Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 12

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 4 van 4]

46 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 15 aug 2014, 13:43

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Ulysses rende voor zijn leven. De mutilant zat hem op zijn hielen, en het zou slechts een kwestie van tijd zijn voor hij werd ingehaald. Ulysses zag de bergen voor hem oprijzen, en besloot te gaan klimmen. Hij wist niet zeker of de Mutilant ook kon klimmen, maar dit was zijn enige kans. Al snel bleek het een slimme zet te zijn: terwijl Ulysses steeds hoger klom, bleef de Mutilant beneden staan, grommend, af en toe springend, maar hij klom niet omhoog. Even was Ulysses opgelucht: hij had het gered. Toen zag hij Tosti aan komen. De mutilant, die was geprogrammeerd om Ulysses te doden, deed in eerste instantie niets, waardoor Tosti rustig de tijd had om zijn zwaard te trekken. Maar net op het moment dat Tosti klaar was om de genadeslag te maken, draaide de mutilant zicht om, en haalde met een van zijn gigantische klauwen uit naar Tosti. Tosti’s zwaard vloog door de lucht en belande een eindje verder, terwijl Tosti zelf hulpeloos op de grond lag. Tosti zag de tanden van de mutilant steeds dichterbij komen. Dit was het dan, dacht hij. Hier zou hij sterven. Tosti wilde eerst zijn ogen dicht doen, maar bedacht zich. Nee, als hij zou sterven, als deze mutilant hem aan zijn einde zou brengen, zou hij de dood met opgeheven hoofd tegemoet gaan. En dus bleef Tosti recht in de bek van het beest kijken, de bek waar hij ieder moment in kon verdwijnen. En toen… Toen viel ineens het hoofd van de mutilant van zijn romp, en belande bovenop Tosti. Tosti duwde de kop van zich af. “Bedankt Ulysses!” riep hij opgelucht. Maar het was niet Ulysses geweest die hem van deze vreselijke dood gered had. Daar, nog geen meter van Tosti vandaan, stond een figuur in een rode outfit. Een ‘Rode kater’, zoals Para het zou noemen. Tosti kon zijn ogen niet geloven. Hij was gered door Flappie, die breed grijnzend naar Tosti keek, een bloederige bijl in zijn handen.

Ondertussen ging het bij Chris en Para evenmin soepel. De mutilant had Para in een hoek gedreven, en Para stond met een brede grijns, zijn mes vooruit gestoken, naar het naderende wezen te kijken. “Kom dan, poesje poesje!” riep hij. Het lachen verging Para echter toen de mutilant ineens sprong en bovenop hem belandde. “Braaf poesje, braaaf poesje!” gilde para hysterisch, terwijl het angstzweet over zijn voorhoofd gleed. Chris begon als een gek pijlen af te vuren, die de mutilant op iedere mogelijke plek raakte. Hij wist op deze manier het wezen te vertragen en zo tijd te rekken voor Para, maar dodelijk waren de schoten niet. Plots kreeg Chris een idee. In navolging van Ulysses stak hij een van zijn pijlen in brand, en schoot hem af op de mutilant. De vacht van de mutilant vloog direct in de fik, wat Para de mogelijkheid gaf zijn mes door de bek te steken en hem zo in 1 klap te doden. Snel duwde Chris het brandende gevaarte van zijn vriend af, waardoor die de mogelijkheid had om te ontsnappen. Van een afstandje keken ze toe hoe de mutilant tot as verging. “Dat was spannend” zei Para nonchalant, terwijl hij wat mutilanten kwijl van zijn gezicht veegde. Chris moest lachen. “Goed, laten wenu Tosti en Ulysses maar eens een handje helpen. Chris wilde al gaan lopen, maar Para hield hem tegen. “Kunnen we eerst nog even spreken over Tosti’s rol in ons vrolijke viertal” Chris zuchtte even, en zei toen: “Luister Para. Ik vertrouw osti. We hebben van het begin van deze Hongerspelen samengewerkt. Jij vertrouwde hem toch ook? Waarom is dat ineens veranderd?” Para glimlachte. “Chris, jij hebt net als ik naar de eerdere Hongerspelen gekeken. Heb je dan echt niet geleerd dat een verbond tussen tributen uit twee verschillende teams nog nooit goed is afgelopen? Denk aan de derde Hongerspelen, toen die twee broers elkaar afmaakte. Of het jaar daarop, toen de leider van team Rood zich aansloot bij team Groen, om ze vervolgens zodra ze hem verdachten van overlopen probeerde te vermoorden. En wat dacht je van die rare Hitomi die bij de laatste teamspelen op aandringen van haar team was geïnfiltreerd in het team van die kannibaal, in een poging ze te vergiftigen?” Chris knikte even, maar zei toen: “Goed, het is vaak fout afgelopen. Maar dat was anders. Ik en Tosti hebben in d eerste nacht al een verbond gesloten. We hebben samen een nieuw team gesticht. Als Tosti echt van plan was om mij te verraden, zou hij toch nooit hebben toegestaan dat Pokéfan gedood werd? Zeker niet toen Sushi en Lucoshi al de pijp uit waren gegaan!” Para haalde zijn schouders op. “Je moet het zelf weten natuurlijk. Maar zelfs als Tosti daadwerkelijk van plan is om met jou te winnen, betekend dat nog niet dat het Kapitool er ook zo over denkt. Het is al eerder gebeurd dat in de finale twee tributen die elkaar weigerden te doden het moesten opnemen tegen mutilanten, en het zou toch balen zijn als jij op die manier zou moeten verliezen.” Na die woorden liepen Para en Chris richting het berggebied. Onderweg werd er niet meer gesproken, maar Chris dacht wel na. Had Para gelijk? Moest hij zijn verbond met Tosti verbreken als hij wilde winnen?

Tosti was nog steeds stom verbaasd. “Flappie? Wat doe jij hier? Waarom-” Flappie grijnsde. “Waarom redde ik de leider van mijn team? Dat lijkt me logisch toch? Dat is wat teamgenoten doen!” Tosti begreep er niets meer van. Bedoelde Flappie nu werkelijk dat hij zichzelf nog steeds als onderdeel van team Rood zag, na alles wat hij had gedaan? Ondertussen was Ulysses naar beneden gekomen. ‘Wat heeft dit te betekenen?” Flappie’s grijns werd nog breder. “Kijk eens aan, mijn oude vriend Ulysses! Ik zie dat je plan gelukt is Tosti! Ik had er in eerste instantie geen vertrouwen in, maar je hebt het toch mooi voor elkaar gekregen!” Ulysses fronste. “Waar heeft hij het over?” Tosti kon geen woord uitbrengen. Hij begreep niet wat er in godnaam aan de hand was. Flappie wende zich tot Ulysses. “Ik heb het je al eerder gezegd, maar jij bent veel te goedgelovig, Ulysses. Het plan was heel simpel. Ik zou doen alsof ik me had afgezonderd van de rest van het team om zo team Blauw te verzwakken en waar mogelijk te doden, en ondertussen zou Tosti samen met Sushi en Lucoshi infiltreren in team Geel. Tosti wist Chris zelfs zover te krijgen dat we zonder enige moeite korte metten konden maken met een aantal van jullie zwakkere spelers. Zodra ik Tosti had ingelicht over mijn kleine avontuurtje met jou en Fisico, liet Tosti Fisico elimineren, in de hoop dat jij stom genoeg zou zijn om je weer aan te sluiten bij je oude teamgenoten. En wonder boven wonder was je inderdaad zo stom!” Tosti stond nog steeds met zijn mond vol tanden. Hij kon niets uitbrengen. Het was natuurlijk niet waar wat Flappie zei, maar het klonk zo geloofwaardig… En blijkbaar dacht Ulysses er hetzelfde over. “Jij vuile verrader!” Ulysses vloog tosti naar zijn keel. Flappie grijnsde. “Ik neem aan dat jij deze mislukkeling wel in je eentje aan kan, toch Tosti? Dan zal ik ondertussen de anderen opsporen.” En zo verdween Flappie weer uit het gezichtsveld. En eindelijk durfde tosti iets uit te brengen. “Het- Het is niet waar Ulysses!” Het was moeilijk voor Tosti om te praten terwijl Ulysses zijn keel dichtkneep. “Geloof Flappie niet!” Even verslapte Ulysses’ greep op Tosti’s keel, wat Tosti de kans gaf hem van zich af te duwen en naar zijn zwaard te rennen. Op datzelfde moment kwamen para en Chris aangelopen, die naar het bizarre tafereel keken. “Wat is hier aan de hand?” vroeg Chris fronsend. “Het is Tosti!” riep Ulysses hijgend. “Hij heeft al die tijd samengewerkt met Flappie! Het hele verbond is een complot om ons uit te schakelen!” Chris pakte direct zijn boog en richtte een pijl op Tosti, die zijn zwaard inmiddels gepakt had. “Doe het niet Chris!” riep Tosti nog. “Denk aan alles wat we samen hebben meegemaakt! Je vertrouwd me toch wel?” Even twijfelde Chris. Wat moest hij doen? Moest hij Ulysses geloven, of Tosti? Op dat moment legde Para een hand op Chris’ schouder, en fluisterde “Doe het!” En Chris deed het. De pijl vloog van zijn boog af en belandde recht in Tosti’s hart. Een kanonschot klonk. Tosti was dood.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

47 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 17 aug 2014, 12:06

Tosti


Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Zo Uly, dit heeft wel wat uitleg nodig, denk ik!” zei Para met een grijns. Ulysses keek naar de grond. Waarom moest hij altijd in zulke situaties terechtkomen? Hij wist wat uit te brengen. “Tosti was een verrader! Ik ben erachter gekomen!” Para nam er geen genoegen mee.
“Ja, dat zagen we ook al! Kunnen we dat verklaren met je geweldige mensenkennis?” Ulysses werd rood. “Nee, dat dacht ik al! Dan moet er iets anders gebeurd zijn; Tosti die jou met een zwaard probeerde te overmeesteren, maar gelukkig kon jij met je superkrachten hem neer krijgen? Hmm. Of is het weer Flappie, die wonder boven wonder overal opduikt!” Para had er duidelijk plezier in. Ulysses niet. Hij begon met zijn uitleg.
“Nou, wij waren dus samen die mutilant aan het afmaken,  toen Tosti opeens op de grond viel en die mutilant dus hem probeerde te vermoorden. Ik probeerde hem nog met mijn blote handen neer te krijgen maar hij was te sterk. En, euh, toen kwam Flappie dus –“
Para onderbrak hem met een schaterlach, waarvan zijn teamgenoten schrokken. “Oh Uly, hoe verzin je het! Ga door, alsjeblieft!”
Geïrriteerd nam Ulysses weer het woord. “Echt waar hoor! Hier in de nek van de mutilant zie je nog duidelijk de bijlslag! Maar goed, Flappie maakte de mutilant af. Niet voor mij, maar om Tosti in veiligheid te krijgen. Het was een groot verraad! Team Rood bestond nog, en wilde mij gebruiken om de rest neer te krijgen! Ze hebben Fisico ervoor vermoord, Flappie ging team Blauw verzwakken, Tosti ons team, en uiteindelijk zouden zij overblijven. Flappie gaf Tosti toen de opdracht mij te vermoorden. Ze hadden me onderschat, ik kon Tosti makkelijk aan! En toen kwamen jullie dus..”
Para lachte nog steeds. “Geweldige verhalen heb jij toch, Uly! Sowieso ben jij een humorist in hart en nieren; je rol in deze spelen is echt geweldig!” Para viel bijna op de grond van het lachen.
Chris vond het aanmerkelijk minder grappig. Door de woorden van Para realiseerde hij zich hoeveel doden Ulysses op zijn geweten had. Mensen die door zijn toedoen waren gestorven; UNF, Raceneus, Lucoshi, T.G, en nu ook Tosti. Mensen bij wie hij in het team zat. T.G’s woorden leken nu van mindere waarde; het was telkens Ulysses door wie hun teamgenoten stierven. Altijd met zo’n slap smoesje. Ik gleed uit! Ik zag het niet! Het was Flappie! Bah. Para mocht geloven wat hij wilde, maar Chris wist zeker dat Ulysses het hele verhaal verzonnen had. En nog slecht ook. De woorden van Para onderbraken zijn gedachten.
“Nou ja, het was Tosti maar. Hij bleef van Team Rood hè, dus dan moet je dood! En Flappie krijgen we ook nog wel hoor. Ik verheug me erop! Nu zijn we weer gezellig één Team Geel. Laten we wat oude bekenden opzoeken!” Para stond op en hielp ook Ulysses overeind. Vrolijk begon hij het kamp op te ruimen en naar het zuiden, naar de Hoorn te lopen. Chris en Ulysses bleven wat meer achter. Ulysses was verbaasd dat het zo makkelijk was gegaan. Para was best een aardige teamgenoot zo. Alleen Chris, tja, hoefde eigenlijk niet in zijn team. De woorden die hij daarna van hem in zijn oor gesist kreeg bevestigde dat. “Denk maar niet dat ik dit vergeet, en de vorige vier keer…” Snel begon Ulysses wat meer bij Para te lopen. Die mocht hij tenminste.


“Is dit waar, WM? Of heb je dit zonet verzonnen vanwege Noémie?” Jolien twijfelde of ze WM hierin kon vertrouwen. Aan de andere kant waren ze nog wel teamleden; in dit stadium vrij belangrijk.
“Ik zweer het, Tuffie is een moordenaar, een psychopaat! Hij heeft Flappie voor de moorden op laten draaien, maar hij deed ze zelf! Maar hij heeft een zwakte, en dat ben jij…” WM haastte zich om Jolien te overtuigen, Jolien kon zijn woordentempo nauwelijks bijhouden.
“Rustig, WM, ik geloof je al. Ik ben sowieso je sowieso nog iets verschuldigd, dus vooruit. Dus jij denkt dat Tuffie iets voor mij voelt? Dat hij je daarom bedreigd, en als concurrent ziet?”
“Ja! Hij heeft mij bedreigd om mijn eigen teamgenoten te vermoorden, alleen zodat jij veilig bent! Hij wil de Hongerspelen samen met jou verlaten, zodat hij aanzien heeft, iemand naast zich, en vooral beroemdheid en rijkdom. Hij doet het niet voor het team, hij doet het voor zichzelf!”
Jolien was niet erg verrast door zijn woorden. Uit WM’s houding zag ze wel dat hij waarschijnlijk gelijk had, maar hij wilde wel erg graag Tuffie zwartmaken.
“Zijn we dat niet uiteindelijk allemaal? We willen allemaal uit deze afgrijselijke arena en weer naar huis, voor altijd rijk en veilig. Maar ik zie het gevaar in van Tuffies, tja, krankzinnigheid?”
WM zuchtte opgelucht. Ze geloofde hem! Tuffie was verleden tijd! “Dus we gaan nu met zijn tweeën verder?”
“Wij, alleen? Nee, Tuffie is een te sterke teamgenoot om achter te laten. Hij zou mij toch achtervolgen en jou doden, als je gelijk hebt.”
“We gaan… met hem samenwerken?” WM was duidelijk niet blij met dat idee.
“Zoiets. Ik ga hem gebruiken zoals hij anderen gebruikt. We manipuleren hem, laten hem anderen afslachten zodat hij er uiteindelijk zelf ook aangaat. Als het goed is, zal hij daardoor geen tijd hebben om jou te doden. Anders zul je jezelf maar moeten beschermen. Je hebt tenslotte een zwaard.” Met een glimlachje sloot ze haar plan af. WM volgde haar verbijsterd. Hij had geen keus.

Zwijgend liepen ze verder en verder, door enorme sneeuwhopen, totdat de sneeuw minder werd, en tenslotte ophield te vallen. Ook om hen heen was de sneeuw bijna weg. Ze kwamen in een wat rotsiger gebied, minder sneeuw, maar een moeilijker terrein. Ver rechts van hen lag een meer, niet ver voor hen lag het moeras, en duidelijk links in hun zicht was de Hoorn te zien, blinkend in het zonlicht. Maar daar keken ze niet naar. Het tafereel voor hen was veel te afgrijselijk om te negeren.


Niet ver daarvandaan, verscholen achter een hoge rots, grijnsde Para. Was dat lijk bij de Hoorn toch nog van pas gekomen. “Wapens gereed, team?” fluisterde hij naar achter. 2 knikken volgden. “Dit is het perfecte moment. Aanvallen!”

Profiel bekijken http://google.nl

48 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 18 aug 2014, 19:13

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Net op het moment dat de drie de aanval wilden inzetten, fluisterde Chris ineens: “Stop!” Verbaasd keken Para en Ulysses om. “Wat is er aan de hand?” vroeg Ulysses, duidelijk teleurgesteld dat hij deze kans om zichzelf voor eens en voor altijd te ontwijken moest uitstellen. Chris wees. “Daar komt nog iemand aan!” Para en Ulysses keken in de richting die Chris aanwees en zagen inderdaad een derde tribuut aan komen lopen. Para grijnsde. “Dit kan interessant worden”

“Wie is dat?” Jolien keek vol afschuw naar het lichaam dat voor hen lag. “Geen idee” zei WM, die dichterbij kwam. Het verrotte lijk lag met het gezicht naar beneden. “Maar zo te zien ligt het hier al een tijdje.” Jolien begreep er niets van. “Waarom is hij dan nog niet opgehaald door de Hovercraft? Alle andere doden zijn wel uit de Arena gehaald.” “Geen idee” herhaalde WM. “Misschien dat team Geel te dichtbij was. Misschien dat de hovercraft geen tijd had om dichterbij te komen.” Maar Jolien zag nog steeds een gat in het verhaal. “Maar kijk dan hoe verrot het lichaam is! Die is al minstens een paar dagen dood!” Voordat WM antwoord kon geven op deze vraag, klonk er plotseling een bekende stem. “Ah, hier zijn jullie! Ik was al tijden naar jullie op zoek!” Vliegensvlug draaide WM en Jolien zich om. Daar kwam Tuffie aangelopen. WM moest zich inhouden om hem niet direct te doorboren met zijn zwaard, maar Jolien bleef angstaanjagend kalm. “Tuffie! Waar was je?” Tuffie zuchtte. “Ik was op zoek naar jullie natuurlijk! Jullie waren achter Ulysses aangerend en ik bleef wachten bij ons kamp, maar jullie kwamen maar niet terug!” Toen merkte Tuffie het lichaam op. “Wie is dat? Hebben jullie Chris of Tosti te pakken gekregen?” Jolien schudde haar hoofd. “Dit lichaam lag hier al een tijdje. Het ziet er naar uit dat hij al een tijdje dood is.” Tuffie kwam geïnteresseerd dichterbij. “Zou het een van de eerder gestorven tributen zijn? Je weet wel, Sushi of Raceneus ofzo?” “Zou kunnen” zei WM, die zijn best deed om Tuffie niet aan te kijken. “Nou, waar wachten we nog op” Tuffie liep naar het lijk toe. “Laten we kijken wie het is!” Tuffie draaide het lijk om en staarde naar het gezicht. Een enorme schok trok door zijn lichaam. “Wat… Hoe… Hoe…” WM keek hem verbaasd aan. “Waarom stotter je zo?” WM keek ook naar het lichaam, maar herkende de tribuut niet. Vast een van de tributen van team Geel of Rood, die hij nog nooit ontmoet had. Ook Jolien scheen niet te begrijpen waarom Tuffie zo reageerde. “Wat is er, Tuffie?” vroeg ze. Tuffie begon inmiddels wit weg te trekken. Hij kon zijn ogen niet van het lichaam afhouden. “Hoe kan dit… Waarom…” Plots richtte hij zijn blik naar boven, alsof hij schreeuwde tegen het Kapitool: “Wat is dit voor zieke grap!?”

Ondertussen zat Ulysses ongeduldig te wachten. “Kunnen we ze nu niet aanvallen? Dit is het perfecte moment, ze zijn totaal afgeleid!” Maar Para en Chris leken niet op hem te letten. Beiden keken ze geïntrigeerd naar de reactie van Tuffie. Chris keek verbaasd, en Para leek haast geamuseerd terwijl Tuffie al zijn controle leek te verliezen. “Dit is geweldig!” fluisterde Para tegen Chris. Chris knikte. “Maar weet je wat nog beter is?” Chris keek naar Para, die breed grijnzend naar een plek ten westen van de drie tributen van team Blauw wees. Chris grijnsde ook, maar Ulysses leek er nog steeds niets van te begrijpen. “Waarom vallen we niet aan?” Chris zuchtte en begon Ulysses uit te leggen wat er aan de hand was. Langzaam verscheen er een geschokte uitdrukking op Ulysses’ gezicht.

Jolien en WM stonden vol verbijstering toe te kijken hoe Tuffie langzaam doordraaide. “Als het nog niet duidelijk was dat WM gelijk had, is het dat nu wel” dacht Jolien. Ze kon niet begrijpen hoe ze die jongen ooit had kunnen vertrouwen. Hoe ze van het begin af aan met hem had samengewerkt. Hij had Adje gedood, en Necrodeus. Hij had alle ‘concurrentie’ uitgeschakeld, en zich ondertussen voorgedaan als een van de aardigste, sociaalste mensen van de Arena. En moet je hem nu eens zien! Tuffie liep te ijsberen, en mompelde dingen die Jolien nauwelijks kon verstaan. Een enkele keer ving ze iets op: “Ze weten er van!” Jolien vroeg zich af of Tuffie misschien haar bedoelde. Misschien wist hij dat WM aan haar verteld had hoe hij werkelijk was! Maar wat had dat in godsnaam met de dode tribuut te maken?

“Kijk eens wie we hier hebben!” WM en Jolien keken allebei tegelijk op toen ze opnieuw een vertrouwde stem hoorde. Met een brede grijns en sierlijke passen kwam Flappie aangelopen. Hij keek naar de ijsberende Tuffie. “Wat ben je aan het doen? Probeer je een kuil voor de regen te maken? Waarom zo gestrest, haakneus?” Bij het horen van die naam sprong Tuffie op. “Jij! Jij was het, of niet soms? Wat is dit? Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?” Flappie leek, mogelijk voor het eerst deze Hongerspelen, met zijn mond vol tanden te staan. “Tuffie, zoals altijd heb ik geen idee waar je het over hebt.” Tuffie geloofde hem niet. “Waar ik het over heb? Dáár heb ik het over!” Tuffie wees naar het lichaam, dat Flappie daarvoor nog niet had opgemerkt. Flappie was verbaasd. Zou dat het lichaam van Ulysses zijn, of van Tosti? Zeker, als een van beide dood was was het Flappie’s schuld, maar waarom trok Tuffie zich dat zo aan? “Wie is dat?” vroeg Flappie. Tuffie snoof minachtend. “Hou je niet van de domme!” Flappie liep rustig in de richting van het lichaam. Het zag er verrot uit. Als het Ulysses of Tosti was, zou het nooit in zo’n verre staat van ontbinding zijn. Op het moment dat Flappie recht boven het lichaam stond, zag hij het gezicht pas. Een schok ging door zijn hele lijf. Hij keek recht in de levenloze ogen van NickMarioUrbanus.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

49 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 20 aug 2014, 14:30

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Voor het eerst sinds de Hongerspelen zijn begonnen is Flappie oprecht geschokt. Vol ongeloof staart hij in de ogen van NickMariourbanus, die inmiddels voor de helft in hun kassen weggezonken zijn. Het blonde haar, het bolle gezicht... er is geen twijfel mogelijk. In zijn keel is nog steeds de pijlwond zichtbaar waarmee Hitomi hem drie jaar geleden om het leven had gebracht. Bij dit aanzicht balt Flappie zijn handen tot vuisten. NickMariourbanus, de enige vriend die hij ooit heeft gehad, misschien wel de enige persoon die hij ooit aardigheid heeft getoond, iemand die hij aanvankelijk nooit kwijt had willen raken, totdat hij het wapen waarmee Tuffie op hun school een bloedbad aanrichtte bij hem had ondergebracht, om even later de peacekeepers te waarschuwen en hem daarmee in de gevangenis deed belanden. Zijn enige vriend, die nooit een vriend was geweest. De verrader. Nu Flappie aan zijn tijden met Nick terugdenkt voelt hij zich even verdrietig om het feit dat Nick hem had verraden, maar dat slaat al gauw om in wraakzucht. Hij en Tuffie zijn de oorzaak dat hij de rest van zijn leven in de gevangenis moet slijten. Het doet hem eraan herinneren dat hij nog een appeltje te schillen heeft met Tuffie.

WM, die inmiddels ook het lichaam van NickMariourbanus herkent, is met stomheid geslagen. Het kan geen toeval zijn dat Nick's lichaam hier zomaar ligt. Het Kapitool moet deze reaping wel gefikst hebben. Het zou te perfect zijn om al deze tributen tegen elkaar te laten strijden in de Hongerspelen. Ook Jolien is onder de indruk. 'Dit meen je niet...' stamelt ze. Flappie's ogen dwalen bij die uitspraak langzaam maar zeker af naar Jolien. Hij moet haar vermoorden. Zo kan hij Tuffie meer leed toebrengen dan op welke andere manier dan ook. Zo zal hij eindelijk zijn wraak krijgen voor de uitzichtloze put waarin Tuffie hem in heeft geholpen. Tuffie is erbij, dus het zou de perfecte gelegenheid zijn.

Ondertussen kijken Para, Chris en Ulysess van achter een rots toe naar het toneel dat zich voor hen afspeelt. 'Grappig he, die geschokte reacties!' fluistert Para enthousiast. 'Hoe lang wist jij dit al?' vraagt Chris stomverbaasd. Para wil in de lach schieten, en Chris moet een hand voor zijn mond slaan om te voorkomen dat hij hun positie niet verraadt. 'Al de hele tijd!' fluistert Para overdreven zachtjes. 'Ik had het lichaam al zien liggen bij ons eerste bezoek aan de Hoorn, en ik herkende het direct. Maar ik heb besloten het niet te vertellen omdat ik iedereens reacties wilde zien!' Chris fronst zijn wenkbrauwen en opnieuw moet hij Para een hand voor de mond slaan om niet in lachen uit te barsten. 'Nou ja, dat weten we dan ook weer. Voor ons maakt het niet zoveel uit. Gaan we nu aanvallen?' Para kijkt hem verbouwereerd aan. 'Waarom? Ik vind het veel te leuk om hiernaar te kijken!' 'Ik heb wel genoeg gezien,' zegt Ulysess ongeduldig. 'Mij kan dat hele verhaal niets schelen. Ik wil iets doen!' 'Ik had niet verwacht het te zullen zeggen, maar ik ben het met hem eens,' vult Chris aan. 'Ze zijn nu afgeleid, dus we kunnen zo een verrassingsaanval doen. Ik ga proberen Flappie neer te halen.' 'Oke dan...' antwoordt Para op een bijna beteuterde toon. Chris spant zijn boog aan en richt een pijl op Flappie. 'Mooi, dan ga ik op Tuffie af!' roept Ulysess. Hij pakt het zwaard van Tosti dat hij na zijn dood had meegenomen en stormt op de groep af. 'Nee!' roept Chris. Maar het is te laat. Hun positie is bekend.

Tuffie is nog volop aan het peinzen als hij Ulysess ineens vanuit zijn ooghoek op hem af ziet rennen. Nog net op tijd weet hij zijn slag te ontwijken. WM en Jolien kijken verschrikt op, en zien hoe Ulysess met Tuffie in gevecht gaat. WM trekt zijn eigen zwaard en wil zelf naar Ulysess uithalen, maar zijn slag wordt plotseling geblokkeerd door een ander lid van team Geel. 'Is een een-op-een gevecht niet wat eerlijker?' zegt Para, terwijl hij WM grijnzend aankijkt. Ook Chris is inmiddels achter de rots vandaan gekomen en probeert nogmaals Flappie neer te halen. Flappie ziet hoe de pijl op hem gericht wordt en zet zich schrap om deze te ontwijken, maar dat blijkt niet nodig als Jolien Chris in zijn schouder raakt met een pijltje. Zodoende gaat hij met Jolien in gevecht.

De laatste strijd tussen de twee resterende teams lijkt uitgebroken. Tuffie ontwijkt soepel alle zwaardslagen van Ulysess, Para weet alle zwaardslagen van WM af te weren en Chris en Jolien vuren pijlen op elkaar af. Op een gegeven moment, als de pijlen van Chris op zijn, probeert hij Jolien fysiek aan te vallen. Zijn ervaring in vechtkunsten help hem in deze situatie, maar ook Jolien blijkt een niet te onderschatten tegenstander. Behendig pareren ze elkaars aanvallen. Flappie kijkt even in het rond en grijnst. Niemand heeft zijn aandacht op hem gericht. Nu kan hij eindelijk uitvoeren waar hij zich speciaal voor heeft opgegeven deze Spelen. Jolien heeft hem niet in de gaten. Hij trekt de bijl die hij van Tuffie heeft gestolen en probeert vanuit een onopvallende hoek dichterbij te komen.

Op een gegeven moment beukt Ulysess Tuffie op de grond. 'Nu kun je niet ontsnappen!' zegt hij zelfvoldaan. Hij heft zijn zwaard en wil Tuffie de genadeklap toedienen. Maar dan voert Tuffie dezelfde truc uit die hij eerder tegen WM had gebruikt: hij rolt net op tijd weg en schopt Ulysess tegen zijn onderarm als hij zijn zwaard in de grond steekt. Snel grijpt hij naar het handvat van het zwaard en neemt zo het enige wapen van Ulysess over. 'Nee! Hoe... dit mag niet gebeuren!' schreeuwt hij. 'Oh, dat mag het zeker,' zegt Tuffie met een valse grijns. Onmiddellijk haalt hij een paar keer agressief uit naar Ulysess en drijft hem achteruit. Ulysess probeert Tuffie nog te bereiken met zijn vuisten, maar dat kost hem verschillende keren bijna zijn hand. Hij blijft stappen achteruit zetten totdat hij een rug tegen zijn eigen rug voelt. 'He, kijkt toch eens uit waar je... áááh!' Ulysess schreeuwt het uit en valt op de grond nadat WM een snee aanbrengt in zijn been. Hij was in zijn onwetendheid tegen WM aangelopen, die als reactie daarop in een reflex naar achteren uithaalde. Een tweede tegenstander naast Para kan WM immers niet gebruiken. Tuffie kijkt tevreden. Nu was hij uiteindelijk toch min of meer zijn eerdere afspraak nagekomen, denkt hij bij zichzelf.

Tuffie gaat over Ulysess heen staan en zet een voet tegen zijn borst. 'Ik heb jou nooit gemogen,' zegt hij hatelijk. 'Ik snap ook niet dat Jolien überhaupt een alliantie met jou wilde sluiten. Je bent een arrogant, afgunstig ventje. Jij verdient het niet om bij Jolien in de buurt te komen, en dat gold ook voor jouw waardeloze vriendje. Had ik jou trouwens al verteld wie Fisico in werkelijkheid vermoord heeft?' Ulysess ogen werden groot van woede. 'Jij...' 'Jaja, ik weet het, het is heel erg frustrerend en zo, maar dat doet er niet meer toe. Fisico is verleden tijd, en jij spoedig genoeg ook. Het enige wat je nu nog kan doen is jezelf voorbereiden op de dood.' Tuffie heft zijn zwaard, klaar om Ulysess af te maken. Ulysess voelt de angst door zijn lijf gieren. Hij is ver gekomen, maar zou dit dan echt het einde zijn?

Op een gegeven moment slaagt Chris erin om Jolien te overmeesteren en werkt hij haar tegen de grond. Hij plaatst zijn boog om haar nek heen en probeert haar te wurgen, maar Jolien weet zichzelf te bevrijden door Chris achteruit een trap in zijn ballen te geven. Chris is gedwongen los te laten en neemt afstand om een eventuele aanval te kunnen pareren, maar dan wordt hij van achteren ineens vastgegrepen. Een hand sluit zich om zijn linkerarm en gooit hem ruw aan de kant. ‘Sorry Chris,’ hoort hij een zware stem zeggen. ‘Ik moet even iets persoonlijks afhandelen. Daar kan ik jou niet bij gebruiken.’ Chris staat op en probeert Flappie te slaan met zijn boog, maar Flappie gaat in de tegenaanval met zijn bijl, waarmee hij de boog kapotslaat en Chris een flinke wond in zijn arm toebrengt. Met een rauwe pijnkreet valt Chris op de grond. Jolien schrikt van Flappie’s wreedheid. Daarnet was Chris nog haar tegenstander, maar nu hij hem ziet lijden voelt ze medelijden voor hem. ‘Pak aan!’ schreeuwt ze. Ze probeert Flappie aan te vallen met haar blaaspijp, maar dat haalt weinig uit. Moeiteloos ontwijkt hij haar aanval, gaat vlug achter haar staan en pakt haar bij haar haren. Jolien probeert zich te verzetten, maar Flappie dwingt haar op haar knieën en zet zijn voet in haar rug. Vervolgens trekt geeft hij een fikse ruk aan Jolien’s haren en scalpeert een deel van haar hoofdhuid. Jolien schreeuwt het uit van de pijn. ‘He, Tufmans!’ roept Flappie sarcastisch. ‘Kijk eens wat ik met jouw vriendinnetje doe!’ Tuffie had Jolien’s schreeuw daarnet al gehoord en kijkt verstoord op. Als hij ziet hoe het bloed langs haar hoofd naar beneden druipt krijgt hij bijna een hartaanval. Flappie heeft Jolien in zijn macht gekregen.

Tuffie is diep geschokt, maar probeert dit uit alle macht niet te laten merken. Zijn voet houdt hij stevig in Ulysess’ rug gedrukt om te voorkomen dat hij weer kan opstaan. ‘Je bent een walgelijk figuur, weet je dat, Flappie?’ zegt hij. ‘Wat voor een nut denk je dat dit heeft? Je weet dat tot de dood veroordeeld bent. Wraak nemen gaat daar geen verandering in brengen.’ Flappie grijnst kwaadaardig. ‘Probeer niet te doen alsof het je niets kan schelen. Ik weet dat je om Jolien geeft, al begrijp ik niet waarom. Wat kan zij nou veranderen aan al die jaren dat jij gepest bent? Ook zonder haar kun je prima populair worden. Win de Hongerspelen en je leidt voortaan een rijk en comfortabel leven. Is dat niet genoeg voor jou?’ ‘Nee,’ antwoordt Tuffie kordaat. ‘Als ik met een mooie dame als Jolien samen de Hongerspelen win, dan zal dat een enorme overwinning zijn op al mijn voormalige klasgenoten. Ze zullen jaloers op mij zijn, op mijn overwinning, op mijn rijkdom, mijn huwelijk, wat dan ook. Ze zullen er spijt van hebben dat de persoon die ze ooit gepest hebben succesvoller blijkt te zijn dan hen. Het zal een les voor ze zijn dat ik niet ben wie ik lijk!’ Tuffie wil op Flappie afstappen, maar dan pakt Flappie Jolien’s arm vast en zet zijn voet in haar rug. ‘Blijf staan waar je staat, of ik breek haar arm.’ Onmiddellijk gaat Tuffie terug naar zijn oude positie. Jolien kijkt vertwijfeld toe. Sinds ze de waarheid over Tuffie te weten is gekomen wil ze hem eigenlijk liever dood hebben, maar nu is hij de enige die haar kan redden. WM is nog steeds verwikkeld in zijn gevecht met Para en Tuffie kan zich voor haar bestwil geen vin verroeren.

‘Wat een hopeloze ambitie,’ gaat Flappie verder. ‘Je wilt een overwinning behalen op al jouw voormalige klasgenoten, zeg je? Ik vrees dat dat jou niet gaat lukken. Of was je soms vergeten dat ik ook bij jou in de klas zat?’ Tuffie’s maag keert om als hij ziet hij Flappie zijn bijl heft boven Jolien’s hoofd. ‘Dwaas,’ zegt Flappie koel. ‘Je had van het begin af aan kunnen weten dat ik dit zou gaan doen. Je weet dat ik nog een rekening bij jou heb openstaan. Zeg wat je wilt, maar ik zal die drie jaar in de gevangenis niet snel vergeten. Als je dit alles had willen voorkomen, dan had je mij maar eerder uit moeten schakelen. Of nog beter: jij en NickMariourbanus hadden mij nooit de schuld moeten geven van die schietpartij. Dan hadden we hier überhaupt niet gestaan. Wie weet zou ik dan nog steeds vrienden zijn met Nick. Geen gek idee, eigenlijk. Maar genoeg gepraat. Kijk en huiver.’ Tuffie wil tijd proberen te rekken, maar weet niet precies hoe. ‘Ach, wat kan mij het schelen hoeveel jij in de gevangenis geleden hebt?’ zegt hij uiteindelijk. ‘Je had daarvoor al vijf moorden gepleegd. Vroeg of laat zou je toch wel in de bak belanden. En zo niet, dan had je het in ieder geval wel verdient.’ Flappie schiet in de lach. ‘Wat een grap! Iemand die zelf 25 moorden heeft gepleegd heeft absoluut niet het recht om mij een les te lezen over gerechtigheid.’ Tuffie kijkt angstig toe terwijl Flappie zijn bijl verder heft en uiteindelijk laat neerkomen. ‘Wacht even!’ roept Tuffie wanhopig. Maar het is te laat. De bijl spijt Jolien’s schedel open. Het kanonschot volgt direct. Jolien is dood.

Profiel bekijken

50 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 20 aug 2014, 15:45

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Op het moment dat het kanonschot klinkt, stoppen WM en Para hun gevecht. Beiden kijken ze verrast naar het onthoofde lichaam van Jolien. WM schrikt. Jolien is dood. Zij was zijn laatste, echte bondgenoot in dit spel. Ja, ze had Noémie vermoord, maar ondanks dat… WM kon er niets aan doen. Een traan rolde over zijn wang toen hij het levenloze lichaam van de leidster van team Blauw en team Paars op de grond zag liggen. Zijn verdriet was echter niets vergeleken met de reactie van Tuffie. De paniek waarin Tuffie verkeerde toen hij het lichaam van NickMarioUrbanus vond verbleekte bij wat hij nu voelde. Ze was dood! Zijn vrouw, zijn kans op succes, zijn parel! Tuffie voelde zich wanhopig. Wanhopig, en woedend. Net zoals hij zich gevoeld had, die dag dat hij besloot een aanslag te plegen op school. Flappie zou boeten! Net zoals die 25 anderen hadden moeten boeten, omdat ze hem gepest hadden. Hij zou niet rusten tot Flappie zijn verdiende loon had gekregen! Haastig ademend en met trillende handen greep Tuffie het zwaard vast dat hij van Ulysses gestolen had, klaar om een einde aan het leven van zijn rivaal te maken- Maar Flappie was er niet meer. Tuffie keek verwilderd om zich heen. “WAAR IS HIJ?” Niemand gaf antwoord. Niemand wist het. Flappie was verdwenen.

Ondertussen was Para richting Chris geslopen. “Weet je Chris” fluisterde hij, “Dit lijkt me een perfect moment om er vandoor te gaan.” Chris knikte, en wenkte naar Ulysses, die een eindje verderop lag. Moeizaam kwam Ulysses naar Chris toe gekropen. “Kun je me even een handje helpen?” Hij wees naar zijn been, waar WM een behoorlijke snee in had gemaakt. Chris grijnsde even, maar gaf Ulysses vervolgens toch een hand om hem overeind te helpen. “Dank je.” Fluisterde Ulysses. “Hoe gaat het met je arm?” Chris keek naar de wond die Flappie’s bijl had aangebracht. “Ach” zei hij nonchalant. “Het had erger gekund.” Vervolgens keek hij mistroostig naar de resten van zijn boog. “Maar ik ben bang dat we die niet meer kunnen gebruiken.” Para onderbrak het gesprek. “Zullen we het theekransje elders voortzetten? We zijn alle drie ongewapend, die twee daar hebben allebei een zwaard en minstens een van heeft nogal behoefte aan wat woedebeheersingslessen.” Chris en Ulysses knikte.

WM besteedde geen tijd aan de drie tributen van team Geel. In plaats daarvan liep hij voorzichtig richting Tuffie. “Tuffie?” vroeg hij aarzelend. Tuffie gaf geen antwoord; hij bleef haastig rondkijken, zoekend naar Flappie. WM kwam nog dichterbij, en legde een hand op Tuffie’s schouder. “Luister Tuffie” zei hij. “Ik weet dat we zo onze problemen hebben gehad, en ik weet dat je verdriet hebt om de dood van Jolien. Dat heb ik ook! Maar we kunnen nog winnen! Wij zijn nog steeds een team!” Tuffie reageerde woedend. “WAT HEEFT HET NOG VOOR NUT?” schreeuwde hij, terwijl hij zijn zwaard gevaarlijk in de richting van WM zwaaide. WM liet vlug de schouder los en deed een paar stappen achteruit, terwijl hij zijn eigen zwaard trok. “Tuffie, doe rustig! Ik weet hoe je je voelt! Hoe denk je dat het voor mij was toen Noémie stierf? Maar we moeten doorgaan!” Tuffie leek niet naar hem te willen luisteren. “Ik had 1 kans WM! 1 kans om de populairste, de succesvolste, de meest geliefde persoon van de wereld te worden! Ik en Jolien, samen in een villa in het Kapitool! Winnaars van de Hongerspelen! Al die klootzakken die mij vroeger pestten zouden jaloers op me zijn!” WM werd bang. Dit haalde niets uit! Plots kreeg hij een idee. “Maar dat kan nog steeds! Stel je voor dat jij nu wint, dat jij wraak neemt op de moord op Jolien en uiteindelijk de Hongerspelen wint! Dan ben je de populairste winnaar ooit! Alle vrouwen in het Kapitool zullen je smeken om met ze te trouwen!” Tuffie liet zijn zwaard langzaam zakken. Hij staarde in de verte. “Ja…” bracht hij langzaam uit, terwijl er een brede grijns op zijn gezicht verscheen. "Ja, je hebt gelijk! Als ik win, zal iedereen van me houden! Dan ben ik rijk, bekend, en populair! Ik kan wel 20 vrouwen krijgen! En ik kan al die klootzakken laten boeten! Degene die nog leven tenminste” voegde hij er grinnikend achteraan. WM walgde bij bet horen van die woorden, maar dwong zichzelf om ook te lachen. “Precies! En ik zal je daarbij helpen! We hebben twee zwaarden in ons bezit, de sterkste wapens in de Arena! We kunnen de rest met gemak aan!” Tuffie werd steeds enthousiaster. “Ja! Ik zal de grote winnaar zijn van deze Hongerspelen! Wie had dat ooit gedacht? Adje, Necrodeus, Sushi, Tosti: allemaal grote, sterke tributen, en allemaal dood! Maar ik zal zegevieren!”

Ondertussen waren de tributen van team Geel steeds verder uit het zicht aan het verdwijnen. Chris ondersteunde Ulysses, terwijl ze samen richting het bos liepen. “Nog maar een paar meters!” zei Chris. “We zijn er bijna!” “Maar waar is Para?” Chris stond ineens stil. Daar had Ulysses een punt! Waar was Para? “Net liep hij toch nog vlak achter ons?” Chris en Ulysses draaide zich om, en zagen dat Para op slechts enkele meters afstand stond van WM en Tuffie. Gebiologeerd luisterde hij naar het gesprek dat de twee voerde. Chris vloekte. “Para!” siste hij. Para keek om, en zwaaide vrolijk naar Chris en Ulysses. “Kom hierheen idioot!” Maar Para kwam niet. In plaats daarvan begon hij te applaudisseren, terwijl hij langzaam richting Tuffie en WM liep. “Bravo! Bravo! Dit is verreweg het beste toneelstuk dat ik in jaren heb gezien!” Zowel WM als Tuffie draaide zich verbaasd om. “Wat- Wat bedoel je?” stamelde WM. Para grijnsde. “Al die onzin die je net gezegd hebt! Dat geloofd toch niemand?” Tuffie keek Para wantrouwend aan. “Wat weet jij daarvan?” Para’s grijns werd nog breder. “O, ik weet veel meer dan jij denkt. Ik weet bijvoorbeeld dat jij en onze dode vriend hier” (Para duwde met zijn voet tegen het lichaam van NickMarioUrbanus.) “samen Flappie erin hebben geluisd! Ik weet ook dat jij 25 onschuldige tieners gedood hebt, omdat je gepest werd. En ik weet dat WM geen woord meende van wat hij zojuist gezegd heeft.” WM schrok van die woorden. “Waar heb je het over?” Para grinnikte. “Dat is toch duidelijk? ‘Dan ben je de populairste winnaar ooit!’ Geloof je het zelf? Alle kijkers weten wie Tuffie is, wat hij gedaan heeft. Waarschijnlijk zit iedereen in ‘Team Flappie’, zogezegd. En daarnaast” Para keek breed grijnzend naar Tuffie. “Heb je die jongen wel eens goed gekeken? Andere winnaars van de Hongerspelen waren ofwel sympathieke, sterke tributen, ófwel knappe vrouwen! Terwijl dit geval hier zijn hele leven gepest is vanwege zijn uiterlijk! En terecht!” WM stond aan de grond genageld, en Tuffie voelde een steeds groter wordende haat in zich opborrelen. “En als jullie me nu willen excuseren” vervolgde Para, terwijl hij het zonder enige moeite het zwaard uit Tuffie’s handen griste. “Mijn team wacht op me!” En Para rende richting zijn team. Zowel Tuffie als WM stonde verbijsterd toe te kijken, alsof het niet tot ze doordrong wat er zojuist gebeurd was. Op het moment dat Para op enkele meters afstand van zijn teamgenoten was, gooide hij het zwaard naar Chris, die het behendig opving. “Waar wachten jullie op? Lopen!” Chris grijnsde, en ondersteunde Ulysses weer terwijl ze richting het bos liepen. Voordat Para achter ze aan ging, draaide hij zich nog een keer om. “Wel heren, het was zeer interessant om jullie te ontmoeten! Veel succes WM, je zult het nodig hebben! Tot ziens, haakneus!” Bij het horen van die naam sloeg er een stop om in Tuffie’s hoofd. Met een snelheid die zowel WM als Para nooit van hem verwacht hadden, sprintte hij naar Para, en voordat Para de kans had zich te verweren, sloten Tuffie’s handen zich om zijn keel. Para begon manisch te lachen, terwijl de druk op zijn keel steeds groter werd. “NEE!” Zodra Chris doorhad wat er aan de hand was, draaide hij zich om, liet Ulysses vallen en trok zijn zwaard om zijn vriend te redden. Maar hij was te laat. Para’s ogen puilden uit zijn hoofd, zijn brede grijns leek te verstarren en zijn hoofd liep paars aan. Een kanonschot klonk. Para was dood.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

51 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 20 aug 2014, 19:47

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Flappie hoorde een kanonschot. Kort geleden had hij iets gedaan wat hij al het hele spel wilde doen. Hij had wraak genomen op Tuffie. Ironisch genoeg was Jolien zijn eerste slachtoffer die niet van team Rood kwam. De prachtige, atletische, op het oog perfecte Jolien. Het was zonde om haar leven te moeten nemen. Iets wat hij niet kon zeggen over zijn eerdere moorden in zijn leven en in dit spel. Vooral Henk, die achterlijke rolstoeljongen, verdiende het gewoon om dood te gaan. Blijkbaar was volgens zijn logica het normaal dat wanneer je gewond bent, iedereen de huid vol mag schelden. Bah. Waarschijnlijk heeft hij team Rood nog een goede daad gedaan om hem af te maken. Dat geldt niet voor Leticia. De naïeve, kleine, Leticia. Altijd zich zwak voelen, en altijd proberen de grootste partij te willen volgen. Precies het soort persoon waardoor Flappie in de gevangenis was gekomen. Haar leven was niks waard. Flappie keek naar boven. Hij zag het gezicht van Para. Ook hij was dood. Nu had Flappie dit liever zelf gedaan, om te zien dat iemand Para's leven had ontnomen was al fijn. De manische idioot, de enige op de wereld die wist dat Tuffis schuldig was bij de shooting, en niet hij. De Gamemakers hadden Flappie een kans gegeven om wraak te nemen op zijn twee boosdoeners. Nickmariourbanus was al gestorven en nu was Para ook overleden. Enkel Tuffie moest nog sterven. De eerste klap was gegeven door zijn 'vriendin' te vermoorden, nu moest Tuffie dood. In tegenstelling tot bij de dood van Nick en Para moest hij zelf de moordenaar zijn. Flappie wist wat hij moest doen. Tuffie vermoorden voordat iemand anders de kans kreeg.

"Tuffie, kalmeer, we moeten wegwezen", riep WM naar zijn enige teamgenoot. "Alsjeblieft..." "Hij liep me te pesten. Net als iedereen vroeger. Echt iedereen! Hij verdiende het!" Tuffie knarste zijn tanden. "Ga dan een klein stukje weg, dan kan je daarna bijkomen van wat er net is gebeurd", gaf WM als voorstel. Tuffie ging akkoord, terwijl het tweetal wegliep, hoorden ze nog de afschuw bij Chris van een afstandje. "Wacht, het zwaard!", riep Tuffie. WM zag dat Chris het zwaard had weggelegd, vlak naast het lijk van Para. Hij rende er naar toe en pakte het af, zonder dat een rouwende Chris het door kom hebben, en rende weg. WM wist dat ze nu met gemak Chris en Ulysses konden wegruimen, ze hadden immers een zwaard, maar gezien Tuffies mentale staat leek dit niet het beste moment om een gevecht met ook maar iemand aan te gaan. Eenmaal een eindje verder pauzeerde het tweetal, bij de Hoorn. Ze zagen het nu rottende lijk van Nick hier liggen, blijkbaar een beetje verplaatst. Hadden ze hier überhaupt wel het recht tot toe? De lichamen dienen naar de ouders van de overleden tributen gestuurd te worden, alvorens ze begraven worden. Iets wat natuurlijk niet lekker gaat als een tribuut explodeert, of in stukjes wordt gehakt... WM dacht terug aan zijn naamgenoot van één van de eerdere spelen. Deze was zo gestoord geworden dat hij mensen besloot op te eten. Hij keek naar een schuimbekkende Tuffie. Was Tuffie nu zo doorgedraaid dat hij iets soortgelijks zou doen? WM kom het er niet op wagen.

Flappie was op zoek. Normaal gesproken vindt hij de tributen waar hij naar op jacht is sneller. De recente gebeurtenissen in de Spelen hadden hem wat minder kalm gemaakt. Het zien van het lijk van Nick, de dood van Para, de enige die de waarheid over hem wist, maar ook zijn schuldgevoel. Jolien verdiende het niet om te sterven, dat wist Flappie. De enige reden dat hij haar heeft vermoord, is om Tuffie dwars te liggen. Was dit wel eerlijk tegenover haar? Ulysses, Chris, Jolien en WM... Het waren niet zijn favoriete mensen op de planeet, maar ook niet de types die verdienden te sterven. Flappie besloot het allemaal van zich af te zetten. Eerst moest hij hoogstpersoonlijk een einde maken aan het leven van Tuffie. Flappie dacht na, en ineens wist hij waar Tuffie en WM moesten zijn.

"Tuffie, voel je je al... beter?", vroeg WM angstig. "Niet echt. Wat Para zei... Dat is waar he?" Hij keek angstig naar WM. "Niet alles! Hij had niet het recht om te zeggen dat je terecht gepest bent." "Maar met de rest wel", zei Tuffie. "Verdien ik het om te sterven?" "Ja!" Het was niet de stem van WM die dat zei. Het was Flappie.

"Ik ben er klaar mee, ik ben klaar met jou, en ik wil het afronden. Pak je zwaard, 1 op 1, geen bemoeienis." Flappie keek naar WM. "Waag het niet om je hiermee te gaan bemoeien, dit is tussen mij en Tuffie. Één van ons gaat sterven, nu." WM wendde zich tot Tuffie. "Je hoeft dit niet niet te doen. We kunnen ook dit samen gaan afronden." Tuffie negeerde wat WM zei, pakte het zwaard, en stond op. "Oké, kom maar". Flappie en Tuffie sloegen de zwaarden tegen elkaar aan, buigden ongemeend, en begonnen hun gevecht. Een gevecht om leven en dood. Er was geen ontsnapping mogelijk, Tuffie of Flappie zou ter plekke gaan sterven. De spanning tussen de twee was zo intens sterk, zelfs WM voelde het. Flappie en Tuffie hadden een gruwelijke hekel aan elkaar. Tuffie had Flappie de schuld gegeven van zijn eigen massamoord. Iets wat Flappie jarenlange isolatie en de doodstraf heeft opgeleverd. Tuffie had Flappies leven verwoest. Aan de andere kant was Flappie één van de personen die tot zekere hoogte Tuffie heeft gepest in zijn klas, hij was deels de oorzaak van Tuffie's krankzinnigeid. Niet alleen dat, Flappie was ook de moordenaar van Tuffie's enige hoop en liefde, namelijk Jolien. De twee konden niet met een vrij gevoel voortbestaan voordat de ander zou sterven, en dat was duidelijk.

Ondanks dat Flappie en Tuffie zich weer gedisciplineerde vechters toonden in hun misschien wel laatste gevecht, leken ze deze keer niet zo scherp en sterk te zijn als in hun eerdere gevechten. De eerdere gebeurtenissen en de persoonlijke spanningen tussen de twee leken hun tol te eisen. Ze deden weinig onder elkaar. Na vijf minuten onafgebroken vechten leek er iets te gebeuren. Tuffie deed met zijn zwaard een poging om Flappies hoofd er af te slaan. Flappie bukte, en probeerde van de open ruimte gebruik te maken door Tuffie aan te vallen. Tuffie herstelde net op tijd en sloeg Flappies zwaard ver weg, die hierdoor onbewapend was. Tuffie lachte. "Laatste woorden?", vroeg Tuffie, die even zichzelf onbeschermd liet. Flappie reageerde hier op door Tuffies zwaard weg te schoppen. Tuffie schrok. Het zwaard belandde recht voor WM's neus. Tuffie en Flappie konden er alleen maar bij kijken.

"Maak het af WM! Dit is onze kans!", zei Tuffie. "Als je Flappie nu vermoord, blijven wij twee samen over en kunnen we Chris en Ulysses moeiteloos verslaan! Zij hebben immers geen wapens." "Luister niet naar Tuffie, hij probeert je te gebruiken, te manipuleren. Geef het zwaard aan mij. Gun mij alsjeblieft die wraak op Tuffie. Hij verdient het, hij heeft mij de schuld gegeven van een massamoord die hij heeft gedaan!" "Nee WM, denk daar niet aan. Wij zijn op elkaar gewezen, als de enige tributen van Team Blauw. Als je Flappie nu helpt, blijf jij met hem en twee tributen van Team Geel over. Je winstkansen zijn dan enorm verlaagd..." "WM, ik weet waar Tuffie tot toe in staat is en jij ook. Eventueel vermoord hij jou vlak voor het einde zodat hij als enige de winnaarsglorie krijgt. Hij chanteerde je eerder om Noémie te vermoorden. De Noémie die ik voor je heb gered. Je bent mij verschuldigd dat wapen te geven, en dat weet je zelf ook." WM twijfelde, maar neigde de kant van Flappie te kiezen. Hij had Noémie geprobeert te redden, in tegenstelling tot Tuffie. Niet alleen dat, hij verdiende best wel zijn wraak op Tuffie. WM pakte het zwaard en liep rustig naar Flappie toe. Flappie grijnsde, Tuffie schrok.

"Je bent het ook Jolien verschuldigd mij in leven te laten", riep Tuffie in een laatste poging. "Ga verder", zei WM. "In het begin van de Spelen, hadden we met Team Blauw één belofte gemaakt. Wij zouden met zoveel mogelijk tributen van ons eigen team proberen te winnen. In feite hoor je mij in leven te laten, om die belofte." "Schei toch uit, jij hebt Necrodeus en Adje vermoord. Jij hebt nooit iets met die belofte gedaan", gaf Flappie als antwoord, om WM te verwarren. "WM heeft Lisa vermoord, ook iemand van ons team.", zei Tuffie. "Je kon je belofte voor Sushi niet nakomen, je hebt Noémie niet kunnen redden. Maar je kan verder wel de belofte van je andere dode vriend nakomen." WM twijfelde. "Jolien is degene die er voor heeft gezorgd dat ik mijn andere belofte niet na kon komen" "Maar als je Flappie mij laat vermoorden, ben jij het volgende slachtoffer. Laat Team Blauw winnen, WM. Dat heb je hele team beloofd. Niet alleen Jolien, je hele team. Je laat een belofte voor het hele team gaan. Een belofte aan je beste vriend, Jihawk. Een belofte aan Necrodeus. Een belofte aan Dark Lisa, die je zelf hebt vermoord. Een belofte aan Adje. Een belofte aan Goomuin. Een belofte aan Jolien. Een belofte aan mij. En niet geheel belangrijk: een belofte aan jezelf." WM was overtuigd. Hij liep op Flappie af. "Geef mij de kans WM. Geef mij de kans op eerherstel!", liet Flappie er nog uit. Maar het was te laat.

WM haalde uit. Een kanonschot klonk. Flappie was dood.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

52 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op do 21 aug 2014, 19:17

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Chris!” Ulysses was naar Chris toe gekropen; door de wond in zijn been kon hij nog steeds niet goed lopen. Hij legde een hand op Chris’ schouder, die over het lichaam van Para heen gebogen stond. “Chris, we moeten weg hier. Als je het niet doet voor mij, doe het dan voor Para.” Chris gaf geen antwoord, maar hij knikte en stond op. Ulysses leunde op Chris’ schouder terwijl ze wegliepen van Tuffie en WM, weg van Para. Ze liepen een hele tijd door, zonder te praten. Uiteindelijk kwamen ze bij twee boomstronken aan de rand van het bos, dezelfde boomstronken waar Chris en Tosti hun plan beraamde. Het voelde voor Chris alsof dat al weken geleden was, maar het was slechts 2 dagen eerder gebeurd. Chris hielp Ulysses om op een van de stronken te gaan zitten, en nam zelf plaats op de andere. Hij zuchtte. “Waarom moest die idioot blijven? Waarom moest hij Tuffie provoceren? We hadden met zijn drieën makkelijk kunnen wegkomen. Tuffie en WM zouden als eerste achter Flappie aan zijn gegaan! We hadden genoeg kans om te winnen!” Ulysses antwoorde niet. Wat hij ook zou zeggen, het zou Chris toch woedend maken. Para en Chris waren vanaf dag één de beste vrienden geweest. In een Hongerspelen waarin zoveel verraad werd gepleegd en zoveel geheime bondgenootschappen werden gesloten waren Para en Chris mogelijk de enige die elkaar altijd trouw waren gebleven. En nu was Para dood. Ulysses begreep wel hoe Chris zich voelde: hij had zo’n beetje hetzelfde meegemaakt toen Fisico stierf. Allemaal de schuld van Tuffie.

Een kanonschot klonk. Chris en Ulysses keken omhoog, en zagen het gezicht van Flappie verschijnen, direct gevolgd door een mededeling: “Team Rood is definitief uitgeschakeld! Wij feliciteren Tuffie en WM van team Blauw en Chris en ulysses van team Geel met het behalen van de laatste 4!” Ulysses keek Chris geschokt aan. “Flappie is dood? Maar… Hoe?” Chris haalde zijn schouders op. “Waarschijnlijk heeft Tuffie hem te pakken gekregen. Who cares? Flappie was een manipulatieve, koelbloedige moordenaar.” Toch leek Chris niet volledig overtuigd door wat hij zei. Hij herinnerde zich het verhaal dat Para verteld had over Flappie. Hoe Flappie onterecht beschuldigd was van een schietpartij, terwijl Tuffie eigenlijk de dader was. Hoe Flappie al drie jaar in een cel zat weg te rotten, wachtend op zijn executie. Ulysses onderbrak Chris’ gedachtestroom. “En team Rood is uitgeschakeld. We hebben gewoon 50% kans om te winnen!” Chris glimlachte. Team Rood… Het team van Tosti, zijn districtgenoot. “Denk je dat Tosti echt met Flappie samenwerkte om ons te doden?” Ulysses keek enigszins schuldbewust. “Wil je een eerlijk antwoord? Nee. Op dat moment leek het niet meer dan logisch, zeker na wat Para gezegd had. Maar als ik er zo over nadenk was het waarschijnlijk gewoon een van Flappie’s smerige leugens.” Chris knikte. Als dat waar was, betekende dat dat hij Tosti voor niets gedood had. “Maar we hadden toch niet samen kunnen winnen… Toch?” Ulysses schudde zijn hoofd. “Nee, Para had waarschijnlijk gelijk wat dat betreft. Dat zou het Kapitool nooit hebben toegestaan.” Chris zuchtte opgelucht, en zei met een kleine glimlach om zijn mond: “Dan is het achteraf gezien toch maar goed dat je Lucoshi gedood hebt. Misschien ben je tóch niet zo nutteloos als ik dacht!” Een paar dagen eerder had Ulysses zich aangevallen gevoelen door deze opmerking van Chris, maar nu moest hij ook lachen. “Weet je Chris, ik denk dat we ongeveer gelijk staan wat blunders betreft. UNF’s dood was mijn fout, T.G’s dood de jouwe en als ik het goed begrepen heb, is Raceneus een beetje de schuld van ons beide.” Chris lachte ook. “Ja, daar komt het uiteindelijk wel op neer. Maar vergeet niet dat jij mede verantwoordelijk was voor de dood van Sushi, die op dat moment bij ons hoorde.” “Bij jou hoorde” verbeterde Ulysses hem. “Als Tosti je niet had overgehaald, had je bij mij hetzelfde gedaan als bij Pokéfan.” Daar kon Chris niets tegenin brengen. In plaats daarvan grinnikte hij opnieuw. “Moet je ons nu eens zien! Dagen lang hebben we elkaar het leven zuur gemaakt, en nu zitten we elkaar te complimenteren vanwege de blunders die we begaan hebben!” Ulysses grijnsde. “Ja, T.G zou trots op ons zijn! Zeg, ik wil niet lullig doen, maar wordt het niet eens tijd om opzoek te gaan naar nieuwe wapens? Nu Flappie dood is, kunnen WM en Tuffie ieder moment voor onze neus staan!” Chris grijnsde. “Ben maar niet bang, dat is geregeld!” Hij greep een rugzak achter de boomstronk waar hij zat vandaan. “Door alle commotie had ik nog geen tijd gehad om deze op te halen. In de eerste nacht hadden ik en Tosti wat wapens gevonden in een van de iglo’s” Vervolgens haalde Chris een klein, roestig mes tevoorschijn. “Ik herkende dit mes direct toen ik het zag. Het was een van de wapens uit de tweede editie van de hongerspelen!” Chris gaf het mes aan Ulysses, wiens oog direct viel op de gravering in het handvat. ‘Roest zacht.’ “Wauw!” zei Ulysses vol ontzag. “Wil jij hem hebben? Ik moet tot mijn spijt namelijk toegeven dat jij toch iets beter bent in gevechten da ik” Chris grijnsde, maar nam het mes niet terug. In plaats daarvan haalde hij een tweede wapen uit de rugzak. “Nee, ik heb iets beters. Als ik me niet vergis, is dit dezelfde boog waarmee Hitomi destijds NickMarioUrbanus vermoord heeft!” Ulysses floot. “Dat zal Tuffie vast leuk vinden om te zien.” “dat denk ik ook” grijnsde Chris. “Ik heb nog één verassing.” “Wat dan?” Ulysses was stomverbaasd toen hij zag wat Chris uit de rugzak haalde: twee bananen. “Herinner je je nog wat ik aan het begin van de spelen gezegd heb? Ik wilde deze banen bewaren tot we nog maar met drie man over waren, maar aangezien Para de zijne al een tijdje geleden had gepakt is dat niet echt gelukt. Ik heb deze bananen met gevaar voor eigen leven bij de Hoorn weggehaald, en ik was niet van plan ze te delen met tributen die het in mijn ogen niet waard zijn om te winnen. Dus…alsjeblieft.” Ulysses glimlachte, en nam de banaan dankbaar in ontvangst.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

53 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 22 aug 2014, 15:25

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
WM trok het bebloede zwaard uit Flappie's levenloze lijk. Het zwaard had hem recht in het hart geraakt, wat zorgde voor een direct overlijden. Deze gelegenheid had hij al eerder aangeboden gekregen, maar toen had hij de wilskracht niet om het te doen. Flappie had gelijk: hij was hem iets verschuldigd. Maar hoe leeg de belofte aan team Blauw ook mocht zijn en alhoewel Flappie gelijk had dat Tuffie zelf niks om die belofte gaf, had Tuffie zijn grootste zwakte tegen hem gebruikt: dat hij zich altijd aan zijn woord houdt, wat er ook mag gebeuren. Hij heeft degene gered waardoor hij in de eerste plaats zijn belofte niet had kunnen houden. Hij was nog niet vergeten hoe Tuffie Noémie had aangevallen. Hoe hij hem had overmeesterd en misbruik had gemaakt van zijn belofte aan zijn vriend. Had hij goed gehandeld? En waarom had hij zo gehandeld? Deed hij het echt om zijn belofte na te komen, of deed hij het puur uit eigen belang? Zou hij er voordeel uit halen nu hij Tuffie boven Flappie verkoos? Sure, hij was nu niet alleen, maar hij wist dat Tuffie niks gaf om zijn leven. Hij zou nooit hetzelfde terug doen voor hem. Hij vermoedde dat Flappie gelijk had over Tuffie. Hij probeerde hem enkel te manipuleren en hem wederom te misbruiken in zijn eigen voordeel. Hij moest alert blijven dat Tuffie hem niet een mes in de rug zou steken. Letterlijk en figuurlijk.

"Hij heeft best wel twee mooie messen gemaakt." grijnst Tuffie. Opgelucht over het verloop en de afloop van het gevecht en blij met de buit die Flappie achtergelaten heeft kijkt hij naar de twee vlijmscherpe tanden van een mutilant die op een behoorlijk stevige stok staan. "Enorm scherp, zo te zien. En met heel wat bloed op." Hij grijnst. Hij lijkt zijn woede al grotendeels verloren te zijn, en blijkt eveneens Para's opmerking vergeten te zijn over hoe WM heel wat niet meende wat hij tegen hem zei. Hij keerde terug naar de fase waarin hij behoorlijk kalm en aardig was, ook al wist hij dat iedereen ondertussen wel wist hoe hij in werkelijkheid was.
"Je hebt goed gehandeld, WM. Je hebt er echt goed aan gedaan om mijn oude klasgenoot te vermoorden. Dank je daarvoor."
WM walgde ervan. Hij deed alsof ze nu de beste vrienden waren, ondanks hetgene wat er vooraf gebeurd was. Hij zou het liefst van allemaal nu gewoon Tuffie hetzelfde aandoen wat hij Flappie heeft aangedaan, maar dan verbreekt hij niet alleen zijn belofte: dan staat hij er ook alleen voor tegen Chris en Ulysses. Ulysses kon hij in zijn eentje aan, aangezien hij toch al verwond is aan zijn been. Maar Chris zou een groter probleem worden. Hij mocht dan wel zijn boog verloren zijn, Chris is zeker niet te onderschatten. Hij wist wel dat ze in het voordeel waren: ze hadden de twee zwaarden in bezit, en voor zover hij wist hadden zij niks. WM voelde dat Tuffie op een antwoord zat te wachten.
"Ach, het is wel in orde hoor!" bracht hij met moeite uit. "Jij zou hetzelfde hebben gedaan voor mij."
WM herinnerde zich nog hoe Tuffie ongeveer exact hetzelfde zei een paar dagen geleden toen Jolien Team Paars startte.
"Natuurlijk zou ik dat doen!" zegt Tuffie. "Je bent ten slotte mijn teamgenoot! Wat dacht je dan?"
"Dus... Wat nu?"
"Dat lijkt me niet zo moeilijk. We moeten achter Team Geel gaan en het definitief afmaken. We hebben een redelijke vechtkans. Dit kunnen we halen! We kunnen samen naar huis!"
Maar WM wist beter. Tuffie meende niet wat hij zei. Hij wilde glorie, rijkdom en respect, hij wilde als enige naar huis en zou daarom vroeg of laat maatregelen treffen. Voor nu speelde hij het spelletje maar mee, en slikte hij het als zoete koek.
"Maar welke richting gingen ze uit dan?" vroeg WM.
"Nou, ik zie hier drie paar voetstappen, die richting het bos gaan. Het lijkt me logisch dat als we ze volgen, we Team Geel vinden!"
WM wilde een opmerking maken, maar Tuffie was al op weg. Hij liet hem maar begaan en volgde hem.

Het was de hele wandeling muisstil. WM gebruikte zijn tijd om na te denken. Hij had de hele Spelen haast niks anders gedaan. Er waren zoveel vragen die hij zichzelf stelde, en waar hij simpelweg geen antwoord op wist. Hij wist niet meer wat hij deed, waarom hij deed en of het goed of slecht was op bepaalde momenten. Maar hij heeft het op de een of andere manier toch tot de laatste vier gemaakt. Op een bepaald moment hielden ze halt. Een dode mutilant lag voor hen. Een gigantische slang die door midden gehakt was. WM voelde dat Tuffie zich af vroeg wat er zich hier afgespeeld had.
"Het was een mutilantslang." legde WM uit.
"Dat zie ik ook wel." zegt Tuffie. "Ik ben niet dom."
"Ik en Jolien werden door deze slang aangevallen. Het was uiteindelijk Flappie die te hulp kwam." Bij het horen van die naam wist WM Tuffie's aandacht te winnen.
"Dus je gaat me vertellen dat Flappie jullie beiden heeft gered? Dat lieg je. Flappie zou nooit iets doen om Jolien in veiligheid te houden."
"Ik ben bloedserieus." ging WM verder. "Ik heb geen reden om te liegen tegen je over zoiets."
Tuffie duwde WM tegen een boom en hield hem bij z'n nek. Alhoewel WM verwachtte dat dit al veel eerder had kunnen gebeuren, schrok hij en liet hij zijn zwaard vallen op de grond.
"Hou jij iets voor me achter?" zei Tuffie dreigend. "Flappie doet geen goede daden. Hij is slechts een gestoorde gek die geniet van het leed van een ander."
"Ik weet ook niet waarom, maar hij was degene die de slang heeft gedood. Met één slag nog wel."
"Hmm... Je lijkt de waarheid te spreken. Maar waarom? Waarom zou Flappie zoiets doen?"
"Dat weet ik niet. Hoe zou ik dat moeten weten? Wat verwacht je, dat ik gedachten kan lezen? Hij stond daar opeens, met een bijl bij zich, en hakte de slang droogweg door midden. Waarom ben je trouwens zo geïnteresseerd in Flappie?"
"Dat ben ik niet." zei Tuffie.
"Nou, goed dan. Laat je me dan nu los?"
"Los?" Tuffie grijnst. "Nee, ik heb een veel beter idee." Hij versterkt zijn greep op WM's keel en neemt zijn zwaard stevig vast.
"Weet je, ik zit al de hele wandeling te denken over een plan om je een mes in de rug te steken. Je dacht toch niet dat ik Para's woorden vergeten ben, of wel? Of hoopte je dat? Maar nu ik je toch zo vast heb, zie ik niet in waarom ik je niet meteen naar het hiernamaals zou sturen. Hou je stil, het doet maar eventjes pijn." WM slikt. Hij wist dat dit er aan zat te komen, en toch liet hij het zich zomaar overkomen. Hoe? Is dit het einde? Is hij hiervoor zo ver gekomen? Hij zag geen manier om zich vrij te maken, Tuffie had hem goed beet en tenzij hij iemand zou hebben die hem kon helpen was het over. Maar die was er niet. Iedereen die hem écht dierbaar was en die hij oprecht aardig vond was dood. Als Team Geel zou komen, zouden ze niet rond de pot draaien en hem niet sparen uit medelijden. Hij kon alleen maar hopen dat er in een aantal seconden een mirakel zou gebeuren dat hem zou redden. Met zijn ogen dicht wachtte hij af tot hij het vlijmscherpe zwaard door zijn keel zou voelen.

Plots voelde hij dat de greep op zijn keel weg was. Voorzichtig deed hij zijn ogen open, en zag hij hoe Tuffie in cirkels zat te rennen. Te rennen, voor een mutilant die hem wel heel bekend voor kwam. Hij had een paar uur geleden deze mutilant nog recht in zijn levenloze ogen aangekeken. Het blonde haar, het eerder bolle gezicht, en het gat dat in zijn keel zat. Het gat waar ooit een pijl in zat van de finaliste uit HS8. Niet te geloven: het was een mutilantversie van NickMarioUrbanus. De eerder kalme Tuffie verkeerde al gauw weer in een staat van paniek: de angst gierde door zijn lijf. De persoon waarmee hij drie jaar geleden heeft samengewerkt om zich van het bewijsmateriaal te verlossen zit nu achter hem aan, met de intentie om hem heelhuids te verslinden. Hij was ruim drie keer zo groot als de echte NickMarioUrbanus. WM wist niet wat hij nu moest doen.
"Dus jij hebt nog geen mutilant tegen het lijf gelopen, hmm?" spotte WM.
"Doe liever iets!" riep Tuffie. "Dit kan ik niet alleen!"
"Dus eerst dreig je me te vermoorden, en dan moet ik je helpen? Fijne kerel ben jij, zeg."
Tuffie wist niks op die reactie in te brengen. Maar met een zwaard alleen zou het te riskant zijn om de mutilantversie van NickMarioUrbanus te lijf gegaan. Vreemd genoeg ging hij niet achter WM aan. Toen realiseerde WM zich hoe Flappie zo makkelijk de mutilant wist te doden: ze hebben enkel specifieke doelwitten, en vallen enkel niet-specifieke doelwitten aan uit zelfverdediging. Hij zou de mutilant dus veel makkelijker weten te doden dan Tuffie dat kon. Maar dan moest hij snel en efficiënt doen, en in één, maximum twee slagen van zijn zwaard, het enige wapen dat hij momenteel in zijn bezit had. Maar waarom zou hij?
Toen herinnerde hij zijn belofte weer. De belofte dat hij er alles aan zou doen om met iedereen in zijn team terug naar huis te keren. Alhoewel die belofte minder betekenis had dan zijn eerste belofte, blijft een belofte een belofte en moest hij zich aan zijn woord houden. Met tegenzin besloot hij om het gevecht met de gigantische finalist uit HS8 aan te gaan. Hij leek weinig zwakke plekken te bezitten, dus er was maar één optie: hem onthoofden. Zijn enige zwakke plek bleek het gat in zijn keel te zijn. Maar het was te hoog. Hij kon riskeren het zwaard te gooien, maar hij zou zeer kwetsbaar zijn indien hij miste. Hij waagde het erop. Hij wachtte tot Nick zijn hoofd liet zakken, reikend naar Tuffie. Nick had hem weten vast te nemen en zou hem nu ieder moment kunnen verslinden. Het was nu of nooit. Met een krachtige worp ging het zwaard richting Nick. Het trof doel. Het hoofd van Nick rolde nu op de grond. Het lichaam had al het leven verloren dat het  in zich had. Het bevond zich nu naast het lichaam van Tuffie. Tuffie, die nu met een wonde aan zijn been op de grond lag. WM liep naar hem toe. Hij schopte tegen Tuffie's been, die het uitschreeuwde van de pijn.
"Ik heb Nick gedood om je in leven te houden, omdat ik, ondanks dat ik een bloedhekel aan je heb, dat nou eenmaal beloofd heb. Maar ik heb niet beloofd dat ik je geen pijn zou doen. Jij blijft hier liggen. Je mag voor mijn part blijven leven, maar ik wil niet dat je hier vandaan gaat. Ik kan je niet vertrouwen." Tuffie wilde een opmerking maken, maar hij schrok toen het hoofd van NickMarioUrbanus uit het niets begon te praten.
"Hallo, beste kijkers! Dan zien we hier nu, live vanuit het bos, het spannende tafereel dat zich afspeelt tussen aan de ene kant, Tuffie, en aan de andere kant, Watermeloentje! Uiteindelijk blijkt WM, na een spannend gevecht met de beste presentator van het westelijk halfrond in hoogsteigen persoon, nu toch Tuffie in leven te laten! Is dat nou geen prachtige daad, geachte kijkers!"
WM glimlacht. "Nou, je hebt in ieder geval gezelschap. Een sprekend mutilantenhoofd. Veel plezier."
"Wacht." roept Tuffie. "Je loopt de verkeerde richting uit, sukkel."
"Nee, jij bent de verkeerde richting uitgelopen." grijnst WM. "Team Geel ging de andere kant uit. Ik wist al vanaf het begin dat dit de richting was waaruit ik en Jolien kwamen. ... en Flappie."
"Dan ben je toch niet zo dom als ik dacht." zegt Tuffie. "Denk je nou werkelijk dat je Chris en Ulysses in je eentje aan kan?"
WM had hem gehoord, maar hij gaf geen antwoord. Om eerlijk te zijn, hij had het gevoel dat het een gevecht was dat hij niet kon winnen. Maar hij kon het wel proberen. Ulysses was eveneens gewond aan zijn been, dus zijn grootste zorg was Chris. Hij had een zwaard. Volgens hem hadden zij niks. Hij keerde terug naar de plek waar hij Flappie had gedood, om dan de werkelijke voetsporen van Team Geel te volgen, en er definitief een einde aan te maken.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

54 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 22 aug 2014, 23:38

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Dat was Cansel Sert met haar nieuwe nummer 1 hit “Story of a lonely She-wolf”! Nu snel terug naar de studio, waar Caesar Flickerman op de vooravond van de langverwachte finale met enkele experts terugblikt op deze 12e editie van de Hongerspelen” “Dank je, Lorenzo!” Een oorverdovend applaus klinkt uit het publiek terwijl Caesar Flickerman zich richt op de camera. “Welkom terug bij de Hongerspelen! Voor de break zag u hoe WM en Tuffie het gevecht aan gingen met mogelijk de gruwelijkste mutilant in de geschiedenis! Voordat we gaan kijken naar de ontknoping, gaan we eerst even terugblikken op alles wat er de afgelopen dagen in de Arena gebeurd is. Welke tributen zijn er gestorven? Welk team was het beste? En wie zal de Arena dit keer levend verlaten? Bij mij in de studio zitten 3 bekende gasten. Ik stel ze even aan U voor!” Caesar loopt naar de bank, waar de drie experts zitten. “De eerste is niemand minder dan Hans de Struisvogel! Hans, vertel voor de kijkers die jou nog niet kennen eens kort wie je bent!” Hans, een lange man van halverwege de twintig, nam joviaal het woord. “Met genoegen Caesar! Wel, ik ben Hans de Struisvogel. Mijn jongere broer was verliezend finalist in de 6e editie van de Hongerspelen, en de laatste jaren ben ik de mentor van verschillende tributen geweest. Dit jaar was ik onder meer de mentor van Chris, een van de kanshebbers op de titel!” “Dank je, Hans!” Het publiek applaudisseerde luid terwijl Caesar zich tot de volgende gast, een jonge, magere jongen, richtte. “Nu is het woord aan jou, Jelle!” “Dank je, Caesar!” Jelle keek schichtig naar het publiek. “Nou, ik ben dus Jelle. Ik kom uit een van de rijkste gezinnen van District 12, en bij de vorige editie van de Hongerspelen werd ik geselecteerd als tribuut. Helaas is die Hongerspelen toen door de opstanden afgelast, maar door mijn tijd in de Arena weet ik wel van alles over-“ “Jaja, zo is het wel weer genoeg Jelle” onderbrak Caesar hem. “En tot slot, onze eregast van vanavond. We proberen haar al 3 jaar in de studio te krijgen, maar eindelijk heeft ze dan toch toegezegd! Ga je gang, meisje!” “Dank je, Caesar.” De derde gast was een vrouw, 15 jaar en klein van stuk. Op het eerste gezicht herkenden de meeste toeschouwers haar niet, doordat ze in de 3 jaar dat ze niet op TV was verschenen nogal een gedaanteverwisseling had ondergaan. Maar zodra ze begon te praten, ontstond het grootste applaus dat die avond had geklonken. “Ik ben Hitomi, en 3 jaar geleden was ik de winnares van de 8e editie van de Hongerspelen.”

“Goed, Hans, Jelle en Hitomi. Er zijn nog maar vier tributen in leven, wat betekend dat de finale steeds dichterbij komt. Wat is jullie eerste, algehele indruk over deze Hongerspelen?” “Ik vind het fantastisch!” riep Hans enthousiast. “de spelmakers hebben zichzelf wederom overtroffen! Een fantastische, veelzijdige Arena, een aantal geweldige tributen… Ja, dit een van de beste, nee wacht, dé beste hongerspelen tot nu toe!” Er werd luid geapplaudisseerd door het publiek en Hans lachte tevreden. Caesar grinnikte. “Ondanks dat je dit ieder jaar beweert, vind ik het nog steeds fijn om te horen Hans!” “Nou, ik vind deze Spelen minder dan de vorige, waaraan ikzelf meedeed en-” “Heel fijn Jelle. Hitomi, wat vond jij van de tributen die dit jaar meespeelden?” “Je kent mijn mening Caesar. Het feit dat jonge, hulpeloze kinderen als UNF, Dark Lisa en Goomuin de Arena in worden gestuurd, puur om als slachtvoer te dienen voor de publieksfavorieten is walgelijk.” Er klonk boe-geroep uit het publiek. “Maar Hitomi toch!” Caesar deed net alsof hij geschokt was. “Jij weet toch als geen ander dat ook een underdog gewoon kans heeft op de winst! En het is niet alsof alle vroege doden underdogs waren! Neem nu een JiHawk, of een Lazerstraal!” “Lazerstraal had gewoonweg pech. Ieder jaar sterven er wel een paar sterke tributen bij de Hoorn. En JiHawk was niets meer dan een pion in het vuile spel van Noémie en WM!” Hans beaamde dat. “Die Noémie speelde een smerig spelletje. Het is maar goed dat Jolien haar op tijd te pakken heeft gekregen!” Er klonk veel applaus uit het publiek, maar een aantal Noémie-fans dreigde de zaal te verlaten. “Goed, volgend onderwerp. Deze Hongerspelen had een nieuwe twist in de selectie van kandidaten: voor het eerst werd er een tribuut met een handicap de spelen ingestuurd! Ik heb het natuurlijk over Henk Spermatank!” “Nou Caesar, in mijn Hongerspelen had iedere tribuut een speciale intelligentie dus in zekere zin-” “Genoeg, Jelle. Hitomi, wat vond jij hiervan?” “Vreselijk, natuurlijk! Henk was misschien niet de meest sympathieke tribuut ooit, maar dit verdiende hij zeker niet! Ik denk dat er weinig tributen zijn die in zo’n korte tijd zoveel geleden hebben gedurende de Hongerspelen.” Caesar grinnikte. “Ik denk dat een aantal voormalige tributen het daar niet mee eens zou zijn, Hitomi!” Terwijl Caesar dat zei, verscheen op het beeldscherm achter hem een van de gruwelijkste moorden uit Hongerspelen 9, toen een van de tributen gedwongen werd zichzelf op te eten. “Maar goed, Hans, jij als mentor moet vast raar hebben opgekeken dat verschillende sterke tributen al vroeg het loodje legde!” “Nou en of!” knikte Hans enthousiast. “Types als Adje en Necrodeus hadden natuurlijk veel verder moeten komen in deze Spelen! Dat zijn de échte tributen! Sterke kerels die er niet voor terugschrikken om een ander te doden! Dat is toch een stuk vermakelijker om naar te kijken dan zo’n labiel type als die Leticia van team Rood?” Wederom werd er luid geapplaudisseerd; Hans wist precies wat het publiek wilde horen. Caesar maande het publiek tot stilte, en vervolgde: “Over Leticia gesproken: wat vonden jullie van het complot van Chris en Tosti? Zoiets hadden we nog nooit gezien in de Hongerspelen!” Hans wilde antwoorden, maar Hitomi was hem voor. “Wil je een eerlijk antwoord? Ik vond het verschrikkelijk! Dat aardige, sympathieke jongens als Raceneus en Pokéfan worden opgeofferd door hun bloedeigen teamgenoten, puur omdat ze in de ogen van Chris en Tosti niet sterk genoeg waren! Alsof dat alles is wat telt tijdens de Hongerspelen!” “Dat ís alles wat telt tijdens de Hongerspelen, Hitomi!” onderbrak Hans haar. “Laten we eerlijk zijn: jij hebt in jouw jaar geluk gehad dat alle sterke tributen werden afgeslacht zonder dat jij er iets voor hoefde te doen! Wie in de Hongerspelen wil overleven, moet een sterk team achter zich hebben staan, en met alle respect, maar ik begrijp maar al te goed dat Tosti dan liever kiest voor types als Sushi en Lucoshi dan voor Pokéfan, hoe aardig hij dan ook mag zijn!” Caesar knikte goedkeurend. “Om nog even door te gaan op team Geel: wat vonden jullie nu van de bananenkwestie?” “Alsof die bananen echt het probleem waren. Chris en Ulysses waren gewoon twee grote egotrippers, en dat botst. Ze wilde allebei het leiderschap, alleen gaf Ulysses dat gewoon eerlijk toe terwijl Chris T.G als een soort marionet gebruikte!” Jelle probeerde er tussen te komen. “Ik vond anders dat T.G een heel goede-” “T.G was geen goede leider, Jelle” onderbrak Hans hem. “Als T.G écht een goede leider was geweest, was het nooit nodig geweest dat Ulysses en Fisico zich van de rest van het team afsplitste!” “Tot slot” vervolgde Caesar, terwijl het applaus van het publiek wegstierf. “Tot slot wil ik, voordat we door gaan, nog een ding van jullie weten. We hebben het vanavond nog niet over hem gehad, maar hij was verreweg de meest spraakmakende tribuut van deze editie: Flappie.” Een gigantisch applaus klonk op uit het publiek, terwijl Flappie’s gezicht op het beeldscherm verscheen. Hans nam het woord. “Flappie was natuurlijk de ideale anti-held. Van een jongen die door iedereen verafschuwd werd door de moorden die hij gepleegd zou hebben, tot de grote publieksfavoriet met een tragisch levensverhaal! Als er ooit nog eens een poging wordt ondernomen om een All-Star versie op gang te krijgen, dan móet Flappie daar wel bij aanwezig zijn!” Hitomi schudde heftig haar hoofd. “Wat een onzin! Ja, Flappie heeft het zwaar gehad omdat hij onterecht was veroordeeld voor de moorden die Tuffie gepleegd had. Maar dat neemt niet weg dat hij zelf ook de nodige moorden op zijn kerfstok had staan. De hele Hongerspelen is hij alleen maar bezig geweest met mensen manipuleren, tegen elkaar opstoken en ze vermoorden! Hij was geen haar beter dan NickMarioUrbanus!” Hans glimlachte. “Maar Hitomi, je moet toch toegeven dat zelfs jij emotioneel werd toen Para vertelde hoe Flappie in tranen de waarheid aan hem opbiechtte?” “Ik werd vooral misselijk toen ik zag dat Para een spin opat.” Het publiek lachte, en ook Caesar kon een grinnik niet onderdrukken. “En met die woorden zijn we aan het einde van onze terugblik. Zo meteen gaan we kijken hoe het afloopt met Tuffie, Wm, Chris en Ulysses, maar laat mij eerst eens vragen: wie hopen jullie dat er wint?” “Chris natuurlijk!” riep Hans direct. “Die jongen heeft alles in zich wat een winnaar hoort te hebben! Hij kan vechten, hij kan overleven, hij werkt hard, hij is sociaal én hij deinst niet weg voor complotten! Dat is wat wij in een winnaar zoeken!” Het publiek applaudisseerde, terwijl Caesar zich tot Jelle wendde. “En jij, Jelle?” “Ik hoop dat Ulysses wint! Hij heeft zich heel erg ontwikkeld gedurende de Spelen, en heeft laten zien dat hij een goede teamspeler is!” “Hij heeft vooral laten zien dat hij een grote, wandelende blooper is” reageerde Hans droogjes. “En jij, Hitomi?” “Ik ben voor WM.” Caesar leek verbaasd. “Voor WM? Ik had verwacht dat jij voor Tuffie zou zijn! Tenslotte weet jij hoe het is om een geliefde te verliezen in de Arena!” Hitomi snoof. “Tuffie is geen geliefde verloren! Hij hield niet van Jolien, hij wilde haar gebruiken om populariteit te winnen! Geloof mij, ik heb de winnaars van Hongerspelen 4 en Hongerspelen 9 wel eens gesproken. Dat waren eerlijke, goedaardige mensen, en die zijn wél echt een geliefde verloren. Zoals je je voelt wanneer je geliefde sterft… Dat heb ik bij Tuffie niet gezien. En wel bij WM, toen Noémie stierf. Dat was misschien dan geen romantische liefde, maar broederliefde is ook liefde.” “Het lijkt er dus op dat Tuffie niet zo populair is bij de experts!” vervolgde Caesar. “Laten we maar vlug kijken hoe het hem vergaan is nadat WM hem had verlaten!”

“Dames en heren, we zijn nog steeds in de Arena! Naast mij zit Tuffie, die-” “Ach hou toch je kop, Nick.” Tuffie zag het niet meer zitten. Hoe moest hij nu nog zijn eer herstellen? Hij wendde zich tot het gigantische hoofd van NickMarioUrbanus. “Waarom, Nick? Waarom is het zo gelopen?” het hoofd van Nick grijnsde. “Wat denk je zelf, haakneus? Je kunt je nog zo leuk voordoen, uiteindelijk komt altijd je ware aard naar boven. Kijk naar mij! Ik heb diezelfde fout gemaakt, door Hitomi niet te vermoorden. Daardoor wist zij wie ik was, en kon ik haar niet om de tuin leiden. En jij hebt diezelfde fout gemaakt toen je WM over jou ware aard inlichtte.” Tuffie keek wanhopig naar de grond. “Ik wilde gewoon populair worden! Al die pestkoppen laten zien dat ik het veel verder gebracht heb dan zij!” “Maar dat heb je niet, Tuffie! Je hebt toch gehoord wat Para zei? Je zult nog steeds een klein, lelijk, vies mannetje zijn. Jolien had nooit met je willen trouwen idioot. Niemand wil dat!” Tuffie werd woedend. “Maar ik kan nog wel winnen! Ik kan de Arena verlaten, en dan wordt ik rijk! En het Kapitool is dol op winnaars van de Hongerspelen!” Het hoofd van Nick begon te lachen. “Hoe wil je winnen? Je kunt niet eens lopen, en er is nu echt niemand meer die je kan helpen! Geef het toe, het is klaar! De enige manier waarop je nu nog kunt winnen, is als WM Ulysses en Chris weet te doden. En zelfs dan zal het Kapitool WM als de echte winnaar zien!” Tuffie zei niks meer terug. Nick had gelijk. Het was voorbij. Hij had gefaald. Hij had Flappie en Noémie niet eens eigenhandig kunnen vermoorden. Hij had WM laten leven, terwijl hij de kans had hem te doden. Hij had Jolien van zich laten afnemen. Hij had gefaald. “Dood me, Nick!” “Wat zeg je?” “Dood me! Je bent een mutilant! Als je nog kunt praten, dan kun je me ook doden! Dood me!” Het hoofd van Nick grijnsde breed. “Met alle plezier, haakneus!”

Een kanonschot klonk. Tuffie was dood. De finale van de 12e Hongerspelen was begonnen!

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

55 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 26 aug 2014, 08:21

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
5 pagina's, vijf uur werk:

WM besloot een kleine omweg te maken. Hij kon wel naar de plek toe waar Flappie overleden was, maar had dit zin? Hij had dorst en hij was behoorlijk uitgeput. Niet alleen lichamelijk, maar ook emotioneel. De dramatische dood van Flappie, het horen van Tuffies plannen tegenover hem... Na het verlaten van Tuffie had hij geen bondgenoten meer, geen vrienden in de arena. Noémie was dood, Jolien was dood, op Tuffie na was heel team Blauw dood. Op dit moment klonk ook het inmiddels bekende kanonsschot. WM had lichte hoop dat dit betekende dat Chris of Ulysses was overleden, maar eigenlijk wist hij dat het 'Nickmonster' Tuffie had vermoord. Dit werd niet veel later bevestigd; in de lucht was het hoofd van Tuffie te zien. Een stem galmde door de arena. "Wij willen de laatste drie tributen, WM, Chris en Ulysses feliciteren met het behalen van de felbegeerde finale. Heel veel succes!". WM schrok. Nu moest het echt gebeuren. Hij had een zwaard, maar nog twee tegenstanders. Daarbij zat hij er compleet doorheen. Waarschijnlijk zouden Chris en Ulysses hem gaan opwachten bij de Hoorn, een neutrale plek waar het 2 tegen 1 verschil niet veel uit zou maken. Hij kon beter het finalegevecht nog ontwijken, totdat hij zich wat beter voelde. Jammer voor de kijkers thuis, het walgelijke soort type wat het leuk vindt om kinderen met elkaar te zien vechten, maar hij kon beter eerst wat gaan drinken. Hij wist de perfecte plek daarvoor: het ijsgebied. Daar was water te vinden. Normaal gesproken ontweek WM het ijsgebied liever. Daar bevroor hij bijna, iets wat geen fijne bijkomende omstandigheid zou zijn in een eventueel gevecht. Het was zelfs één van de redenen dat hij het eerste gevecht met Tuffie zo kansloos verloor. Voor nu was het te hopen dat hij Chris en Ulysses daar niet zou vinden. Na met een flinke bocht de Hoorn te hebben ontweken kwam WM aan bij het ijsgebied. Het was gek om zo alleen de arena rond te sluimeren. Wat WM gelijk opviel was dat het niet zo koud was nu bij de ijsvlakte. Sterker zelfs: hij voelde zijn voeten nat worden. Het was alsof alles warmer werd. Lag het aan hem, of was er echt iets aan de hand? Vlak voordat WM bij zijn meertje aankwam, zag hij waardoor het zo warm werd. Er kwam een zee van vlammen op hem af. Hij voelde wat beven. Ineens werd alles duidelijk: de arena stortte compleet in. Op het moment dat er nog mensen in leven waren. Het was een gruwelijke streek van de Gamemakers.

Ulysses en Chris waren nog aan het kletsen. De finale was bijna gehaald, er moest nog één gevecht gedaan worden. "We kunnen nu naar de Hoorn gaan", stelde Ulysses voor. "Immers, dan hoeven wij onze energie niet te verspillen aan zoeken. Het geeft ons een klein voordeel in de finale". Nog voordat Chris een antwoord kon geven, klonk er een kanonschot. Het tweetal keek vol verwachting naar boven en hun hoop werd bevestigd: Tuffie was overleden. "Wij willen de laatste drie tributen, WM, Chris en Ulysses feliciteren met het behalen van de felbegeerde finale. Heel veel succes!" Vol vreugde reageerde Chris: "We zijn er bijna!". Ulysses was ook blij. "Nu hoeven we alleen WM te verslaan, terwijl wij nog met twee zijn. Dat moet een makkie worden!". Chris bleef realistisch. "Natuurlijk zijn wij zwaar in het voordeel, maar we moeten WM niet onderschatten. Het is en blijft een sterke kerel die niet voor niets de finale heeft gehaald. Daarbij, misschien geven de Gamemakers hem een voordeel." "Dan nog, WM is geen Flappie of Tuffie. Hij manipuleert niet, hij is niet ongelooflijk sterk, zolang hij ons niet uit elkaar weet te drijven moet het echt een simpele finale worden.", was de reactie van Ulysses. "Weet je wat het betekent als we winnen? Dan mogen we naar huis, eindelijk.", zei Chris. "Het is dus zaak dat we nu bij elkaar blijven, ik stel voor dat we niet op zoek gaan naar WM, laat hem ons maar vinden.", vervolgde hij. Ulysses was het daar niet mee eens. "We moeten juist nu naar hem op zoek. Als hij ons vindt, kan hij onverwacht een van ons aanvallen. Waarschijnlijk heeft hij een zwaard, hij kan, wanneer een van ons niets vermoedt, dus zo iemand de kop afhakken. Bij een 1 op 1 gevecht ben ik er een stuk minder zeker van dat we dit winnen. Daarbij win ik ook een stuk liever samen" "Ja, maar Ulysses, als we naar WM zoeken kunnen we ook elkaar kwijtraken." Ulysses was het er nog steeds niet mee eens. Om weer een ruzie te voorkomen, besloot Chris vlug in te grijpen. "WM komt ons heus niet direct aanvallen, zo'n type is hij niet. Ik stel voor dat jij even gaat rusten, je bent nog lichtgewond. Als ik WM zie maak ik je gelijk wakker." Ulysses besloot Chris te vertrouwen, en hij ging liggen, om uit vermoeidheid vrijwel gelijk in slaap te vallen. Een uur later werd hij wakker, het eerste wat hij zag was een paniekerige Chris. "WORD WAKKER ULYSSES, WORD WAKKER". Ulysses stond gelijk klaarwakker op. "WM?" "Nee, erger". Chris wees naar de Arena en Ulysses zag een zee van vlammen op hen afkomen. "De arena wordt gesloopt.", zei Chris huiverend. Hij pakte het zwaard en rende weg, Ulysses kwam hem achterna.

Na kort de zee van vlammen aanschouwd te hebben, die hem steeds dichter benaderden, besloot WM te rennen. Hij moest vluchten. Hij zag hoe alles om zich heen afbrokkelde. WM kon enkel de kant op rennen naar de plek die hij het liefste nog ontweek, de Hoorn. Nergens in de Spelen was hij zo bang geweest. Ineens hoorde WM de stem van een vriend. "Ik heb echt het gevoel dat ik ga winnen, WM. In dat geval hoop ik dat jij er nog bij bent, wat zou dat leuk zijn!". Hij herkende het als de stem van Jihawk. Hoe? Hij was toch niet meer in leven? Na een vogel te zien vliegen, begreep WM het. Jabberjays, vogels die de stemmen en zinnen van mensen volledig kunnen kopiëren en na kunnen praten. De Gamemakers hadden er voor gezorgd dat zijn vlucht naar de Hoorn zo zwaar mogelijk zou worden, zowel fysiek als emotioneel. Vervolgens kwamen er een paar stemmen die WM niet kon herkennen. De stem van Dark Lisa hoorde hij hierna. Het herinnerde hem aan zijn pijnlijke daad, toen hij haar vermoorde. De stem daarna herkende hij niet, maar de volgende stem van Adje was wat conflicterender. Het was immers zijn oude teamgenoot. "Haal mij er uit, teringklapperjosties!". Een bittere grijns kwam op het gezicht van WM. "Die Henk", grinnikte WM. Dat hij nog even kon lachen op zo'n heftig moment, Goomuin kwam daarna. Terwijl WM over Goomuin dacht, stond hij op een stuk ijs wat direct afbrokkelde van het land. Uit de spleten zag hij magma komen. "Sjonge, hoe gek kan het wel niet lopen! Eerst zaten we bij elkaar in het team, toen weer niet, en nu weer wel!". Het was de stem van Necro. Terwijl WM ternauwernood onsnapte aan  afbrokkelende stuk land, hoorde hij nog een laatste schreeuw van Necro. "WAAROM TUFFIE. WAT IS ER MIS MET JOU?". "Dat weet ik ook niet precies, Necro", zei WM tegen zijn voormalige teamgenoot, met de illusie dat hij hem kon horen. De volgende stemmen kwamen hem wat minder bekend voor. De vlammen kwamen steeds dichterbij, WM was steeds meer aan het zweten. Naar achteren kijken deed hij niet, hij wist dat de arena waar hij de afgelopen dagen had doorgebracht compleet verwoest werd. Ineens hoorde WM een kanonsschot. Was dat ook een jabberjay? Waarschijnlijk niet, want hij kon zien dat er een gezicht in de lucht geprojecteerd werd. Echter, door alle rook die van het vuur af kwam, kon hij niet zien wie er was overleden.

Chris en Ulysses renden voor hun leven. Eerder deze Spelen nog grote vijanden, nu hielpen ze elkaar met het ontsnappen uit de Arena die voortijdig gesloopt werd. Ulysses hoorde iets. "Ik heb echt het gevoel dat ik ga winnen, WM. In dat geval hoop ik dat jij er nog bij bent, wat zou dat leuk zijn!". "Chris... Ik hoor een stem die tegen WM praat!", zei Ulysses tegen zijn maatje, al rennend. "Ik volgens mij ook. WM zou dit toch niet hebben gedaan?". Vervolgens hoorde het tweetal een bekendere stem. "Ik ben bang, ik ben echt bang.". Het was de jonge UNF. Ulysses was compleet in de war. "Maar hij was toch dood?" "Ik snap er ook niks van, Ulysses, doorrennen. Laat je er niet door afleiden, anders kan het ons einde worden!", zei Chris. Dit bleek makkelijker gezegd dan gedaan te zijn. De stemmen van de verloren tributen spookten door de arena. Niet alle stemmen werden herkend, maar in ieder geval kwam de stem van Raceneus langs. Ook Henk werd herkend. "Hoe is dit mogelijk? Ze kunnen toch niet meer in leven zijn!", zei Ulysses. "Misschien wel, misschien niet. Laten we er alsjeblieft pas achter komen als we ontsnapt zijn uit deze Arena!" Chris zijn opmerking had succes, het tweetal bleef stug doorrennen. Totdat Ulysses de stem van Fisico hoorde. "Ik wil hier niet zijn. Ulysses, je moet mij helpen!" Ulysses dacht gelijk aan Fisico, de enige jongen die hem geen moment in de steek had gelaten. Ulysses liep de richting op van de stem die hij hoorde, om Fisico te kunnen redden. Chris schreeuwde keihard "NEE", maar het was al te laat. Ulysses zag een jabberjay wegvliegen. Binnen no-time werd hij ingesloten door de vlammen. "Ulysses, ik kom je redden!", riep Chris nog. Ulysses keek naar oplossingen voor ontsnapping, maar hij zag eigenlijk vrij snel dat het voorbij was. De vlammen waren dik, en de arena brokkelde af. "Chris... Volgens mij is het voorbij..." "Onzin! Jij hebt mij eerder van de dood gered, ik moet het goedmaken!", riep Chris tegen beter weten in. Maar hij kreeg geen reactie meer van Ulysses. Hij moest eigenlijk wegwezen, maar hij kon zijn vriend niet laten zitten. "Ulysses, hoor je mij!". "ULYSSES. ALSJEBLIEFT!" Toen klonk het geluid waar Chris zo bang voor was. Het kanonsschot die de dood van Ulysses bevestigde. Chris wist dat hij er niet te lang stil bij kon staan, letterlijk en figuurlijk. hij riep nog een paar woorden naar Ulysses. "Bedankt, kameraat. Bedankt voor alles. Ik ga nog proberen te winnen.  Je was een waardig teamgenoot." Met een traan op zijn gezicht rende Chris door.

WM wist dat hij niet te lang stil moest staan bij de dood van een van zijn tegenstanders in de finale. Eerst moest hij zelf nog de finale halen.  “Maar natuurlijk blijf ik bij je, WM! Ik had nooit zoiets verwacht. Mijn broer heeft een bijna onmenselijk offer van je gevraagd, blijkt uiteindelijk, maar je hebt volgehouden, je hebt me tegen alles beschermd. Ik ben trots op je, WM!”. Het was de stem van Noémie. Hij liet een traantje. De zus van zijn beste vriend, misschien zelfs zijn beste vriendin. Het waren haar laatste woorden voordat ze stierf. Veel verwijten kon hij het Jolien niet. Ze kon niet anders. Zijn hoofd draaide op hol, maar hij wist dat hij hier niet te lang bij na moest denken. Terwijl WM probeerde te ontsnappen aan een voortijdige dood door de vlammen, werd het horen van de stemmen van de overleden tributen steeds minder verdraagzaam. De stemmen van de aanvoerders volgden, inclusief die van Jolien. De Hoorn kwam steeds dichterbij, het eindgevecht was nabij. De manische lach van Para werd gevolgd door Flappie. Meerdere zinnen kwamen langs van één van de meest bijzondere personen die hij ooit heeft ontmoet. Een grote persoonlijke band met Flappie had hij niet, maar toch moest WM even slikken. Hij had immers Flappie gedood, voordat hij zijn verdiende wraak op Tuffie kon nemen. Aan de andere kant, hij had Flappie in een normaal gevecht waarschijnlijk niet aangekund. Flappie moest een keer sterven. De laatste stem was van Tuffie.  “Dood me! Je bent een mutilant! Als je nog kunt praten, dan kun je me ook doden! Dood me!”. WM kwam aan bij de Hoorn, en hij keek naar achteren. Hij zag hoe de hele arena was vernietigd. Niks was verder heel gebleven, hij zag alleen maar een op het oog eindeloze zee lava. De hitte werd ondragelijk, maar de Hoorn bleef heel.

Nu stond hij er alleen voor. Zijn maatje Ulysses was gestorven, door een laatste mindfuck van de Gamemakers. Natuurlijk waren het Jabberjays, hij had het kunnen weten. Ulysses ook. Het was natuurlijk geen snuggere actie, maar hij kon het Ulysses niet zoveel verwijten dat hij achter zijn vriend aan was gegaan. Bij de stem van zijn beste vriend, Para, zou hij misschien ook zijn bezweken. Ondanks dat er nu duidelijkheid was over de stemmen, werd het niet minder zwaar om de stemmen van de gesneuvelde tributen te horen. Noémies woorden waren enorm ontroerend. Chris had de hele Spelen gedacht dat Noémie een slecht persoon was, maar uiteindelijk bleek het wel mee te vallen. Bij het horen van de stem van T.G kreeg Chris een enorm schuldgevoel. Immers was hij verantwoordelijk voor de dood van T.G. "Werk...samen...". Bij de laatste woorden dacht hij direct terug aan Ulysses. Zonder T.G waren zij nooit vrienden geworden en had Chris waarschijnlijk ook niet de Finale gehaald. Na de stemmen van Tosti en Jolien te hebben gehoord kwam er ineens een lange, manische lach van Para. Het zou misschien wel de laatste keer zijn dat hij iets hoorde van zijn beste vriend in de arena. De hitte werd enorm,  om vervolgens meerdere zinnen van Flappie te mogen horen. Flappie had de hele Arena in zijn handen, werkelijk ieder tribuut wat niet vrijwel direct stierf had wel een diepe, vijandige band met Flappie. Het was werkelijk ongelooflijk dat hij de finale niet had gehaald. Chris zag de Arena naderen, die was nog niet stuk. Hij had verder geen kanonsschotten gehoord, dus WM zou nog wel in leven zijn. Uit de laatste zinnen die hij hoorde, die van Tuffie, bleek dus dat hij waarschijnlijk vermoord was door een mutilant, en niet door WM". Veel langer had hij niet, Chris was bij de Hoorn aangekomen. Hij had de vernietiging van de Arena overleefd. Hij keek even naar achteren. Alles was stuk. Het enige wat hij nog zag, was lava. Het was heet, Chris was volledig uitgeput. Maar hij kon niet uitrusten. Hij zag WM.

"Hoi Chris". "Hallo WM". De twee jongens, allebei van een zelfde leeftijd, stonden tegenover elkaar voor het laatste gevecht. Ze oogden nerveus en waren allebei eigenlijk niet in staat om te vechten. "Ulysses is overleden, neem ik aan?", vroeg WM met lichte afschuw. Chris had er moeite mee, maar hij probeerde zo min mogelijk emoties te tonen. "Helaas wel. Maar dat ligt achter ons. Je gaat mij er toch niet mee manipuleren?", vroeg Chris, met bittere spot. "Nee, natuurlijk niet, we worden gedwongen om het gewoon uit te vechten, en dat gaan we dan ook doen. Ik wil niet manipuleren, ik wil het op een eerlijke manier doen." WM legde zijn wapen neer, en stak zijn hand uit. "Om elkaar succes te wensen", lichtte hij toe. Eigenlijk was hij Chris nauwelijks tegengekomen, eerder in de Arena, dus hij wist niet of het een eerlijke en betrouwbare kerel was. Chris gooide ook zijn wapen op de grond, en kwam op WM af met een uitgestoken hand. "Succes". "Jij ook". Het tweetal schudde de handen, en in de hitte, op een klein en kaal platform, moesten ze het uitvechten. Allebei renden ze terug naar hun zwaarden. Een minuutje stonden ze stil, oog in oog met elkaar, totdat Chris op WM af kwam rennen. De inzet was hoog, maar erg scherp was Chris niet, hij probeerde op WM in te slaan met zijn zwaard, die vrij eenvoudig kon blokken, wat Chris weer uit balans bracht. WM kon hierdoor toeslaan, maar hield een defensieve houding aan. Chris bleef komen, WM verdedigde. Chris kreeg door dat hij er niet doorheen kwam, en besloot WM naar de rand te jagen, die opvallend weinig pogingen deed om het gevecht over te nemen. Chris zijn plan lukte, WM werd gedwongen naar achteren te gaan. Eenmaal bij de rand kreeg WM in de gaten wat Chris van plan was, de kolkende hitte werd steeds erger. Chris wilde een keiharde genadeklap geven, maar WM wist deze heel eenvoudig te blokken, waardoor Chris volledig uit balans was geraakt. Vervolgens moest hij toekijken hoe WM, een toch wel begadigd zwaardvechter, simpel zijn zwaard uit zijn handen sloeg. Vervolgens werd hij hard op de grond geslagen. WM hield het zwaard voor de keel van Chris. "Laatste woorden?", zei WM, na eigenlijk moeiteloos Chris op de grond gewerkt te hebben. In een gevecht zonder wapens was Chris waarschijnlijk sterker geweest, maar het geluk was aan zijn kant dit gevecht. Chris reageerde bitter. "Nee, het is klaar, jij was sterker. Maak het maar af".

WM keek naar Chris. Hij wilde de genadeslag geven, maar het machteloze van Chris hield hem tegen. Hij zag het hoofd van zijn eerdere slachtoffers, het hoofd van de jonge Dark Lisa en het hoofd van Flappie. Hij hoorde hun stemmen nog door de Arena galmen. Chris, wachtend op de genadeklap, zag dat WM allebei de zwaarden pakte. Hij zag WM de enige overgebleven wapens in de lava gooien. "WM, wat doe je? Het is klaar, jij wint, waarom maak je het dan niet af?", vroeg hij verbaasd. "Ik wil niet nog één dode op mijn geweten hebben", antwoordde WM. Al sinds ik de genadeslag aan een hulpeloze Dark Lisa heb gegeven, heb ik last van mijn geweten. Ik heb nooit iemand het leven willen ontnemen. "Maar WM, je had zojuist kunnen winnen. Zijn de baten dan niet wat hoger dan de last?", vroeg Chris, nog steeds verbijsterd dat WM hem had gespaard. "Dat dacht ik al toen ik Flappie vermoordde. Het was deels ter bescherming van mijn eigen leven, Flappie was een gewetenloze moordenaar en de wereld is waarschijnlijk beter af zonder hem dan met hem. Iemand moest hem afronden en dat kon beter ik zijn. Toch heb ik er moeite mee. Het gaat echt tegen al mijn principes in!" "Principes of niet, het is een spel, om te winnen moet je moorden", zei Chris. "Hoe kan je zoiets nog als een spel zien?", vroeg WM geschokt. "Ik heb jonge kinderen voor mijn eigen ogen zien sterven, waaronder het belangrijkste persoon uit mijn leven, Noémie, ik heb zelfs twee mensen hun leven eigenhandig ontnomen!" "Dat heb jij niet gedaan, dat wordt geforceerd door derde partijen", zei Chris met afschuw, zonder direct uit te willen halen naar het Capitool. "Toch voelt het zo. Dit 'spel', tussen aanhalingstekens, heeft mij al trauma's bezorgd. Ik wil gewoon niet een moord op jou er aan toevoegen". WM besloot er bij te gaan zitten. Hij sprak tegen Chris alsof het zijn beste vriend was, ook al kende hij hem nog maar net.  "Ik snap wel wat je bedoelt." Chris ging tegenover hem zitten. "Ik voel mij ook schuldig over dingen in dit spel. Ik ben gewoon in het manipuleren van andere spelers meegegaan. Ik zat zo diep in het spel, dat ik begon te vergeten dat het om echte levens draait. Met mijn team heb ik enkele spelers laten vermoorden omdat ik ze te slecht vond. Uiteindelijk probeerde ik Ulysses ter plekke te vermoorden, zo erg was ik mijn beheersing kwijt. Dankzij T.G, die zijn leven toen gaf, heb ik die teruggevonden. Ulysses heeft zich later bewezen een goede tribuut te zijn. En een goede vriend. Voor hetzelfde geldt had ik dat niet eens meegemaakt." Hij gaf een glimlach.

"Wat nu?", vroeg WM. "Geen idee." "Uiteindelijk moet iemand toch dood." Zowel Chris als WM leken geen zin te hebben om het af te ronden. "Voel jij het dan niet? Het wordt steeds heter. Echt waar. Ik heb vreselijke dorst.", zei Chris. "Ach ja, na al die manipulatieve types te hebben meegemaakt, is het ook wel fijn zitten zo.", vervolgde hij. "Eigenlijk wel. Je bent een goede kerel." "Jij ook". Vervolgens zaten ze uren tegenover elkaar. Af en toe zeiden ze wat tegen elkaar, maar ze probeerden vooral weerstand te tonen tegen de vreselijke hitte, om het maar langer vol te kunnen houden dan de ander. Wegens de grote dorst en de hoge temperatuur vielen de tributen op een gegeven moment flauw. Ze lagen daar, buiten westen. Voor de kijkers thuis was het gewoon wachten tot het laatste kanonsschot. Op een gegeven moment kwam die er ook.

Pas veel later opende het winnende tribuut zijn ogen. Er werd alles aan gedaan om hem nog in leven te houden. "Hij opent zijn ogen!" "Gefeliciteerd WM, met je winst in de Hongerspelen!" WM keek om zich heen, hij zat in ene hoovercraft. Hij had dus toch gewonnen. Op een manier waar hij zich niet enorm schuldig voor hoefde te voelen. Hij kreeg overal complimenten. Het was een bizarre overwinning, maar hij was er content mee. Zijn bizarre nachtmerrie was voorbij.

Jelle wint deze Hongerspelen. Joepie! Even serieus, ik heb lang aan dit verhaal gewerkt dus lees hem van boven naar beneden door alsjeblieft happy. Maakt het geheel toch wat spannender!


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 4 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum