Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen deel 14

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 3 van 3]

31 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op ma 01 dec 2014, 11:24

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
De ochtendzon stijgt geleidelijk aan steeds verder boven de oostelijke horizon uit. Een kanonschot galmt door de arena. Hitomi’s bebloede lichaam ligt in het gras. ‘Nou, dat was me toch een unieke ervaring,’ brengt Jihawk sarcastisch uit, terwijl hij zijn broek weer optrekt. ‘Zeg dat wel,’ antwoordt Selletje, haar bebloede mes aflikkend. Nadat Jihawk zich met Hitomi had bevredigd had Selletje Hitomi’s lichaam bewerkt met een paar messteken die haar uiteindelijk fataal werden. ‘Is ze uiteindelijk toch nog ergens goed voor geweest.’ Jihawk grinnikt. ‘Jazeker. Dat is immers het enige waar zwakkelingen in de Hongerspelen goed voor zijn: onschuldig vermaak.’ Het sadistische duo blijft lachen om hun transgressie totdat de verschijning van een gedaante in de verte hen weer terug bij de realiteit brengt. ‘Bandaka,’ merkt Jihawk op. Selletje’s gezicht vertrekt. ‘Bandaka? Voor hem hoeven we niet bang te zijn, toch?’ Jihawk's ogen weerspiegelen een serieuze blik. Zijn wrede houding van eerder is als sneeuw voor de zon verdwenen. ‘Wees op je hoede. Als Bandaka hier is, dan moet Sushi ook in de buurt zijn. Sushi zou Bandaka nooit zijn eigen gang laten gaan. Hij moet iets van plan zijn, dat voel ik.’ Snel brengen Jihawk en Selletje hun wapens in gereedheid.

Bandaka en Sushi hadden van een afstandje staan toekijken toen Jihawk en Selletje bezig waren Hitomi te verkrachten. Bandaka had met open mond toegekeken, terwijl Sushi met een neerbuigende glimlach op zijn gezicht de verkrachting aanschouwde. ‘Zie je wat ik bedoel, Bandaka?’ zegt Sushi minzaam. ‘Zie je nu wat jullie districtbewoners tot barbaren maakt? In het Kapitool zou zoiets nooit gebeuren.’ Bandaka kan niet geloven wat hij zojuist heeft gezien. Hij wist dat Jihawk en Selletje niet helemaal spoorden, maar hij had nooit durven hopen dan ze zo erg zouden zijn. Opeens vraagt hij zich af of Sushi niet gelijk zou hebben. ‘En dan nog iets,’ gaat Sushi verder. ‘We passen ons plan aan. Ik heb Jihawk’s blik daarnet wel gezien. Hij vertrouwt ons niet. Jij komt naar ze toe en valt een van hen aan. Op het moment dat ze met jou bezig zijn schiet ik ze neer. Akkoord?’ Bandaka kijkt Sushi verontwaardigd aan. Hij weet dat er eigenlijk helemaal geen sprake is van een akkoord tussen Sushi en hem. ‘Ben je gek geworden?’ antwoordt Bandaka. ‘Wat als ze mij vermoorden?’ Sushi grijnst zelfgenoegzaam. ‘Jij bent toch ook een goede vechter, Bandaka? Je hebt niet voor niets een 11 op je individuele beoordeling gekregen. Jouw kundigheid op het gebied van gevecht ligt hoger dan je denkt. Dat weet ik zeker, want ik heb jou opgeleid zien worden.’ Bij die woorden schiet er opnieuw een visioen voor Bandaka’s ogen voorbij. Hij herinnert zich weer hoe hij vechtkunsten aangeleerd kreeg in een Kapitool-instituut. Maar hij weet ook dat District 2 het enige district is waarin zulke vaardigheden worden beoefend. Zou hij dan soms in het geheim uit district 2 komen en heeft het Kapitool dit voor hem geheim proberen te houden? Is dat ook de reden dat Sushi zoveel van hem afweet? Het komt zeer geloofwaardig over. Hij weet zeker dat Sushi de enige is op wie hij kan vertrouwen als hij zijn verloren geheugen wil achterhalen, maar aan de andere kant voelt hij dat Sushi weinig goeds met hem van plan is. Hij vermoed dat Sushi hem, zodra de tijd rijp is, op dezelfde manier gaat ombrengen als hij nu met Jihawk en Selletje gaat doen. Misschien gaat hij hem nu wel vermoorden. Bandaka beseft dat hij uiterst alert moet blijven en op tijd tegen Sushi in opstand moet komen. Die tijd komt steeds dichterbij. ‘Je hebt gelijk, Sushi,’ antwoordt Bandaka uiteindelijk. ‘Ik moet doen wat jij zegt. Bovendien ben ik tenminste een van de weinige districtbewoners die wel gezond verstand heeft.’ Bandaka walgt van zijn eigen uitspraak, maar hij probeert over te komen alsof hij blindelings achter Sushi staat. ‘Wees nou ook maar weer niet te optimistisch, Bandaka,’ grijnst Sushi. ‘Maar goed, vooruit met de geit. Het hoeft niet lang te duren.’

Bandaka stapt op Jihawk en Selletje af. ‘Hallo, hoe gaat het?’ Een ontzettend droge uitspraak, maar Bandaka weet niks beters te verzinnen. Jihawk komt achterdochtig op hem af. ‘Wat denk jij met ons te gaan doen, Bandaka?’ ‘Niets speciaals,’ antwoordt Bandaka. ‘We hadden afgesproken elkaar weer te ontmoeten zodra Hitomi en Raceneus uitgeschakeld werden, en ik geloof dat jullie zojuist met Hitomi klaar zijn. Ik heb een paar kanonschoten gehoord, dus ik dacht dat jullie misschien…’ ‘Wacht eens even!’ onderbreekt Jihawk Bandaka. ‘Hoe weet jij van die afspraak af? Was jij bij bewustzijn toen wij het in de grot erover hadden!?’ Bandaka slikt. Hij heeft zijn mond voorbij gepraat. Jihawk richt zijn boog op Bandaka’s hoofd. ‘Ik wist wel dat Sushi niet te vertrouwen was. Jullie hebben onder vier ogen ook een paar geheime afspraken gemaakt, nietwaar?’ ‘Waar is Sushi trouwens?’ voegt Selletje toe, terwijl ze haar mes trekt en opnieuw aan likt. ‘Heeft hij zich verstopt? Probeert hij jou soms als een soort lokaas te gebruiken?’ Bandaka realiseert zich dat Selletje gelijk heeft: Sushi gebruikt hem inderdaad als lokaas. Sushi moet hem wel dood willen hebben. ‘Wacht even, trek niet te snel conclusies,’ werpt Bandaka tegen. ‘Ik heb jullie niet afgeluisterd. Sushi heeft mij alles verteld nadat ik wakker werd. En Sushi is zelf achter Duck aangegaan om zijn overleving veilig te stellen. Hij is hier niet in de buurt.’ ‘Je liegt,’ sist Jihawk. ‘Ik ben niet zo dom als Sushi denkt. Waar zit hij!?’ ‘Niet hier!’ probeert Bandaka nogmaals. Op dat moment valt Selletje hem aan met haar mes. In een reflex pareert Bandaka Selletje’s uithaal met de rug van zijn arm. Hij beseft dat liegen geen zin meer heeft en trekt snel zijn eigen mes. ‘Nu het hier toch op aankomt kan ik jullie maar beter uit de weg ruimen.’ Jihawk schiet in de lach. ‘Zozo, jij hebt lef! Denk je dat je ons allebei aankunt?’ Selletje lacht mee. ‘Ach ja, wat maakt het uit. Als wij willen winnen, dan moet jij toch een keer dood, nietwaar? Wat aardig van je dat je zo vrijgevig bent, Bandaka. Jouw leven is voor ons!’ Bij het uitspreken van die laatste zin haalt Selletje nog een keer uit en Bandaka weert de aanval met zijn eigen mes. Vervolgens geeft hij Selletje een trap tegen haar torso, waardoor ze plat op haar rug valt. Jihawk haalt uit met zijn vuist, waarop Bandaka opnieuw verdedigend zijn arm heft. meteen daarna geeft Jihawk nog een stoot, die Bandaka recht op zijn kin raakt. Selletje komt overeind, grijpt Bandaka van achteren bij zijn armen vast en trekt hem naar achteren. Tegelijkertijd geeft Jihawk een paar flinke tikken op Bandaka’s gezicht, waarna het Bandaka even zwart wordt voor de ogen.  ‘L… Lafaards!’ schreeuwt hij boven Jihawk’s gezichtsbewerking uit. ‘Met z’n tweeën tegen een!’ ‘Dit zijn de Hongerspelen, Bandaka,’ zegt Selletje sensueel. ‘Alles kan hier. Onthoudt dat.’ Bandaka sluit zijn ogen in agonie. Hij vraagt zich af of Sushi zich aan zijn afspraak gaat houden. Angstig wacht hij af.

Wonder boven wonder klinkt er ineens een knal en een kanonschot. Bandaka doet zijn ogen weer open. Hij ziet Selletje met een kogelwond in haar hoofd op de grond liggen. Dood. Jihawk kijkt geschokt op. In de verte ziet hij datgene wat zijn eerdere vermoeden bevestigt: Sushi hielt zich verborgen voor een verrassingsaanval. ‘J… JIJ!’ Schreeuwt hij woedend. ‘Ik wist dat je dit zou gaan doen!’ Sushi grijnst. ‘Oh, wist je dat? En toch kon je het niet voorkomen. Wat jammer voor je'. ‘JIJ GAAT ERAAN!’ brult Jihawk. Sushi wil nog een keer schieten, maar Jihawk ziet dit aankomen en duikt snel opzij. Hij haalt zijn boog tevoorschijn en vuurt een pijl af op Sushi. Deze mist hem op een haar na, maar brengt hem wel uit balans. Languit valt hij op Sushi rug. Vervolgens ziet hij JiHawk dreigend op hem afrennen en vuurt hij haastig zijn laatste kogel af. Met een ontnuchterend geluid komt de kogel in Jihawk’s knie terecht, waarna hij het uitschreeuwt uit van de pijn. Vol ongeloof zakt hij op de grond. Sushi komt tevreden overeind en richt zich op Bandaka. ‘Je stelt me teleur, Bandaka. Ik dacht dat je die twee holbewoners wel in je eentje zou aankunnen.’ De manier waarop Sushi hem aankijkt vertelt Bandaka dat hij beslist niet veilig van hem is. Met zijn linkerhand veegt hij het bloed van zijn gezicht af en loopt hij naar Jihawk toe, die op de grond ligt. Ook Sushi komt erbij staan. ‘Het maakt niet uit dat je mij doorhad, Jihawk,’ zegt Sushi tartend. ‘Daar had ik namelijk al rekening mee gehouden en mijn plan op aangepast. Dat was mogelijk omdat jullie districtbewoners altijd zo makkelijk te doorgronden zijn!’ Jihawk kijkt Sushi woedend aan. ‘Ik ga je vermoorden! Ik zal Selletje wre-’ Jihawk schreeuwt het uit als Sushi lachend tegen zijn gewonde knie aanschopt. ‘Eén kleine tip: maak geen dreigementen als je weet dat je ze niet kunt uitvoeren. Wat denk je met dat gat in jouw been tegen mij te kunnen beginnen? Bluffers zoals jij zijn ver beneden mijn stand.’ Op dat moment trekt Jihawk Sushi's been onder zijn lichaam vandaan, waardoor hij alweer valt. Daarna kruipt hij over Sushi heen en bereid hij zich voor om hem te wurgen. 'Bandaka! Help!' Met enorme tegenzin schopt Bandaka Jihawk van Sushi af. Ook hij voelt zich aangevallen door Sushi's uitspraken. 'Je weet niet met wie je werkt, Bandaka,' zegt Jihawk. 'Sushi heeft jouw ouders vermoord. Vertrouw hem niet.' Bij het horen van die woorden begint het weer te flitsen voor Bandaka's ogen. 'Wat... hoe...' Sushi's gezicht wordt lijkbleek. 'Sushi heeft jouw ouders vermoord!' herhaalt Jihawk. Dat zei hijzelf toen we in die grot...' opnieuw wordt hij onderbroken door een schop tegen zijn been. Sushi geniet zichtbaar van Jihawk's pijn. ‘Het is jammer dat die ene kogel mijn laatste was. Als ik jouw hoofd had geraakt, dan had je niet hoeven lijden. Maar nu moet ik jou ouderwets doodslaan! Eigen schuld. Dan had je je maar niet moeten verzetten.’ Grijnzend heft hij de loop van het jachtgeweer boven zijn hoofd. ‘Vaarwel, Jihawk. Doe Selletje de groeten van me.’

Maar voordat Sushi de loop kan laten neerkomen voelt hij een scherpe pijn in zijn arm en laat hij met een schreeuw het geweer los. Bandaka had zijn mes door zijn arm heen gestoken. Vervolgens geeft Bandaka Sushi een harde klap op zijn voorhoofd en valt hij huiverend achterover. Voordat Sushi weer op kan staan gaat Bandaka snel op zijn ongehavende arm staan. ‘Wat doe je!?’ brengt Sushi verbeten uit, terwijl hij zijn best doet om de pijn in zijn rechterarm te negeren. ‘Wij zijn partners. We hadden een afspraak gemaakt.’ ‘Ik geloof dat ik zojuist al iets heel belangrijks te weten ben gekomen,’ antwoordt Bandaka. ‘Heeft Jihawk gelijk? Heb jij mijn ouders vermoord!?’ 'Het is niet waar!' roept Sushi haastig. 'Hij liegt! Hij probeert jou tegen mij op te zetten! Zie je dat niet!?' 'Jij bent het die liegt Sushi, dat weet je zelf ook.' 'Hou je smerige districtkop!' 'Dat zou ik zelf ook maar eens doen als ik jou was!' Bandaka kijkt Sushi lijnrecht aan. 'Ik heb het helemaal gehad met jou, weet je dat? Hoe graag ik ook wil weten wat er in mijn verleden gebeurd is, ik weiger samen te werken met zo'n doortrapt individu als jij!' De minachting in Sushi's ogen neemt extreme vormen aan. 'Je weet niet was je zegt. De Bandaka die ik vroeger leerde kennen was een man die alles voor het Kapitool zou doen. Wat is er met jouw loyaliteit gebeurd?' 'Kop dicht,' snauwt Bandaka. 'Ik weet niet langer zeker of jij de waarheid spreekt, dus vanaf nu sta ik aan mijn eigen kant.' Hij pakt Sushi bij zijn kraag. ‘Wat heb jij toch met jouw suprematie!? Wat heb jij tegen districtbewoners!? Jij komt misschien uit het Kapitool, maar wij voorzien het Kapitool op alle mogelijke manieren. Hoe durf jij zo op ons neer te kijken!?’ Jihawk kijkt verrast op. ‘Sushi… kom jij uit het Kapitool? Meen je dat nou?’ Sushi kijkt verbittert opzij. ‘Het heeft weinig zin om het nu nog te ontkennen, lijkt me.’ Jihawk’s ogen worden groot van verbazing. ‘Maar… hoe!?

‘Ik zal het uitleggen,’ antwoordt Sushi. ‘Ik ben inderdaad geboren in het Kapitool. Toen ik tien jaar was, kwam mijn dwaas van een vader op het idiote besluit om naar de District 2 te verhuizen, met de logica dat hij als een normaal mens wilde leven. Daarmee gooide hij zijn menselijkheid juist weg!’ Bandaka trekt ruw aan Sushi’s kraag. ‘Pas op met wat je zegt,’ zegt hij hatelijk. Sushi snuift. ‘Het is de waarheid. Direct vanaf het moment dat mijn gezin in District 2 aankwam barstte de hel los. We kregen te maken met represailles van barbaarse districtbewoners die ons haatten vanwege ons voormalige Kapitoolburgerschap. Waar we ook gingen of waar we ook onderdak probeerden te zoeken, we waren nergens veilig. Overal werden we opgejaagd. Mijn moeder en mijn oudere broer werden op een gruwelijke manier vermoord en ik kon niks anders doe dan toekijken. Allemaal dankzij de beslissing van mijn vader. Toen ik twaalf jaar was vermoordde ik hem en toonde ik zijn lichaam aan de peacekeepers in de hoop dat het Kapitool mij weer zou toelaten. Maar het hielp niet. Vanaf dat moment werd het mijn levensdoel om weer terug naar het Kapitool te kunnen. Op zestienjarige leeftijd besloot ik een peacekeeper te worden. Dat is waar ik jou heb ontmoet, Bandaka.’ Op dat moment merkt Bandaka dat er een nieuw deel van zijn geheugen ontgrendeld wordt: hij herinnert zich weer hoe hij in District 2 heeft getraind om peacekeeper te worden. Zijn eerdere vermoeden dat hij uit District 2 kwam bleek dus te kloppen. Maar hoe was hij dan in District 4 terecht gekomen? En had Sushi werkelijk zijn ouders vermoord? Daar zou hij later wel achter komen.

‘Ik werd in District 4 gestationeerd, en daar deed ik alles om mijn loyaliteit aan het Kapitool kenbaar te maken,’ vertelt Sushi verder. ‘Maar ook dat hielp niet. Na de laatste rebellie werd ik zonder enige reden ontslagen en teruggestuurd naar District 2. Toen besloot ik maar mee te doen aan de Hongerspelen en de kracht van het Kapitoolbloed in de arena te tonen. En dat was een goed besluit, want als voormalig Kapitool-inwoner kreeg ik van de edelachtbare President Snow persoonlijk een brief opgestuurd! Als ik de juiste mensen zou doden en Duck’s overwinning zou verzekeren, dan zou ik gereïncarneerd worden en meer rijkdom krijgen dan ik me zou kunnen voorstellen! Dat is wat ik nu al de hele tijd probeer te bereiken!' Bandaka kan zijn oren niet geloven. Hij wist dat Sushi arrogant was, maar hij had nooit gedacht dat zijn motivatie zo arrogant van aard zou zijn. Hij wil blijkbaar terug naar het Kapitool omdat hij zich te goed voelt om tussen 'districtbewoners' te leven. 'In het begin speelde ik de rol van een typische district-randdebiel om in de ogen van de kijkers niet op te vallen en daarmee te voorkomen dat ik een doelwit zou worden van de rebellen. Maar nu besef ik dat het eigenlijk niets uitmaakt. Het Kapitool staat aan mijn kant, dus ik zal zegevieren. Ik wil terug naar mijn geboortegrond en daar gaan jullie mij niet in dwarsbomen!’ Jihawk luistert met open mond. Hij weet dankzij zijn vader dat het reïncarnatie-voorstel van President Snow een leugen moet zijn. Het Kapitool gebruikt Sushi dus als een pion, net zoals Sushi Jihawk en Selletje als pionnen gebruikte. Die gedachte stelt hem tevreden. ‘Nou nou,’ reageert Bandaka losjes. ‘Als je dit allemaal geheim wilde houden, waarom vertel je het nu dan toch?’ ‘Dat zei ik net: het maakt niets uit.’ antwoordt Sushi. ‘Ik heb het recht om naar mijn geboorteplaats terug te keren, en dat zal dus ook gebeuren. Het Kapitool-publiek zal mij daarin ongetwijfeld bijstaan. Duck moet een attractie van het Kapitool worden en ik zal herrijzen in het welvarende leven dat mij rechtmatig toebehoort!

‘Niet als ik er iets over te zeggen heb,’ antwoordt Bandaka. Om een reden die hij niet begrijpt begint Sushi weer te grijnzen. 'Wat ga je nu doen? Mij vermoorden? Dat heeft geen zin, hoor je me? Zolang Duck leeft zal ik...' Banaka onderbreekt Sushi met nog een dreun in zijn gezicht. Vervolgens pakt hij de lasso van Sushi af en tilt hem hardhandig op. Even later bind hij Sushi vast aan een boom. Daarna pakt hij Jihawk's pijl en boog en loopt hij weg. 'Ik weet niet wat je van plan bent, maar het gaat je hoe dan ook niet lukken!' hoort hij Sushi achter zijn rug roepen. Hij draait zich om. ‘Dat zullen we nog wel eens zien. Ik ga jouw schema dwarsbomen. Als Duck dit niet overleeft, dan heb jij in feite gefaald. En terwijl ik Duck vermoordt wordt jij misschien wel vermoord door een hongerige leeuw of hyena die op de geur van Jihawk’s bloed afkomt. En zo niet, dan kom ik later wel terug om jou af te maken. Ik heb jou niet meer nodig. Ik ga deze Hongerspelen winnen en ik zal zelf achterhalen wat er in mijn verleden gebeurd is.’ Sushi kijkt Bandaka geschrokken aan. ‘Besef je wel wat je doet? Het Kapitool wil dat Duck wint. Als je Duck vermoordt, dan zal jij de woede van de spelmakers aan den levende lijve ervaren. Ze zullen jou een pijnlijke dood laten sterven en iedereen zal jou uitlachen!’ Bandaka zucht. ‘Misschien. Dat neem ik voor mijn rekening. Maar ik sta niet toe dat jij jouw doel bereikt. Niet na alles wat jij hebt gezegd en gedaan. Trouwens, als Duck werkelijk zo belangrijk is voor het Kapitool, waarom zouden ze hem dan de Hongerspelen insturen met het risico dat hij vermoordt wordt?’ Sushi’s gezicht verstart. Daar heeft hij niet eerder bij stilgestaan. Zou het Kapitool hem dan gewoon als een pion zien? Zou het Kaptool de hele zaak rond Duck verzonnen hebben om hem te gebruiken? Dat is toch niet mogelijk? Terwijl Bandaka wegloopt blijft Sushi, vastgebonden en peinzend over zijn lot, achter samen met Jihawk, die langzaam maar dreigend op hem af kruipt.



Laatst aangepast door T.G op za 22 aug 2015, 23:32; in totaal 12 keer bewerkt

Profiel bekijken

32 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op ma 01 dec 2014, 17:26

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Uitgeput rust Duck in de armen van Necrodeus. Hij voelde zich veilig bij de jongen. Hij had weer een vriend. Duck was blij dat hij eindelijk weer vrienden had. Eerst Noémie en Lazerstraal, en nu Necrodeus. Thuis had Duck geen vrienden. Alleen professor Sven, maar die deed soms heel gemeen. Als Duck niet goed luisterde, of als professor Sven gewoon een slechte dag had, dan deed hij Duck pijn. Een keer had Duck hem gebeten. Toen was hij meegenomen door enge mannen, en die hadden hem opgesloten in een heel klein kooitje, nog kleiner dan zijn huis bij professor Sven. Duck was blij geweest toen hij weer terug naar huis mocht. Maar nu wilde Duck niet terug naar huis. Hij vond het hier in de arena veel leuker. Hij had nieuwe vrienden gemaakt, en hij kon weer rondrennen. Net als vroeger. Duck dacht nog vaak aan vroeger, toen hij nog bij zijn familie woonde. Duck’s vader was de leider van de wolven geweest, dus Duck was heel belangrijk. Hij vond het altijd leuk om te spelen en jagen met zijn wolvenbroers, en hij miste zijn moeder. De mensen hadden haar doodgeschoten, en toen hadden ze Duck meegenomen naar professor Sven. Daar had hij sindsdien gewoond, tot hij hier naar de Arena werd gestuurd. Hopelijk mocht hij hier blijven.

“Ah, hier ben je!” Necrodeus glimlachte toen hij die vertrouwde stem hoorde. Hij draaide zijn hoofd en zag Ad Venture aan komen lopen. “Ik ben blij dat mijn boodschap op tijd is aangekomen. Maar waar heb je Hitomi en Raceneus gelaten?” “Die wilden niet meekomen. Ik ben bang dat ze inmiddels dood zijn.” Alsof het zo gepland was, klonk er op dat moment een kanonschot. Necrodeus schrok, maar Adje leek het niet eens meer op te vallen. “En wie is onze nieuwe vriend?” Duck keek op; hij had door dat er over hem gepraat werd. “Dit is Duck. Je weet wel, uit district 12. De wolvenjongen!” Ad Venture grijnsde om het enthousiasme waarmee Necrodeus die woorden uitsprak. “De perfecte bondgenoot voor jou dus, professor!” Duck keek verbaasd naar Necrodeus. “Ben jij een professor?” Necrodeus schudde zijn hoofd. “Nee, zo noemt Ad Venture mij omdat ik veel van dieren af weet.” “Ad Venture?” Adje kwam met sierlijke passen richting Duck gelopen en stak zijn hand uit. “Aangenaam!” Duck snuffelde even aan Adje’s hand, en schudde hem toen. Necrodeus keek glimlachend toe. Totdat Adje zijn sabel trok. In een vloeiende beweging stak hij de sabel in Duck’s rug, waarna deze met een huivering neerviel. Dood.

“Wa- Wat doe je nou?” Necrodeus kon niet geloven wat hij zojuist gezien had. Adje trok zijn sabel terug, en met een vies gezicht veegde hij het bloed er vanaf. “Hij was onze bondgenoot! Hij heeft nooit iemand iets misdaan! Hoe kun je hem zo harteloos vermoorden?” Ad Venture keek Necrodeus meewarig, maar ook een beetje schuldbewust aan. Het lichaam van Duck negeerde hij. “Er zijn nog maar 6 tributen over, professor. Dit zijn de Hongerspelen. Tot nu toe heb ik het spel door kunnen komen zonder moorden te plegen, maar vroeg of laat houd dat op.” Necrodeus knikte. Hij begreep wat Adje bedoelde. En hij begreep ook heel goed wat dat betekende. “En ik dan? Waarom vermoord je mij niet?” Adje keek verbaasd. “We hebben toch een afspraak? Laatste twee! Daar houd ik me aan!” Necrodeus vertrouwde het nog niet helemaal. “Hoe weet ik dat je de waarheid spreekt?” Adje rolde zijn ogen. “Niet alleen heb ik je al meerdere keren gered, maar heb je me ooit op een leugen betrapt?” Necrodeus schudde zijn hoofd. Ad Venture had gelijk. Tot nu toe had hij zich aan zijn afspraak gehouden. Necrodeus moest hem gewoon vertrouwen.

Ad Venture probeerde zijn grijns te bedwingen. Het was hem gelukt. Hij had de laatste 5 gehaald, en al zijn tegenstanders waren er van overtuigd dat hij hun bondgenoot was. Hij had de Hongerspelen praktisch al gewonnen.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

33 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op za 06 dec 2014, 10:38

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
De felle savannezon is de kou van de nacht nog steeds aan het verdrijven op het moment dat Bandaka door het hoge gras loopt. Mijn zijn pijl en boog in de aanslag speurt hij de omgeving af naar Duck, die hij sinds afgelopen nacht niet meer heeft gezien. Het zou een lastige opgave worden, maar hij moet de wolfjongen uiteindelijk wel kunnen vinden. Als hij Duck doodt, dan kan hij Sushi mooi een hak zetten en zal hij zijn opdracht niet meer kunnen vervullen. Hij vraagt zich af waarom Sushi eigenlijk nooit heeft stilgestaan bij het feit dat het niet logisch zou zijn voor het Kapitool om Duck de Hongerspelen in te sturen als ze hem werkelijk zo belangrijk zouden vinden. Op Sushi na wist geen enkele andere tribuut van Duck’s relatie met het Kapitool af, dus de mogelijkheid dat Duck sterft moet gewoon bestaan. Met die logica slaat het dus ook nergens om van hem een toeristische attractie te maken. Bandaka denkt dat Sushi ook wel eens voorgelogen zou kunnen zijn geweest. Als het Kapitool hem wijsmaakt dat hij weer terug kan keren als hij zichzelf opoffert en Duck laat winnen, dan moeten ze wel niet willen dat Sushi wint. Maar had het Kapitool hem anders echt kunnen reïncarneren? Hij vraagt zich nog steeds af hoe die techniek in vredesnaam zou werken.

Ineens ziet hij in de verte de baobao-boom staan. Zonder duidelijke reden loopt hij er naartoe. Het was de plek waar zijn gecompliceerde Hongerspelen-geschiedenis begon. Waar hij er nog 100% van overtuigd was dat Lazerstraal kwaadaardig was. Waar hij zijn eerste moorden pleegde en Para’s hand eraf hakte. Dat lijkt nu alweer een hele tijd geleden. De afgelopen 24 uur heeft hij een bijna onvoorstelbare ontwikkeling doorgemaakt en hij beseft dat die ontwikkeling waarschijnlijk nog lang niet voorbij is. Net als die gedachte door zijn hoofd schiet hoort hij dichtbij een bliepend geluidje. Hij kijkt op en ziet een parachuutje bij hem landen. Hij heeft een sponsorgift gekregen, en zo te zien niet zo’n kleintje ook. Snel komt hij erop af en maakt de langwerpige verpakking open. De inhoudt van de verpakking verrast hem. Er zit een mooi zwaard in, maar ook een briefje. Bandaka begint met lezen.

Ik heb een tijdje moeten wachten, maar nu ben je eindelijk alleen. Het zwaard is een replica van degene waarmee ik in de finale van mijn Hongerspelen vocht. De foto kan jou wellicht een antwoord geven op de vragen die jij beantwoord wil hebben. Gebruik de inhoud verstandig. De kijkers zijn dol op jouw verhaal.

Ps.: Jouw echte naam is Rinus999. Je bent geboren in District 2. Vertrouw op mij, ik heb het nodige onderzoek gedaan. Deel deze informatie met niemand. Veel succes.

Wateé Meelo Oldenburgh, je trainer.


Met verbaasde ogen bekijkt Bandaka de inhoudt van zijn sponsorgift nogmaals. Zijn trainer en winnaar van de twaalfde Hongerspelen heeft hem zojuist een zwaard opgestuurd. Niet zomaar een zwaard, maar blijkbaar een hersmede versie van degene waarmee Flappie, een tribuut die hij zich nog wel kon herinneren, vermoord werd. Hetzelfde zwaard werd aan het einde in de lava gegooid, maar nu was het blijkbaar opnieuw gesmeed. Maar dat valt hem eigenlijk nog het minst op. Hij leest zojuist dat zijn echte naam Rinus999 is. Bandaka is dus een valse naam die iemand anders hem heeft gegeven. Met trillende handen zit hij in het gras. Hij weet nu dat het van het begin af aan de bedoeling was dat hij als een emotieloos wapen zou dienen om samen met Sushi allerlei opdrachten uit te voeren. Zou het Kapitool hierachter zitten? Of is het toch door iemand anders geïnitieerd? Dat zijn nog steeds vragen waar hij geen antwoord op heeft. Daarnaast leest hij in het briefje dat er ook een foto bij zou moeten zitten. Als hij inhoud van de zilveren box nog eens observeert merkt hij inderdaad een stukje fotopapier op dat ondersteboven ligt. Hij haalt het eruit en bekijkt de foto. Een schok gaat door zijn lijf heen. Op de foto is een tienermeisje te zien. Precies hetzelfde meisje als degene die hij afgelopen nacht in zijn droom zag. Zijn eerdere vermoeden dat het een meisje uit zijn herinneringen was moet dus ook wel kloppen. Hij slaat zijn handen over zijn hoofd. Alle puzzelstukjes die samen zijn verleden vormen beginnen langzamerhand op hun plaats te vallen. Terwijl zijn hersenen op topsnelheid werken probeert hij alle kennis die hij de afgelopen 24 verkregen heeft op een rijtje te zetten. Zijn echte naam is Rinus999. Hij komt uit District 2. Hij volgde samen met Sushi een opleiding tot peacekeeper en werd in District 4 gestationeerd. Kort voor de twaalfde Hongerspelen is er iets met hem gebeurd waardoor hij zijn geheugen verloor en had iemand hem overtuigd om deel te nemen aan de Hongerspelen en Lazerstraal uit de weg te ruimen. Aan de andere kant staan de dingen die hij nog niet weet: zijn jeugd in District 2 is hem nog steeds onbekend, hij weet nog steeds niet wat hij met het meisje op de foto te maken heeft en het is nog steeds niet zeker of zijn ouders nog leven. Hoe moet hij daar achter komen?

‘He, Bandaboy! Lang niet gezien!’ Verstoort schrikt Bandaka – of Rinus999, hij weet niet meer hoe hij zichzelf moet noemen – op uit zijn gedachten. Hij kijkt op en ziet Ad Venture staan. ‘Adje!’ roept Bandaka. ‘Wat doe jij hier? Ik ben met iets belangrijks bezig!’ Ad Venture lacht. ‘Rustig aan. Ik kwam alleen maar even kijken hoe mijn bondgenoot het er vanaf brengt. Waar heb je eigenlijk Sushi gelaten? En nogmaals: mijn naam is Ad Venture.’ ‘Sushi is een eentje die kant op, vastgebonden aan een boom,’ vertelt Bandaka, terwijl hij in de richting van de waterval wijst. ‘Jihawk is daar ook. Hij is gewond aan zijn been.’ ‘Oh, en dat weet jij zomaar?’ grijnst Ad Venture. ‘Waarom heb je hem dan niet afgemaakt? Dat zou ons toch veel beter zijn uitgekomen?’ ‘Ik heb nu andere dingen aan mijn hoofd,’ antwoordt Bandaka kortaf. ‘ En wat Sushi betreft: Al vanaf het moment dat wij Lazerstraal hebben vermoord zie ik hem niet meer als mijn bondgenoot. Ik haat hem. Hij heeft mij als een pion gebruikt. Jij hebt ons toen in die grot afgeluisterd, dus dat zou jij ook moeten weten.’ Ad Venture lacht opniuew. ‘Dat had je niet hoeven zeggen, Bandaboy. Ik weet meer dan jij denkt. Ik heb jullie van een afstandje bekeken toen Sushi zijn ware gezicht onthulde en jou onder schot nam. Daarna heb ik jullie stilletjes achtervolgd en zo kon ik Sushi’s groepje in de grot afluisteren. Hoe langer ik blijf leven, des te dankbaarder ik ben dat ik aan zo’n bijzonder avontuur mag deelnemen!’ Bandaka komt overeind. ‘Als je dat weet, dan weet je ook wat mijn probleem is. Ik lijdt aan amnesie, en ik probeer de geheimen van mijn verleden weer te weten te komen. Toevallig kreeg ik net…’ Bandaka ziet dat Ad Venture de foto van het meisje, die hij op de grond had laten vallen, geobsedeerd aan het bekijken is. ‘Zozo…’ brengt Ad Venture geboeid uit. ‘Is Jeanne jou vriendin? Dan ben jij de gelukkigste persoon van de wereld!’ ‘Bandaka reageert geërgerd. ‘Hoe moet ik dat weten!? Ik kreeg zojuist een sponsorgift, en… wacht, je kent haar naam!?’ Ad Venture grijnst. ‘Ik zal het even voor jou ophelderen. Haar naam is Jeanne. Ze kwam uit District 4 en ze nam deel aan de elfde Hongerspelen, die halverwege werd onderbroken.’ Bij het horen van die informatie krijgt Bandaka opnieuw visioenen. Beetje bij beetje vallen weer een aantal puzzelstukjes op hun plaats. Het meisje dat hij werd gedwongen te executeren heette Jeanne en ze nam deel aan de elfde Hongerspelen. Hierbij herinnert hij zich ook weer hoe de elfde Hongerspelen eindigden in een gevecht tussen rebellen en troepen van het Kapitool. Jeanne en nog één andere tribuut  waren de enigen die het overleefden. Kort daarna kwam ze terug naar District 4, waar ze haar taak als rebellenleider voortzette. Dat kan hij zich nu ook weer herinneren. Terwijl hij dit beseft, denkt hij nogmaals terug aan de man die hem het geweer overhandigde op de executie in zijn droom. Zijn gezicht leek verdacht veel op dat van Sushi, alleen dan met veel langer haar. Zou het echt? De kreten van een oudere man en vrouw stuiteren in het rond tussen zijn oren, gepaard met een schreeuw van afschuw die alleen maar de zijne kan zijn... Opeens komen zijn visioenen in een stroomversnelling terecht. De wereld om hem heen lijkt te verdwijnen en hij wordt compleet opgeslokt door zijn geest. De laatste jaren van zijn leven keren weer terug naar zijn geheugen.

Bandaka’s echte naam is inderdaad Rinus999. Hij komt inderdaad uit District 2, waar zijn familie werk in een steengroef verrichte om de kost te verdienen. Omdat dit bij lange na niet genoeg was, besloot hij op zestienjarige leeftijd peacekeeper te worden. Hij was eigenlijk geen voorstander van het Kapitool, maar de lonen van peacekeepers zijn een stuk hoger, dus hij begon er toch maar aan omdat hij zijn familie een beter en welvarender leven gunde. Tijdens de peacekeeper-opleiding leerde hij Sushi kennen, maar op dat moment wist hij nog niks van zijn verleden. Samen met hem werd hij in District 4 gestationeerd en moesten ze de orde handhaven. Dit was geen makkelijke taak, aangezien er zeker in het eerste jaar behoorlijk wat opstanden waren tegen het gezag. Gevolg hiervan waren de elfde Hongerspelen, waarin het Kapitool de tributen selecteerde op basis van intelligentie, in de hoop dat de kopstukken van de rebellen daarmee voldoende uit de weg zouden worden geruimd. Tijdens deze turbulente periode zag Rinus999 met eigen ogen hoe genadeloos het Kapitool optrad tegen de rebellen. Dit zorgde ervoor dat hij een sterke afkeer van het Kapitool ontwikkelde. Hij was nooit echt trots geweest op het Kapitool, maar na deze gebeurtenissen begonnen er steeds meer rebelse gevoelens bij hem te borrelen.

Rinus999 begon contact te zoeken met rebellengroepen in het district. Hierbij kwam hij in contact met een meisje genaamd Jeanne. Op het oog leek ze een doodgewone, aantrekkelijke tienermoeder, maar in het geheim was ze een van de belangrijkste rebellenleiders. Toen hij de waarheid over haar te weten kwam besloot hij om haar structureel in te lichten over de plannen van het Kapitool. Hier konden de rebellen voor het organiseren van nog meer opstanden flink van profiteren. Tegelijkertijd begon Rinus999 gevoelens te krijgen voor Jeanne. Ze had hem als eens verteld dat ze uitgehuwelijkt was, maar toch kostte het hem moeite om zijn gevoelens voor haar te bedwingen. Toen de elfde Hongerspelen van start gingen had hij haar plechtig beloofd de rebellen in het geheim te blijven ondersteunen. Maar de elfde Hongerspelen kwamen vervroegd tot een einde nadat de rebellengroep van Fisico, de winnaar van de vierde Hongerspelen, de tributen in de arena had proberen te bevrijden. Jeanne werd wonder boven wonder gered, maar ze wist dat ze enorm veel geluk had gehad. Daarna begon Rinus999 zich actiever te bemoeien met de rebellen. Hij bleef gewoon zijn plichten als peacekeeper uitvoeren, maar ondertussen werd hij undercover ook steeds belangrijker bij het verzet.

Tijdens een geplande ontmoeting tussen Rinus999 en Jeanne vlak voor de twaalfde Hongerspelen ging het echter helemaal fout: Sushi had het gesprek tussen de twee afgeluisterd, waarna hij de autoriteiten waarschuwde. De twee werden gevangen genomen. Rinus999 moest vol afschuw toekijken hoe Sushi persoonlijk zijn familie thuis in District 2 executeerde, waarna hijzelf door Sushi werd gedwongen om Jeanne te exucuteren. Dat was wat hij in zijn droom had gezien. Daarna zou hij zogenaamd geëxecuteerd worden, maar in plaats daarvan werd hij zo hard mishandeld dat hij een amnesie opliep en door middel van indoctrinatie werd hij veranderd in de persoonlijkheid die hij aan het begin van de Spelen was. Hij kreeg de naam Bandaka toebedeeld, werd overtuigd van het gevaar dat Lazerstraal vormde en gaf zich vrijwillig op voor de Hongerspelen. Met alle gevolgen van dien.

‘Kijk eens aan,’ zegt Ad Venture opeens. Bandaka’s gedachtestroom wordt onderbroken bij het horen van Ad Venture’s stem. ‘Interessant briefje is dit zeg.’ ‘He! Laat dat!’ Bandaka grist het briefje uit Ad Venture’s handen. ‘Ik mocht die informatie met niemand delen!’ Ad Venture grinnikt. ‘Maak je maar geen zorgen hoor! Ik kan een geheim bewaren. Ik zal het er met niemand over hebben. Dat beloof ik je, Rinus999.’ Voor het eerst sinds zijn executie van Jeanne wordt Bandaka weer met zijn echte naam aangesproken. Hij ervaart het als een enorme ommekeer. ‘Daar hou ik je aan,’ sist Rinus. ‘Maar goed, ik heb geen reden om jou niet te vertrouwen. Als je me nu wilt excuseren, ik heb werk te doen.’ Rinus pakt het zwaard uit zijn sponsorgift en gaat er rent er mee weg. ‘Wat ga je doen?’ vraagt Ad Venture. ‘Naar Sushi,’ antwoordt Rinus. ‘Als je wilt weten waarom, dan leg ik het je later wel uit. Maar momenteel heb ik een Hongerspelen af te maken. En jij trouwens ook, als je nog wilt winnen.’ ‘Ach ja,’ lacht Ad Venture, ‘waarom ook niet, hè. Sta mij toe jou te helpen.’ 'Ga je gang,' reageert Rinus. Voordat Ad Venture tot actie kan overgaan ziet hij verderop echter een slaperige Necrodeus tussen de bosjes zitten. Hij kan hem maar beter even op de hoogte brengen van alles wat er gebeurd is, voor het geval hij hem begint te wantrouwen. 'Ik geloof dat er iemand anders bij ons in de buurt is, Rinus. Ga vast vooruit, ik dek je wel.' Maar Rinus luistert niet meer. Voor mogelijk de laatste keer in zijn leven stelt hij zichzelf een doel. Het verbaasd hem dat het Kapitool hem na zijn steun aan de rebellen in District 4 niet meteen geëxecuteerd had. Hij verwacht dan ook dat de spelmakers het niet zullen tolereren als hij dreigt te winnen. Maar voor hij aan zijn waarschijnlijk onvermijdelijke lot wordt onderworpen wil hij nog één ding doen: wraak nemen op Sushi. Wraak nemen op de persoon die hem aan het Kapitool had verraden. Wraak nemen op de persoon die zijn familie geëxecuteerd had en hem dwong om Jeanne te doden. Wraak nemen op de persoon die hem vanaf zijn reïncarnatie als Bandaka continu als pion had gebruikt, zich volledig bewust van wat hij hem had aangedaan. En dat allemaal zodat hijzelf weer in het Kapitool zou kunnen gaan wonen, wat toch niet gaat gebeuren. Rinus weet nu dat Sushi eerder tegen hem gelogen had, en dus is hij blij dat zijn trainer hem geholpen heeft de waarheid te herontdekken. ‘Dank je, WM,’ fluistert hij zachtjes. Vol van emotie rent hij verder, het zwaard recht voor zich uit. Klaar om de moord te plegen die al de hele Spelen op zich liet wachten. Sushi zal boeten.



Laatst aangepast door T.G op za 22 aug 2015, 23:57; in totaal 5 keer bewerkt


_________________
The ones who hate you the most, are the ones who know you the best. And Para was here.
Profiel bekijken

34 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op zo 07 dec 2014, 13:02

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Opstaan professor! We zijn bijna klaar!” Slaperig keek Necrodeus op. Hij had rond een vuurtje gezeten terwijl Adje wat te eten zou gaan zoeken, en blijkbaar was hij in slaap gevallen. Vermoeid wreef hij in zijn ogen. “Wat bedoel je? Klaar waarmee?” Adje grijnsde. “Met de Hongerspelen natuurlijk!” Necrodeus begreep niet wat Adje bedoelde. “Maar er zijn nog 3 andere tributen over! JiHawk, Sushi, Bandaka… Daar winnen we nooit van!” Ad Venture’s grijns werd nog breder. “Zowel JiHawk als Bandaka wil Sushi dood hebben. Daar hoeven we ons geen zorgen over te maken. Bandaka en JiHawk zien mij allebei als bondgenoot, dus zolang jij je schuil houdt, hoeft dat geen enkel gevaar voor mij te vormen. Bovendien is JiHawk blijkbaar ernstig gewond, en Bandaka is momenteel emotioneel behoorlijk instabiel. Dat zijn makkelijke slachtoffers. We hebben de finale praktisch bereikt, professor!” Ad Venture’s ogen glinsterden trots, maar Necrodeus keek geschokt. “Hoe bedoel je, JiHawk en Bandaka zien jou als bondgenoot?” “Ik heb in het begin een pact gesloten met JiHawk en Selletje, en ook een met Bandaka en Sushi. Ik heb ze gedurende de Hongerspelen enkele keren geholpen zodat ze me bleven vertrouwen.” “Maar hoe weet ik dan dat je je woord aan mij houdt, en niet aan een van hen?” Adje rolde met zijn ogen. “Als ik jou dood had gewild, had je nu niet meer geleefd, professor. Die anderen zijn beroepstributen, ik moest wachten tot het juiste moment om ze uit te schakelen. En dat moment is nu gekomen. Wat zeg je ervan, ga je mee?” Necrodeus twijfelde. Hij kon haast niet geloven dat Ad Venture al die tijd zo’n strategisch spelletje had gespeeld. Maar toch… Wat hij zei klonk logisch. Misschien moest hij Ad Venture toch nog maar een keer vertrouwen…

Moeizaam wist JiHawk zich richting Sushi te bewegen. De pijn in zijn been was haast ondraaglijk, maar het was niets vergeleken met de woede die hij voelde. Sushi had Selletje gedood. Daar zou hij voor boeten! Sushi keek geïrriteerd naar JiHawk. “Waar wacht je nog op, idioot? Haal me hieruit!” JiHawk kon zijn oren haast niet geloven. “Wat? Denk je nu echt dat ik jou ga helpen, na wat je gedaan hebt?” Een schampere lach kwam uit JiHawk’s mond. “Nee. Dit is het einde voor jou, Sushi. En denk maar niet dat je gereïncarneerd zal worden!” Sushi begon zijn geduld te verliezen. “Snap je het dan niet? We moeten Bandaka tegenhouden! Duck moet blijven leven!” “Duck is al dood!” Zowel Sushi als JiHawk keken geschrokken om toen ze die stem hoorden. Daar stond Bandaka, met een zwaard in zijn hand en een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht. “Ik weet weer wat er gebeurd is, Sushi. Ik weet wie ik ben. Ik weet wier jij bent. Ik weet wat je hebt gedaan.” Voor het eerst sinds het begin van de Hongerspelen was er angst zichtbaar op Sushi’s gezicht. “Bandaka, ik-“ “Mijn naam is Rinus.” zei Bandaka koel. “Je hebt mijn familie gedood. Je hebt mij ertoe gedwongen Jeanne te vermoorden. Ik ben gehersenspoeld, en vervolgens door jou als pion gebruikt zodat jij jouw taak kon uitvoeren. En al die tijd heb je niet doorgehad dat jij zelf een pion was. Het Kapitool wil van jou af, Sushi. Daarom hebben ze jou die idiote opdracht gegeven om Duck te laten winnen, zodat jij uiteindelijk je eigen leven op zou offeren. Reïncarnatie bestaat niet, Sushi. Bij de rebellen was het algemeen bekend dat Lazerstraal’s lichaam direct na de vierde Hongerspelen was ingevroren. Zij is nooit dood geweest. Henk was een vergissing van de spelmakers: toen zijn lichaam in de Hovercraft werd meegenomen, bleek hij nog in leven te zijn. Daarom keerde hij terug. Het Kapitool wil jou dood, Sushi. JiHawk wil jou dood. En ik wil jou zeker dood.” Sushi wilde nog tegensputteren, maar het had geen zin meer. Een kanonschot galmde door de arena op het moment dat Rinus zijn vijand doorboorde met het zwaard.

Zonder zelfs maar 1 seconde aandacht te besteden aan JiHawk, draaide Bandaka zich weer om. JiHawk besefte zich in wat voor een onmogelijke situatie hij zich bevond. Hij kon zich nauwelijks bewegen, hij had geen wapens meer, hij werd omringd door de bloedende lichamen van Sushi en Selletje en hij bevond zich midden in een savanne, waar ieder moment roofdieren tevoorschijn konden komen. Het was dan ook voor het eerst dat hij oprecht blij was toen hij een welbekende stem achter zich hoorde. “Dag Hawkie!” Met soepele passen kwam Ad Venture aangelopen. JiHawk zuchtte opgelucht. Hij was door alle commotie vergeten dat hij nog een bondgenootschap had met die idioot. “Ah, Venture. Zoals altijd kom je precies op tijd. Kom op, help me overeind!” Maar Adje deed niets. Breed grijnzend keek hij naar JiHawks wond. “Dat ziet er niet best uit, JiHawk! Het lijkt erop dat onze wegen hier scheiden!” JiHawk werd woedend. “Jij vuile verrader! We hadden een afspraak!” Ad Venture haalde nonchalant zijn schouders op. “Technisch gezien was de afspraak dat jij, ik en Selletje de laatste drie zouden worden, maar nu Selletje dood is gaat dat niet meer gebeuren. Au revoir!” En zo liep Ad Venture weer weg. JiHawk bleef alleen achter. Hij was verslagen. Al zijn bondgenoten hadden hem gebruikt, en zich nu tegen hem gekeerd, en de enige die hij echt had kunnen vertrouwen, was dood. Hij werd er niet bepaald geruster op toen hij achter zich een zacht gegrom hoorde. Angstig draaide de stoere beroepstribuut zijn hoofd om, en keek recht in de kille ogen van een gigantische leeuw…

Bandaka liep langs de rivier. Hij vermoedde dat Necrodeus zich daar ergens schuil zou houden. Hij had Necrodeus nauwelijks gezien gedurende de Hongerspelen, maar wat hij zich herinnerde van de trainingen zou het geen zware tegenstander worden. JiHawk was sowieso al ten dode opgeschreven, en na gezien te hebben hoe hij en Selletje Hitomi verkracht en vermoord hadden, vond Bandaka dat een simpele zwaardslag te genadig voor JiHawk was. Laat hem maar lijden in de klauwen van een leeuw. En Sushi was dood. Rinus kon het nog steeds niet geloven. Hij had Sushi gedood. Hij had wraak genomen. Hij wist dat, als hij straks in de finale stond tegen Ad Venture, het kapitool er alles aan zou gaan doen om hem te laten sterven. Maar dat maakte hem niet uit. Hij wist weer wie hij was, hij had zijn geheugen terug en zijn aardsvijand uitgeschakeld. En hij zou er alles aan doen om levend de Arena te verlaten, zodat hij zich weer aan kon sluiten bij de Rebellen. Samen met Fisico, ook een Hongerspelen-winnaar. Met spijt in zijn hart herinnerde Rinus zich hoe hij Lazerstraal had willen doden, en zelfs een grote rol in haar dood had gespeeld. En in die van Hitomi en Para, beiden ook rebellen. Maar hij zou zijn naam zuiveren. Maar dan moest eerst Necrodeus dood. Daar zat hij. Aan de waterkant, zijn gezicht van Bandaka afgedraaid. Bandaka zuchtte, en pakte toen de pijl en boog die hij van JiHawk had gepakt. Hij richtte…. Maar net op het moment dat hij de pijl wilde afschieten, voelde hij een scherpe druk op zijn keel. Het koude metaal van de sabel deed Rinus’ lichaam verstarren, en vol verbazing luisterde hij naar de stem die in zijn oor fluisterde. “Het spijt me Bandaboy, maar met jouw arsenaal aan wapens ben je een iets te sterke tegenstander in de finale. Ik heb te hard gewerkt om de professor mee te loodsen naar het einde, dat laat ik door jou niet verpesten. Het spijt me, Rinus.” Alles leek in slow motion te gaan. Op het moment dat Ad Venture zijn keel doorsneed, zag Rinus zijn hele leven aan zich voorbij trekken. Het leven waarvan hij zich gisteren niets herinnerde. Hij zag zijn ouders, zijn zusje, zijn vrienden uit district 2, zijn klasgenoten van de peacekeeper-opleiding. Hij zag Jeanne. Hij zou naar hen toe gaan. Hij was gestorven als een held. Toen werd alles zwart.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

35 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op di 09 dec 2014, 11:46

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Olivier schreef:WM trok het bebloede zwaard uit Flappie's levenloze lijk. Het zwaard had hem recht in het hart geraakt, wat zorgde voor een direct overlijden. Deze gelegenheid had hij al eerder aangeboden gekregen, maar toen had hij de wilskracht niet om het te doen. Flappie had gelijk: hij was hem iets verschuldigd. Maar hoe leeg de belofte aan team Blauw ook mocht zijn en alhoewel Flappie gelijk had dat Tuffie zelf niks om die belofte gaf, had Tuffie zijn grootste zwakte tegen hem gebruikt: dat hij zich altijd aan zijn woord houdt, wat er ook mag gebeuren. Hij heeft degene gered waardoor hij in de eerste plaats zijn belofte niet had kunnen houden. Hij was nog niet vergeten hoe Tuffie Noémie had aangevallen. Hoe hij hem had overmeesterd en misbruik had gemaakt van zijn belofte aan zijn vriend. Had hij goed gehandeld? En waarom had hij zo gehandeld? Deed hij het echt om zijn belofte na te komen, of deed hij het puur uit eigen belang? Zou hij er voordeel uit halen nu hij Tuffie boven Flappie verkoos? Sure, hij was nu niet alleen, maar hij wist dat Tuffie niks gaf om zijn leven. Hij zou nooit hetzelfde terug doen voor hem. Hij vermoedde dat Flappie gelijk had over Tuffie. Hij probeerde hem enkel te manipuleren en hem wederom te misbruiken in zijn eigen voordeel. Hij moest alert blijven dat Tuffie hem niet een mes in de rug zou steken. Letterlijk en figuurlijk.

"Hij heeft best wel twee mooie messen gemaakt." grijnst Tuffie. Opgelucht over het verloop en de afloop van het gevecht en blij met de buit die Flappie achtergelaten heeft kijkt hij naar de twee vlijmscherpe tanden van een mutilant die op een behoorlijk stevige stok staan. "Enorm scherp, zo te zien. En met heel wat bloed op." Hij grijnst. Hij lijkt zijn woede al grotendeels verloren te zijn, en blijkt eveneens Para's opmerking vergeten te zijn over hoe WM heel wat niet meende wat hij tegen hem zei. Hij keerde terug naar de fase waarin hij behoorlijk kalm en aardig was, ook al wist hij dat iedereen ondertussen wel wist hoe hij in werkelijkheid was. "Je hebt goed gehandeld, WM. Je hebt er echt goed aan gedaan om mijn oude klasgenoot te vermoorden. Dank je daarvoor." WM walgde ervan. Hij deed alsof ze nu de beste vrienden waren, ondanks hetgene wat er vooraf gebeurd was. Hij zou het liefst van allemaal nu gewoon Tuffie hetzelfde aandoen wat hij Flappie heeft aangedaan, maar dan verbreekt hij niet alleen zijn belofte: dan staat hij er ook alleen voor tegen Chris en Ulysses. Ulysses kon hij in zijn eentje aan, aangezien hij toch al verwond is aan zijn been. Maar Chris zou een groter probleem worden. Hij mocht dan wel zijn boog verloren zijn, Chris is zeker niet te onderschatten. Hij wist wel dat ze in het voordeel waren: ze hadden de twee zwaarden in bezit, en voor zover hij wist hadden zij niks. WM voelde dat Tuffie op een antwoord zat te wachten.

"Ach, het is wel in orde hoor!" bracht hij met moeite uit. "Jij zou hetzelfde hebben gedaan voor mij." WM herinnerde zich nog hoe Tuffie ongeveer exact hetzelfde zei een paar dagen geleden toen Jolien Team Paars startte. "Natuurlijk zou ik dat doen!" zegt Tuffie. "Je bent ten slotte mijn teamgenoot! Wat dacht je dan?" "Dus... Wat nu?" "Dat lijkt me niet zo moeilijk. We moeten achter Team Geel gaan en het definitief afmaken. We hebben een redelijke vechtkans. Dit kunnen we halen! We kunnen samen naar huis!"

Maar WM wist beter. Tuffie meende niet wat hij zei. Hij wilde glorie, rijkdom en respect, hij wilde als enige naar huis en zou daarom vroeg of laat maatregelen treffen. Voor nu speelde hij het spelletje maar mee, en slikte hij het als zoete koek. "Maar welke richting gingen ze uit dan?" vroeg WM. "Nou, ik zie hier drie paar voetstappen, die richting het bos gaan. Het lijkt me logisch dat als we ze volgen, we Team Geel vinden!" WM wilde een opmerking maken, maar Tuffie was al op weg. Hij liet hem maar begaan en volgde hem.

Het was de hele wandeling muisstil. WM gebruikte zijn tijd om na te denken. Hij had de hele Spelen haast niks anders gedaan. Er waren zoveel vragen die hij zichzelf stelde, en waar hij simpelweg geen antwoord op wist. Hij wist niet meer wat hij deed, waarom hij deed en of het goed of slecht was op bepaalde momenten. Maar hij heeft het op de een of andere manier toch tot de laatste vier gemaakt. Op een bepaald moment hielden ze halt. Een dode mutilant lag voor hen. Een gigantische slang die door midden gehakt was. WM voelde dat Tuffie zich af vroeg wat er zich hier afgespeeld had. "Het was een mutilantslang." legde WM uit. "Dat zie ik ook wel." zegt Tuffie. "Ik ben niet dom." "Ik en Jolien werden door deze slang aangevallen. Het was uiteindelijk Flappie die te hulp kwam.", zei WM. "En toch besluit je mij te vermoorden, wat een harteloze actie". WM keek achter zich. Het kwam uit de mond van Flappie.

"Flappie, ik had je toch vermoord?", vroeg WM angstig. "Zoals ik al eerder zei, daar heb jij de kracht niet voor. Je bent zwak van binnen. Je hebt gekozen om het verkeerde persoon in leven te laten", zei Flappie, met een boze blik. "Niet waar!", antwoordde WM. Maar toen hij achter zich keek, was Tuffie verdwenen. "Je komt niet van mij af, WM. Je gaat niet van mij winnen." "Niet waar!" WM pakte zijn zwaard, en stak hem door Flappies maag. Het deed Flappie niks. WM probeerde herhaaldelijk Flappie neer te steken, maar Flappie bleef rustig staan. "Je begrijpt het niet, he? Ik zal nooit sterven. Nooit zal ik binnen je verdwijnen." WM werd op dit moment panisch. "Nee! Ik heb er goed aan gedaan om jou te vermoorden! Jij verdient het niet om te leven!" "Ach, zeg dat maar tegen je kleine teamgenootje. Lisa, ben je er?", was Flappies kille antwoord. Een misvormd, zombie-achtig lijf van de jonge Dark Lisa kwam naar voren. "Weet je nog wie dit heeft gedaan WM? O wacht, dat was jij!", zei Flappie met een gemene grijns. Het hele gebied om WM heen werd grijs, terwijl Dark Lisa begon te praten. "Ik verwijt je niks. Je lust om te moorden is perfect!", hoorde hij haar zeggen, met een erg zware, mannelijke stem. "Alleen vergeet je, tributen moeten niet alleen dood, ze moeten pijn lijden. Veel pijn." WM voelde zich bang en eenzaam. Hij wilde weg lopen, maar het kon niet. Tot zijn angst zag hij Lisa's hoofd smelten. Uit de lege romp groeide vervolgens een ander hoofd. Het was een soort duivels, gemuteerd hoofd van... De WM uit HS9. WM zag hoe Flappie's ogen rood gloeiden. "Maak hem af. Maak hem af!" Vervolgens verscheen er nog een gedaante. "Ik wil hem vermoorden, ik wil hem! Niks is leuker dan mensen vermoorden!" Het was Jihawk, een tribuut van de nieuwe Spelen. "Nee, het is mijn beurt", schreeuwde WM/Dark Lisa. Het enige wat WM daarna zag gebeuren was dat het hoofd van zijn naamgenoot zijn bek open deed, en het hem in een hap op at. Een paar seconde later hoorde hij zijn eigen kanonschot.

Met angst werd WM wakker. Het is niet de eerste keer dat hij een nachtmerrie had over de Hongerspelen. Bijna altijd was het dezelfde droom. Vlak voor het punt waar Tuffie hem had verraden, bleek Flappie toch nog in leven te zijn. Iedere keer ontnam hij WM dan op een andere, pijnlijke manier het leven. WM had de angst dat hij nooit meer de oude kon worden. Zeker de laatste dagen kreeg WM de ergste nachtmerries. Het was echter de eerste keer dat hij de Jihawk van deze Spelrn zag. Hij keek op de klok, en hij was net op tijd wakker voor de halve finale.

Jihawk keek in de ogen van een gevaarlijke leeuw. Hij was verslagen, en hij wist het. Selletje was dood, Sushi was dood, Adje had hem verraden. Hij kon nergens meer heen. Totdat er een presentje kwam, uit de lucht. Een sponsorgift, om hem te redden. Maar hij kon hem niet pakken. Hij stond oog in oog met de leeuw. De leeuw gaf een brul, maar vervolgens liep hij een klein eindje in de weg. Jihawk snapte er niks van, totdat hij begreep dat de leeuw hem zag als een soort eigendom. Hij pakte het presentje en pakte hem uit. Er in zat een tube in, samen met een briefje.

Hier, dit zal je helpen. Drink het. Ik ben trots dat je zo ver bent gekomen. Maak mij trots!

Groeten, Pap.


Jihawk dronk het spul wat er in de tube zat in een flinke slok op. Tot zijn verbazing leek hij zich beter te voelen. Hij stond weer op, en de leeuw had dit ook in de gaten. In no-time werd hij aangevallen, maar Jihawk voelde zich weer als nieuw. Een zware worstelpartij was het gevolg, waarbij Jihawk flink wat krabben en bijtwonden op liep. Op het laatste moment pakte Jihawk de leeuw zijn hoofd beet, en met een flinke draai om de nek werd zijn jager vermoord. Jihawk betrapte zichzelf er op dat hij het kanonschot afwachtte. "Mijn zwaarste gevecht tot nu toe en niet eens dat mooie geluid", grinnikte Jihawk.

"Wat nu?", vroeg Necrodeus. "Moeten we met elkaar gaan vechten?" "Geduld, geduld. We gaan er een mooie finale van maken, toch? Laten we even kijken wat de Gamemakers voor ons in petto hebben. Daarbij, ik moet nog het kanonsschot van Jihawk horen. Ook al is ie ten dode opgeschreven, natuurlijk.", reageerde Adje, met een glimlach. Het spel was bijna binnen, bijna mocht hij de Arena uit. Maar het kanonsschot kwam maar niet. Het duurde maar. Toen ineens werd alles mistig. "Adje, waar ben je?", zei Necrodeus nog, door de dikke mist heen. Alles onder hem verschoof. Ze zagen allebei geen steek voor ogen meer, en de hele Arena leek omgebouwd te worden.

Een minuut later klaart de mist op. Necrodeus keek voor zich uit, en hij zag de laatste persoon die hij nu wilde zien. Het was Jihawk. Levend en in goede staat. Ze hadden allebei geen wapens meer, en Adje was nergens te bespeuren. Blijkbaar werd het niet erg gewaardeerd dat Necrodeus zonder ook maar iets toe te voegen de finale had gehaald. Hij  zou eerst Jihawk moeten afronden.

"Kijk eens aan, het is Einstein! Jij bent ver gekomen! Wat een wereldprestatie moet dat zijn geweest, na al je harde werken!", zei Jihawk vol sarcasme. "Waar is Adje nou weer heen? Ik neem aan dat ik zometeen pas tegen hem mag vechten!", vervolgde hij. "Jihawk, kap met je gespot." "Nee inderdaad, jij kijkt vast uit naar een gevecht tussen ons. Na wat ik met je vriendje heb gedaan..." Necrodeus dacht weer terug aan het begin van de Spelen . Één van de meest spokende beelden in zijn hoofd was dat, het moment waarop Chris onthoofd werd door de moordlustige Jihawk. Het was het moment waar hij realiseerde hoe makkelijk je dood kon gaan in de Spelen. "Zonder gekheid, ik verdien het om in de finale te staan. Weet je hoeveel mensen ik heb afgemaakt? Ik wil niet veel zeggen, maar bijna iedereen vermoorden maakt mij best wel de favoriet" "Het enige wat het je maakt is een monster. Wat voor zieke geest heb je als je daadwerkelijk geniet van het sterven van mensen? Ik wil niet eens dat dieren sterven, en jij vermaakt je met het feit dat jij verantwoordelijk bent voor iemands einde! Dat wil ik haast nooit!" "Dat komt omdat je zwak bent." "Nee, dat is een keuze van mij!" "O ja? Volgens mij ben jij de finale in geloodst door je maatje, Adje. Met als enige reden dat hij dan een zwakke tegenstander zou hebben." "Dat zie je verkeerd", grijnsde Necrodeus. "Ik heb hem mij in de finale laten loodsen, zodat ik zo min mogelijk hoefde te doen. In tegenstelling tot de, met alle respect, idioten die zich laten slachten bij de Hoorn, realiseer ik mij gewoon dat ik niet zo sterk ben. Ik bem zo ver gekomen, zonder ook maar iets te doen. Dat noem ik toch een slimme tactiek." Jihawk haalde zijn wenkbrauwen op. "O, en nog iets... Hoeveel gevechten heb jij nu al gehad? 20?  Ik heb nog geen schrammetje." Necrodeus blufte een beetje, maar hij wist het. Hij wist dat hij Jihawk nu aan zou kunnen. "Trouwens, voor jou maak ik een uitzondering wat betreft het 'niet vermoorden'. Volgens mij bespaar ik meer levens door jou weg te ruimen." Jihawk verloor zijn koelte, en viel gelijk als een gek aan. Het gevecht was begonnen.

WM keek thuis toe. Hij wist dat Necrodeus gelijk had, hij voelde dat hij dit gevecht moest winnen. Hij dacht terug aan de nachtmerrie van eerder. Hij keek naar de telefoon. Hij had nog iets te goed, een dienst van iemand. Rinus en LPL waren al dood, dus daar hoefde hij het niet meer voor te bewaren. Dit was zijn kans.

Necrodeus hield Jihawk makkelijk in dwang. Ondanks dat Jihawk veel sterker hoort te zijn, wist hij Necrodeus geen moment goed te raken. Alle klappen werden ontweken. Steeds vermoeider werd Jihawk. Alle wonden van de leeuw begonnen hem toch pijn te doen. Steeds werd hij zwakker, totdat er weer een pakje uit de lucht kwam. Necrodeus duwde Jihawk weg en hij pakte het. Er zat een zwaard in, met een briefje er bij. Necrodeus las voor:

Necrodeus,

Dit zwaard is bijna mijn einde geweest. In mijn laatste gevecht met Chris vocht hij met dit zwaard. Jij verdient het om Jihawk hier zijn einde mee te bezorgen.

Groeten, Wateé Meelo Oldenburgh


Necrodeus pakte het zwaard, en zag een huiverende Jihawk. "Je hebt het lef niet", probeerde Jihawk nog. "Dat heb ik wel. Het is mijn plicht om zo veel mogelijk mensen in leven te laten. En dat doe ik nu ook." Necrodeus stak Jihawk met een felle beweging door het hart.

Een kanonsschot klonk. Necrodeus had Jihawk vermoord. De finale zou bijna beginnen!


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

36 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op di 09 dec 2014, 13:18

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Op een dag zal hij wraak nemen. Hij weet nog niet hoe en wat en of het hem wel gaat lukken, maar hij kan het gewoon niet laten. Hij wil dat het hele Kapitool brandend aan zijn voeten ligt, met als haar inwoners dood. Hij wil President Snow’s gezicht zien, als hij zwaargewond aan zijn voeten ligt, en smeekt om gedood te worden. Hij wil zien hoe alle 12 districten zijn actie aanmoedigen en ondersteunen.

“Dames en heren, welkom terug!” De stem van Caesar Flickerman komt nauwelijks boven het luide gejoel van het publiek uit. De dood van publieksfavoriet JiHawk werd duidelijk niet door iedereen gewaardeerd: een van Caesars gasten stond op het punt de studio te verlaten maar werd tegengehouden door zijn buurman, waarna hij knorrig weer plaatsnam op de fel paarse bank. Caesar leek allerminst onder de indruk, en vervolgde zijn programma. “Zojuist is JiHawk gedood, waardoor alleen Necrodeus en Ad Venture nog in leven zijn. Zo meteen gaan we kijken naar de finale van de 14e Hongerspelen, maar eerst blik ik zoals ieder jaar terug met enkele experts!”
Onder luid applaus stelde Caesar zijn drie gasten voor aan het publiek. De man die eerder had proberen de studio te ontvluchten was Hans de Struisvogel, mentor van JiHawk en broer van de beruchte Ulysses uit Hongerspelen 6. Naast hem zat Tuffie, die Ulysses destijds in de finale versloeg en daarmee de Hongerspelen won. De laatste gast was Jolien, die het 3 jaar eerder in de finale had moeten opnemen tegen de gevaarlijke WM. Ook zij had een Hongerspelen gewonnen.
“Welkom, heren en dame! Laten we maar meteen met de deur in huis vallen: Hans, vertel ons wat je van deze Hongerspelen vond!”
Normaal gesproken werd deze vraag beantwoord met een uitbundige reactie waarin Hans vertelde waarom de spelmakers zich wederom overtroffen hadden, maar de dood van zijn pupil, gecombineerd met het feit dat hij naast de moordenaar van zijn broer zat, zorgde ervoor dat er niets meer dan een norse grom uit Hans’ mond kwam. Tuffie moest moeite doen om zijn lach in te houden. Caesar trok een wenkbrauw op. “Goed dan.. Tuffie? Wat vond jij?” Tuffie zuchtte diep en antwoorde toen: “Ik vind dat het Kapitool zich teveel bemoeid heeft met deze Hongerspelen. Lazerstraal, Henk, Duck, Sushi, Rinus… Allemaal zaten ze in de Arena om politieke redenen. Aan de overige tributen werd nauwelijks aandacht besteed.” Een instemmend gemompel klonk uit de zaal. “Maar je moet toch toegeven dat deze Arene in ieder geval voor spectaculaire tafarelen zorgde!” Tuffie haalde zijn schouders op. “In mijn jaar hadden we geisers die de helft van de tributen levend deed verbranden, vergiftigd eten en drinken en een vulkaan die de halve arena onder de lava spoelde. Dan zit ik liever tussen de suffe struisvogels.” Hans keek geïrriteerd naar Tuffie, die dit keer niet eens de moeite deed om zijn grijns te verbergen. Caesar wendde zich tot Jolien. “En jij Jolien? Deze Hongerspelen had natuurlijk gruwelijke momenten! De dood en verkrachting van Hitomi bijvoorbeeld!” Jolien keek tamelijk onverschillig. “Op iedere plek waar ik de afgelopen 3 jaar ben geweest heb ik weer moeten zien hoe Lucoshi zichzelf moest opeten, en hoe Necrodeus aan zijn eigen darmen werd opgehangen. Ik ben niet meer zo snel onder de indruk.” Caesar werd enigszins paniekerig; er begon publiek weg te lopen. “En de teruggekeerde tributen dan! Dat was toch een onverwachte wending?” Jolien schudde haar hoofd, en Tuffie zei: “Het was allang bekend dat Henk nog leefde, en over Lazerstraal gingen ook al langer geruchten de ronde. Dit was verreweg de meest logische zet van het Kapitool. De winnaar van de eerste Hongerspelen hebben ze destijds ook weer teruggestuurd omdat ze niet wisten wat ze met hem aan moesten!” Op het scherm achter hen werd het gezicht van Tosti zichtbaar, die na zijn overwinning van de nooit uitgezonden eerste Hongerspelen opnieuw moest deelnemen aan de tweede Hongerspelen, waar hij uit de Arena wist te ontsnappen en de controlekamer (en zichzelf) opblies. Caesar schudde triestig zijn hoofd. Dit werd niets meer. Hij keek naar zijn vragenkaartje. Er stonden vragen op over Noémie, over Duck, over Raceneus en WM… Hij besloot het allemaal maar over te slaan en door te gaan naar de laatste vraag. “Goed dan. Wie hopen jullie dat er gaat winnen?” “Ad Venture natuurlijk!” Het was het eerste dat Hans zei die dag. “Hij heeft het spel briljant gespeeld. Zorgen dat hij constant op vriendschappelijke voet verkeerde met zijn gevaarlijkste tegenstanders, en ondertussen ongemerkt een makkelijk slachtoffer mee loodsen naar de finale!” Tuffie knikte instemmend, maar Jolien was het er duidelijk niet mee eens. “Adje heeft Rinus vermoord, terwijl ze een bondgenootschap hadden! In jouw familie is dat misschien normaal”(Tuffie grinnikte) “maar zo iemand verdiend het niet om te winnen!” Hans rolde met zijn ogen. “Necrodeus heeft JiHawk vermoord. Ik zie het verschil niet.” “JiHawk was slecht, dat is heel anders!” Hans begon zich op te winden. “Waarom precies is JiHawk slecht? Omdat hij onschuldige kinderen doodde? Vertel mij eens Jolien, wat precies hadden UNF en Goomuin gedaan om te verdienen dat jij ze doodde? En jij Tuffie? Waarom ben jij niet slecht, terwijl je jouw bondgenoot Adje zonder pardon onthoofd hebt? En WM, die in de vorige Hongerspelen Dark Lisa en Flappie om het leven bracht? Niemand heeft ooit de Hongerspelen gewonnen zonder moorden te plegen!”

Op dat moment klonk er een hels kabaal vanuit het publiek. Mensen gilden, en brokstukken vlogen door de lucht. In de muur van de studio was een gat ontstaan. Een gewapende gedaante stapte naar binnen. Eerst leek iedereen te schrikken, maar de schrik veranderde al snel in enthousiasme toen de gedaante in het licht stapte. Onder luid applaus van het publiek stapte Fisico, die winnaar van Hongerspelen 4, leider van de rebellen. Hij richtte zijn wapen op Caesar, die enigszins bleek werd. “Fisico! Wat een verrassing!” Caesar probeerde te glimlachen, maar Fisico’s gezicht bleef kil terugkijken. “Hou op met je sappige gepraat! Hou op met de gruwelen van de Hongerspelen te verschuilen achter felle kleuren en slechte grappen! Jullie!” Fisico richtte zijn geweer op Jolien en Tuffie. Tuffie ging beschermend voor Jolien staan. “Hoe durven jullie hier in de studio te gaan zitten? Hoe durven jullie je medewerking te verlenen aan dit ‘vermaak’? Jullie weten nota bene hoe het is!” Tuffie en Jolien zeiden niets terug. Fisico richtte zijn geweer weer op Caesar, die smekend zei: “Fisico, alsjeblieft. Het is gewoon mijn werk! Ik-” “Hou je kop!” Fisico laadde zijn pistool, en stond op het punt om de trekker over te halen, toen een tweede gedaante zich op hem stortte. “Fisico, niet doen! Dit heeft geen zin!” Een tweede golf van applaus gonsde door het publiek toen zij T.G, de winnaar van Hongerspelen 2, herkenden. T.G probeerde Fisico zijn wapen af te pakken. “Waarom doe je dit nu man? Denk je nu echt dat dit indruk zal maken? We hebben Hongerspelen geboycot, laten beëindigen, de Arena laten ontploffen. Niets heeft geholpen. Dat zal deze actie ook niet doen! Caesar is inwisselbaar: voor hem 20 andere presentatoren!” Het leek tot Fisico door te dringen. Langzaam bracht hij de loop van het geweer naar zijn eigen hoofd. T.G schrok. “Wat doe je nu?” Fisico haalde diep adem. “Caesar is inwisselbaar. Ik niet.” Het drong tot T.G door wat Fisico bedoelde. “Ik ben een winnaar. De winnaars mogen niet sterven. De dood van een winnaar is zo’n beetje het ergste wat het Kapitool kan overkomen!” “Het is het niet waard Fisico!” “Het belangrijke is altijd een offer waard.” Jolien buigt zich naar Tuffie en fluisterd “Lazerstraal is nooit dood geweest. Fisico heeft nooit gewonnen!” Maar Fisico hoort het niet. Hij sluit zijn ogen, en haalt de trekker over…

Fisico keek Lazerstraal aan. Ze glimlachte en knikte, en samen begonnen ze de heuvel op te klimmen. En aan het einde van de avond, terwijl Lucoshi gedood werd door T.g., bereikten Lazerstraal en Fisico de top van de heuvel. En daar, tussen de verlaten wapens en voedselpakketten, onder de mooie sterrenhemel die zij de hele Hongerspelen hadden moeten missen, vielen zij in slaap.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

37 Re: Toadplaza Hongerspelen deel 14 op zo 14 dec 2014, 10:09

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
Adje is opgegroeid in een weeshuis. Zijn ouders stierven om onbekende redenen toen hij nog minder dan een jaar oud was en hij kan hun gezichten dan ook niet herinneren. Er woonden slechts twee kinderen in het weeshuis, maar omdat de plaats een rebels verleden had stond het onder verscherpt toezicht van peacekeepers. Als veiligheidsmaatregel kreeg iedere jongen die in het weeshuis terecht kwam een soort kenteken uitgereikt. Dit kenteken was dat alle jongens die er woonden, ongeacht de naam die hun ouders hun hadden gegeven, dezelfde naam moesten krijgen. Deze naam was Adje. Gedurende zijn opvoeding ontplooide Adje zich als een nieuwsgierigaard die zich veel met de buitenwereld bezighield. Hij was dol op avontuur en hij fantaseerde altijd over reizen naar andere districten of zelfs naar de wereld buiten Panem. Om deze reden werd hij door zijn twee huisgenoten vaak spottend ‘Ad Venture’ genoemd. In het begin ergerde hij zich er nog aan, maar later ging hij het steeds meer accepteren. Hij vond het wel iets hebben.

Uiteindelijk bouwde Adje een vriendschap op met een van de twee andere jongens die bij hem in het weeshuis woonden. Samen met hem kon hij altijd veel lol hebben en droomden ze van avontuur. Toen zijn vriend uiteindelijk verliefd werd op Noémie, een meisje van school, verdween hun vriendschap een beetje op de achtergrond, maar ze bleven wel contact met elkaar houden. Totdat twee jaar geleden uiteindelijk het noodlot toesloeg. Adje’s vriend werd samen met het meisje waarop ze verliefd was geselecteerd om deel te nemen aan de negende Hongerspelen. Een week later moest Adje toekijken hoe zijn vriend in de arena met de tributen van andere teams tot op de dood moest vechten. Noémie werd meteen bij de Hoorn vermoord, wat voor Adje’s vriend duidelijk een zware tegenslag was. Vervolgens keek hij toe hoe zijn vriend zich voorbereidde op wraak en deze wraakactie even leek te gaan lukken, maar uiteindelijk resulteerde het in een bloedbad. Vol afschuw keek Adje toe hoe zijn vriend in stukjes werd gesneden door die gruwelijke maniak van een WM. WM werd in de finale alsnog vermoord, maar voor Adje maakte het niets meer uit. Hij was zijn beste vriend kwijtgeraakt. Kwijtgeraakt aan gruwelen van de Hongerspelen. Vanaf dat moment nam Adje het besluit om zelf ook ooit aan de Hongerspelen deel te nemen en als winnaar uit de bus te komen om zo de dood van zijn vriend te eren. Teven besloot hij om zijn naam ‘Adje’ te laten vallen en voortaan Ad Venture als roepnaam voor zichzelf te gebruiken, omdat de naam Adje hem te veel herinnerde aan zijn gelijknamige vriend.

Twee jaar later was het dan uiteindelijk zo ver. Op achttienjarige leeftijd was het zijn laatste kans om aan de Hongerspelen mee te doen, en gaf zichzelf dus vrijwillig op. Inmiddels was hij grotendeels over de gebeurtenissen van twee jaar geleden heen. Hij was nog steeds een grote liefhebber van avontuur, maar toch bleef hij vasthouden aan zijn eerdere besluit. Niet alleen uit respect voor zijn oude vriend, maar ook omdat hij diep van binnen eigenlijk niet tevreden was met zijn leven. Hij voelde zich leeg  omdat hij thuis in district 9 maar heel weinig contacten had en ook eigenlijk niet wist wat hij met zijn leven moest beginnen. Als hij de Hongerspelen zou winnen kon hij tenminste nog een beetje erkenning krijgen. Dan zou hij voor altijd bekend staan als de spraakmakende avonturier genaamd Ad Venture. Eindelijk zou hij eens het middelpunt van belangstelling zijn.

Eenmaal aangekomen in het trainingscentrum hield hij zichzelf bewust afzijdig van zijn medetributen om in een onderschatte positie terecht te komen. Ad Venture wist dat hij het slim zou moeten spelen als hij wilde winnen, dus hij had een tactiek bedacht. Ten eerste zou hij bondgenootschappen vormen met de careertributen. Dan zou hij hen in ieder geval niet hoeven te vrezen en kon hij ze eventueel gebruiken om andere tributen uit te roeien. Jihawk en Selletje toonden zich al tijdens de trainingen als een dodelijk duo, en Bandaka en Sushi waren ook sterke individuen. Als Ad Venture het voor elkaar zou krijgen om die vier aan zijn kant te krijgen, dan zou hij al veel minder kopzorgen overhouden. Ten tweede zou hij een bondgenootschap proberen te sluiten met een zwakkere tribuut waar hij makkelijk van zou kunnen winnen indien hij erin zou slagen om hem of haar mee te loodsen naar de finale. Het beschermen van deze tribuut zou dan zijn hoofdprioriteit worden. Hij dacht eerst aan Lazerstraal, de herrezen runner-up uit de vierde Hongerspelen, maar toen hij doorkreeg dat zij een doelwit was van verschillende andere tributen bleek dat toch geen verstandige keuze. Hij had een relatief pacifistisch type nodig, iemand die van nature conflicten uit de weg ging en net als hem in een onderschatte positie stond. Daarvoor was Necrodeus de perfecte persoon. Necrodeus, de natuurliefhebber die het niet eens over zijn hart kon verkrijgen om een dier te doden. Perfect. Hij zou Ad Venture’s finaletegenstander worden.

Het begin van de Hongerspelen verliep soepel. Hij wilde tenminste één wapen hebben om zichzelf of zijn bondgenoten te verdedigen, en zijn oog viel op een mooie sabel. De meeste andere tributen gingen op het jachtgeweer af, waardoor hij de sabel vrij makkelijk kon bereiken. Even moest hij om het wapen knokken met Para, maar gelukkig won hij het gevecht. Vooraf had hij al besloten dat hij onnodig moorden wilde voorkomen, dus liet hij Para gaan. Daarna begon hij zijn plan in werking te zetten. Hij redde een weerloze Necrodeus van Jihawk en Selletje en won daarmee zijn vertrouwen. Een bondgenootschap werd snel gesloten. Vervolgens ging hij Jihawk en Selletje achterna en kreeg het wonderbaarlijk genoeg voor elkaar om die hooligans voor een bondgenootschap uit te nodigen. Even later deed hij hetzelfde met Bandaka en Sushi. Voor de zekerheid probeerde hij die avond nog eens met Lazerstraal te praten, maar het was duidelijk dat ze waarschijnlijk snel uitgeteld zou zijn. Later zag hij bij toeval hoe Lazerstraal door Bandaka en Sushi vermoord werd, waarna hij erachter kwam dat ze naar de grot moesten waar hij eerder toevallig was langsgekomen. Als een soort bewijs van trouw besloot hij Tosti te kidnappen in zijn slaap en hem uit te leveren aan Sushi. Toen hij later aankwam bij de grot en de careers hoorde overleggen kreeg hij veel interessante informatie te horen. Voor de rest probeerde hij zijn eerder gemaakte bondgenootschappen zo veel mogelijk te eren totdat er uiteindelijk doden onder zijn bondgenoten zouden vallen en dus een excuus had om zich er niet meer aan te hoeven houden. Jihawk liet hij over aan een hongerige leeuw, en zojuist heeft hij Bandaka, die in werkelijkheid Rinus999 blijkt te heten, neergestoken omdat hij Necrodeus probeerde te vermoorden.

Necrodeus schrikt even als hij achter zich het geluid van glijdend metaal hoort. Hij kijkt om en ziet daar Ad Venture staan, terwijl hij Bandaka met een bebloede hals ziet omvallen. ‘Wat doe je?!’ roept Necrodeus geschokt uit. ‘Kalm aan, professor,’ stelt Ad Venture hem gerust. ‘Deze jongeman hier probeerde jou te vermoorden. Ik heb hem onschadelijk gemaakt.’ Met een kille blik in zijn ogen kijkt Bandaka om naar Ad Venture, die grijnzend over hem heen gebogen staat. ‘S… slim van je…’ rochelt Bandaka, met zijn keel vol bloed. ‘Nogmaals, het spijt me heel erg, Rinus,’ zegt Ad Venture. ‘Maar ik vermoed dat het Kapitool sowieso weinig goeds met jou van plan was. Zie dit dus maar als een soort genade. Vaarwel.’ Vervolgens boort hij zijn sabel in Bandaka’s borstkas. Kort daarna klinkt er een kanonschot en Necrodeus komt bij Ad Venture staan. ‘Sorry,’ stamelt Necrodeus. ‘Ik wist niet dat jij het was.’ Hij kijkt naar het lichaam van Bandaka. ‘Dit is Bandaka, toch? Was hij niet degene die achter Lazerstraal aanzat?’ ‘Zo te horen ben jij nog niet helemaal op de hoogte van de huidige stand van zaken,’ grijnst Ad Venture. ‘Wat bedoel je?’ vraagt Necrodeus. Ad Venture zucht. ‘Ach, het is te veel om allemaal uit te leggen. Maar ik kan je vertellen dat Bandaka aan amnesie leed en als onderdeel van een plan van Sushi de Hongerspelen is ingestuurd. Zijn echte naam was Rinus999. Zijn obsessie met Lazerstraal verdween eigenlijk al toen hij meer over zijn verleden te weten kwam.’ Necrodeus voelt zich ontzettend dom. Hij wist nog niet eerder dat er zoiets in deze Hongerspelen aan de gang was. ‘Over Lazerstraal gesproken, weet jij hoe het met haar is afgelopen?’ vraagt hij uiteindelijk. ‘Ik weet dat ze dood is, maar...’ ‘Lazerstraal werd uiteindelijk toch vermoord door Rinus en Sushi,’ onderbreekt Ad Venture hem. ‘Ik heb het zien gebeuren. Een trieste zaak, maar goed. Ze was in feite een symbool van rebellie, dus haar lot was gewoon onvermijdelijk.’ Necrodeus herinnert zich nog hoe hij Para beloofd had om hem en Hitomi te helpen met het beschermen van Lazerstraal. Hij had gezegd dat het voortbestaan van Panem van Lazerstraal afhing. En nu begrijpt hij waarom. Deze Hongerspelen was eigenlijk een soort clash tussen rebellen en Kapitool-getrouwen. Wederom merkt Necrodeus op dat het Kapitool de reaping graag manipuleert om politieke redenen. En tegelijkertijd beseft hij dat de vlam der verzet zolang het Kaptiool nog bestaat waarschijnlijk nooit zal uitdoven.

‘Dus…’ begint Necrodeus weer. ‘Wat nu? Moeten we met elkaar gaan vechten?’ ‘Geduld, geduld,’ antwoordt Ad Venture met een glimlach. ‘We gaan er een mooie finale van maken, toch? Laten we even kijken wat de Gamemakers voor ons in petto hebben. Daarbij, ik moet nog het kanonschot van Jihawk horen. Ook al is hij ten dode opgeschreven, natuurlijk.’ Het spel is bijna binnen, bijna mag hij de arena uit. Maar het kanonschot komt maar niet. Het duurt maar. Dan wordt ineens alles mistig. ‘Ad Venture, waar ben je?’, roept Necrodeus nog door de dikke mist heen. Alles onder hem verschuift. Ze zien allebei geen steek voor ogen meer, en de hele arena lijkt omgebouwd te worden.

Ad Venture begrijpt er niets van. Het ene moment praatte hij nog met Necrodeus, het volgende moment werd de hele arena in een dikke wolk van mist gehuld. En toen de mist optrok was Necrodeus nergens meer te bekennen. Hij vermoedt dat het een truc van de spelmakers was. In dat geval zit er niets anders op dat weer op zoek te gaan naar Necrodeus. Hij kijkt in het rond, maar hij kan hem nergens vinden. Ondertussen heeft hij nog steeds geen kanonschot gehoord. Zou Jihawk aan de leeuw ontkomen zijn? Dat kan toch niet? Als dat zo is, dan kan hij maar beter teruggaan naar de plaats waar hij hem voor het laatst gezien heeft om hem alsnog af te maken. Maar dat is haast niet mogelijk. De hele arena heeft een andere vorm aangenomen. Alle herkenningspunten die hij eerder gebruikte om te navigeren zijn verplaatst of zelfs verdwenen. Daarnaast loopt de rivier nu anders. Eerst liep hij van noordoost naar zuidwest, maar nu lijkt hij van noordwest naar zuidoost te lopen en is bovendien veel kronkeliger geworden. Het is net alsof de hele arena gedraaid is, maar het ene deel is verder gedraaid dan het andere. Daardoor heeft de rivier nu ook veel meer kronkels, denkt Ad Venture. Na nog even verder gezocht te hebben hoort hij plotseling een kanonschot. Ad Venture grijnst. Nu moet Jihawk wel dood zijn. Of was het een kanonschot voor Necrodeus? Als hij die optie overweegt hoort hij ineens een aanhoudend gerommel  dat steeds luider wordt. Naarmate het geluid in lawaai toeneemt voelt hij dat de grond begint te trillen. Hij kijkt opzij en ziet een gigantische horde van savannedieren op zich afkomen.

Met een tevreden gevoel trekt Necrodeus zijn zwaard uit Jihawk’s lichaam. De stoere, onbevreesde jongen is zojuist gedood door de zogenaamd zwakke nerd waar hij al de hele Hongerspelen op neer had gekeken. Zijn arrogantie is hem fataal geworden, denkt Necrodeus. Hij stopt het zwaard onder de riem van zijn savannekostuum en gaat weer op zoek naar Ad Venture. Maar na slechts een paar stappen gezet te hebben hoort hij in de verte iets rommelen. Hij kijkt opzij en ziet een enorme horde van savannedieren op zich afkomen. De horde bestaat zo te zien voornamelijk uit gnoes en zebra’s, maar hier en daar herkent hij ook een buffel en op sommige plekken zelfs olifanten en neushoorns. Gefascineerd kijkt Necrodeus naar alle dieren die in zijn richting komen gerend. Hij had ooit in een boek gelezen dat gnoes en zebra in de Serengheti in Afrika twee keer per jaar massaal migreren en daarbij enorme afstanden afleggen. Waarschijnlijk is dat wat de spelmakers proberen te simuleren, maar dan met meer diersoorten erbij voor de show. En om de laatste twee tributen naar elkaar toe te drijven. Plotseling beseft Necrodeus dat de stoet van dieren hem al behoorlijk dicht is genaderd. Hij kan het maar beter op een lopen zetten.

Haastig rent Ad Venture voor de stoet van dieren uit. De spelmakers willen een eindgevecht zien tussen de twee laatste tributen, dus hij verwacht niet dat hij bang hoeft te zijn om ingehaald te worden. Toch voelt hij zich voor het eerst sinds het begin van de Hongerspelen een beetje nerveus. Hij is er bijna. Hij heeft bijna de Hongerspelen gewonnen. Om nu nog alsnog te verliezen zou voor hem het ergst denkbare scenario zijn. Wat nou als Jihawk wonder boven wonder nog leefde en zijn tegenstander wordt? Dan zou hij het een stuk moeilijker krijgen. Jihawk, vermoedelijk een van de gevaarlijkste tributen ooit. Hij schakelde Lucoshi en Chris moeiteloos uit. Hij vermoorde eigenhandig Raceneus en WM, de tweelingbroertjes die het niet zo goed met elkaar konden vinden. Ad Venture heeft Necrodeus tot nu toe altijd kunnen beschermen, maar als hem sinds de ombouw van de arena iets was overkomen, dan had hij daar niets aan kunnen doen. Terwijl hij verder rent krijgt hij ineens de rivier in zicht. Kort daarna merkt hij op dat de dierenhorde  achter zijn rug hem richting de rivier drijft, dus daar zal hij waarschijnlijk zijn laatste tegenstander ontmoeten. Als hij uitgeput bij het water aankomt kijkt hij achterom. De horde achter hem stopt niet. Even vreest hij dat hij vertrappeld gaat worden, maar dat gebeurt niet. Alle gnoe’s en zebra’s rennen langs hem heen en steken het water over. Ad Venture kijkt opzij en ziet verderop toevallig zijn opponent zitten. Necrodeus.

Necrodeus is helemaal onder de indruk. Ook hier had hij wel eens over gelezen. Dieren die tijdens hun seizoensgebonden trek in grote aantallen een rivier oversteken om zich te beschermen tegen krokodillen in het water. Hij vindt het een enorme eer dat hij dit mag meemaken. Net alsof hij op safari is. Als het aan hem ligt wil hij hier nog wel een paar uurtjes doorbrengen. Maar dat zit er niet in. ‘He, professor!’ hoort hij ineens. Zijn nekharen gaan overeind staan. Dat was hij bijna vergeten. Hij doet mee aan de Hongerspelen. Hij moet vechten voor zijn leven. ‘Ik zie dat je het gered hebt! Hoe kom je aan dat zwaard?’ Nu maakt Necrodeus eindelijk oogcontact. Ad Venture heeft ook nog steeds een zwaard bij zich. ‘Het was een sponsorgift,’ antwoordt Necrodeus. ‘Ik kreeg het zodat ik Jihawk kon vermoorden.’ ‘Oh?’ brengt Ad Venture verrast uit. ‘Heb jij Jihawk vermoord? Ik heb jou zeker onderschat!’ Necrodeus zet een grijns op. ‘Ben je onder de indruk?’ antwoordt hij erg zelfvoldaan voor zijn doen. ‘Blijkbaar ben ik toch niet zo zwak als jij dacht.’ Ad Venture lacht. ‘Ach, wat doet het er toe. Dan maar een iets moeilijkere tegenstander. Een eerlijk gevecht is veel eerlijker, toch?’ ‘Ik zou jou dankbaar moeten zijn, Ad Venture,’ antwoordt Necrodeus. ‘Omdat jij mij aanzag voor een simpel karweitje besloot je mij jouw bondgenoot te maken. Je hebt drie keer mijn leven gered en daardoor kon ik de finale halen. Maar nu ik eenmaal zo ver ben gekomen ga ik me niet zomaar overgeven. Ik wil ook naar huis. Dus…’ Hij trekt zijn zwaard. ‘Zie mij nu maar eens klein te krijgen!’ Ook Ad Venture gaat nu in vechtmodus. Hij trekt het zwaard dat hij eerder van Bandaka had afgenomen. ‘Veel geluk, professor. Mocht je toevallig van mij winnen, doe het publiek dan de groeten van me, wil je?’ Necrodeus knikt. ‘Beloofd. Jij hebt je immers ook aan je belofte gehouden.’ Terwijl alle rennende dieren om de twee finalisten heen plaatsmaken alsof ze weten wat er gaande is, slaan Ad Venture en Necrodeus de zwaarden tegen elkaar aan. Daarna nemen ze hun posities in en gaan er op los.

Necrodeus is vastberadener dan ooit. Hij had nooit gedacht zo ver te zullen komen, maar nu hem dat wel gelukt is wil hij alles geven om te winnen. Meteen gaat hij in de aanval met een bovenhandse slag. Ad Venture ziet het echter aankomen en pareert de uithaal. Vervolgens probeert Necrodeus een zijwaartse slag uit, maar ook daarmee kan hij Ad Venture niet bereiken. ‘Is dat alles wat je kunt?’ merkt Ad Venture op. Nu is het zijn buurt om aan te vallen. Hij voert een steekaanval uit richting Necrodeus’ borst, maar die weet hij net te ontwijken. In een flits maakt Ad Venture een draai van 360 graden en zwaait zijn zwaard daarbij gevaarlijk in het rond. Necrodeus ziet het niet aankomen en gaat vlug in de dekking, maar de aanval komt zo hard aan dat hij zijn zwaard met een gil laat vallen. Als hij Ad Venture’s grijns ziet weet hij zeker dat hij er geweest is, maar dan gebeurt er iets onverwachts: Ad Venture raapt het gevallen zwaard op en gooit het naar zijn opponent. Necrodeus kijkt verbaasd op. ‘Waarom doe je dit? Je had…’ ‘Kom op, doorzetten,’ bijt Ad Venture hem toe. ‘Een avontuur is niet compleet zonder de nodige uitdaging.’ Necrodeus accepteert zijn tweede kans en gaat weer in een aanvalshouding staan. ‘Dit had je niet moeten doen, Adje.’ Hij gaat in de aanval. Hij probeert dezelfde draaibeweging te maken die hij Ad Venture net had zien doen en wonderbaarlijk genoeg lukt het hem redelijk, maar desalniettemin komt zijn zwaard kletterend tot stilstand tegen de andere. ‘Was je het vergeten? De naam is Ad Venture.’ Vervolgens duwt Ad Venture Necrodeus’ zwaard naar de grond met die van hemzelf en doet een opwaartse slag richting zijn hals. Necrodeus ziet het gebeuren en duikt net op tijd aan de kant. Denkt hij. Het zwaard schampt langs zijn oor en scheurt het kraakbeen open. Bloed stroomt langs zijn hals omlaag. De pijn leidt hem even af van het gevecht en deinst angstig terug. ‘Wat is er, professor? Wordt het een beetje te heet onder je voeten?’ Als Necrodeus dat hoort herwint hij zichzelf. Voor de vierde keer probeert hij Ad Venture aan te vallen. Hij rent vooruit en voert een steekbeweging uit naar Ad Venture’s borst. Maar Ad Venture zag dat al aankomen. Hij ontwijkt Necrodeus’ steekbeweging en klemt zijn zwaard onder zijn arm. Necrodeus probeert zijn zwaard terug te trekken, maar Ad Venture is sterker. Plotseling voert Ad Venture ook een steekaanval uit, waardoor Necrodeus haastig achteruit springt en noodgedwongen zijn zwaard loslaat.

‘Weet je zeker dat je Jihawk hebt gedood?’ vraagt Ad Venture. ‘Op deze manier ga je mij in ieder geval niet verslaan!’ ‘Hij was al gewond toen ik hem de doodsteek gaf, oke!?’ reageert Necrodeus geïrriteerd. ‘Net wat ik dacht.’ Ad Venture gooit het zwaard onder zijn arm weer terug en gooit de sabel die hij eerder nog onder zijn riem had erachteraan. Wederom is Necrodeus verbluft. ‘Geef je me nou een voordeel?’ ‘Graag gedaan,’ antwoordt Ad Venture met zijn vertrouwde grijns. ‘Ik wil jou een eerlijke kans geven, dus die krijg je ook.’ Necrodeus raapt de twee zwaarden op. ‘Ik heb me vergist. Blijkbaar ben je toch niet zo oneerlijk als ik dacht. Het spijt me.’ ‘Geen tijd voor excuusjes, professor. Verdedig je!’ Necrodeus heeft net op tijd door dat Ad Venture met zijn nu nog enige zwaard naar hem toe rent. Vlug heft Necrodeus zijn twee zwaarden in een kruisformatie ter dekking, waardoor Ad Venture’s aanval kletterend wordt onderschept. Daarna duwt Necrodeus Ad Venture van zich af en rent met een nerdachtige schreeuw naar hem toe, met zijn de zwaarden recht voor zich uit. Ad Venture ontwijkt deze aanval echter opnieuw, waardoor Necrodeus compleet mist en door het gewicht van zijn zwaarden bijna in de nog steeds voortdurende stroom van dieren om de twee finalisten heen valt. Ad Venture schiet in de lach. ‘Ik doe mijn best om dit gevecht zo eerlijk mogelijk te maken, maar als jij zo blijft klungelen heeft dat niet veel zin.’ ‘Ad Venture, ik heb gewoon niet zoveel vechtlust, dus hou alsjeblieft op met die opmerkingen.’ ‘Begrijp me niet verkeerd,’ zegt Ad Venture. ‘Ik maak die opmerkingen om jou alert te houden. Je zou me dankbaar moeten zijn!’ Necrodeus voelt zich ellendig. Blijkbaar helpt Ad Venture hem al de hele tijd op subtiele wijze, maar zelfs dat helpt niet. Zou hij eigenlijk wel een waardige winnaar zijn?

‘Focus, professor!’ Ad Venture haalt weet uit met zijn zwaard, wat Necrodeus in de verdediging dwingt. Hij ontwijkt de aanval, waardoor Ad Venture’s aanval doorschiet en per ongelijk een zojuist voorbijkomende zebra raakt. De zebra stoot een pijnlijke kreet uit en valt kort daarna op de grond. Necrodeus staat perplex. ‘Oeps! Sorry!’ zegt Ad Venture sarcastisch. Necrodeus’ aderen vullen zich met woede. Zo had hij zich ook gevoelt toen Raceneus en Tosti in hun terreinwagen een stokstaartje aanreden. Erg assertief is hij niet, maar dierenmishandeling tolereert hij van niemand. Met een schreeuw komt hij overeind en gaat met zijn twee zwaarden in de aanval. Deze keer veel krachtiger dan eerst. Ad Venture pareert Necrodeus’ eerste slag, maar de volgende kan hij niet meer ontwijken. Deze maakt een oppervlakkige snee in zijn zij. Hij voelt de pijn, maar dat betekent wel dat Necrodeus nu niet langer een makkelijke tegenstander is. ‘Goed zo, professor! Zo gaat hij lekker!’ Necrodeus zwaait zijn zwaarden ongeremd in zijn richting. Erg gericht zijn de slagen niet, maar Necrodeus haalt zo snel uit dat Ad Venture toch moeite begint te krijgen. Misschien was dit toch iets te veel van het goede.

De roekeloosheid van zijn opponent geeft Ad Venture wat meer gelegenheid om aan te vallen. Als Necrodeus nog een keer een steekbeweging naar Ad Venture doet met zijn sabel snijdt de laatstgenoemde zijn zwaard in zijn arm, waardoor Necrodeus door de plotselinge pijn in zijn arm zijn sabel laat vallen. Even doet hij weer een paar stappen achteruit, maar daarna zet hij zich schrap voor nog een aanval. Ad Venture doet hetzelfde. Net op het moment dat de twee vechters met hun zwaarden op elkaar afrennen en er een epische clash lijkt te gaan plaatsvinden rent er ineens een buffel tussen ze door. De hoorns van de buffel blijven in de zwaarden haken, waardoor zowel Ad Venture als Necrodeus hun zwaarden verliezen en omver getrokken worden. Bij zijn val dreigt Necrodeus even onder de hoeven van de buffel vertrapt te worden, maar gelukkig overleeft hij het. Hij komt overeind en gaat Ad Venture, die naar de eerder gevallen sabel toe kruipt, met zijn blote vuisten te lijf. Ad Venture heeft Necrodeus net niet op tijd in de gaten, waardoor hij een paar klappen op zijn hoofd te verduren krijgt. Vervolgens raken ze verwikkeld in een hevige worsteling. Ze rollen vechtend tussen de dieren door, maar uiteindelijk weet Ad Venture Necrodeus te bedwingen. Voordat hij iets kan doen geeft Necrodeus hem echter een stomp in zijn maag waardoor Ad Venture zijn controle weer verliest, maar kan nog net ontsnappen voordat Necrodeus hem omver rolt. Dan gebeurt er ineens iets wat hij niet voorziet: Necrodeus neemt de sabel weer in zijn handen. In een reflex geeft hij Necrodeus een trap tegen zijn borst, waarmee hij gelukkig een beetje afstand kan creëren. Met al zijn wilskracht gooit Necrodeus de sabel naar Ad Venture toe, maar hij ontwijkt deze worp. De sabel vliegt verder en landt in de hals van een voorbijkomende gnoe. Necrodeus versteent van schrik als hij ziet wat hij heeft aangericht. In zijn felheid heeft hij per ongeluk een gnoe verwond. En niet zomaar een gnoe, maar zo te zien een moeder met jongen. De jonge gnoes staan paniekerig om hun gevallen ouder heen. Necrodeus krijgt tranen in zijn ogen en laat zijn gezicht in zijn handen zakken. Wat heeft hij gedaan? Daarnet werd hij boos op Adje omdat hij een zebra verwondde, maar nu doet hij precies hetzelfde. Snikkend kijkt hij toe hoe de bewegingen van de moedergnoe afnemen. Door zijn verdriet heeft hij niet in de gaten dat Ad Venture de sabel weet terughaalt en naar hem toekomt. Pas op het laatste moment let Necrodeus weer op, maar te laat: Ad Venture steekt de sabel in zijn buik.

Op het moment dat de definitieve slag wordt toegediend begint de continue stroom van dieren plots af te nemen. Langzamerhand komen er steeds minder dieren voorbij als Necrodeus op zijn knieën zakt en Ad Venture grijnzend voor hem komt staan. ‘Ik moet toegeven professor, dat was me toch een behoorlijk gevecht. Maar blijf je niet voor eeuwig helpen. Als je zo loopt te suffen als daarnet pak ik gewoon mijn kans.’ Necrodeus kijkt Ad Venture verslagen aan. ‘Natuurlijk… dat is wat ieder mens zou doen… toch?’ Hij hoest een beetje bloed op. ‘Ik liet me meeslepen door mijn emoties… dat is alles…’ ‘Hoe dan ook, ik moet jou feliciteren,’ zegt Ad Venture. ‘Deze Hongerspelen waren zonder twijfel mijn beste avontuur ooit. En jij hebt daaraan bijgedragen. Het koste je wat moeite, maar wat mij betreft heb jij jezelf uiteindelijk toch bewezen als een waardige tribuut. Petje af, Necrodeus!’ Een subtiele lach verschijnt op Necrodeus’ gezicht. ‘Goh… ik wist niet dat je mij nog… kon aanspreken met die naam.’ Ad Venture kijkt naar de rivier, die inmiddels rood gekleurd is van het bloed van de dieren die door krokodillen te grazen zijn genomen. ‘Ach,’ zegt hij. ‘Een afscheid vereist altijd een iets formelere aanspreektitel. Alhoewel ik wel denk dat je een goede professor zou zijn geweest.’ ‘Wie weet…’ stamelt Necrodeus, bijna niet in staat om te praten vanwege de pijn in zijn buik. ‘Dus… ga je het nog afmaken?’ ‘Dat zeker, maar wel op een manier die bij jou past.’ Ad Venture pakt Necrodeus bij zijn arm en sleept hem naar de rivier toe. ‘Als liefhebber van de natuur sta ik jou toe om door jouw grootste passie gedood te worden.’ Necrodeus begrijpt wat Ad Venture wil gaan doen. Hij ziet de krokodillen al dichterbij komen. Eigenlijk ziet hij dat helemaal niet zitten, maar Ad Venture is nu eenmaal een beetje raar. ‘Beloof me dat… je mijn familie… de groeten van mij zal doen.’ Ad Venture knikt instemmend. ‘Beloofd.’ Daarna gooit hij Necrodeus in het water. In kwestie van seconden wordt hij vastgegrepen door een krokodil. De krokodil schut Necrodeus hevig heen en weer, waardoor zijn hoofd eraf vliegt. Er klinkt een kanonschot. Necrodeus is dood.

De stem van Cladius Templesmith vult de arena: ‘Beste tributen. De vierde editie van de jaarlijkse Hongerspelen is ten einde. Na een spannende competitie heeft Adje uit District 9 uiteindelijk gewonnen. Gefeliciteerd!’ Ad Venture kan het haast niet geloven. Toen hij Necrodeus de genadeklap gaf wist hij eigenlijk al dat hij had gewonnen, maar nu is het definitief. Vol van vreugde neemt hij een glorieuze houding aan. Hij heeft zijn doel bereikt. Het is hem gelukt om een hulde te brengen aan zijn oude vriend die twee jaar geleden in de Hongerspelen om het leven kwam, maar de belangrijkste zaak is dat hij nu eindelijk de erkenning zal krijgen waar hij al zijn hele leven naar verlangt. Hij zal voor altijd herinnert worden als Ad Venture, de gekke avonturier. Hij heeft de perfecte karikatuur voor zichzelf gecreëerd en die zal hij voor zo lang als het kan aanhouden. Als hij weer afstand neemt van de rivier om de arena nog een laatste keer te bekijken komt de hovercraft aangevlogen. Deze landt vlak naast hem en een paar mannen stappen uit. ‘Gefelicteerd, Adje. Jij bent de winnaar van de Hongerspelen. Je hebt je verblijf in het Kapitool meer dan verdient.’ ‘De naam is Ad Venture.’ werpt hij zijn aanspreker tegen. Met zijn hoofd in de wolken stapt hij de hovercraft in. Hij verheugt zich nu al op de Victory Tour die hij over een paar maanden zal gaan maken. Dat wordt ongetwijfeld een interessant uitstapje. Terwijl de hovercraft opstijgt richt hij zich op zijn Kapitool-personeel. ‘Ik hoop dat jullie klaar zijn voor nog meer Ad Venture, want mijn verhaal des levens is nog maar net begonnen!’

THE END


_________________
The ones who hate you the most, are the ones who know you the best. And Para was here.
Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 3 van 3]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum