hun team af te slachten. Het leek handiger om tijd te rekken, totdat Leticia er zou zijn. "Jeffrey, Lazerstraal, Necrodeus, kom tevoorschijn. Het drietal, wat zich verstopt had zodr Fisico het schip van Team Zwart had opgemerkt, liet zijn gezichten zien. "Ook wij willen geen gevecht, en wij willen ook geen eten kwijt. Necrodeus, hou Dokter Leeuw onder schot. Lazerstraal, hou die roodharige gek in het kraaiennest in de gaten." WM was tactisch sterker dan verwacht voor Leeuw. "Het lijkt mij het beste als jullie gaan. Zodra Lisa ook maar één pijl op ons afvuurt, ben jij het volgende slachtoffer. Leeuw hield zijn handen in de lucht. "Best, jij wint, ik ga al." Langzaam liep Leeuw met zijn bemanning weg, totdat hij een schreeuw gaf. "HITOMI!". WM had totaal niet opgemerkt dat Leeuw haar naar hun schip had laten sluipen.

In no-time barstte een gevecht los. Hitomi sloop op Necrodeus af, een gil van Lazerstraal volgde, waardoor Necrodeus kon ontwijken. WM zag dat Necrodeus niet meer Leeuw onder schot hield, waardoor hij gauw een duik maakte, waarna hij een pijl op hem gevuurd nipt langs hem heen zag gaan. Lisa had nu alle ruimte om te schieten, alhoewel ze niet veel pijlen meer kon hebben. Hij zag dat Leeuw doodleuk het schip verliet, samen met Lyne. Hij werd gevolgd door de rest van zijn bemanning. "Leuk om je ontmoet te hebben, WM. De volgende keer ontmoet ik graag jullie kapitein. Vaarwel. WM besefte vrijwel gelijk dat Team Zwart het schip verliet zodat Lisa vrijuit pijlen kon gaan schieten. "VERSTOP JE, WE WORDEN IN DE VAL GELOKT!" Jeffrey leek in discussie te willen gaan. "We kunnen er achterna, dit is onze kans!" "Niet waar, echt, verstop je!", schreeuwde WM terug. Jeffrey zag toen het gevaar pas, maar voor Lazerstraal was het te laat. WM zag hoe een pijl haar raakte toen ze even stil stond, midden in haar hart. Een kanonsschot klonk gelijk. Ze was dood.

Met een tevreden gevoel keert Leticia op de rug van Banzai terug naar de plaats waar ze met haar team had afgesproken. Maar dan merkt ze ineens dat ze verre van uit de problemen is. In de verte ziet ze namelijk het tropische eiland, met daar vlakbij inderdaad het schip van Team Goud, maar pal daarnaast het schip van Team Zwart. Deze angst wordt alleen maar groter als ze een paar seconden later een kanonsschot hoort. Het zou toch niemand van haar team zijn geweest?

De leden van Team Zwart keren tevreden terug naar het schip. "Goed werk geleverd, Lisa!", complimenteert Leeuw. Ze bloost, "Ach, het was niks..." "NIKS! Je deed echt van 'bam' en ze was dood! Je bent een soort Medussa, maar in plaats van iemand verstenen als je naar ze kijkt doe je een pijl in hun kop!", zegt Para vol bewondering. Tosti, die net als Para een aantal gevangen vissen van Team Goud had gestolen en had meegenomen, knikte. "We hebben eten en we hebben een tribuut vermoord, dubbele score!" "Bedankt, maar ik heb iets veel belangrijkers. UNF is weggelopen. Hij is het regenwoud in gegaan. Hij zei niks, hij was gewoon ineens weg." Leeuw schrok. "Wat een verrader, dan laten we hem daar maar stikken. Hij was toch knudde. We hebben eten, ik stel voor dat we verder varen.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

11 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op zo 11 jan 2015, 22:53

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Uitgeput klimt Tuffie het dek op. “Hehe, daar zijn jullie eindelijk!” Selletje klinkt, zoals altijd, eerder geïrriteerd dan opgelucht. “Het lijkt wel alsof jullie wekenlang weg zijn geweest!” Tuffie besluit maar niet te reageren, en helpt Lennard en Pokéfan met het binnenhalen van de verzamelde buit. BLF’s mond valt open als hij al het eten en drinken ziet dat zijn teamgenoten hebben verzameld. “Oh my god! Is dat rum?” Tuffie knikt tevreden. “De andere teams hadden vrij veel laten liggen.” “Hebben jullie nog iets van team Goud vernomen?” vraagt Jeanne. Tuffie trekt een grimas. “Jazeker. Hun leider, Leticia, kwam in haar eentje naar de Hoorn.” “Was dat dan het kanonschot dat we hoorden?” Tuffie schud zijn hoofd. “Helaas was ze ons te snel af. Ik ken Leticia uit mijn district. Dat is iemand om rekening mee te houden.” BLF kan zijn lachen haast niet inhouden. “Ga je me nu echt vertellen dat jullie sterke mannen niet op konden tegen 1 meisje?” Pokéfan wordt driftig. “Ze is ontzettend behendig! En ze heeft Lennard’s nek bijna gebroken!” Lennard schud trots zijn hoofd, maar wrijft wel over de striemen die zichtbaar zijn in zijn nek. “En waar was jíj eigenlijk toen dit allemaal gebeurde?” Pokéfan richt zich tot Selletje. “Ik dacht dat Tuffie gezegd had dat jij ons rugdekking moest geven!” Selletje haalt onwillekeurig haar schouders op. “Jij was toch zo’n geweldige vechter? Ik ging er vanuit dat je mijn hulp niet nodig zou hebben.” BLF grijnst tevreden, en Pokéfan opent zijn mond om te reageren, maar Tuffie komt tussenbeide. “Genoeg nu. Laten we de buit opbergen en verder varen. Selletje, ga het kraaiennest weer in. Lennard, zet koers richting het Noord-Oosten!” Lennard knikt en neemt plaats achter het roer, en ook Selletje klimt hevig zuchtend weer in het kraaiennest. Pokéfan kijkt alleen maar chagrijnig voor zich uit.
 
Na zo’n 20 minuten varen roept Selletje vanuit het kraaiennest: “Ik zie een eiland!” “Hoe ziet het eruit?” roept Tuffie terug. “Gewoon, als een eiland. Strand en palmbomen.” Tuffie tuurt in de verte, en langzaam maar zeker wordt het eiland zichtbaar. Achter zich hoort hij de stem van BLF. “Oh my god! We gaan gewoon, like, vakantie vieren met z’n allen!” Tuffie moet een glimlach onderdrukken bij de gedachte aan Pokéfan en BLF samen chillend op het strand. Zelf vertrouwd hij het eiland niet helemaal. Hij had genoeg van de eerdere edities te zien om te weten dat de kans vrij groot is dat de spelmakers enkele verrassingen verborgen hadden op het strand. Zijn voorkeur ging er dan ook naar uit om zoveel mogelijk aan dek te blijven. Dit bleek uiteraard al snel ijdele hoop op het moment dat het schip aanlegde voor het strand, en BLF en Selletje direct van de boot afsprongen om het strand te verkennen. Tuffie hoort de stem van Pokéfan in zijn oor: “Kunnen we nu alsjeblieft snel wegvaren?” Tuffie glimlacht, maar schud wel zijn hoofd. “Ik weet dat jij ze niet mag, maar ik ben er van overtuigd dat zowel BLF als Selletje nog een belangrijk onderdeel van dit team zullen zijn.” Pokéfan snuift sarcastisch. “Als jij het zegt…”
 
Geïrriteerd en uiterst langzaam lopen BLF en Selletje terug richting het schip. Tuffie had hen geroepen dat hij even iedereen aan boord wilde hebben. “Like, we zijn hier pas net! Wat kan er nou zo belangrijk zijn dat het niet ven kan wachten?” Als de twee het dek opklimmen, zien ze wat er zo belangrijk kan zijn: Tuffie staat met een van de rumflessen in zijn hand, en glimlacht breed naar Selletje en BLF. “Jongens, ik wil graag even een toast uitbrengen op dit team. Ik heb er alle vertrouwen in dat wij deze Hongerspelen kunnen winnen! We zijn 6 verschillende personen, met een verschillende achtergrond en een verschillend karakter, maar toch zijn we een sterk team! We zijn het misschien niet altijd met elkaar eens, en we irriteren ons misschien wel eens aan elkaar” (Pokéfan en BLF wisselen een duistere blik) “maar als het erop aan komt, werken we goed samen. En dat is het belangrijkste! Zolang we dat altijd blijven onthouden, geloof ik dat wij alle zes levend deze Arena kunnen verlaten, en dat we, als dit alles eenmaal achter de rug is, een band hebben voor het leven. Als een familie! Proost!” Jeanne klapt, en Lennard knikt instemmend. Selletje en BLF wisselen slechts een geamuseerde blik, en Pokéfan heeft een blik van afschuw op zijn gezicht. Tuffie ziet dit alles, en neemt glimlachend de eerste slok. Een warme gloed verspreid zich door zijn lichaam als de rum naar binnen vloeit, en hij geeft de fles door aan Jeanne.

Even later zitten de zes teamleden in een cirkel op het dek. De tweede fles rum is inmiddels geopend, en met name Selletje en BLF, die het minste wegen, begint de alcohol duidelijk te werken. “Hebben jullie die Para van team Zwart gezien? Oh my god, wat een lekkerding!” Pokéfan kijkt geïrriteerd naar BLF; Tuffie ziet uit zijn ooghoeken dat Pokéfans handen zich inmiddels tot vuisten hebben gevormd. BLF zelf lijkt zich echter van geen kwaad bewust. “Seriously, als ik ooit de kans krijg neem ik hem zoo hard in zijn-” BLF schrikt als Pokéfan zich met een schreeuw op hem werpt en op hem in begint te slaan. “HOU JE KOP! VUILE KANKERFLIKKER, HOU JE KOP!” Tuffie staat direct op. “Pokéfan, stop daarmee!” Lennard is ook opgesprongen, grijpt Pokéfan bij zijn nek en trekt hem van een bibberende BLF af. Selletje’s ogen spuiten vuur, en ook Jeanne kijkt woedend naar Pokéfan, die nog na stribbelt in de ferme greep van Lennard. BLF hijgt even, en schreeuwt vervolgens: “Waar the fuck sloeg dat op?” Pokéfan antwoord niet. BLF wil opstaan om naar hem toe te lopen, maar Tuffie houdt hem tegen. “Pokéfan? Krijgen we nog een verklaring?” Pokéfan hijgt, en brengt er uiteindelijk moeizaam uit: “Het is al erg genoeg dat ik met die nicht in 1 team moet zitten. Ik hoef die smerige praat niet te horen!” BLF begint zich steeds meer op te winden. “Fuck you! Als het over een vrouw was gegaan, had je zelf meegepraat! Ja ik ben gay, so fucking wat?” “Ze zouden je moeten opsluiten! Jullie allemaal! Al die vuile, smerige-” “Zo is het genoeg!” Tuffie richt zich woest op Pokéfan. “Ik sta niet toe dat jij zo tegen mijn teamgenoten praat!” “Wat is jou fucking probleem? Ben je zelf soms gay, is dat het? Moeite met uit de kast komen?” Als Pokéfan die woorden hoort, wil hij weer op BLF afspringen, maar Lennard houdt hem nog steeds stevig vast. “Nooit! Ik ga nog liever dood!” “Doe dat, dan is dat ook meteen opgelost!” “BLF, genoeg nu.” Tuffie kijkt Pokéfan doordringend aan. “Pokéfan, ik geef je de keus. Ófwel stop je met dit belachelijke gedrag, ófwel gooi ik je uit het team.” Pokéfan haalt zijn schouders op. “Je doet maar! Ik wil niets met dat volk te maken hebben! Mijn vader was ook al zo’n smeerlap!” Plotseling worden er tranen zichtbaar in zijn ogen. “Mijn moeder was er kapot van. Ze takelde volledig af, ging aan de drank en drugs en uiteindelijk deed ze een zelfmoordpoging. Ze hebben haar in een kliniek moeten stoppen. Ik en mijn broertje stonden er alleen voor! Allemaal omdat mijn vader er vandoor ging met zo’n smerige reetridder!” BLF kijkt Pokéfan met open mond aan, Lennard laat hem voorzichtig los en zelfs Selletje lijkt enigszins onder de indruk. Tuffie zoekt naar woorden.”Pokéfan, ik… Het is heel… vervelend wat je hebt meegemaakt, maar… BLF kan daar niets aan doen! Het is niet zijn schuld!” Pokéfan knikt langzaam. “Dat weet ik wel. Het is gewoon… Ik had mezelf gezworen om nooit meer met een flikker te maken te hebben, en nu zit ik hier opgesloten op een boot met de grootste nicht die er bestaat!” BLF wil iets zeggen, maar Tuffie houdt hem tegen. “Geef hem een kans. Geef elkaar een kans! Stop met dit zinloze gevecht. Pokéfan, laat het verleden achter je, en veroordeel BLF niet voor iets wat een ander gedaan heeft. En BLF, stop met provoceren. Laat Pokéfan in godsnaam zien dat er niets mis is met je geaardheid! Geef elkaar een kans! Voor ons, maar ook voor jullie zelf. Geef elkaar een kans!” Tot Tuffie’s grote verbazing lijken zijn woorden effect te hebben: Pokéfan loopt langzaam richting BLF, en steek zijn hand uit. BLF kijkt er even twijfelend naar, en neem de hand vervolgens aan. Tuffie glimlacht. Even lijkt het alsof er eindelijk vrede is binnen team Wit… Totdat BLF Pokéfan ruw naar zich toetrekt, en in een flits het mes tussen zijn ribben steekt. Met een rochelende pijnkreet zakt Pokéfan in elkaar. Niet veel later klinkt een kanonschot.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

12 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op wo 25 feb 2015, 18:02

''Yip Yip, Banzai!''
Na die schreeuw zwemde Banzai zo snel dat hij leek op een torpedo. Leticia had een expressie van pure bezorgdheid in haar gezicht.
Ze wil niet geloven dat er iemand van haar team gestorven is, maar diep van binnen weet ze het bijna zeker.
Het is alsof ze de geur van de dood al kon ruiken op haar schip. Ze zag dat het zwarte schip snel een andere richting begon op te varen, het lijkt erop dat ze haar niet echt opmerkten. Tenzij ze haar negeren?
De enige persoon zichtbaar bij de bemanning was Dark Lisa die glimlachend kijkt naar het regenwoudeiland dat ze verlaten. Leticia signaleert met haar handen dat banzai hier kon stoppen. ''Bedankt maatje'' zei Lyne zachtjes en pakte de restjes van het eten.
Ze klimde zo snel mogelijk het schip op en zag een beeld dat niet snel haar gedachten zal verlaten.

Ze zag dat een groot deel van scheepsdek bloedrood was gekleurd met Lazerstraal lichaam in het midden. Haar lichaam doorboort met een pijl en vers bloed dat nog steeds aan het vloeien is langs haar ribbenkast. Ze keek rond om te kijken of er meer mensen gewond waren. ''Wat..wat hebben ze gedaan? riep Leticia bezorgd.
''G-godverdekank-'' zei Jeffrey met een trillende klank. ''Kan je niet zien wat er gebeurd is?!'' riep WM verontwaardigd. ''We zijn in de val gelokt door Team Zwart met die kankermongool van een Doktor leeuw, ik probeerde Jeffrey en Leticia nog te waarschuwen voor de val- en de pijl en UGHH, als jullie meteen deden wat ik zeg was er niks gebeurt!''
''Meh'' zei Fisico ongeinterreseerd.
''Jij moet helemaal je bek houden, je hebt NIKS gedaan in dat gevecht'' schreeuwde WM.
''Luister ik probeerde-'' Fisico kon zijn woorden niet uitspreken, WM had hem bij de hals vast en zijn gezicht was het felste tint van rood die je kon voorstellen.
Jeffrey zit ondertussen gebukt over Lazerstraal's lichaam en zit haar levensloos aan te kijken. Het is duidelijk dat hij zichzelf de schuld geeft van alles.
''Luister het is niemands schuld oke!'' schreeuwde Leticia, ''Stop met praten over wat er gebeurt kon zijn of wat iemand anders had moeten doen!''
''Ze heeft gelijk weet je'' zei Necrodeus rustig. Iedereeen keek hem aan Leticia was verbaast dat hij haar kant nam.
''Als jullie je zo blijven gedragen dan zullen we allemaal zo sterven, Lazerstraal was gewoon een offer. Ze is maar een pion in dit potje schaken, ze had al een darmziekte en ze was meer nutteloos dan nuttig''
Leticia veranderde van verbaasd snel in geirriteerd. ''Voor de laatste keer Necrodeus, dit spel is geen potje schaken!''
WM had Fisico al losgelaten en de groep zat nu te focussen om het gesprek tussen Necro en Leticia.


''Integendeel, het heeft alles met schaken te maken. Het oliedomme team zwart heeft ons in de val gelokt en had een strategisch beter plan. En wat heb jij gedaan? Je hebt 3 appels en 2 flessen water. Wat een overwinning'' zei Necrodeus sarcastisch.
Leticia was duidelijk klaar met Necrodeus gedrag. ''Je bent een vreselijk persoon, hoe kan je zo gevoelloos zijn tegen andere mensen? Lazerstraal was een persoon zoals iedereen!''
Necrodeus kijkt haar fronsend aan. ''Heh. Ik dacht ik kon meeliften op dit team's succes maar het blijkt dat jullie eigenlijk de zwakste team van allemaal zijn. Het was ook te verwachten, mijnvader zei altijd als je iets goeds wilt doed dan doen je het zelf.''
''Sayonada!'' Hij glimlachte en sprong van het schip af. Hij liep rustig richting het regenwoud.
Jeffrey stond op en pakte zijn pijl en boog. Hij zag er weer zelfverzekerd uit. ''Luister als je ons verraad dan zal je dit schip niet levend verlaten''
''O echt?'' zei Necrodeus zoetsappig
Leticia ging voor Jeffrey staan om zijn zicht te blokkeren. ''Hij is het niet waard, ik betwijfel of hij het in het regenwoud gaat overleven''
''Heis de zeilen we verlaten dit eiland.'' riep Leticia. Leticia keek naar Fisico ''dus wat wou je zeggen voordat WM je had onderbroken?''
Fisico begon te glimlachen ''De reden dat ik niet in het gevecht was omdat ik bezig was om een lid van team zwart te vangen''
De rest van de bemanning keek skeptisch ''Ik zweer als dit weet een van je grappen is...'' zei WM.
''Check deze kneus!'' Fisico haalde een lichaam achter een biervat vandaan. ''Het is UNF!''
Jeffrey keek naar het vastgebonden kind. Een twaalf jarig kind dat elk moment lijkt om uit te barsten in tranen. ''Wat zullen we met hem doen, Leticia?''

Profiel bekijken

13 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op vr 27 feb 2015, 21:23

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Het schip van team Zilver ligt aangemeerd in de schatkistgrot. T.G staat bij de ingang op de uitkijk, terwijl Sushi, Adje en Lucoshi de grot onderzoeken. Sushi staart de duisternis in; het is pikdonker in de grot. Hij eeft geen idee hoe groot de grot precies was, hoeveel verborgen gangen en kamers er zouden zijn. En of er iets te vinden was. Alsof Adje zijn gedachten kan lezen, hoort hij achter zich: “Waar zijn we eigenlijk naar op zoek, kapitein?”
Sushi haalt zijn schouders op.
“Geen idee. Een schat? Wapens? Voedsel? Iets. Deze grot is er heus niet voor niets: de spelmakers moeten hier iets verborgen hebben.”
Lucoshi knikt.
“Ik denk dat Sushi gelijk heeft. We moeten gewoon beter zoeken, dan vinden we vast wel iets!”
 
En dus zoeken de drie mannen verder. Sushi tast met zijn hand langs de muren van de grot. Af en toe voelt hij een kleine pijnscheut als zijn hand langs een scherp randje kwam, en een enkele keer voelt hij iets dat akelig glibberig aanvoelde. Een rilling loopt over zijn rug, en hij besluit er maar niet aan te denken wat het mysterieuze glibbervoorwerp kon zijn. Als ze na ruim een uur nog steeds geen stap verder zijn, draait Sushi zich zuchtend om.
“Dit heeft geen zin. Laten we maar terug richting T.G gaan.”
Adje, die wantrouwend in de steeds donker wordende oneindigheid staart, haalt opgelucht adem. “Dat lijkt me een prima plan.”
“Wat vind jij, Lucoshi?”
Geen antwoord. Sushi herhaalt zijn vraag.
“Lucoshi? Wat vind jij?”
Nog steeds geen antwoord. Sushi begint ongerust te worden.
“Lucoshi? Adje, wanneer heb jij Lucoshi voor het laatst gezien?”
Adje haalt zijn schouders op.
“Geen idee. Ik dacht dat hij gewoon achter ons aan liep.”
Sushi voelt paniek in zich opborrelen. Eerst verliezen ze Roosjuh, dan Lyne en nu ook nog Lucoshi? Hij is een waardeloze leider!
“We moeten hem zoeken!”
Adje knikt, en zo snel ze kunnen lopen ze de hele route terug. Ondertussen kijken ze overal om zich heen, op zoek naar een spoor van hun onhandige teamgenoot.
“Lucoshi! Hoor je me? Waar ben je? Lucoshi!”
Plotseling klinkt er een stem uit het donker.
“Ik ben hier! Kom snel jongens, dit moeten jullie zien!”
Adje kijkt Sushi met opgetrokken wenkbrauwen aan. Sushi knikt, en ze rennen richting de plek waar Lucoshi’s stem had geklonken. Achter een goed verscholen hoek in de grot blijkt een gang te zitten. Sushi en Adjed volgen de gang; het valt Sushi op dat de muren steeds lichter worden. Aan het eind van de gang gaan ze weer de hoek om. Dan valt Sushi’s mond open.
 
Ze zijn terecht gekomen in een grote, ronde ruimte, die verlicht wordt door fakkels. De muren van de ruimte zijn beschilderd met schitterende muurschilderingen. En in het midden van de kamer staat Lucoshi. Adje kijkt vol verbazing de kamer rond.
“Wow, wat is dit?”
Lucoshi haalt zijn schouders op.
“Geen idee. Ik was verkeerd gelopen en toen kwam ik per ongeluk hier terecht.”
Sushi loopt richting de muur en bekijkt de schilderingen. Hij ziet een gigantisch piratenschip, met op de nok een woest uitziende, bebaarde man. Even verderop is de maan getekend, met verschillende sterren. En nog wat verderop staat een gigantisch, monsterlijk wezen getekend. Adje is erbij komen staan, en kijkt naar het monster.
“Wat is dat voor iets?”
Sushi fronst.
“Volgens mij heb ik hier weleens over gelezen. Die tentakels, die kaken…. Het moet haast wel hetzelfde beest zijn.”
Sushi graaft in zijn geheugen. Zijn vader had ooit geschreven over dit monster, een wezen dat volgens de legendes uit de onderwereld kwam, en als enige doel had piraten te vernietigen. Hoe heette het ook alweer? Plotseling herinnert hij zich de naam. Hij draait zich om. Adje en Lucoshi kijken Sushi gebiologeerd aan.
“Volgens mij is dit de Kraken.”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

14 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 03 maa 2015, 14:41

Adje trok zijn neus op.
''Hm, zijn dat niet gewoon van die oude zeemans legendes? Ik vind het moeilijk te geloven dat dit monster echt heeft bestaan..''
Lucoshi slikte en keek aandachtig naar de schilderijen, de afbeelding van de kraken zag er verschikkelijk uit. Bloed rode ogen, tentakels zover het oog kan zien en daar bovenop zat het te kauwen op een bemand piratenschip. De bek van het beest kan alleen worden bescrijft als een combi van een alien predator en een mutante octopus.
''Ik.. ik hoop teminste dat niet bestaat'' zei Lucoshi zachtjes.
Sushi had een trotste glimlach op zijn gezicht. ''Haha, Beter geloof je het! Mijn vader is geen leugenaar!''
''Als jij het zegt, Sushi'' zei Adje.
''Hij zag het beest met eigen ogen! Het boek licht op het je schip maar ik kan je het verhaal nu vertellen. Mijn vader heette Wasabi en samen met zijn crew gingen richting de zuid-antlantische oceaan voor een episch avontuur..
''Uhm Sushi'' zei Adje.
''..om voor eens en altijd met de bloedorstige kraken af te maken, maar natuurlijk ging dit niet zonder problemen. Mijn vader moest eerst een vulkanisch eiland oversteken om naar de lair van het beest te gaan natuurlijk, dit eiland heette de magma plains en wat er toen gebeurde...''
''AHEM! Aarde aan sushi! hallo? T.G wacht op nog op ons'' zei Adje licht geirriteerd. In de tussentijd zat Sushi doodleuk te praten over de rest van het avontuur en Lucoshi zat met bewondering naar Sushi te kijken en luisterde aandachtig.
Adje zuchte, ''Oke ik inspecteer de rest van de kamer wel en dan vertrekken wel''
''Ja, ja'' zei Sushi er nonchalant tussendoor. ''En toen steekde hij zijn zwaard direct het oog van de beest met zijn overgebleven arm!''
''Wow.. echt?'' vroeg Lucoshi.

Adje liep rustig door de kamer heen om te kijken of de spelmakers geen verassing hadden achtergelaten. Midden in de kamer zaten Sushi en Lucoshi nog steeds te praten. Adje peinsde,''Ik snap nog steeds waarom Sushi zijn vader zoveel bewonderd, vooral omdat hij pas rond 14 jarige leeftijd wist van zijn echt leven. Wie weet is het verhaal wat hij vertelt niet eens echt gebeurt en heeft zijn vader alles verzonnen. Het lijkt me ook sterk dat de kraken een echt levend wezen is.
Maar nog steeds respecteer ik Sushi, ik denk niet dat ik de rol van kapitein beter zou kunnen uitvoeren. Zelfs na dat we Lyne en Roosjuh hadden verloren bleef hij het moraal hoog houden en bleef doorgaan. Belangrijke eigenschappen voor een leider vind ik zelf'' krak
Adje's gedachtenstroom werd afgebroken door wat afval. ''Huh, wat is dit?'' Na dichter bij te kijken zag Adje bundels papier op de grond en sommige bevatten een vaag letterschrift. Hij keek langs zijn schouder en het leek erop dat Sushi zijn verhaal aan het afronden was. Het is niet echt iets waardevols maar uit nieuwsgierigheid begon Adje toch te lezen wat er stond. Deze papieren moeten teminste met een reden hier zijn beland. Het was haast onleesbaar maar hij deed zijn best om er iets uit te halen.
Brief:

Brief schreef:
W̵͍̫̭͓̯̗͒ͬͮ́ͪ̽́A͇͖͔̱̫̼̞̦̰͋̂̄̌͆͌̚͜͠A̷̪̠͕̖̐̉̋̅R̶̡̰̪̱̻̬͎̦̰ͮ͗͂̇S̮̘̬̰̲ͬ̑̑́̍̂ͯ̒ͦ́͢͜C̊ͭ́͊̐͊̚҉̱̟͙͡ͅͅH̛̼̹͖̫͚̱̓̔́͌ͤ͒̽̍͠Ữ̩͔̮͔̤̣͔̐ͭ̕W̛̭̣̗͈̮͑ͪͮͩ̕͝Ḯ͚̦͗ͫ̚N͔̟̹̻̹͇̲̽ͯ͒G̢̼̞̯͎̤̱̬̖̪̈́ͧ̇̊̂̚
̡̟̰̘̦̼͉̰̞ͤͬͧ́ͫ̂ͦ
̛͈͈̫͐̉̊̓͂͑ͦͅO̫̟̗̝̻̦͈̜̙̿͗̀ͬ̑ͥͣ͌̀̕f͎̲͖̟̂̽ͯ̈́͂̓̅̒f̭̟̙̠̖̖̔ͮ̀͐͟e͚̖̟͎̠ͫ̎̓͆̾ͤͬ͋͝r̻̹̂͜e͇͕̻͂ͩͦͦ͋͜n̩͓̠ͩ̎ͨͫͪ͂ͨ͒͜ ͑̇ͥ͏̷̟̣̻͈̼m̈́͋̄̍ͨͯ͏҉͓̺͕̻̝͡i̼̗̼̯̹̹̩͗ͦ̄͒̎͐̃̔ͅs̺̪̜̻̟̩͔̠̮ͪ̈̅ͤ̈ͦ͒͆̚l̙̉u̹̠͈͚̤͎̳̭͐̒̏̈́͑̅͟͡k͌̊ͥ̍͐̇̍ͪ͏̗̬̕t̷̫̪̘͖̘͚̑ͯͥ̽̉ͯ̉̒ͬ͜ͅ
̻̦̬̳̘̑̍̊̕͠K͋͒̅̉̀ͭ̒҉̛͚̞r̷̝͈̗͔̺̞̻̅̀͘a̱̪̹̺͕̹̍͌̑ͦͥͪͫ̚ḵ͚͔͙̤͈̰ͧͣ̋̍ͮ͡e̷͎̪͎̘͙͗̃̿̉̂̇̇̚͡͠n̢̼̲͔͍̺̘̉̀̈͛ͬ̏ ͦͪͫ͛͗̆͏̙̥ã̶͕͚̹͓͉̺̟̗̈͛̕c̡̡̨̙͓̩͎̰̪̻ͯͪ̎c̗̳͖̭̜͋̆͗ͭͧ͂̑͒ė͐ͯͧ̉ͭ̀͜͏̹̞̱p͇͕̱͖̍̑̔̄̈t̞͊͌ͯ̂͛̽̎̿e̡̺̼̗͎͂̏̈́ͧ͑̆ͯ̈́ͬ̀̕e̮̥͈̯͛̒͊ͣ͒ͬ͛͋͑́ṙ̎͒͛͂̿ͧ͑͏̨͈̯͈͇̣̥̻̲̯͠ẗ̩̌̂ͤ̑̉̐̇̚ ́̂͘͟҉͖̲̭̠̼͚̳g̶̭̭̜͈̦͕͕͗̅ͦͩ̀͑̅́e̝̫̓̐͗̄̆̈́̊e̖̘͇̮̲̘ͨ̔͠n̴̖͔̹̖̱̟͚̉̄͟͢ͅ ̤͈̈́̚͞m̷͗̉ͮ̌̉̈́̿ͯ̀҉͍̜a̵̍͐ͬ͂҉̗̖͕̦̙̠a̯̳̩ͦ͌ͤ͡g̵̥͔͔͕̐̍͆̀ͪ̽̎͌͝d͙ͮ̄͑͆̆̒̊͢eͬͮ̀̚͏̗͎͔̘̣̤̜n͇̲̔ͩ͒ͫ̈́͟ ̛̳̞̯͈͕͉̏ͫ͠͝m̵̨̻͖̭̹͕͔̞̭̦̽̒e͎͈̅͊͆ͦ̌ͮͨ́e̡͇̣̙̳̯̱̗͋͌̿ͥ͌ͨͣr̷͉̳͓̩̓ͫ̋́̃̽̚ͅ
̯̝͓̲͆͐̈́S̵̸̙̲̮̓͒ͮͩ̓ͣ͒l͔͖͓̱̭͖͈͖͛̈̕u̢̞͓̯͖̭͓̟͚͂̅̂͗ͪ͑̿i̽̚͡҉̮̜̩̣̦͍̱̗͢t̶̖̘̙̮̳̮̑̀̑ͩ̚̚͟ ͓̥̠͔͔̙̓̕͟d̵͖̦̣ͨ̈́͘e̒͆ͪ͛̚҉̙̮̤̤̳z̰̻̟̤͖̻̗̃̔̅ͧ͋̐̆ͬͧ͞e̩͉̬͕̦̽̈̾̓̕͟ ̵̘̀ͬ͋̽̅͒͂̚͘i̧͍̬͎͈̜̻̓̔̐ͮ͛̃̔̋͜n̷̛̫̖̤̻̠̳̝̽̈̿́̅͐̋ͧg̷̭̰̬͒aͦͤ̓̎͂͂҉͍͕̲ͅṋ̭̟̮̪̞̿́ͤ̅̅̏ͯ̓̐ǵ̲̣̞̝̍̌̋̔̕ ͣͩ͏̵̞̙̖̗̕ͅţ̷͚̥͈̣̟͍̱̖̙̑ȏ̧̫̪͔͉̥̪ͫ̋̚t̴̪̯̀̒̈͑̆ ̗̩̟̹̲͎͓̅͂ͮ͠h͇̗͓͕͂̆̍̉͜͝e̱͚̝̟͒̊̀͢ͅt͔̪̩͔̣̱̫̳̏̌͌ͥ̇̓̓͋͛ ̵͎̹͉̃͋͌̈́͂͋̽̎ͦ͝o̱̜̞͉͔̜ͩ̎́ͮ̓̌̕͝f̷ͥͬͨ҉̥̱̰̥͇ͅf̲̱̯͎͍̻̼̀̆̉͠eͩ͑̈̌͐ͨ̚͏͈̠̞r̹̹̣̪̰̦͑̿ͧ̾̐ͥ̌͠k̛̰̺̪̦̃͘͡a̎͐ͫ̅̇ͫ̚҉̻̩͍̗̱̫m̵̧͆̽͂̔ͪ̓̓͏̲̭̩̦ͅe̘̬͕͚̻̥̞͑̊ͯ͝r̿̀̾ͦͤͪ̾҉̵̫̗̹̞̤͝ ̧͕͕̮͐̓ͨ̐̒̍͒̆͢v̠̫͙̯̒̾́ỏ̤̻̬͍͐͆ͨ̋̚ö̵͕̲̞̘͙̞̗̀̚ṝ͖̤̘̤̘ͭ͋͡g̪̅ͬ͂̿̕͜o̲̫̬̘̯͍͉̐́͆̾̀e̛̥͉͎̖̻̼̔̍̅d͎̲͆̾̉̉̑̉
̢̳̬̹̠̦̜̮̙̪̈̓̅͛̕Ḳ̸̞̍̆̽̾̑͠ͅŖ̶̫͍̯̥̒̓̑̃ͬͫͮ̚Ǎ̬̳̟̲̏̿K̷͇ͤ̓̄́E͇͖͔͂ͪ̃̃͆̚̚͢N̰̮͖͚̘̜͐ͭ ̢̭̘̠̳͋̄͐͞Ǐ̵͇͖̈̿S̋̉ͫ̀҉̛͈͇͙ ̨̭͍͕̣̜̹̥ͨ͗ͯ̆̋ͣ͂L̪̤ͮ̅̂͑̓̀ͫO͇̠̥̲̦̜͕̱̐ͮ̅̅̀ͅV̡͉̦͎̭̱̮̌̒ͮͧ̓E͉̩͚̲̰͖̳̳̒̐ͨ ̵̜̰̺͎̬ͯͪ͡ͅĶ̸̪̳̤̹͓̖̿ͨ̏̿͋̔̚R̸̸̝̭̗͈̩ͩ̃͡Ą̸̵̲̳̗̋̅͛ͬ͌̂͌Ǩ̸̲̙̜̑ͮ͊̂̀E̵̘̥̦̍̽͝N̻̻̜͚͕̩̟̟͐͌ ̷̧̻̻͈̠̊ͬ̏̍́̑I̛̎̏͒͐́҉͕̹̩͕̟͈̤̱S̡̳̮͚̥͙̣ͩ̓̽̽ ̙̜̺̓͐͠L̴̡͍̙͙̝̗̩̫̣̏͗̉ͧ̾ͣ̋̓

Adje scheurde het papiertje door midden en gooide het weg. ''Hehe, allemaal lariekoek..''
''Yo Adje!'' roepte Sushi, ''kom we ga-''. Sushi kon zijn zin niet afmaken een heftige aardbeving liet de hele schatkistgrot trillen. Alles gebeurde zo snel, gigantische tentakels penetreren de grond onder hun voeten, muren uit elkaar en alle fakkels zijn vernietigd en iedereens stemmen echode door de grot heen. Alles was opeens stil en donker.
''IS ALLES OKE? HELP!!'' schreeuwde Adje uit de top van zijn longen.
Zijn vraag werd beantwoord met de meest angstaanjagende schreeuw die Adje ooit gehoord had. De Kraken.. is wakker.



Laatst aangepast door Een Roze Naam op ma 09 maa 2015, 16:25; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

15 Re: Toadplaza Hongerspelen 15 op di 03 maa 2015, 16:19

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zodra hij diep genoeg het bos was ingedrongen, keek Necrodeus tevreden achterom. Dit had hij al veel eerder moeten doen. Wat een triest stelletje is dat team Goud toch eigenlijk. Helemaal overstuur wegens de dood van Lazerstraal… Wat maakt het in godsnaam uit dat Lazerstraal dood is? Ze was een niksnut, onnodige ballast voor het team. Slechts een pion die makkelijk opgeofferd kon worden. Necrodeus had een volledig plan opgesteld voor ‘zijn’ team. Lazerstraal en Fisico waren slechts pionnen, nutteloze kinderen die als slachtvoer konden dienen. Jeffrey was de toren, standvastig en betrouwbaar. WM was de loper, de harde werker en sterke vechter van het team. Leticia was uiteraard de koningin, het centrale stuk. En Necrodeus was de koning. De laatste die overwonnen moest worden, en cruciaal voor een overwinning. Maar nu stond hij er alleen voor. Hij keek om zich heen. Het leek erop dat hij in een tropisch regenwoud was beland. Fijn, dacht hij. De spelmakers kennende zal het hier wel wemelen van de mutilanten. Gelukkig had Necrodeus de pijl en boog nog bij zich. Daarmee zou hij zich tenminste enigszins kunnen verdedigen. Verder had hij voorafgaande aan de Hongerspelen tijdens de trainingen veel geoefend op overlevingstechnieken zoals vuur maken, dus hij zou het hier wel een tijdje uit kunnen houden. Met zijn pijl en boog zou hij ongetwijfeld voldoende dieren kunnen vangen om niet te verhongeren, dus zolang hij geen andere tributen tegenkwam, was hij veilig. Necrodeus kon een glimlach niet onderdrukken. Laat de teams elkaar maar uitmoorden, laat ze hem maar vergeten. Hij hoort het vanzelf wel wanneer hij de finale bereikt heeft. Ja, hij zou overleven. In tegenstelling tot zijn team. Die idioten waren gedoemd om één voor één te sterven. Necrodeus zal de laatste overlevende van team Goud zijn. Net als de koning bij schaken.
 
''Wat zullen we met hem doen, Leticia?''
WM snoof ongeduldig.
“Dat lijkt me nogal logisch, toch? Vermoorden. Nu. Meteen. Zij hebben Lazerstraal gedood, nu is het onze beurt.”
Fisico knikt instemmend, maar Leticia antwoord niet. Ze kijkt naar de bange jongen voor haar neus. UNF was de jongste en kleinste tribuut van de arena. Hij was heel stil, en leek de hele Hongerspelen doodeng te vinden. Tijdens de trainingen had team Zwart een slechte reputatie gekregen, maar Leticia wist dat UNF nooit een vlieg kwaad zou doen. Hij was gewoon bang. Hij wilde gewoon naar huis. En hij was hulpeloos. Konden ze hem echt zomaar vermoorden? Ze schudde haar hoofd.
“Nee. Die jongen heeft nooit iemand iets misdaan. We moeten hem laten gaan.”
WM keek Leticia ongelovig aan.
“Wát? Dit meen je toch niet? Dit zijn de Hongerspelen Leticia! Dit is een vijand! Misschien had Necrodeus gelijk…”
Au, dat doet pijn. Leticia kijkt WM vuil aan.
“Puur omdat die barbaren van Dokter Leeuw zo harteloos zijn om een onschuldig, hulpeloos iemand te vermoorden, betekend nog niet dat wij hetzelfde moeten doen! Ik ben geen moordenaar!”
WM zuchtte.
“Hoe wil je dat wij de Hongerspelen winnen als we geen moorden mogen plegen? Het is doden of gedood worden, Leticia!”
Leticia antwoord niet. Ze weet dat WM gelijk heeft. Natuurlijk heeft hij gelijk. Maar toch…
Fisico, die heel die tijd niets gezegd heeft, komt ineens tussenbeide.
“Mag ik misschien iets voorstellen?”
WM rolt met zijn ogen, maar Leticia kijkt Fisico aandachtig aan.
“Natuurlijk. Wat is er?”
Fisico kijkt blij, en verteld zijn plan.
“Is het misschien een idee om UNF een eerlijke kans te geven? Een 1-op-1-duel. Als UNF wint, laten we hem gaan.”
Tot Fisico’s verbazing knikt WM instemmend.
“Weet je Fisico, dat is nog niet zo’n gek idee. Wat vind jij, Leticia?”
Leticia denkt even na over het voorstel. Ergens klinkt het wel redelijk: op deze manier is het in ieder geval geen moord op een hulpeloos slachtoffer. Uiteindelijk neemt ze haar besluit, en wendt zich tot UNF.
“Goed, je hebt het gehoord. Je krijgt de kans om te duelleren. Heb je een wapen?”
UNF, die inmiddels tranen in zijn ogen heeft, schud zijn hoofd. Leticia wenkt naar Jeffrey, die knikt en zijn mes richting UNF gooit. Bibberend pakt UNF het mes op, en kijkt er met grote ogen naar. Leticia richt zich tot haar teamgenoten.
“Wie van ons gaat met hem duelleren?”
WM grijnst, en klopt Jeffrey op zijn schouder.
“Dat lijkt me een uitstekende taak voor deze jongen hier!”
Leticia wil tegensputteren.
“Ik dacht dat we UNF een eerlijke kans zouden geven! Jeffrey is 3 keer zo groot als hij!”
WM haalt zijn schouders op.
“Wat wil je dan? Wil je iemand op hem af sturen tegen wie hij een kans heeft?”
Leticia zucht, en schud haar hoofd.
“Goed dan. Jeffrey, neem mijn bijl.”
 
Jeffrey en UNF gaan tegenover elkaar staan. Jeffrey kijkt zelfverzekerd; zijn grote handen zijn om de bijl geklemd. UNF daarentegen lijkt ieder moment flauw te kunnen vallen: hij ziet lijkbleek, staat te beven op zijn benen en hij heeft het mes al 3 keer uit zijn handen laten glippen. Aan de zijkant staan WM, Leticia en Fisico toe te kijken. WM heeft een brede grijns op zijn gezicht, Fisico kijkt gespannen maar opgewonden en Leticia voelt slechts medelijden voor de 12 jarige tribuut van team Zwart. WM schraapt zijn keel.
“Goed, Jeffrey, UNF, zijn jullie er klaar voor? Een duel op leven en dood. Klaar…. Begin!”
Zonder te twijfelen stort Jeffrey zich naar voren, zijn bijl omhoog geheven. UNF laat een schril gilletje, en duikt weg. Leticia slaat haar handen voor haar ogen: ze kan dit niet aanzien. Naast zich hoort ze Fisico zachtjes grinniken. Leticia walgt ervan. Dan klinkt er een kanonschot. Leticia voelt een brok in haar keel opkomen. Voorzichtig kijkt ze omhoog, om te zien hoe ernstig UNF is toegetakeld. Maar tot haar grote schrik is het niet UNF, maar Jeffrey die levenloos op de grond ligt, met zijn gezicht naar het dek en de bijl slapjes in zijn handen. Het mes, Jeffrey’s eigen mes, steekt uit zijn hals. Naast Jeffrey zit een bevende UNF op de grond, angstig omhoog kiijkend naar de drie leden van team Goud. Leticia kijkt naast zich: Fisico staart met opengesperde mond naar het tafereel, ook WM lijkt zijn ogen niet te kunnen geloven.
“Je… Je hebt hem verslagen.”
UNF, die inmiddels meer rood xd dan wit ziet, knikt voorzichtig. Leticia kan het niet geloven. Jeffrey is dood. Ze hebben Jeffrey opgeofferd, precies zoals Necrodeus gewild zou hebben. En nu zijn ze nog maar met zijn drieën.
“Wat- Wat moeten we nu met hem doen?”
Leticia kijkt Fisico verbaasd aan.
“Wat bedoel je? We hadden een afspraak. Als UNF zou winnen, zouden we hem laten gaan.”
Fisico knikt zachtjes. WM kijkt Leticia aan; zijn blik is ondoorgrondelijk. Leticia weet dat hij geen seconde rekening had gehouden met dit scenario. Hij was nooit van plan geweest om UNF te laten gaan. Haar verbazing is dan ook groot als WM zucht, en zich tot UNF wendt.
“Goed, je hebt Jeffrey eerlijk verslagen, dus we zullen ons aan onze afspraak houden. We laten je gaan.”
UNF kon zijn oren niet geloven. Dankbaar keek hij naar de drie oudere tributen. WM glimlachte, en liep op UNF af.
“Kom, dan begeleid ik je mee van de boot af.”
UNF staat op en loopt samen met WM naar de rand van de boot. WM gebaard gebiedend richting de zee, en UNF klimt over de railing. Net voordat UNF zich in het water wil laten vallen, haalt WM zijn haak tevoorschijn en slaat UNF hard tegen zijn achterhoofd. Met een doffe plons valt de jonge tribuut in het water, dat direct donkerrood kleurt. Vermaakt draait WM zich om naar Fisico en Leticia, die geschokt kijken.
“Wat? We hebben hem laten gaan. Er is nooit gezegd hóe hij dit schip zou verlaten.”
Fisico begint te schateren, maar Leticia kan er niet om lachen. Ze hebben UNF alsnog vermoord. Alles was dus voor niets geweest. Jeffrey was voor niets gestorven.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 4]

Ga naar pagina : 1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum