Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 12

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 3 van 4]

31 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 12:45

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
Wat voorafging
Op het lichte schijnsel van de maan na was het roetzwart. Iedereen lag rustig te slapen, dicht bij het brandende kampvuur.
"Jij bent." zei Poké Fan. Hij schudde Tosti door elkaar om hem wakker te maken. Met tegenzin stond hij op, om de wacht over te nemen.
"Eindelijk kan ik gaan slapen. Ik ben echt kapot."
Tosti zat maar wat te staren in het vuur. Hij zag er het nut niet echt van in om de wacht te houden, aangezien iedereen nu toch wel zou slapen, met uitzondering van Flappie misschien. Even ging de vraag door hem heen waar die gestoorde gek op dit moment was, maar hij zat er niet lang mee in. Hij hoopte dat hij verdwaald zou lopen, of misschien verongelukken, ook al leek dat laatste wat onwaarschijnlijk. Hij was waarschijnlijk een zeer sterke tribuut, maar iemand als Flappie kan je niet vertrouwen. De akelige stilte werd af en toe onderbroken door het geluid van de takken van de bomen, die door de wind in beweging werden gebracht. Het was saai. Er gebeurde niks. Hij vroeg zich af of het kwaad kon om even weg te gaan. Ze hadden nog geen goed idee van hoe de omgeving er uit ziet, en wat extra hout voor het kampvuur zou ook geen kwaad kunnen. Hij stond op en liep de heuvel op. Na een kwartier wandelen voelde hij al gauw een merkbaar temperatuurverschil. Het was ijskoud waar hij nu was. Niemand zou het ooit in z'n hoofd halen om hier te blijven, niemand die ook maar een beetje hersenen heeft. Hier overleven zou een zware taak zijn. Volgens die logica ging hij maar terug naar het kamp. Hij zou morgen wel de andere zijde inspecteren. Tot hij plots voetstappen hoorde. Hij kon niet meteen lokaliseren waar deze vandaan kwamen, maar toen hoorde hij een stem. Het was Chris.
"Laat dat zwaard vallen." dreigde hij. Chris stond achter hem. "Voor het geval je het niet wist, ik ben gewapend. Laat vallen."
Tosti wist dat het klaar met hem was. Hij stond niet meteen in een ideale positie. Hij maakte het meeste kans als hij zijn zwaard bij hem hield. Verder wist hij niet of Chris blufte. Hij moest wat tijd winnen.
"Dus hoe gaat het, Chris?"
"Dus jij bent Tosti, hmm? Laat vallen. Nu."
"Ach, kom op, we komen uit hetzelfde district. Elkaar genadeloos vermoorden zou toch geen mooi zicht zijn? Hoe kun je dan ooit nog normaal in ons district behandeld worden?"
"Stop met tijd winnen." zei hij bevelend. "Het is wel duidelijk wat je probeert te doen."
Tosti ziet geen andere optie. Hij moet zich nu omdraaien. Als hij het goed heeft, heeft Chris een pijl en boog bij zich. Als hij snel opzij springt, zou hij zijn pijl moeten kunnen ontwijken. Snel springt hij naar zijn linkerkant, draait zich om en haalt uit met zijn zwaard. Chris mist zijn pijl en moet noodgedwongen van strategie veranderen. Op een haar na ontwijkt hij Tosti's zwaardslag, die hem bijna in zijn hand raakte.
"Je snapt het nog steeds niet, hè?" zei Chris kalm. "Ik ga je niet doden. Ik zei enkel... laat vallen."
Tosti aarzelt. Moest hij Chris nou werkelijk geloven?
"Luister, we kunnen nu een gevecht op leven en dood houden, of je luistert gewoon even naar me. Daarbij... we zijn toch districtgenoten?" Chris grijnst.
Tosti, nog niet helemaal zeker van zijn stuk, laat zijn zwaard op de grond vallen.
"Ik luister."
"Ik ben blij dat ik je aandacht heb. Maar niet hier. Volg mij. Raap maar weer op."
Chris loopt voorop. Dit zou het perfecte moment zijn om hem een mes, of beter gezegd een zwaard in de rug te steken. Maar toen herinnerde hij zich Flappie's woorden.
"Waar gaan we naartoe?" vroeg Tosti argwanend.
"Verder het ijsgebied in. Dit is een discussie tussen jij en ik. Het laatste wat ik nu wil is iemand die onze discussie afluistert."
Na een tiental minuten wandelen ziet Tosti een kampvuur, met een aantal slapende tributen bij.
"Blijf hier." beval Chris. "Ik haal even wat." Hij ziet Chris naar het kamp wandelen en zijn rugzak meenemen. Even vreest Tosti dat het allemaal een valstrik was. Waarom staat hij hier nog? Misschien slaat hij wel alarm. Dan is hij klaar. Maar al gauw ziet hij Chris terugkeren.
"Laat ons even een wandeling maken." stelde Chris voor.
"Blijkbaar houdt er bij jullie team niemand de wacht zo te zien." stelt Tosti vast.
"Het was mijn beurt." bekende Chris. "Maar er gebeurde niet veel, dus ik besloot om even de omgeving te inspecteren." Tosti lacht.
"Wat is er?" vroeg Chris.
"Niets." zei Tosti gauw. "Gewoon, een binnenpretje. Maar goed, waarover wilde je me spreken?"
"We zitten met een gemeenschappelijk probleem." begon Chris. "Het probleem dat het grootste deel van ons team uit waardeloos slachtvoer bestaat dat niks kan."
"Dat is nogal zwaar uitgedrukt." ging Tosti zijn team verdedigen.
"Vind je?" Chris lacht. "Je zit opgescheept met een jongen in een rolstoel en allerlei tributen die duidelijk nog nooit een wapen in hun handen hebben vast gehad. Poké Fan en Leticia lijken me aardige mensen bijvoorbeeld, laat dat geen misverstand zijn, maar buiten wat simpele taken als hout sprokkelen zie ik ze niet veel toevoegen."
"Hmm. Misschien heb je wel gelijk." gaf Tosti toe. "En dan hebben we nog Flappie."
"Flappie?" vroeg Chris. "Wat is er met hem?"
"Oh, je bent nog niet op de hoogte zo te zien. Hij komt uit de gevangenis. En hij ging er op uit deze nacht. We hebben hem niet meer gezien. Henk is ook plotseling verdwenen."
"En jij bent wel bekwaam, maar je bent gewond."
"Ik zie wel waar je naartoe wilt." zei Tosti. "Maar wat voor problemen heb jij?"
"Raceneus is waardeloos. Hij is slim, dat wel, maar hij voegt niks toe. Fisico is een meeloper. Walgelijk. En Ulysses' z'n ego kent geen grenzen. Alleen Para is echt wel aardig. T.G valt mee, maar hij is niet de beste leider."
"Hmm. Maar wat wil je daar aan doen dan?"
"Het is heel simpel. Ik wil dat jij ons morgen aanvalt, en Raceneus, Ulysses en Fisico uit de weg ruimt. Vooral Raceneus dan, want ik heb eigenlijk weinig reden om hem zelf uit ons team te krijgen. Je weet waar ons kamp is nu. Je kunt gewoon beweren dat je het 'toevallig' hebt gevonden en dat je graag tot de aanval zou overgaan. Maak het zo geloofwaardig als je kan, maar zorg dat ik en Para niks overkomt. T.G wil ik momenteel ook nog sparen."
"Waarom zou ik dat voor je doen?" vroeg Tosti.
"Omdat ik dan bereid ben om hetzelfde voor jou te doen, als je dat wilt natuurlijk. En ik wil later heel graag een bondgenootschap starten. Een eigen team, bestaande uit jij en ik. Ik zou graag Para en eventueel T.G er nog bij willen, maar dat zien we nog wel. Sushi en Lucoshi kunnen later ook gewoon meedoen."
Tosti dacht na. Het klonk als een verleidelijk plan, waar hij achteraf gezien zelf ook wat aan te winnen had.
"Goed." zei hij. "We hebben een deal."

"Het wordt tijd dat we terugkeren..." zei Chris, maar net toen hij dat zei zag hij een aantal iglo's staan in de verte. "... nadat we hier even binnen gesprongen zijn." Ze gingen alle iglo's binnen. In de laatste vonden ze op de tast een aantal voorwerpen. Het was helaas te donker om helemaal uit te maken wat ze zijn.
"Verdraaid. Hadden we maar wat licht."
"Is niet nodig." zegt Chris. "Dit is goed, heel goed. Op het gevoel af weet ik wat deze dingen zijn, en sommige van deze voorwerpen kunnen echt wel een verschil maken." Hij stopt ze in zijn rugzak.
"We bekijken onze buit later nog wel eens. Ik hou het voor nu bij. Zie het als een soort van verzekering. Ik wil dat je je aan het plan houdt. Als alles goed gaat, delen we. Vanaf dan zijn we toch een team."
"Nog een vraag." zei Tosti. "Daarna moet ik echt gauw terug. Waar spreken we af?"
"Het moeras." zei Chris. "Probeer jij je team naar daar te brengen, ik zal hetzelfde doen."
Gauw liep Tosti terug naar het kamp van Rood.
"Jouw beurt." zei hij tegen Lucoshi. "Ik ben kapot."

Profiel bekijken

32 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 15:35

Tosti


Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Elke boom leek hier op elkaar, de zompige grond was overal hetzelfde; Leticia had geen aanknopingspunt toen ze uitgeput bij een boomstronk stond te snikken. Het was een grote fout geweest, ze had het nooit moeten doen, door haar was Sushi dood. Duizenden gedachten schoten door Leticia’s hoofd, ze kon het niet aan. Ze voelde zich te schuldig om terug te gaan en tegelijkertijd wilde ze niets liever. Toeschouwers zouden haar waarschijnlijk als laf en zwak zien, hoe ze nu instortte door één enkele dood. Ze had slechts een glimp opgevangen van het slagveld bij de Hoorn, maar verder nog geen enkele aanval. Als Team Rood een aanval voorbereidde, was ze nooit mee. Dit had ze nooit erg gevonden, ze kon redelijk overleven en men zei altijd dat Leticia het in zich had om de geneeskunde in te gaan. Hier was ze altijd trots op geweest en ze voelde zich zo ook nuttig in Team Rood. Vanaf het begin had ze al het gevoel gehad dat ze zich moest bewijzen voor Tosti, dat ze belangrijk was voor het team. Dit alles was nu weg. Leticia voelde zich verloren en wist dat ze als het zo doorging haar nut compleet zou verliezen. In de latere fases van de Hongerspelen ging het om moorden. En dat kon ze niet.


Leticia maakte zich klaar om weer op te staan en de zinloze dwaaltocht door het moeras te vervolgen. Ze had blindelings gerend en had geen idee waar ze was. Een lichte paniek kwam in haar boven toen ze dit besefte. Overal om haar heen konden nu vijanden zijn! Ze was erg luidruchtig geweest in haar vlucht… Ze begon de geluiden nu ook te horen, geluiden van het moeras, kreten, stemmen. Maar dat waren de geluiden van de natuur, toch? Niet helemaal, bleek toen Flappie geluidloos uit de schaduwen van de bomen tevoorschijn kwam. Meteen probeerde hij de situatie te sussen.
“Rustig, rustig, Leticia! Ik kom je geen kwaad doen, we zitten tenslotte in een team!” Een sluwe grijns kwam op zijn gezicht bij de laatste zin.
Leticia was duidelijk zichtbaar bang. “Ga weg! Je bent niet te vertrouwen!“ riep ze. Toen twijfelde ze. “Was jij niet... dood?”
“Ach, zelfmoord is uiteindelijk toch vrij, tja, eerloos, kan je het zo noemen? Maar daar gaat het niet om; ik kom hier om je te beschermen. Ik had je makkelijk kunnen vermoorden, met slechts deze stok, toch doe ik dat niet.”
Leticia viel hem in de rede, duidelijk in de war nu. Waar kwam deze vriendelijkheid vandaan? “Maar waarom? Je hoorde niet echt meer bij ons, en…” ze kon even geen woorden vinden.
“Tss, team Rood, Blauw, Geel, allemaal rotzooi. Bedacht door de Spelmakers om ons tegen elkaar op te zetten. Denk even zelf, vind jij ons team perfect? Natuurlijk niet, een perfect team zou te machtig zijn. Maar wat als we die nou zelf maken? Ik ken mensen, ik zie hun kwaliteiten. Ik ben van plan om een team te vormen met de besten, nu het nog kan. Ik weet wat jij kan, je bent geweldig als dokter en weet ongelofelijk veel van geneeskunde, en je bent van het begin af aan al een stuk milder tegen mij dan de rest, waar of niet?”
Leticia bloosde even. Was ze echt zo goed als Flappie zei? “Nou, zoveel heb ik nou ook nog niet gedaan deze Spelen hoor… Maar de rest van ons team mag jou niet echt geloof ik nee…” Sterker nog, ze hadden voor je gewaarschuwd, dacht ze. Maar was dat terecht?
Flappie sprak weer. “Nee, nog niet veel, maar waarom? Omdat niemand je de kans geeft! Ik zie wat in jou, en ik denk dat het voor jou beter is als je niet meer te veel met Team Rood bent, maar meer een team met mij vormt. Zeker nu Tosti dood is…”
Dat laatste had een zichtbare uitwerking op Leticia. “Tosti, dood…?”
Flappie zuchtte. “Ja, helaas! Vermoord door Para op zijn nachtelijke patrouille. Spijtig, hij had leiderskwaliteiten.”
Leticia dacht razendsnel na. Ze zat in de val, maar aan de andere kant kon ze Flappie misschien wel vertrouwen… Hij zou haar naar de overwinning kunnen leiden. De restanten van Team Rood niet.


Een lange stilte volgde. Uiteindelijk gaf Leticia toe. “Wat wil je van me?” vroeg ze aarzelend.
“Je wil met me samenwerken? Goedzo! We houden het plan nog simpel; jij bericht je team dat Tosti vermoord is, en probeert het leiderschap over te nemen. Verzwijg Sushi’s dood, zijn kanonschot kan niet worden verklaard. Je loodst je team naar de woestijn, naar het uiterste zuidoosten van de arena. Doe alles om je team ervan te overtuigen er heen te gaan, maakt niet uit hoe. Komende nacht zal ik met mijn groep er zijn, en jij moet de wacht hebben. We vermoorden de rest van Team Rood, en gaan er dan vandoor. Begrepen? Ik zie je komende nacht.” Flappie stond op. “O, en tussen haakjes, je team is nog geen tweehonderd meter achter je” Met een laatste grijns verdween hij tussen de bomen.


Leticia bleef verdwaasd achter. Ze kon doen wat Flappie haar opgedragen had, maar ze kon ook met haar eigen team verder gaan. Die gedachte sprak haar meer aan, dat was veiliger. En met haar eigen team had ze ook nog genoeg kansen, toch? Lucoshi was een goede vechter. Pokéfan kon goed eten vinden en klaarmaken, en wat had ze nou eigenlijk van Flappie gehoord dat haar echt geruststelde? Het besluit om haar eigen team trouw te blijven leek opeens een stuk makkelijker nu de ogen van Flappie zich niet meer in de hare boorden. Opgelucht door het besluit geen verraad te plegen stond ze op. Meteen kwam er een scherp, hoog geluid en het volgende moment zat er een provisorische speer diep in de boom naast haar. Op nog geen centimeter op haar gezicht. Leticia kon nog net een schreeuw onderdrukken. Aan de speer zat een briefje geklemd. Met trillende handen haalde ze het briefje eraf en las het.

“Voor het geval ik het vergeet: Als je niet doet wat ik zeg, zal ik je vinden, en zonder probleem vermoorden. Je bent nergens veilig.

Liefs, je teamgenoot Flappie”



Plotseling veranderde Leticia van besluit. Het was opeens veel makkelijker gewoon te doen wat Flappie zei. Ze was bang, banger dan toen Sushi vermoord werd. Verschrikt rende ze terug naar het kamp, constant achter haar kijkend. Er werd op haar gejaagd.

Profiel bekijken http://google.nl

33 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 18:39

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Flappie liep met een grijns de sneeuwvlakten in. Hij had dorst en in een eerdere wandeling had hij een klein meertje gevonden. Omdat Flappie toch echt wel dorst had besloot hij eerst daar naar toe te gaan, voordat hij Leticia en team Rood zou ontmoeten in een gevaarlijk gevecht. Hij wandelde alleen, flink door de kou. Totdat hij iemand zag, van een afstandje. Het was Noémie.

Flappie wilde naar Noémie toekomen, maar iemand tikte op zijn schouders. Het was Leticia. "Ik heb je gevolgd, en ik ga niet mijn team uitmoorden. Je gaat ook niet naar mij op zoek! We vechten het nu uit, 1 tegen 1! Ik wil niet dit spel in leven blijven, zolang jij er bent!". "Zucht, het was ook te mooi om waar te zijn, dat ik jou zo makkelijk kon bedriegen. Mijn best. Leticia gooide haar speer naar Flappie, maar miste volledig. "Goed idee Leticia, een gevecht zonder wapens is wel eerlijker! Bedankt dat je daar rekening mee houdt!", zei Flappie om Leticia te irriteren.

Inmiddels was Noémie al een tijd aan het wachten op WM, in de kou. Ze had niet veel eerder een kanonschot gehoord. Natuurlijk was er de angst dat WM het gevecht had verloren, dat Tuffie gewoon had gewonnen. Maar hoe groot was die kans? Tuffie had naar alle waarschijnlijkheid geen wapens en is helemaal niet zo sterk. Terwijl Noémie alle doemscenario's naar boven haalde, hoorde ze ineens geluiden. Ze was alleen en ze had enkel een mes op dit moment. Toch werd het risico genomen en zo liep ze naar de plek van het gevecht toe. Het waren Leticia en Flappie, een op het oog oneerlijk gevecht. Flappie deed duidelijk geen moeite om haar aan te vallen, terwijl Leticia bij een speer wilde komen. Ineens gaf Flappie een stoot aan Leticia, en hij pakte de speer die in de sneeuw lag. Ging hij het nu afmaken? Noémie dacht na. Flappie zag haar niet, en stond nu stil, om de genadeklap aan Leticia uit te delen. Ze had een mes. Ze kon hem gooien naar Flappie. Als hij zou sterven, was ze een gigantische stap verder. Als ze mis zou gooien, zou Flappie haar opmerken, was zij haar wapen kwijt en kon Flappie haar in een klap afmaken. Ze besloot de gok te wagen, en te gooien. "Op hoop van zegen", zuchtte Noémie. Ze gooide, en ze rende alvast de andere kant op, met de hoop zometeen een kanonschot te horen.

"Alsjeblieft Flappie, doe het niet! Ik zal je helpen! Ik zal je helpen!", schreeuwde Leticia in pure paniek. "Niet waar, Leticia. Dat weten we allebei." Leticia zag Flappie uithalen. Ze deed haar ogen dicht. Maar de klap kwam maar niet. Ze hoorde wel een kanonschot. Ze opende haar ogen, en Flappie was ingestort. Hij had een mes in zijn lichaam. Noémie rende naar Leticia toe, en zij hielp haar overeind. "Be...bedankt", zei Leticia. Even keek ze naar het lichaam van Flappie. Hij zag er niet dood uit. Kon een mes in zijn lichaam hem echt in één klap vermoorden? "Afgerond.", zei Noémie. "Gaat hij wel een beetje? Ik heb dringend behoefte aan een bondgenoot, dus ik hoop dat je het wel redt.". "Het gaat wel. Moeten we niet eerst even naar Flapp...". Voordat Leticia haar zin af kon maken zat er een mes in haar achterhoofd. Een kanonschot klonk. Ze stierf ter plekke.

Flappie ging naar Noémie toe en sloeg haar direct op de grond. Zo verrassend was je mesje niet. Als je iets naar iemand gooit, kijk dan waar hij belandt. "Maar ik hoorde een kanonschot...". Flappie maakte een hard geluid met zijn mond, die inderdaad verdacht veel klonk als een kanonschot. "Bedankt dat je mijn imitatie waardeert! Ik heb er hard op geoefend voor deze Hongerspelen. Viel het je niet op dat hij net iets zachter klonk dan gewoonlijk?". "Maar... dat mes..." "Ik zag je allang Noémie. Toen jij mij ook zag, besloot ik Leticia 'onder schot' te houden. Je miste volledig, maar zowel Leticia als jij keek niet. Ik kon jouw mes door mijn kleren steken, ik ging dood liggen, en mijn plan werkte perfect.", zei Flappie met een flinke grijns.

"Maar leuk dat je op zoek bent naar een bondgenoot! Is je manipulatiespelletje niet doorgegaan?", vroeg Flappie met een flinke grijns. "Je bent er te zwak voor. Jij wilde het spel spelen zoals Nick het deed, maar dat kan jij niet.", vervolgde hij. Noémie wist dat Flappie helemaal gelijk had. "Nu heb je niemand meer. Je hebt geen bondgenoten, iedereen denkt dat jij de slechtheid zelve bent, en er is niemand meer in dit spel om te manipuleren, aangezien WM terug naar het team van Jolien is gegaan. ". Noémie schrok. Zou Flappie dan gelijk hebben? "Nee, hij is naar Tuffie toegegaan om hem te vermoorden!" "Hij is naar hem toegegaan om bij hem in het team te komen!". "Dat kan niet! Dat zou WM nooit doen! Hij is al jaren één van mijn beste vrienden!" "Uit verplichting. Terwijl jij hem probeerde manipuleren. En o ja, terwijl jij team Blauw binnendrong om te manipuleren, heeft iemand in dat team jou misbruikt om te manipuleren." "Wie!", vroeg Noémie, snikkend. Maar Flappie liep weg. "KOM VECHTEN DAN!", schreeuwde Noémie naar Flappie. "Te riskant", riep hij. "Jij sterft vanzelf nog wel, en misschien vermoord jij later nog wel iemand. Daar ga ik mijzelf niet aan verspillen".

Terwijl Flappie weg liep, stortte Noémie in. Huilend over hoe het spel is verlopen.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

34 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 20:22

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“En toen schreeuwde hij ‘Als ik jullie ooit nog een keer tegenkom, dan maak ik korte metten met jullie, begrepen?’” Para had bijna tranen in zijn ogen van het lachen. Chris grinnikte en ook Tosti kon een glimlach niet onderdrukken. Para hikte even, en vervolgde zijn verhaal. “En Fisico die-” Plots stak Tosti zijn hand uit, om Para tot stilte te manen. Hij legde een vinger op zijn mond. “Wat is er?” fluisterde Chris. Tosti tuurde in het donker. “Ik hoorde iets. Volgens mij komt er iemand aan.” Toen zag Tosti de schim, die haastig aan kan rennen. “Het is Leticia! Vlug, verstop je!” Chris en Para wisten zich net op tijd in de bosjes te verbergen voordat Leticia dichtbij genoeg was om hen te onderscheiden. Tosti zat rustig op een boomstronk op haar te wachten. “Dag Leticia! Wat doe jij hier?” Leticia stond stomverbaasd. “Tosti?” wist ze er uiteindelijk uit te krijgen. “Maar jij… Jij bent toch dood?” Tosti keek verbaasd. “Ik? Dood? Niet dat ik weet.” Leticia snapte er niets meer van. “Maar Flappie zei dat-” Tosti’s ogen sperde open. “Flappie? Ben je Flappie tegengekomen?” Leticia knikte. “Ja, en hij zei dat jij vermoord was door Para.” Een hoog gegiechel klonk uit de bosjes. Leticia draaide zich vliegensvlug om. “Wat was dat?” “Niks” zei Tosti, die chagrijnig richting het giechelende bosje keek. “Waarschijnlijk gewoon een vogel. Maar goed, wat is er verder gebeurd?” Leticia zuchtte, en vertelde Tosti alles over haar ontmoeting met Flappie. Op het moment dat Leticia vertelde hoe Flappie wilde dat zij haar team in een hinderlaag zou lokken, sprong Tosti op. ‘Wat zeg je? Was jij serieus van plan om je team te verraden?” Leticia begon bijna te huilen. “Nee natuurlijk niet! Maar Flappie…. Hij bedreigde me, en ik dacht dat jij dood was en-” Tosti’s uitdrukking werd wat milder en hij omhelsde Leticia. “Rustig maar. Het geeft niet. Ga jij maar terug naar de rest van het team, en stuur Sushi en Lucoshi naar mij toe. Dan gaan wij-” Nog voordat Tosti zijn zin had kunnen afmaken, begon Leticia weer te huilen. “Wat is er nu weer?” vroeg Tosti, iets ruwer dan bedoeld. “Sushi is dood” snikte Leticia. Ze durfde haar leider niet aan te kijken. “Hij is vermoord door Jolien toen we op zoek waren naar jou.” Tosti schrok hevig. Sushi was een van de beste vechters uit zijn team, en een van de tributen die hij mee wilde nemen in zijn verbond met Chris. Tosti’s hersenen werkten op topsnelheid toen hij zijn mond weer opende. “Het geeft niet. Leticia, luister goed naar me. Jij gaat achter Flappie aan. Je daagt hem uit voor een 1 op 1 gevecht. Nee Leticia, niet tegensputteren, je doet wat ik zeg. Ondertussen zal ik Pokéfan en Lucoshi halen, en wij zullen je te hulp schieten. Met zijn vieren kunnen we die vreselijke Flappie voorgoed uit de weg ruimen. Begrepen?” Leticia knikte, terwijl de tranen nog steeds van haar wangen rolde. Ze moest wel. Door haar was Sushi dood, en als ze Tosti niet toevallig tegen het lijf was gelopen had ze Pokéfan en Lucoshi ook zo naar de slachtbank geleid. Ze was doodsbang voor Flappie, maar ze moest dit wel doen om haar plaats in het team te bewijzen. Daarom veegde ze haar tranen weg en rende ze, zonder nog een woord tegen Tosti te zeggen, in de richting waar ze Flappie heen had zien lopen.

Zodra Leticia buiten zicht was, kwamen Chris en para uit de bosjes gekropen. “Zo” zei Chris, terwijl hij wat takjes van zich afveegde. “dat probleem is ook weer opgelost.” “Arme Leticia” zei Para, al twinkelden er pretlichtjes in zijn ogen. “Ze maakt geen schijn van kans tegen Flappie.” Tosti keek emotieloos in de richting waar Leticia zojuist heen was gerend. “Eigen schuld.” Zei hij verbeten. “Door haar stomme actie zijn we Sushi kwijt, en het had niet veel gescheeld of Lucoshi was ook verleden tijd geweest.” Vervolgens draaide Tosti zich abrupt om, en liep in de tegenovergestelde richting. “Waar ga je heen?” vroeg Chris verbaasd. Tosti draaide zich weer om. “Wat denk je? Het wordt tijd dat ik terug ga naar mijn team, om ze het tragische nieuws over Sushi en Leticia te vertellen. Als jullie slim zijn doen jullie hetzelfde. T.G zal zich inmiddels wel afvragen waar jullie blijven.” “T.G ligt te slapen” zei Chris. “Waarschijnlijk heeft hij niet eens gemerkt dat we wegwaren. Maar goed, je hebt gelijk. We spreken elkaar binnenkort wel weer. Kom je mee Para?” En zo namen Chris en Para voorlopig afscheid van Tosti, beiden terug naar hun teamgenoten die geen idee hadden van het verbond van de drie.

Toen Chris en Para bijna waren teruggekeerd op de plek waar ze T.G hadden achtergelaten, klonk er ineens een kanonschot. Para grinnikte. “Volgens mij heeft Leticia Flappie gevonden.” Chris knikte. “ik denk dat je gelijk hebt. Dat wilde ik je trouwens nog vragen. Wat was er nou in godsnaam aan de hand met jou en Flappie daarstraks?” Chris had verwacht dat Para niet direct antwoord zou geven, maar in plaats daarvan keek hij alsof hij net te horen had gekregen dat hij een week naar Disneyland mocht. “Ik vroeg me al af wanneer je dat ging vragen! Kijk, je weet dat ik psychologie studeer toch?” Chris lachte. Ja, dat wist hij. Hoe het mogelijk was dat iemand als Para andere mensen moest helpen met hun psychische problemen terwijl hij zelf zo gek als een deur was begreep hij nog steeds niet. “Nou,” vervolgde Para zijn verhaal. “Tijdens mijn Stage heb ik eens een gesprek moeten voeren met een jeugddelinquent. Drie maal raden wie dat was!” Chris keek verbaasd. “Jij hebt Flappie gesproken in de gevangenis?” “Helemaal goed!” zei Para glunderend. “En ik kan je vertellen dat het een zeer bijzonder gesprek was! Die jongen haat mensen, haat het leven, haat zichzelf. Hij is levensgevaarlijk, en ik had niet graag in de schoenen van Leticia gestaan.” Chris knikte, maar toch begreep hij nog iets niet. “Maar waarom luisterde hij dan naar jou toen je zei dat hij me moest laten gaan?” Para grinnikte weer. “Kijk, jij kent mij alleen als Para de tribuut. Flappie daarentegen kent mij als Para de psycholoog. Dat is een hele andere kant van me. Ik kan dan ook niet wachten tot ik Tuffie eindelijk een keertje tegenkom in de Arena!” Chris snapte er niets meer van. “Tuffie? Hoezo dat?” Maar Para reageerde niet meer. In plaats daarvan liep hij opgewekt naar T.G, die nog ligt te slapen. “Wakker worden slaapkop! We vervolgen onze reis richting het moeras!”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

35 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 04:22

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Onder dwang van Tuffie liep WM richting zijn oude team. "Toch jammer nu, dat Fisico dood is!", zei Tuffie. WM gaf geen antwoord. "Ik zei, jammer dat Fisico dood is. Als ik spreek, verwacht ik antwoord, niet waar?". "Je bent een lelijk teringventje." "Je zou mij bijna pijn doen als ik niet wist dat dat waar was." "Hoe durf je eigenlijk te vallen voor een meisje als Jolien? Adje was ook niet perfect, maar in ieder geval een beter persoon voor Jolien dan dat jij bent!" "Adje was een arrogante dwaas. Knap, sterk, maar zo dom als een pinda. Typisch zo'n krachtpatsertje, het type wat mij vroeger heeft gepest"... Tuffie keek even sip. "Goh, wat een mirakel, dat jij gepest bent zeg...", zei WM cynisch. "Mijn hele schooltijd was inderdaad verschrikkelijk. Ik ben opgewacht, ik ben in elkaar geslagen, iedereen noemde mij altijd lelijk, mijn leraren deden er niks aan en noemden mij een huilebalk... totdat ik er wat aan heb gedaan." Ineens werd WM bang. "Wat heb je gedaan?"

"Niks ernstigs hoor. Ik ben gewoon gemaskerd de school binnengevallen met een geweer, ik heb iedereen vermoord op mijn doodslijstje, stuk of 25 man, en ik ben toen weer naar huis gegaan." Wm schrok. "Ben je dan niet..?" "Iedereen wist dat ik het had gedaan, maar er was geen bewijs. Ik heb een andere jongen de schuld hier van gegeven, een nietsvermoedend persoon. Dit lukte, hij zou worden geëxecuteerd, einde." WM wist niet dat Tuffie zo duister was. "Jij... jij bent ziek!" Tuffie grijnsde. "De enige die het weet, is Flappie." "Dat is sowieso een leugen. Anders was Flappie er wel mee komen dreigen, dit was voor hem perfect geweest." "Flappie en ik kennen elkaar wel. Zijn prioriteiten liggen wel echt ergens anders dan bij mij ontmaskeren" "Wat wil je zeggen? Dat Flappie bang voor jou is?" "Ik wil zeggen dat Flappie degene is die voor mij heeft gecoverd". WM schrok.

"Maar... nee... dat kan niet... Je zit me te bespelen!", zei WM geschokt. "Nee, dat is meer het spel van Flappie. Ik betwijfel eigenlijk of hij wil winnen. Volgens mij wil hij enkel mensen net zo gek maken als hij nu is. In ons district mag je niet voor je 20e geëxecuteerd worden, snap je. Klein district, één school, rare regels. Die jongen zit voor de rest van zijn leven in een gevangenis, wachtend op de dag dat hij geëxecuteerd gaat worden. Daar zou ik ook ziek van worden." WM dacht bij zichzelf na. Het klonk ergens te mooi, dat zij allebei in het spel zitten. Maar dat is ook zo bij de deelname van Noémie en hij. Waarschijnlijk heeft het Capitool wat gefikst. "Tuffie, niet om het één of ander, maar is het wel verstandig om op TV allemaal van dit soort dingen te roepen?" "Nee niet echt nee, dit censureren ze er wel uit. En zo niet, wie maakt het wat uit? Niemand die mij wil vermoorden in de toekomst, omdat er grote straffen staan op het vermoorden van een eerdere winnaar. En Jolien? Het Capitool zal haar dwingen om met mij samen te blijven. Ik heb alles tot in de puntjes voorbereid."

"Waarom vertel jij mij dan alles?", vraagt WM. "Simpel. We komen zo meteen aan bij het kamp van mijn team aan. Ik zit nu in een klein team met Ulysses en Jolien. Die Ulysses, ik mag hem niet. Sterker zelfs, ik heb een grove hekel aan hem. Ik zou het wel prettig vinden als jij hem voor de neus van Jolien vermoord." "Wat! Zoiets doe ik niet..!" "Zoiets doe jij wel. Luister. Voorlopig komt er geen sneeuwstorm aan. Ik kan precies vanaf het punt van er net de voetsporen van Noémie volgen. Doe jij dit niet, dan vertel ik Jolien dat wij precies weten waar Noémie is. Dan wordt het de eerste prioriteit om haar te vermoorden. O, en nog iets..." Tuffie ging gemeen grijnzen en vervolgde zijn zin: "Ik zorg er voor dat jij de laatste klap gaat uitdelen. Je hebt twee keuzes. Of je vermoordt Ulysses, of je vermoordt Noémie. Ik denk dat je beste vriend wel weet welke keuze je moet maken. "O, en mocht je zelfmoord plegen voor dat moment, dan zorg ik er voor dat Noémie met de meest gruwelijke pijn zal sterven." WM wist het. Hij had het fout. Iedereen heeft het fout. Hij dacht dat Flappie of Noémie de meest bedreigende en doorgedraaide speler was. Maar het was Tuffie. En in tegenstelling tot Noémie of Flappie wordt hij door de meesten volkomen vertrouwd.

Noémie liep nu al een tijdje achter de voetsporen van WM en, gezien de kleine en rare vorm, Tuffie aan. Op zoek naar meer informatie.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

36 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 11:41

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Ah, daar ben je eindelijk!” Lucoshi kwam opgelucht naar Tosti toegelopen toen die weer tussen de bomen verscheen. “Waar was je man? Sushi en Leticia zijn al zeker een uur naar je op zoek!” Tosti keek even naar Pokéfan, die hem ook vragen aan keek, en toen weer naar Lucoshi. “Sushi en Leticia zijn dood.” Zuchtte hij tenslotte vermoeid. Pokéfan viel bijna van zijn boomstronk af toen hij dat hoorde. “Wat? Hoe kan dat?” Tosti ging naast Pokéfan zitten en staarde in het vuur. “Ik zag het van een afstandje gebeuren. Ze werden overvallen door team Geel. Voordat ik dichtbij genoeg was om iets te kunnen, was Sushi al dood. Toen was het drie tegen een. Ik kon Leticia in mijn eentje niet meer redden. Ik heb gefaald.” Pokéfan legde sussend een hand op Tosti’s schouder. “Jij kunt er niets aan doen. Ze waren gewoon met teveel.” Lucoshi kwam er ook bij zitten. “En wat doen we nu?” Tosti kreeg een vreemde uitdrukking op zijn gezicht. “Dat lijkt me nogal logisch, toch? Ik weet waar team Geel heen gegaan is. Ik stel voor dat wij er met z’n drieën achteraan gaan, tenslotte hebben we al twee keer eerder van ze gewonnen in een gevecht.” Pokéfan leek niet overtuigd. “Maar toen leefde Sushi nog” zei hij aarzelend. “Ik weet niet zeker of ik-” Tosti onderbrak hem. “Geloof me, het komt allemaal goed. Mijn team zal winnen.” Pokéfan grinnikte. “Nou goed, dan zal ik maar eens een wapen gaan halen.”

Terwijl Pokéfan wegliep om een van de speren die Lucoshi gemaakt had te pakken, wendde Tosti zich tot Lucoshi. “Lucoshi, luister goed naar me. Jij was er niet bij bij de Hoorn, maar ik en Sushi hebben daar gezien hoe goed Chris en Para kunnen vechten. Het zijn waarschijnlijk twee van de sterkste tributen in dit spel.” Lucoshi probeerde Tosti gerust te stellen. “De vorige twee keer dat wij met een volledig team Team Geel aanvielen, hebben zij telkens iemand verloren. Het zal wel goedkomen.” Maar Tosti schudde zijn hoofd. “Je begrijpt het niet. Denk eens na: Chris, verreweg de beste boogschutter die in deze arena rondloopt, wist Sushi niet 1 keer te raken tijdens dat gevecht.” Lucoshi haalde zijn schouders op. “Je hebt Sushi toch gehoord? Ontwijkingskills enzo” Maar Tosti schudde weer zijn hoofd. “Nee. Geloof mij maar: als Chris Sushi had willen doden, was Sushi allang dood geweest. Maar dat was niet Chris’ bedoeling.” Langzaam begon Lucoshi iets door te krijgen. “Wat bedoel je?” Tosti zuchtte. “In de eerste nacht werd ik tijdens mijn wacht aangesproken door Chris. Hij had een voorstel. Een voorstel om samen een nieuw, sterker team te vormen. Alleen hij, ik, Para, Sushi en jij. Wij zijn de sterkste tributen in deze Arena, Lucoshi. Als wij samen een team vormen, gaan we allemaal levend de Arena uit! Zeker met de voorraad wapens die Chris in een iglo gevonden heeft!” Lucoshi knikte, maar zat nog met 1 vraag. “En Pokéfan?” Tosti keek een beetje bedroefd. “Pokéfan is echt een heel aardige, grappige jongen, maar we hebben er niets aan. Ik heb met Chris en Para afgesproken aan de rand van het IJsgebied en het moeras. Daar zal Pokéfan vermoord worden. Chris wist nog niet zeker of hij T.G wel in leven wil houden, dus hebben we afgesproken dat, indien Chris besluit T.G in te lichten over het verbond, T.G degene zal zijn die Pokéfan vermoord. Zoniet, dan krijgen wij vrij spel om T.G te doden.” Lucoshi knikte weer. Op dat moment kwam Pokéfan aangelopen. “Zijn de theetantes er klaar voor? Het is tijd voor wat geel bloed!”

Ulysses en Jolien sprongen op toen ze twee gedaantes aan zagen komen. “Daar zullen Tuffie en Fisico zijn!” riep Jolien blij. De verbazing was dan ook groot toen niet Fisico, maar WM naast Tuffie bleek te lopen. “Wat heeft dit te betekenen?” Tuffie zuchtte. “Fisico is gedood door Noémie” zei hij verdrietig. “We hebben nog geprobeerd wraak te nemen, maar ze was direct weg. Ulysses schrok. Fisico was dood. Dat betekende dat hij er alleen voor stond. Terwijl Tuffie en WM aan Jolien uitlegde waar W ineens weer vandaan kwam, sprintte Ulysses weg. “Wacht! Waar ga je heen?” hoorde hij Jolien nog roepen. “Naar Noémie!” schreeuwde Ulysses terug. Maar dat was niet zo. Hij was zijn afspraak met Jolien en Tuffie nog niet vergeten. Zodra Noémie dood was, zou hun bondgenootschap ten einde zijn. En nu Fisico dood was, zou dat betekenen dat hij het in zijn eentje moest opnemen tegen Jolien, Tuffie én WM. Hij had maar 1 keuze: teruggaan naar zijn oude team. Het zou moeilijk worden om Chris te overtuigen hem terug te laten komen, maar misschien als hij vertelde dat niet Jolien, maar hij Sushi gedood had… Het was het proberen waard. Ulysses had de voetsporen van zijn oude team al in de sneeuw gezien, en hij wist dus waar hij moest zijn. Ze liepen richting het moeras. Ulysses snoof. Dat had hij notabene voorgesteld! Het was duidelijk dat Chris alleen had ingestemd met het plan om in het IJsgebied te bivakkeren om Ulysses een hak te zetten. Even twijfelde Ulysses. Wilde hij wel terugkeren in het team dat hem eruit had gegooid? Wilde hij wel weer opgescheept zitten met die vreselijke Chris, die waardeloze T.G en die idiote Para? Maar hij moest wel. Team Rood zou hem direct vermoorden nog voordat hij iets had kunnen zeggen, en alleen verder gaan was ook geen optie. En dus rende Ulysses door, totdat hij zijn oude team gevonden had. Maar ze waren niet alleen. T.G, Chris en Para waren in gevecht met de overgebleven tributen van team Rood. Ulysses zag hoe Para probeerde de klappen van Tosti’s zwaard te ontwijken, hoe T.G zijn best deed om niet aan de speer van Pokéfan geregen te worden en hoe Chris en Lucoshi niet eens wapens gebruikte, maar elkaar met de blote vuist te lijf gingen. “Dit is mijn kans!” dacht Ulysses. Hij wist zeker dat, als hij zijn oude teamgenoten nu ten hulp schoot, hij zeker weer terug zou keren in het team. Hij pakte zijn speer vast. Hij dacht aan UNF en aan Raceneus. Beide waren gedood door team Rood omdat Ulysses gefaald had. Chris had hem belachelijk gemaakt, had gezegd dat Ulysses een waardeloze speerwerper was. Nu was het moment om Chris’ ongelijk te bewijzen. Ulysses zuchtte, en gooide toen de speer. Met succes dit keer. De speer suisde door de lucht, en kwam uiteindelijk terecht in het achterhoofd van Lucoshi. Een kanonschot klonk. Lucoshi was dood.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

37 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 15:17

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
De oostelijke hemel begint weer een klein beetje gloeien en de duisternis wordt minder ondoordringbaar. WM loopt door de sneeuw, terwijl Tuffie zijn zwaard tegen zijn keel gedrukt houdt. Hij loopt kan haast niet bevatten wat hij zojuist allemaal gehoord heeft. Tuffie in zijn jeugd blijkbaar een bloedbad aangericht op zijn eigen school, uit wraak op iedereen die hem gepest had, en had daarna ervoor gezorgd dat Flappie de schuld zou krijgen. Flappie ging naar de gevangenis, wachtend op zijn onvermijdelijke executie. Het besef dat hij niets meer had om voor te leven taste zijn geest aan en veranderde zo in de ontspoorde, psychopathische persoonlijkheid die hij nu is. WM kan het haast niet geloven. Niet Noémie, niet Flappie, maar Tuffie was de grootste touwtjestrekker van deze Spelen. En hij werd nog altijd door iedereen vertrouwd. WM wordt wakker geschud uit zijn overpeinzingen als Tuffie hem beveelt te stoppen.

'We zijn bijna in het kamp,' bevestigt hij. 'Je weet wat je te doen staat. Als je alles doet zoals ik het wil, dan laat ik Noémie voorlopig in leven. Maar ik zou het maar niet in mijn hoofd halen om fratsen uit te halen. Jolien vertrouwt mij, dus als je mij probeert te vermoorden, dan zal zij jou vermoorden. En als je Jolien iets aandoet… ach, dat kun je je ook zelf wel bedenken. Zelfs met een zwaard kun je mij niet verslaan, dat heb je daarnet ook gezien.’ WM slikt. Een dag geleden twijfelde hij nog of hij iemand als Noémie wel kon blijven volgen, maar na hun gemoedelijke gesprek in het ijsgebied besefte hij dat ze toch nog iets goeds in zich heeft. Toen kon ze voor het eerst weer echt glimlachen. Bovendien wil hij zijn belofte aan zijn oude vriend niet in de wind slaan door Noémie over te leveren aan de genade van iemand zoals Tuffie. Hij heeft geen keus. Hij moet Ulysess vermoorden. ‘Als je wil dat ik Ulysess vermoord heb ik wel een wapen nodig,’ zegt WM. Tuffie fronst zijn wenkbrauwen. ‘Bedoel je mijn zwaard?’ zijn eerdere verraste uitdrukking veranderde in een gemene glimlach. ‘Die krijg je ook. Maar pas als we weer in het kamp zijn. Zodra ik ‘m geef vermoord jij Ulysess direct. Dat is de afspraak. Zag je soms een kans om te ontsnappen?’ Hij begint te lachen. ‘Nee WM, hier kom je niet onderuit.’

Ulysses en Jolien sprongen op toen ze twee gedaantes aan zagen komen. “Daar zullen Tuffie en Fisico zijn!” riep Jolien blij. De verbazing was dan ook groot toen niet Fisico, maar WM naast Tuffie bleek te lopen. “Wat heeft dit te betekenen?” Tuffie zuchtte. “Fisico is gedood door Noémie” zei hij verdrietig. “We hebben nog geprobeerd wraak te nemen, maar ze was direct weg.’ Ulysess reageert geschokt. ‘En wat doet WM hier?’ vraagt Jolien verder. ‘Voordat Tuffie die vraag beantwoordt geeft hij een seintje naar WM. Die neemt vervolgens op subtiele wijze het zwaard van hem over. ‘WM voegt zich weer bij ons,’ legt Tuffie uit. ‘Hij was het zat om Noémie’s kwade wil te volgen, dus hier is hij weer.’ Jolien kijkt verbouwereerd. ‘Maar is al eens eerder gebeurd! Afgelopen avond betrapten wij hem er nog op dat hij stiekem met Noémie onder een hoedje speelde. Dat kan nu evengoed weer het geval zijn!’ ‘WM werd gechanteerd,’ verzekert Tuffie haar. ‘Noémie dwong hem om met haar mee te doen, maar de manier waarop Flappie het aan het licht bracht deed het overkomen alsof hij het vrijwillig deed. Het was allemaal een misverstand, bedoeld om ons op een dwaalspoor te zetten. WM heeft misschien slechte dingen geprobeerd, maar zijn hart lag altijd bij ons team. Noémie kan hem nu niet meer beïnvloeden.’ Jolien lijkt in de war. ‘Hoe ben jij dit te weten gekomen?’

Ulysess heeft niets in de gaten als WM buiten zijn gezichtsveld gaat staan en het zwaard heft. Maar dan neemt Ulysess ineens de benen. WM kijkt verbluft toe terwijl Ulysess in de bosjes verdwijnt. ‘Wacht! Waar ga je heen?’ vraagt Noémie. ‘Naar Noémie!’ schreeuwt Ulysess terug. ‘Wacht nou even!’ roept Jolien nogmaals. ‘Je kunt ons hier niet zomaar laten staan! Wacht!’ WM kijkt verbluft toe. Dit was in ieder geval niet de bedoeling. ‘Waar gaat hij heen?’ denkt hij hardop. Jolien rent achter Ulysess aan. ‘Ulysess, kom hier! Haal geen stommiteiten uit! Wat denk jij in je eentje tegen Noémie te kunnen beginnen?!’ Jolien rent nog een stukje verder en zo blijven WM en Tuffie even alleen achter. WM begrijpt niet helemaal wat er voor zijn ogen gebeurd. Hij had zijn afspraak met Tuffie niet kunnen nakomen. Ulysess was niet dood, maar leek nu in ieder geval niet meer bij het team te horen. ‘Wat moet ik nu doen?’ vraagt WM angstig aan Tuffie. ‘Dit hadden we niet kunnen verwachten. Wil je Ulysess nog steeds dood hebben?’ Tuffie snuift. ‘Er is nog een kans,’ fluistert hij bijna. ‘Jolien is ook achter Ulysess aangerend. Nu kun je ze misschien nog inhalen. Jolien moet het kunnen zien, dus ik zou maar opschieten als ik jou was. Voordat ze misschien weer terugkomt.’ WM voelt de rillingen over zijn rug lopen als hij Tuffie’s valse grijns ziet. Gauw rent hij achter Jolien en Ulysess aan.

‘Ulysess, je rent verkeerd! Noémie bevindt zich ergens in het ijsgebied, niet in het moeras!’ Maar Ulysess is te ver voor Jolien uitgerend om haar stem nog te kunnen horen. Hij is de voetsporen van zijn team gevolgd in de hoop zich weer bij hen te kunnen voegen. WM volgt Jolien op een afstandje. ‘Waar gaat hij nu helemaal naartoe? In ieder geval niet naar Noémie…’ hijgt hij. ‘Dat had ik ook al gemerkt,’ antwoordt Jolien. Plotseling zien ze hoe in de verte voor hen een gevecht plaatsvind. Team Rood vecht tegen team Geel, en Ulysess mengt zich in het gevecht door Lucoshi in zijn achterhoofd te raken met de speer die door Flappie gemaakt was. Een kanonschot weergalmt door de arena en direct daarop volgen een aantal verbaasde blikken en een hoop commotie. Jolien kijkt verbaasd. ‘Dus dat was zijn plan…’ brengt ze teleurgesteld uit. ‘Daar lijkt het wel op,’ voegt WM toe. ‘Als je het niet erg vind ga ik me niet in dat gevecht mengen.’ Jolien knikt instemmend. ‘We hadden hem nooit moeten vertrouwen. Hij heeft alleen maar gedaan alsof hij aan onze kant stond om zichzelf te redden.’ Nu WM in het rond kijkt valt het hem op dat hij Tuffie nergens kan zien. Dat vind hij vreemd, aangezien hij hem immers de opdracht gaf om Ulysess te vermoorden. Waarom zou hij dat niet zelf controleren? Ineens schiet WM een beangstigende gedachte te binnen. Wat nou als Tuffie van het begin van aan niet van plan was om zich aan zijn woord te houden? Wat nou als hij hem simpelweg uit Noémie’s buurt wilde krijgen en van de gelegenheid gebruikt heeft gemaakt om achter haar aan te gaan, die momenteel helemaal alleen is? Het is niet ondenkbaar. Hij heeft meerdere keren zijn haat jegens Noémie geuit en hij wilde haar overduidelijk dood hebben. Het zou de perfecte kans zijn. En voor een vals individu als Tuffie is het zeker een mogelijk toepasbare strategie. WM wordt lijkbleek. Hij heeft een hele grote fout gemaakt. Tuffie had hem erin geluisd.

‘Jolien...’ brengt hij er stamelend uit. ‘Het spijt me van eerder.’ Jolien fronst haar wenkbrauwen. ‘Wat bedoel je?’ WM kijkt naar de grond. ‘Ik heb het over alles wat ik jou onterecht heb aangedaan. Flappie had gelijk. Ik heb banden met Noémie. Mijn relatie met haar is nogal complex en ik kan het nauwelijks over mijn hart verkrijgen om haar niet bij te staan.’ Jolien kijkt WM verward aan en WM slaakt een zucht. ‘Ik weet dat Noémie niet altijd even aardig is geweest tegen jou en onze teamgenoten, maar ze heeft ook een goede kant. Ze heeft gewoon… veel meegemaakt.’ Jolien kijkt naar de grond. Verwacht WM nu van haar dat ze Noémie voor alles vergeeft? ‘Maar Jolien, ik wil jou iets vragen,’ gaat WM verder. Jolien geeft met een knik aan dat ze luistert. ‘Is het ooit wel eens bij jou opgekomen dat de meest betrouwbaar ogende mensen wel eens de meest duistere geheimen kunnen verbergen?’ Jolien reageert verbaasd. ‘Waarom vraag jij mij dat überhaupt? Is daar een speciale reden voor?’ ‘Ik heb nu geen tijd om het uit te leggen,’ antwoordt WM. ‘Ik vertel alles later nog wel een keer. Ik moet ergens zijn.’ ‘Nee WM, wacht! Laat mij eerst eens meer weten!’ Jolien probeert nog achter WM aan te rennen, maar WM is sneller dan haar. Hij volgt zijn voetstappen terug naar het punt waar ze vertrokken zijn en probeert haastig Noémie’s voetsporen te ontdekken. Maar die zijn verdwenen…

Ondertussen loopt Noémie nog steeds in haar eentje door de woestijn. Ze hoopt een antwoord te ontdekken op de vraag waarmee Flappie haar geconfronteerd had. Als ze na een lange wandeling eindelijk een gedaante in de verte ziet verschijnen is ze opgelucht dat ze haar partner weer heeft gevonden. ‘WM!’ roept ze blij uit. ‘Gelukkig, je leeft nog! Ik maakte me al zorgen…’ Maar het is niet WM. ‘Hallo, Noémie. Wat een aangename verrassing,’ hoort ze Tuffie’s stem zeggen. Noémie’s vreugde verdwijnt als sneeuw voor de zon. ‘Wat doe jij hier?!’ brengt ze angstig uit. ‘Dat is niet relevant,’ antwoordt Tuffie. ‘Maar wat lief van je dat jij je zorgen om mij maakt! Dat had ik nou nooit van jou verwacht.’ ‘Waar is WM?!’ vraagt Noémie. ‘Hmpf, hij leeft nog,’ antwoordt Tuffie. 'Maar ik zou er maar niet op rekenen hem spoedig te zien. Hij heeft momenteel heel wat anders aan zijn hoofd. Waarschijnlijk denkt hij niet eens aan jou. En dat nog wel op het moment dat ik jou een gruwelijk einde ga bezorgen...' Ineens stromt Tuffie op Noémie af. Noémie probeert te vluchten, maar Tuffie is sneller dan haar. Ze voelt een klap tegen haar hoofd en alles wordt zwart voor haar ogen.

Profiel bekijken

38 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 17:25

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Alsof er een horde vleesetende wolven achter hem aanloopt, loopt WM de richting uit waar hij denkt eerder vandaan te komen. Hij wist niet of hij er goed aan gedaan had om weg te rennen of om Jolien een hint te geven over Tuffie's werkelijke persoonlijkheid, maar er was geen tijd meer om zich te bedenken. Iedere seconden kon nu van cruciaal belang zijn, en het liefste wilde hij nu verenigd zijn met de persoon die hij had beloofd te beschermen, desnoods met zijn leven: Noémie. Zijn kansen lijken klein en onrealistisch, maar dat doet er nu niet toe. Hij ging ervoor. Na een eind wandelen zag hij voetstappen die hem bekend voorkwamen. Het waren Tuffie's voetafdrukken. Ze waren moeilijk zichtbaar in het droge zand, maar dit konden onmogelijk de voetstappen van iemand anders zijn. Wat hij zou vinden als hij ze zou volgen wist hij niet, maar iets vertelde hem dat het geen aangename verrassing zou zijn.

"Je bent walgelijk, weet je dat?" Tuffie stond recht voor het lichaam van Noémie, dat bewusteloos op de grond lag. Tuffie realiseerde zich dat de klap haar zwaar verzwakt heeft. Toch zou ze over een tijdje wel weer tot bewustzijn komen.
"Je bent afschuwelijk. Echt afschuwelijk." Tuffie spuugt op haar hoofd.
"Je verdient die sukkel niet. Hij loopt hersenloos achter je aan, zonder na te denken. Enkel omdat hij het "beloofd heeft aan een vriend"." Hij geniet van ieder woord dat hij zegt, ook al weet hij dat hij toch geen antwoord zal krijgen.
"Hij is zo makkelijk te misleiden. 'Als je Ulysses in leven houdt, zal ik je vriendinnetje sparen.' Hah. De gedachte. Hij was net als een braaf hondje, je had hem moeten zien. Alles wat ik zei deed hij zonder twee keer na te denken. En dat allemaal voor jou. Maar goed, het is tijd dat je zult boeten. Je hebt mij en Jolien genoeg ellende aangebracht. Als je je in de eerste plaats gewoon gedragen had, had het niet zover moeten komen. Maar nee, je wilde de grote leider zijn, dus dan denk je dat je gewoon even in ons team kunt komen om Jolien haar positie in te nemen. Ik had je nooit mogen toelaten. Het is tijd, Noémie. De hoogste tijd."
Tuffie nam zijn bijl, die hij voorlopig op de grond had laten liggen. Het was dezelfde bijl waarmee hij een eind geleden een gespierde gast met de hersenen van een garnaal in het achterhoofd had geraakt, "per ongeluk". Hij had ook dezelfde fout gemaakt: zich moeien met zijn zaken. Jolien was van hem. En van niemand anders.
"Maar ik vind dat jij een iets pijnlijkere dood moet sterven. We doen het dus zeer langzaam, ok?" Tuffie grijnst.
Hij neemt de bijl vast met beide handen, klaar om haar ledematen één voor één in stukken te hakken. Maar dan wordt hij van achteren vast genomen. Een krachtige greep houdt hem vast en ontwapent hem.
"Dat zou ik maar niet doen als ik jou was." zei Flappie.
"Nou, dat is een leuke manier om een oude vriend te groeten." grijnst Tuffie sarcastisch.
"Pas op met wat je zegt. Ik heb alle reden om jou boven iedereen hier een pijnlijke dood te laten sterven, en dat weet je."
"Waarom ga je dan niet verder?" zegt Tuffie uitdagend.
"Al mag je dat misschien denken, wij hebben zeer weinig gemeen. Maar als er iets is waar we ongeveer gelijk staan, is het dat we allebei weinig tot niks te verliezen hebben."
"Ik heb helemaal niks te verliezen, en dat weet je. Dankzij jou. Ik zou je eigenlijk moeten bedanken, je hebt me flink geholpen een paar jaar geleden."
"Ik kan je nog twee zaken afnemen. Je leven... en Jolien. Je mag denken wat je wilt, Tuffie. Maar je hebt wel degelijk nog iets te verliezen. Maar ik zal niet degene zijn die je je leven ontneemt, tenzij ik geen andere keus heb. De dood in gaan is niet bepaald een aantrekkelijk voorstel, maar dat zou te makkelijk zijn. Het gaat me niet om je leven. Ik wil dat jij voelt wat ik voel."
Tuffie slikt. Hij was er niet bepaald gerust in, maar hij liet dat niet merken en hield zich sterk. Flappie liet hem los.
"Je weet dat ik win in een man-tot-mangevecht als we beiden ongewapend zijn. Ga, en laat Noémie met rust. Anders weet je wat er zal gebeuren."
Tuffie lacht. "Je doet wel heel veel moeite om Noémie te beschermen."
"Daar heb ik mijn redenen voor. Ga."
"Al goed, al goed. Voor nu dan."
Tuffie reikt naar de grond, klaar om zijn bijl terug mee te nemen. Flappie zet zijn voet op de bijl en houdt hem tegen.
"Je zult het zonder bijl moeten doen, vrees ik. Weg."
"Je begint me de keel uit te hangen."
"Helaas voor jou heb ik enkel mijn leven te bieden. En daar kom ik sowieso niet onder uit. Wat er ook mag gebeuren."
Zonder om te kijken keert Tuffie terug. Er is op zich nog niks verloren. Hij kan gewoon beweren dat hij even weg was. WM zal vast bezig zijn met Ulysses in mootjes te hakken. Hij zou het niet in zijn hoofd halen om Jolien wat aan te doen, puur om de gedachte dat hij Noémie misschien ooit zou vermoorden. Op die manier zou hij WM kunnen blijven misbruiken: gewoon beweren dat hij het zal doen, ook al is er iets dat hem in de weg staat om het te doen. Op die manier kan het toch nog vermakelijk blijven.

Flappie kijkt toe hoe Tuffie steeds kleiner lijkt te worden hoe verder hij blijft doorwandelen. Dat was op het nippertje. Opeens hoorde hij een geluid achter zich. Noémie was tot bewustzijn gekomen. Panikerend keek ze Flappie aan.
"Rustig aan, ik doe je geen kwaad." Het klonk niet heel overtuigend, ook al waren Flappie's woorden voor de verandering eens oprecht.
"Ja, dat zal wel. En dat moet ik geloven nadat je mij in het zand begraven hebt, alles wat ik tot nu toe heb bereikt aan het licht hebt gebracht en ook nog eens WM zijn positie in Team Blauw als spion hebt verknald? Ik vertrouw je voor geen haar."
"Je snapt het zo te zien niet. Dat valt te begrijpen."
"Wat valt er te begrijpen?"
"Ik ben je vijand niet. Althans, niet meer. Het is een gecompliceerd verhaal. Ik had me voor de Spelen voorgenomen om iedereen te observeren. Toen ik jou zag, was mijn eerste gedachte dat jij de tweelingzus van Nick was."
"Maar dat ben..."
"je niet." vulde Flappie haar aan. "Het leek een logische conclusie. Je had gezegd dat je een broer had die mee deed aan een vorige editie van de Hongerspelen, en die ook nog ver gekomen was. Een tweede plaats kan zeker beschouwd worden als "ver". Jullie hadden ook een gelijkaardig karakter: vals en manipulatief. Maar na een aantal ontmoetingen met je begon ik te vermoeden dat ik er naast zat met mijn theorie. Je leek oprecht toen je zei dat je "geen idee had waarover je het had". Maar toch leek de naam je bekend voor te komen: daardoor nam ik maar blindelings aan dat je zijn zus was. Ik ben er nog steeds niet uit wie je broer is, Noémie, maar dat doet er niet toe. Toen ik een discussie afluisterde van WM en Flappie kwam ik er achter dat WM je al de hele tijd loopt te beschermen wegens een "belofte aan een vriend". Vanaf dat moment was ik er zowat van overtuigd dat je de waarheid sprak toen je het zei."
"Maar waarom vertel je me dit?" vroeg Noémie.
"Om het antwoord op die vraag te vinden ga ik terug naar precies drie jaar geleden. Op dat moment had Tuffie uit wraak voor zijn vreselijke jeugd 25 mensen vermoord. Hij kwam gewoon heel droog het klaslokaal binnen en knalde iedereen neer met een geweer. Maar er was geen bewijs. Iedereen wist dat hij het gedaan had, maar zonder bewijs kom je nergens. Ik zat in dezelfde klas als Tuffie, alleen was ik er die dag niet. In dezelfde klas zat Nick. Die was gewoon aan het spijbelen."
"Dé Nick? NickMarioUrbanus?"
"Aangezien je z'n volledige naam kent, mag ik aannemen dat je hem dus zeker kent. In ieder geval was Nick in gevaar. Destijds was Nick mijn beste vriend. We haalden graag wat ongein uit samen, het was allemaal behoorlijk fijn. Nick had een stuk bewijs dat zwaar in Tuffie's nadeel kon werken. Het zou onthullen dat hij het was. Nick werd zogezegd door Tuffie bedreigd. Hij had een vermoeden dat Nick het bewijsstuk had. Omdat Nick niet wilde dat het bewijsstuk ontdekt werd door Tuffie, gaf hij het aan mij. Ik had het thuis veilig opgeborgen. Twee uur later stond de politie aan de deur. Ze kregen een anonieme tip dat er een belangrijk bewijsstuk in mijn huis te vinden was. Dat was er ook. Omdat de politie het in mijn huis vond, was ik zo goed als schuldig. Ik ging rechtstreeks naar de gevangenis, zonder een eerlijk proces te hebben gekregen. Niet dat ik een advocaat kon betalen in de eerste plaats. Uiteindelijk kreeg ik een brief. Van Nick. Daarin beschreef hij hoe hij samengewerkt had met Tuffie om mij de schuld te geven en de moorden te plegen. Nick had onze vriendschap misbruikt, puur om van het bewijs af te komen en een schuldige aan te duiden. De brief was wel een mooi stuk bewijs tegen hem, maar ik kon niet bewijzen dat de brief daadwerkelijk van hem kwam. Er was ook geen familienaam op genoteerd, dus het kon werkelijk iedere Nick zijn. Nick kreeg uiteindelijk de ultieme straf: deelnemen aan de Hongerspelen. Ik dacht even dat hij het in zich had om te winnen, maar toen stierf hij door een meisje van 13 jaar, of zoiets. Best een anti-climax. Uiteindelijk bleek de vermoedelijke zus van Nick en Tuffie in één Spelen mee te doen. Ik gaf me op als vrijwilliger. Nou, de rest ken je wel. Het was mijn hoofddoel om jou het leven zuur te maken. Jou niet alleen, gewoon iedereen die op mijn pad komt, maar zeker jullie twee. Ik ging eerst voor jou omdat je het onverstandige besluit maakte om van team te wisselen. Ik wilde voor tweestrijd in je team zorgen, zodat je geen moment op je gemak zou zijn. Maar toen bleek ik fout te zitten."
Flappie zwijgt even. Hij staart even Noémie aan, die verbluft terug naar Flappie zit te staren.
"Ik heb je beschermd tegen Tuffie omdat we een gemeenschappelijk verleden hebben. Ik ben er achter weten te komen dat je broer een slachtoffer van Nick is. Dat is de enige reden waarom ik het deed. Niet voor jouw belang, maar om mijn eigen eer te herstellen. Ik wil degene zijn die Tuffie intense pijn laat beleven. Het kwam gewoon goed uit om jou te redden in dit geval. Ik spaar je voor nu, Noémie, maar luister naar me. Stop met het manipulatieve, sluwe spelletje. Het past niet bij je. Je bent slechts een walgelijke imitator van je eigen vijand momenteel. Maar het is nog niet te laat voor je."
En na dat gezegd te hebben, vertrekt Flappie terug richting het moeras.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

39 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 18:42

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Even stond Chris perplex. Het ene moment hielden hij en Lucoshi een schijngevecht, het volgende moment lag hij dood aan Chris’ voeten. “Wat krijgen we-” Toen zag Chris Ulysses staan. “Jij! Idioot! Ik had je moeten vermoorden toen ik de kans kreeg!” Chris pakt zijn boog van de grond en spant een pijl aan die hij op een verbaasde Ulysses richt, als plots Tosti hem roept. “Laat dat, Chris!” Terwijl Tosti Para overeind helpt, laat Chris rustig zijn boog zakken. “Tosti, als het aan mij had gelegen had ik Ulysses al een pijl door zijn kop geschoten nog voordat het hele bananengezeik begon. Laat me dit nu alsjeblieft afmaken.” Terwijl Chris zijn boog weer aanspant, komt Tosti haastig naar hem toe gelopen. “Kan ik je even onder vier ogen spreken? Nu!” Chris kijkt nog een keer woedend naar Ulysses, maar draait zich vervolgens nors om en gaat een eindje verderop met Tosti staan praten. Op dat moment neemt Para het woord. “Goedemorgen Ulysses! Lang niet gezien!” Met een grijns loopt Para op zijn oude teamgenoot af. “Probeerde je nu daarnet het leven van Chris te redden? Wat onkarakteristiek van je! En dan ook nog eens raak gooien! Fisico zou trots op je zijn! Waar is onze kleine vriend trouwens?” Ulysses haalt diep adem, en zegt dan: “Fisico is dood. Vermoord door Noémie.” T.G schrikt. “Zijn jullie Noémie tegengekomen? Die verraadster?” Ulysses knikte. “Ik en fisico hadden een tijdelijk verbond met een paar andere vijanden van Noémie om haar af te maken, maar toen Tuffie vertelde dat Fisico dood was, besefte ik dat ik er alleen voor stond en toen-” Voordat Ulysses zijn zin af kan maken, begint Para schaterend te lachen. “Jullie hebben een verbond met Tuffie gesloten? Jezus christus Ulysses, je verdient eigenlijk een eigen TV-serie. Hoeveel blunders kan 1 iemand begaan tijdens de Hongerspelen? Straks ga je me nog vertellen dat jullie geprobeerd hebben met Flappie samen te werken!” Ulysses loopt een beetje rood aan, waardoor Para nog harder begint te lachen. Pokéfan, die al die tijd stom verbaasd heeft staan toekijken, komt tussenbeide. “Gaat iemand mij nog uitleggen wat hier aan de hand is?” T.G zucht, en zegt dan “Chris en Tosti hebben samen een plan gesmeed om een nieuw team te vormen. Chris had wapens gevonden in een iglo, en besloot te proberen om de beste vechters aan zijn kant te krijgen. Hij en Tosti zijn vervolgens systematisch hun zwakkere teamgenoten gaan uitschakelen, om uiteindelijk alleen over te blijven met die tributen waarmee zij denken te kunnen winnen. Dat waren dus ik, Para, Sushi en Lucoshi.” T.G kijkt triest naar het lichaam van Lucoshi, dat nog altijd levenloos op de grond ligt, met Ulysses’ speer nog in zijn hoofd. Pokéfan schrikt. “Wacht, en ik dan? Was ik-” Pokéfan’s ogen worden groot. “Wilde Tosti en Lucoshi mij hier laten vermoorden? Zijn we daarom hier naartoe gekomen?” T.G durft Pokéfan niet aan te kijken, maar hij knikt.

Pokéfan wil wegrennen, maar als hij nog geen drie meter verder is klinkt er plots een suizend geluid, gevolgd door een doffe klap en een kanonschot. Chris komt rustig aangelopen en haalt de pijl die hij zojuist afschoot uit Pokéfan’s levenloze lichaam. Vervolgens richt hij zich tot Ulysses. “Ik heb met Tosti gesproken, en hij is van mening dat we jou een tweede kans moeten geven.” De venijnige toon waarop Chris dit zegt, maakt Ulysses duidelijk dat Chris daar anders over denkt. “Tenslotte ben jij, in tegenstelling tot de rest van ons team, bekend met onze tegenstanders, en ondanks dat het verschrikkelijk stom van je was om Lucoshi te vermoorden, heb je wel bewezen dat je misschien toch niet zó waardeloos bent als je eruit ziet.” Ulysses weet niet zeker of hij het als een compliment of een belediging moet opvatten, maar hij beseft dat dit zijn enige kans is op overleven dus gaat hij niet tegen Chris in. “Goed, zeg me maar wat je wilt weten. Ik kan je werkelijk waar alles vertellen over Jolien, WM, Noémie, Flappie en Tuffie!” Chris lacht schamper. “Je moet je arrogantie in toom leren houden, Ulysses. Jij bent zo aan de beurt, maar het wordt eerst tijd dat iemand anders ons eens verteld wat hij weet.” Chris draait zich om, en kijkt naar Para, die zeer geïnteresseerd naar een spinnenweb zit te staren. “Para?” Para kijkt blij op. “Zo heet ik!” Chris grinnikt. “Vertel op, wat weet jij over Flappie en Tuffie?” Para glimlacht. Hij kijkt weer naar het spinnenweb, waar inmiddels een dikke, zwarte spin is verschenen. Zonder zijn ogen van de spin af te houden, begint Para te vertellen.

“Goed, zoals ik al eerder vertelde moest ik als onderdeel van mijn stage een gesprek aan gaan met een jeugddelinquent. Klasgenoten van mij kozen voor types die overvallen gepleegd hadden, of een Peacekeeper geslagen hadden of zoiets, maar ik had interessantere plannen. Ik had gehoord over een schietincident op een middelbare school in een ander district. De dader zat inmiddels al enkele maanden achter slot en grendel, en dat leek me wel een leuke uitdaging. Zo leerde ik Flappie kennen.” Terwijl Para toekeek hoe een vlieg in het web van de spin verstrikt raakte, zaten Chris, Tosti en T.G geboeid te luisteren. Zelfs Ulysses liet enige interesse toe op zijn arrogante gezicht. Para vertelde verder. “Flappie was precies zoals je zou verwachten van een type dat op zo’n jonge leeftijd 25 doden op zijn naam had staan. Hij was gewetenloos, manipulatief, en hij had in de gevangenis voor verschillende opstootjes gezorgd. In eerste instantie liet hij niets los over de toedracht van de massamoord, over de reden dat hij besloot 25 klasgenoten te doden. Maar uiteindelijk wist ik tot hem door te dringen. Er gebeurde iets bizars: Flappie barstte in huilen uit. Hij vertelde dat hij erin geluisd was door zijn goede vriend, NickMarioUrbanus.” Bij het horen van die naam kon T.G zich niet meer inhouden. “NickMarioUrbanus? Dat is toch die jongen uit Hongerspelen 8, die presentator?” Para knikte. “Precies. Flappie en Nick waren jarenlang goede vrienden geweest, en hadden samen altijd kattenkwaad uitgehaald. Maar Nick liet Flappie opdraaien voor de moorden. Flappie wist niet waarom. Nick had de moorden namelijk niet gepleegd. Hij had enkel bewijsmateriaal in handen, wat hij op slinkse wijze aan Flappie had doorgespeeld.” Tosti schrok van het verhaal van Para. Flappie was een vreselijk persoon, maar dit had hij niet verdiend. “Wie was de dader dan?” vroeg Chris. Para reageerde even niet. De spin had het vliegje te pakken gekregen, en begon hem op te peuzelen. Toen grijnsde Para, en hij keek naar Ulysses. “Het was Tuffie. Tuffie werd altijd gepest, omdat hij zo lelijk was. Tuffie heeft 25 tieners gedood uit wraak, omdat ze hem haakneus noemden. Tuffie heeft Flappie laten opdraaien voor die moorden, waardoor Flappie het laatste beetje gezond verstand dat hij in zich droeg kwijt raakte door maandenlange eenzame opsluiting.” Ulysses sprong plotseling op en schreeuwde: “Waar wachten we dan nog op! We maken Tuffie af!” Chris gooide een steentje richting Ulysses. “Hou je kop idioot! Laat Para z’n verhaal afmaken!” Para grijnsde. “Uiteraard heb ik Flappie beloofd niemand te vertellen wat er gebeurd was. Toen we beide uitgekozen werden om mee te doen aan deze Hongerspelen, heeft hij me beloofd dat hij mij niets aan zou doen, zolang ik maar uit zijn buurt bleef. Maar hij zei ook dat het tijd werd om de moorden te plegen waarvoor hij al zolang vastzat. En Tuffie…” Para pakte de spin uit het web en keek er gebiologeerd naar. “Tuffie is vastbesloten om als winnaar uit de Hongerspelen te komen, het liefst met een knappe, rijke vrouw aan zijn zijde zodat hij nooit, maar dan ook nooit meer gepest zal worden.” Tot grote schrik van de andere vier stopte Para plots de spin in zijn mond en kauwde erop. “Heerlijk krokant!”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

40 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 11 aug 2014, 21:53

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Buiten adem rende WM door. Hij kon nu niet stoppen, ook al voelde hij dat hij al te lang gerend had. Zo’n goede conditie had hij nou ook weer niet, en hij had er spijt van dat hij daar niet eerder aan getraind had. De meest afschuwelijke gedachtes spookten door zijn hoofd; Tuffie kon werkelijk álles met Noémie gedaan hebben. Tuffie was een monster, had hij uiteindelijk gezien. Zijn teamgenoot, maar een monster. Hij kon zich met geen mogelijkheid voorstellen hoe hij met Tuffie kon winnen. Een van hen zou doodgaan, en WM wilde liever niet dat hij het was. Of Noémie. Ook daar had WM de slechte kant van gezien. De slechte bedoelingen, het slechte karakter. Maar dat was grotendeels weggenomen door andere tributen, en vergelijken met de rest bleek Noémie gelukkig nog mee te vallen. WM kon het niet helpen, hij had nog steeds de drang haar te beschermen. Ze konden toch nog gewoon samen winnen?


WM kwam aan bij de rand van het ijsgebied. Niet alleen ijs meer, helaas, want grote sneeuwvlokken dwarrelden naar beneden. Geen sneeuwstorm, had Tuffie gezegd. Hem kon je nooit vertrouwen. Dit was geen goed weer voor een meisje zonder bescherming. Ze kon al onderkoeld zijn, of ondergesneeuwd… Of vermoord. Hij had nog geen kanonschot gehoord, maar in de drukte had hij daar niet op gelet. Hoe ver kon ze gekomen zijn? Vast niet heel ver, met deze omstandigheden. Hij moest doorgaan, niet denken, maar sneeuw omver ploegen. Steeds wilder begon WM door de sneeuw te rennen. Hij had ongetwijfeld al alle aandacht op zich gericht, als hier tributen waren. Het gaf niet meer, als hij maar bij Noémie kwam. Ze kon niet meer ver zijn, echt niet. Voetstappen waren er uiteraard niet meer. WM keek nog een keer goed in het rond, op zoek naar een teken. Hij zag niets, alleen maar sneeuw, overal. Hij zag zelfs nauwelijks zijn eigen voetstappen achter zich. Terugkomen zou moeilijk worden. Toen hoorde hij gesnik. WM draaide zich om; dit kon maar een iemand zijn.

Voorzichtig liep WM op het geluid af, zijn zwaard in de aanslag. Als Tuffie hier zat, zou hij hem vermoorden, zonder aarzeling. Stapje voor stapje liep WM dichterbij, vol angst voor het plan dat hij moest uitvoeren. Het gesnik kwam uit de holte naast hem, een kleine grot in het ijs, waar een paar mensen in konden passen. Vreemd, hij hoorde geen tweede stem. Misschien was Tuffie al weg, misschien zat hij zelfs op hem te jagen? Geen tijd, hij moest de grot in. Het was nu of nooit. WM nam diep adem en sprong de grot in, terwijl hij meteen een slag naar rechts maakte. Dit mislukte jammerlijk, en WM kwam met zijn gezicht vol in de sneeuw te liggen. Paniekerig probeerde WM op te staan, klaar om een slag te pareren van Tuffie. WM keek op. Er was geen Tuffie, slechts een verbaasde Noémie die opgehouden was met huilen. Ongedeerd, slechts een bult links op haar hoofd.
“W..M..? Ben jij het echt? Oh God, ik heb me zo’n zorgen gemaakt, ik ben twee keer bijna vermoord!” riep ze uit.
“Je bent ongedeerd! Hoe heb je ze allebei af kunnen weren?! Tuffie is…”
“Gevaarlijk, niet te vertrouwen, krankzinnig, ik weet het. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad, Flappie heeft me gered… Ik weet nog steeds niet echt waarom.”
“Flappie?! Maar.. Hij is…” Noémie onderbrak hem. “Net zo gevaarlijk, maar ook onvoorspelbaar. Ik vertrouw hem nu ook niet, en verwacht dat hij me de volgende keer zal doden, maar deze keer heeft hij me gespaard. Hij is belazerd door Nick, en heeft iets tegen hem, net zoals ik een pijnlijke herinnering aan hem heb. Dat was zijn reden, hij wilde Tuffie dwarszitten door mij niet te doden en we hadden zeg maar een gemeenschappelijke haat. Maar bovenal haat hij Tuffie. Ik snap hem niet, hij reageert zo raar, hij heeft mijn zelfvertrouwen volledig weggenomen. Ik ben bang voor hem. Echt bang” Haar stem bibberde wat bij de laatste woorden.
WM probeerde haar gerust te stellen. “Maak je geen zorgen, hij komt hier niet meer in de buurt, dat beloof ik je. Ik ben nu bij je, samen maken we veel meer kans. Andere tributen hebben we niet nodig, ze zijn niet meer te vertrouwen.”
“Maar je zit nog in een team! Ik kan niet zo veel van je vragen… Met je team maak je veel meer kans dan met mij…”
“Team? Wat er nu nog over is? Ulysses is gevlucht, Tuffie is een maniak en Jolien is ook niet meer helemaal te vertrouwen. Geloof me, die tributen hoef ik niet in mijn team. De andere tributen heb ik nauwelijks gezien; ze kunnen nooit genoeg te vertrouwen zijn. De enige die ik nu echt nog kan vertrouwen, ben jij. En we hebben een zwaard, we kunnen naar de Hoorn gaan voor meer spullen, en vervolgens naar een veilige plek gaan! We hebben een plan, en we hebben kans! Geloof me!”
Noémie keek WM vreemd aan. “Ik geloof je, maar nogmaals, waarom mij? Ik zal je eerder tot last zijn…”
WM keek even beschaamd weg en zuchtte. Dit was het moment. Hij kon het niet langer uitstellen, hij moest het in haar gezicht zeggen. “Wel, dat gaat eventjes terug. 3 Jaar om precies te zijn.” Noémie keek geïnteresseerd op. “Je weet het, ik was toen erg goed bevriend met je broer. Erg goed bevriend; hij was mijn beste vriend, hij kwam voor me op, dankzij hem had ik een veel beter leven dan thuis. Wij hielpen je met je problemen thuis. Ik mocht je toen, maar meer als ‘zusje van’. We hadden een leuke tijd toen, het was goed. Tot die Hongerspelen.” WM zuchtte. “Dit weet je allemaal al, maar wat ik je zo vertel niet. Je broer werd gekozen, we waren allemaal gek van verdriet. Ik kon nog één gesprek met hem voeren. Een zeer belangrijk gesprek. Hij was helemaal niet egoïstisch of gek van verdriet, slechts een beetje bedroefd. Zijn laatste wens was dat er voor jou gezorgd werd. Door mij. Ik beloofde hem het, en ik houd me altijd aan beloftes. Altijd”

“De jaren erna heb ik je altijd onopvallend proberen te helpen, te zorgen dat je het volhield, maar zonder dat je er iets achter zocht. En toen moesten ook wij de Hongerspelen in, vast geen toeval. Niemand zou het me verweten hebben als ik mijn belofte nu zou breken en je nu zou doden, of zelfs als ik je compleet genegeerd zou hebben. Maar dat deed ik niet, ik bleef je beschermen, ik bleef je tegenstanders neerhalen. Na verloop van tijd zag ik je slechte, je manipulatieve kant. Je kon slecht zijn, en niet een beetje. Je gebruikte me om mijn eigen teamgenoten neer te halen. Ik had je door, maar ik deed het. Dat was mijn zwakte.” WM stopte even, en haalde diep adem. “Maar uiteindelijk zie ik in dat ik echt om je geef. Ik kan je hier niet laten doodgaan, en dit slechte masker is slechts  voor de Hongerspelen. Ik vertrouw je, Noémie. Door en door. We moeten deze Hongerspelen afmaken, samen. Er is geen andere mogelijkheid. Ik wil niet dat ik doodga! Ik wil niet dat jij doodgaat, Noémie!” Opnieuw stroomde de tranen over zijn wangen, net zoals de eerste keer dat hij dit verhaal vertelde. Het was gezegd, nu was het aan Noémie of ze zou reageren. En dat deed ze. Ze had al iets vermoed, na de vele hints van Flappie en Tuffie in die richting. Maar zoiets? Het was duidelijk dat WM zielsveel om haar gaf, niet eens in een romantisch opzicht. Ze sloeg haar armen om WM heen, liet hem zien dat zijn moeite doel getroffen had. “Maar natuurlijk blijf ik bij je, WM! Ik had nooit zoiets verwacht. Mijn broer heeft een bijna onmenselijk offer van je gevraagd, blijkt uiteindelijk, maar je hebt volgehouden, je hebt me tegen alles beschermd. Ik ben trots op je, WM!” WM beantwoordde Noémies omhelzing. Hij was ongelofelijk blij, het was goed gekomen, alles was goed. Nu zouden ze overwinnen.

Zo bleven ze enkele minuten zitten, hoewel WM geen besef van tijd had. Vaag drong een vreemd geluid tot hem door, in de waas waar hij nu in zat. Zijn handen waren plotseling drijfnat. WM opende verbaasd zijn ogen. Noémie zat nog steeds bij hem, haar hoofd op zijn schouder, maar tot zijn schrik zaten zijn handen onder het bloed. Hij voelde geen pijn, probeerde de bron van het bloed te vinden. Hij vond hem; Noémies hals was dwars doormidden gesneden. Met een gedempte plof viel het dode lichaam van Noémie in de rode sneeuw. Een kanonschot klonk. Bang keek WM op, en zag daar Jolien staan. Een trotse Jolien, met een bebloed zwaard in haar handen. Zíjn zwaard. Jolien begon te spreken.
“Goedzo WM, ik wist dat ik je nog wel kon vertrouwen! Je hebt Noémie keurig misleid, hier zijn we ook weer van af. Ze was nog steeds gevaarlijk, denk ik. Gelukkig zijn we er makkelijk van afgekomen. Kom.” Jolien stak haar hand uit. WM kon niet reageren, hield in een shock Noémies bebloede hoofd in zijn handen.
Jolien probeerde hem op te vrolijken “Hé, kop op, ik wist dat je wat om Noémie gaf, maar dit zijn de Hongerspelen! Hop, wees een man, en sta op voordat de sneeuwstorm te heftig wordt.”
Joliens hand was nog steeds naar WM toegekeerd. WM kon er slechts in shock naar staren.

Profiel bekijken http://google.nl

41 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 12 aug 2014, 10:54

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
'Hmm, lekker!' zegt Para, terwijl hij nog steeds op de spin kauwt. 'Smaakt naar hazelnoot. Jullie zouden dit ook moeten proberen!' Chris en T.G trekken een vies gezicht. 'Nee, dank je,' zeggen ze in koor. Para schiet in de lach. 'Niet dat het nu nog zou kunnen. Ik heb de laatste namelijk al opgegeten!' Para moet zo hard om zichzelf lachen dat hij zich languit in de modder laat vallen en er doorheen begint te rollen. Tosti kijkt Chris uiterst vreemd aan. 'Ach, zo is hij al de hele tijd,' antwoordt Chris, voordat Tosti zijn vraag naar buiten kan brengen. 'Daar wen je wel aan. Hij is niet helemaal 100%, maar hij zorgt tenminste voor een beetje vrolijkheid.' 'Nou, daar gaan we in ieder geval niet dood aan,' zegt Tosti. Hij wendt zich tot Ulysess. 'En wat had jij te zeggen?'

Ulysess begint gretig te praten. 'Nou, nadat ik werd weggestuurd liep ik Noémie en Necrodeus tegen het lijf. We probeerden haar te vermoorden, maar dat mislukte toen team Blauw of Paars er ineens tussenkwam. Ik weet niet meer precies hoe het gebeurde, maar uiteindelijk probeerde Fisico en ik een alliantie met Flappie op te starten.' 'Para had dus gelijk,' onderbreekt Chris hem met een gemene glimlach. Ook Tosti kan een subtiel glimlachje niet onderdrukken. Ulysess voelt zich verontwaardigd, maar laat dit niet merken. 'Hoe dan ook, Flappie verraadde ons, en na een gevecht met de leden van Team Blauw of Paars kwam Fisico ineens op het idee om een alliantie met ze te beginnen. Ik wist niets over Tuffie, maar die alliantie was dus in ieder geval niet mijn idee.' Opnieuw voelt Chris zich geamuseerd bij het horen van die uitspraak. 'Nou, daar hebben we veel aan. Kun je nog iets vertellen over wat ze van plan waren?' Hier moet Ulysess even over nadenken. 'Wat Flappie van plan was heeft Para daarnet verteld, maar Jolien en Tuffie zaten achter Noémie aan. Uiteindelijk voegde WM zich ook bij ons. Hij schijnt met Noémie te hebben samengewerkt, maar dat kreeg hij genoeg van en besloot dus om zich tegen haar te keren. Zoiets.' Chris geeft een waarderend knikje. 'Kijk, aan dat soort informatie hebben we echt iets. Als Jolien, Tuffie en WM allemaal achter Noémie aanzitten, dan hoeven we alleen maar hun voetsporen te volgen en komen we uiteindelijk wel bij ze uit. Vier vliegen in één klap. Alleen Flappie blijft dan nog over, maar die vinden we wel. Daarna kunnen we hopelijk allemaal naar huis. Waar kwam je ook alweer vandaan gerend?' Ulysess slikt. Daar heeft hij niet op gelet. In het ijsgebied is het inmiddels gaan sneeuwen, dus zijn voetsporen zijn waarschijnlijk al weer dicht gesneeuwd. 'Dat kan ik mij niet herinneren.'

'T.G? Para?' roept Chris uiteindelijk. 'Het wordt tijd om verder te gaan!' Para zit onder de modder en T.G probeert de modder een beetje van hem af te kloppen. 'Ik kom eraan. Even wat spullen pakken.' Para komt overeind en begint ook zijn boeltje te pakken. Binnen een paar minuten staat iedereen bij elkaar en beginnen ze te lopen. Iedereen draagt een beetje balast, behalve Ulysess. Hij loopt voor de rest uit. T.G komt naast Chris lopen. 'Sorry, ik was daarnet even afgeleid. Wat heeft Ulysess precies verteld?' Chris snuift. 'Hij heeft ons onder andere verteld dat Jolien, Tuffie en WM achter Noémie aanzaten. Als we hun voetsporen zouden kunnen volgen, dan zouden we uiteindelijk ook bij haar uitkomen. Het was een ideaal plan. Uiteindelijk zou alleen Flappie nog overblijven en zouden we hem makkelijk kunnen verslaan. Wij allemaal terug naar huis, wij allemaal blij. Het was te mooi om waar te zijn.' T.G ziet dat Chris in een slecht humeur is. 'Wat is er eigenlijk aan de hand?'

Chris bedekt zijn gezicht met zijn hand, alsof hij ieder moment zijn zelfbeheersing kan verliezen. 'Die idioot weet niet meer welke weg hij genomen heeft. Daarbij komt dat zijn voetsporen zijn verdwenen omdat het in het ijsgebied is gaan sneeuwen. Nu tasten we in het duister over waar we onze vijanden moeten zoeken. Als hij iets beter had opgelet, dan hadden we wellicht veel eerder klaar kunnen zijn!' T.G weet even niet wat hij moet antwoorden, maar besluit uiteindelijk een poging te doen om vrede te stichten. 'Ik denk dat je een beetje hard bent op Ulysess. Toen hij hier naartoe rende realiseerde hij zich waarschijnlijk nog niet dat hij weer terug moest komen. Misschien is het handig om...' 'T.G, alsjeblieft, doe dit nou niet!' roept Chris hardop. 'Ik heb jou al zo vaak verteld dat hij een mislukkeling is. Hij vecht alleen maar voor zijn eigen eer en houdt nooit rekening met de behoeften van het team. Dat is ook een van de redenen dat ik een geheim verbond met Tosti sloot. Ik wilde van hem af. Al de hele tijd. Ik kan eerlijk gezegd ook niet bevatten dat Tosti nu ineens besluit om hem te accepteren. Ik wordt gewoon knettergek van hem, snap je? Neem het nou niet voor hem op!' Ulysess kijkt verbaasd op van Chris' plotselinge uitbarsting. 'Dat hoorde ik!' zegt hij minachtend.

Chris schrikt even, beseffend dat hij in zijn frustratie iets gezegd heeft wat hij eigenlijk niet had moeten zeggen. Maar erg veel kan het hem ook weer niet schelen. Ulysess mag best weten wat hij van hem vindt. Hij is blij dat het eruit is. 'Ik hoorde jou achter mijn rug om roddelen.' herhaalt Ulysess. Chris kijkt hem boos aan. 'Wat had je anders verwacht?' begint Chris. 'Ik vind het gewoon strontvervelend dat we nu zonder enige aanwijzingen naar de laatste tributen op zoek moeten. Leuk voor je. Had jij maar beter moeten opletten.' Nu wordt Ulysess ook boos. 'Zeg, hoor eens even, hoe kon ik nou weten dat we ineens terug zouden moesten naar de plaats waar ik vandaan kwam? Dat was jouw voorstel, niet dat van mij! Ik wist het gewoon niet, oke?!' 'Oh mijn God!' schreeuwt Chris. 'Kun jij nou echt niet een keertje een beetje vooruitdenken? Als je dat had gedaan, dan hadden we Jolien, Tuffie, WM en Noémie wellicht makkelijk kunnen vinden! Kom op, je kwam toch naar ons toe om je weer bij ons te voegen? Dat betekende sowieso dat jouw voormalige bondgenoten weer jou vijanden zouden worden! KOM OP!' T.G ziet het weer helemaal fout gaan. Ulysess is nog minder dan een uur terug, en het is nu alweer fout tussen Chris en hem. Hij probeert vrede te stichten. 'Chris, Ulysess zei daarnet precies wat ik ook zei. Kun je niet...' 'Hou je mond.' zegt Chris kortaf. Hij is er helemaal klaar mee. Zelfs nadat hij had aangegeven klaar te zijn met Ulysess, moet hij nu toch weer ineens met hem samenwerken. En meteen zorgt hij weer voor complicaties. Hij had niet gedacht dat het mogelijk zou zijn, maar Ulysess slaagt er zowaar in om alles fout te doen wat een mens maar fout kan doen. Daarbij is hij ook nog eens een arrogante klootzak. Hij wil Ulysess gewoon dood hebben.

Ook Tosti gaat zich er nu mee bemoeien. 'Chris, kalmeer nou even. Ik dacht dat we hadden afgesproken dat...' 'Wat het ook is, het kan me nu even niets schelen!' schreeuwt Chris door hem heen. 'Ik moet gewoon even mijn frustratie tegen die oen uiten. 'Ik kon er echt niets aan doen! Ik wist het niet!' schreeuwde Ulysess terug. 'Daarbij, het was jouw idee om mijn voetsporen te volgen! Als je ze zo graag wil terugvinden, waarom ga je ze dan niet lekker zelf uitgraven?! Doe dat maar, dan ben je tenminste nuttiger bezig dan op dit moment!' Chris lacht schamper. 'Ongelofelijk,' brengt hij haatdragend uit. 'Ongelofelijk dat jij nog steeds anderen de schuld durft te geven van jouw problemen. Ik dacht dat ik het jou al had uitgelegd, maar jij bezorgd iedereen van het begin af aan al mislukkingen. Niet alleen ons team, gewoon iedereen. Jij en dat sullige vriendje van je.' Als Ulysess die opmerking over Fisico hoort kan hij zich niet meer inhouden. 'HOU JE KOP OVER FISICO!' schreeuwt hij uit alle macht, terwijl hij zijn speer pakt. Tosti rent gauw op hem af. 'Ulysess, rustig, dit heeft geen zin!' 'UIT DE WEG!' brult Ulysess, terwijl hij Tosti met een elleboogstoot op de grond gooit. Dit is voor Chris ook de druppel. Hij legt een pijl op zijn boog. 'Nee!' gilt T.G. 'Chris, doe dit niet! Dat is het niet waard. Stop!' Maar Chris luistert niet. Hij legt een pijl op zijn boog en vuurt deze af.

De ogen van Chris worden groot van shock als hij ziet hoe T.G zich tussen hem en Ulysess werpt. Het volgende moment klinkt er een smerig geluid en valt er een plas bloed op de grond. Rochelend zakt T.G op zijn knieën, en hoest vervolgens nog wat bloed op. Iedereen is met stomheid geslagen. Zelfs Para lijkt onder de indruk. Chris laat zijn boog en pijlenkoker onmiddellijk vallen, rent naar T.G toe en weet hem nog net op te vangen voordat hij de grond zou raken. 'T.G... T.G, ben je gek geworden?!' fluistert hij tegen zijn leider. De pijl die hij had afgevuurd had zich recht in zijn borstkas geboord. 'Waarom deed je dit nou?! Ik... ik weet niet... ik snap het gewoon niet!' Hij kan geen zinnig woord meer uitbrengen. 'Het... het spijt me, Chris...' brengt T.G moeizaam uit. 'Ik liet mezelf gaan, dat is alles.' Chris wordt lijkbleek. 'Je had dit niet hoeven doen...' 'Jawel... Chris,' gaat T.G verder. 'Laat dit een les zijn. Ik wil niet dat ons team ten onder gaat aan interne problemen.' Chris is behoorlijk aangedaan. 'Waarom, T.G... waarom...' 'Chris, luister...' hapert T.G. 'Ik weet dat Ulysess niet perfect is. Hij kan bazig en arrogant zijn. Maar niemand is perfect. Jij ook niet. Weet je hoe ik mij voelde toen jij vertelde van jouw alliantie met Tosti...?' Chris kijkt hem vragend aan. 'Bij deze dan...' zegt T.G. 'Ik voelde mij verraden. Jij hebt onze teamgenoten overgeleverd aan team Rood, omdat ze volgens jou niets toevoegden. En in het vervolg stel jij voor om een team te vormen met degenen die mijn vrienden hebben gedood. UNF, Raceneus... je weet wat ik bedoel. Ze stelden misschien niet zoveel voor, maar ze waren wel... onze teamgenoten.' Chris kijkt T.G verward aan. Waarom heeft hij dit niet eerder verteld? 'Ik ben ermee akkoord gegaan omdat ik ook naar huis wilde. Een egoïstische beslissing, maar goed. Jouw geheim met Tosti was ook egoïstisch. Dat is jouw gebrek. Jouw gebrek aan empathie. Jij beoordeeld mensen puur op basis van hun vaardigheden.' Chris is verbaasd dat T.G hem dit nu pas verteld. 'Dat jij dit allemaal voor je gehouden hebt... ik dacht dat we het goed met elkaar konden vinden!' T.G kijkt Chris geruststellend aan. 'Dat kunnen we ook, Chris... je bent mijn teamgenoot, net als Para, Ulysess... en nu ook Tosti. Maar als teamgenoten is het belangrijk om elkaars gebreken te accepteren en die van een ander op te vullen. Dat is echte samenwerking. Met die logica heb ik jullie ook proberen te leiden. Beslechten werkt niet, oplossen wel.' plotseling neemt T.G's stem een bijna smekende toon aan. 'Alsjeblieft, Chris... accepteer Ulysess... en Ulysess... accepteer Chris. Jullie zitten stuk voor stuk... vol met potentie. Alleen door samen te werken... kunnen jullie die volledig uitbuiten. Alsjeblieft... maak mij trots op jullie...' de tranen rollen inmiddels over zijn wangen. 'Jullie zijn mijn teamgenoten. Dat betekent... dat ik om jullie geef. Om jullie allemaal. Jullie... kunnen nog... winnen...' op dat moment verslapt T.G's greep op de schouders van Chris en valt hij naar de grond. Chris probeert hem nog op te vangen, maar beseft dat dit geen zin meer heeft. T.G's gezicht komt met een doffe klap in de aarde terecht, die meteen rood kleurt bij zijn impact. Het kanonschot volgt enkele seconden later. Chris zit met trillende handen op zijn knieën. Ulysess slaat een hand voor zijn mond en Tosti kijkt geschokt toe. T.G is dood.



Laatst aangepast door T.G op wo 08 jul 2015, 18:38; in totaal 2 keer bewerkt

Profiel bekijken

42 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 12 aug 2014, 23:21

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
''Dat was dramatish''. Met deze opmerking onderbrak Para de behoorlijk lange stilte. Hij was klaarblijkelijk de enige die de dood van T.G geen ramp vond. Een totaal onnodige dood, want ze hadden een alliantie van 5 man, in een Spelen waar nog 9 spelers in zaten. Opeens startte een dramatisch muziekje. Team Geel keek naar boven, en de gesneuvelde gezichten van de tributen werden bekendgemaakt. Ze werden nogmaals herinnert aan de dood van T.G. Ook het gezicht van Noemie werd laten zien. Ook zij was dus gesneuveld. "We willen de 8 overgebleven spelers feliciteren met het zo ver komen in de Hongerspelen. Omdat jullie het zo goed hebben gedaan, krijgt ieder team een cadautje opgestuurd. Veel plezier er mee! "Nou, een cadeautje is dan wel weer leuk", stelde Ulysses. "Een cadeautje in de Hongerspelen is waarschijnlijk een valstrik. Vergif ofzoiets.", was het antwoord van Tosti. Para merkte iets vreemds op. "Wie gaat ons dat cadeautje brengen?". "Hier heb je je antwoord", zei Tosti met redelijke angst in zijn stem. Voor hun neuzen stond een vreselijk enge mutilant. Een zwart monter, met de vorm van een leeuw, zonder ogen, en met een gigantische mond. "Ik herken dat beest. Ze zijn blind, maar hebben een buitengewoon reukvermogen. Daarmee ruiken ze hun prooi. En hun prooi is... mensenvlees.

Het monster rook even. Vervolgens ging het beest vol in de aanval op Chris. Chris schoot gelijk een pijl en raakte het beest vol, maar veel zin leek het niet te hebben. Het beest zette na een kort moment stilte zijn aanval voort. "HOE MOETEN WE DIT OOIT WINNEN", schreeuwde Chris, in wanhoop tijdens het rennen. "Niet. De Gamemakers zien ons vast als de absolute favoriet, en wil de balans gelijkwaardiger stellen", stelde Para. Chris schoot als een gek pijlen naar het beest, en kon zo nog wat ruimte creëren om weg te rennen. "Alsjeblieft, help mij!', schreeuwde Chris. Para pakte de speer van Ulysses en ging de aanval in, maar werd zonder enige moeite keihard weggeslagen. De dreun was niet fataal, want er klonk geen kanonschot, maar Para lag wel bewusteloos op de grond. Ulysses wilde wat doen, maar Tosti hield hem tegen. "Chris is verloren. Het is hard, maar wij moeten nu Para helpen." "Dan valt dat beest ons ook aan!" "Nee, dat zou de Spelen niet erg aantrekkelijk maken voor de kijkers thuis, als alle tributen van een team binnen een paar minuten uitgemoord worden. Dat beest neemt maar één leven." 

Ulysses overdacht de situatie. Hij zag een hulpeloze Chris, er alles aan doen om aan het momster te ontsnappen. De jongen die hem net probeerde te vermoorden. Een paar dagen terug had hij hem dit einde toegewenst. Laat hem maar. Totdat Ulysses dacht aan de woorden van T.G. Hij had in feite zijn leven gegeven om Ulysses te redden. Bovenal met de reden omdat hij wist dat een vriendschap en bondsgenootschap tussen Ulysses en Chris zou kunnen werken. Kon hij Chris nu gelijk laten vermoorden na deze gift van T.G? Eigenlijk niet. "Sorry Tosti, maar ik moet Chris redden." "Ben je gek!? Dan vermoordt hij jou!" "Ik had al dood moeten zijn." Ulysses wilde helpen, maar toen hij op het beest af kwam werd hij bang. Iedere keer dat hij iemand probeerde te helpen, zette hij zichzelf totaal voor lul. Wat moest hij nu uithalen om een vrijwel onschendbaar beest te verslaan? Ulysses besloot eens na te denken. Het beest had een haast onverwoestbaar lichaam. Maar hij was blind, en hij had een gigantische mond. Als hij nou iets in de mond zou steken van het monster, dan zou het misschien sterven.  Ulysses pakte een paar pijlen die in de sneeuw zaten. "CHRIS! GOOI MIJ DIE BOOG!", schreeuwde Ulysses. "Ehmmm, ik word aangevallen en je wil mijn enige wapen hebben?" "Vertrouw mij! Voor één keer!" Chris zuchtte. "Goed, hier." Nu moest Ulysses snel zijn. Hij maakte met twee pijlen een vuurtje, en hij stak de bovenkant van zijn derde pijl in brand. "Chris, sta nu stil, verroer je niet!", schreeuwde Ulysses. Chris volgde de orders van Ulysses. Hij was de enige waar hij dit moment op kon vertrouwen. Het beest deed zijn mond wijd open. Zo wijd, dat hij waarschijnlijk Chris in een hap kon vermoorden. "Een schot", dacht Ulysses. Hij schoot zijn vlammende pijl, in de richting van de mond van het monster.

Daarna ging het snel. Chris zag hoe de pijl van Ulysses in de mond van het beest kwam. Hoe deze inklapte, en ter plekke stierf. Hij werd gered door zijn oude vijanden. Tosti en Para, bijgekomen van de klap, kwamen naar Ulysses en Chris toe. "Gaat het wel?", vroeg Ulysses aan Para. "Het voelt alsof ik een keiharde klap heb gekregen op mijn hoofd, maar verder gaat het prima". Chris liep, volledig in shock, naar Ulysses toe. "Je hebt mijn leven gered... En dat terwijl ik je nog probeerde te vermoorden". Ulysses knikte. "Ja, maar wij zijn teamgenoten. T.G heeft gelijk. We moeten elkaar een kans geven.". Chris knikte instemmend. "Je hebt gelijk. Bedankt Ulysses. Als ik jou had vermoord in plaats van T.G, dan was ik nu dood geweest... Laten we nu ook maar de Spelen winnen. En ik wil met jou op het winnaarspodium staan". Ulysses glunderde. Eindelijk was hij de held. De held die hij al de hele Spelen wilde zijn. Na een actie die hij totaal niet had gedaan uit eigenzinnigheid. Ulysses en Chris schudden elkaars hand. "Wat mij betreft zijn wij nu teamgenoten", zei Ulysses. "En vrienden", voegde Chris er aan toe. Alles leek even koek en ei. Totdat Para een opmerking liet vallen. "Is Tosti eigenlijk wel onze teamgenoot?".


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

43 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 13 aug 2014, 17:14

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Flappie slenterde door het moeras. Hij dacht na over zijn confrontatie met Noémie, en met Tuffie. Het was de eerste keer dat hij Tuffie sprak sinds de Hongerspelen van start waren gegaan. Tijdens de trainingen had Flappie hem zoveel mogelijk ontweken. Hij had tijdens de trainingen sowieso met vrijwel niemand contact gehad. 3 jaar lang had hij in zijn eentje in een cel gezeten, met enkel de bewakers en zo af en toe mensen van de pers, politie of psychiatrie als gesprekspartners. Die 3 jaar hadden Flappie verwoest. Niet dat hij daarvoor perfect was. Hij had altijd een hekel aan mensen gehad, en ook meerdere keren moorden gepleegd. De eerste keer was hij pas 12 jaar oud. Zijn vader, een gewelddadige alcoholist, had geprobeerd hem te slaan. Zonder enige aarzeling had Flappie een mes in zijn keel gestoken. Dood. De politie noemde het noodweer, en Flappie kwam er met een korte taakstraf vanaf. De tweede keer was 2 jaar later. Hij en NickMarioUrbanus hadden een kleine overval gepleegd. Niemand wist dat zij het waren, behalve Mario99, de buurjongen van Flappie. Zijn lichaam werd nooit teruggevonden. De derde en vierde moord waren op een leraar en zijn vrouw. Flappie wist hieronder uit te komen door het op een dubbele zelfmoord te laten lijken. De vijfde moord was op een vakantie in district 4. Een jongetje, hooguit 3 jaar oud. Het jongetje zag hoe Flappie eten van de Peacekeepers had gestolen. Hij moest het zwijgen opgelegd worden. Door wat etensresten bij het dode lichaam neer te leggen, dacht iedereen dat de peuter het eten gestolen had en door de peacekeepers gestraft was. De zesde en zevende moord pleegde Flappie in de gevangenis. Een daarvan was zijn celmaat, een stevige kerel van in de 30. Hij had Flappie uitgedaagd. Flappie had zijn schedel stukgeslagen tegen de celmuren. Daarna werd Flappie alleen opgesloten. Toch wist hij een ontmoeting met een vrouwelijke gevangene te regelen. Direct na de seks werd zij gewurgd met haar eigen BH. En dan waren er nog de moorden tijdens de Hongerspelen. Flappie had niet veel gemoord. Hij had die achterlijke Henk in een ravijn gedonderd, en later nog Leticia gedood. 9 moorden had Flappie gepleegd. 3 jaar had hij in een gevangenis doorgebracht, vanwege 25 doden waar hij niets mee te maken had.

Ineens klonk er muziek door de Arena. Flappie keek naar boven, en zag de projectie van de gestorven tributen. Noémie was dood. Flappie vloekte zacht. Blijkbaar was Tuffie teruggekeerd. Arme Jolien. Er waren nog meer tributen gestorven. T.G, Lucoshi, Pokéfan…. Flappie kon een lach niet onderdrukken. Van zijn oude team waren enkel hij en Tosti nog over. En aangezien hij wist dat de moorden niet door de leden van team Blauw gepleegd waren, was het duidelijk dat Tosti en Chris hun plannetje hadden uitgevoerd. Tosti was een idioot. Flappie herinnerde zich hoe, tijdens de allereerste Teamspelen bijna 10 jaar geleden, twee broers uit verschillende teams samen probeerde te winnen. En het was ze waarschijnlijk gelukt ook, als het Capitool niet op het laatste moment de tributen eraan herinnerde dat slechts 1 Team kon winnen. Zonder pardon vermoorde de ene broer de andere. Nu waren Tosti en Chris misschien arrogant genoeg om te geloven dat zij samen de overwinning zouden bereiken, maar Flappie vermoede dat para hier waarschijnlijk wél over na had gedacht. Para. Flappie herinnerde zich hoe die dwaze Ulysses en zijn maatje Fisico over hun team gesproken hadden. Zij zagen Chris als de grootste bedreiging. Para was tenslotte gek. Maar Flappie wist wel beter. Hij zat nauwelijks een halfjaar vast toen Para ineens bij hem binnenstapte. Flappie had al eerder psychologen op bezoek gehad, maar nog nooit iemand van zijn eigen leeftijd. Maar dat was niet het enige. Para was anders dan de anderen. Daar waar de meeste psychologen probeerde medeleven te tonen met Flappie, probeerde uit te leggen dat ze begrepen waarom hij zogenaamd 25 leerlingen vermoord zou hebben, leek para daar niet in geïnteresseerd. Hij kraakte Flappie tot op het bot af, bleef net zolang venijnige uitspraken en beledigingen roepen tot hij Flappie had gereduceerd tot datgene wat ieder mens in de grond is: een zielig hoopje ellende. En nadat Flappie, van al zijn glorie ontdaan, Para vertelde wat er werkelijk gebeurd was, hoe zijn beste vriend hem erin geluisd had, begon Para te lachen. Een manische, schaterende lach waarvan Flappie’s nekharen overeind gingen staan. En in plaats van bekend te maken dat niet hij, maar Tuffie de dader was, liet para hem gewoon wegrotten in die cel. En nu zaten ze in de Hongerspelen. Hij, Tuffie en Para, de enige drie mensen die de waarheid kenden.

Flappie werd uit zijn overpeinzingen opgeschrikt door een stem die door de Arena galmde. “We willen de 8 overgebleven spelers feliciteren met het zo ver komen in de Hongerspelen. Omdat jullie het zo goed hebben gedaan, krijgt ieder team een cadautje opgestuurd. Veel plezier er mee!” Flappie was op zijn hoede. Hij had inmiddels genoeg Hongerspelen gezien om bekend te zijn met hun geintjes. Reuzachtige vleermuizen, vleesetende hagedissen, uitbarstende vulkanen, lawines… Dit zou wel eens interessant kunnen worden. Op dat moment kwam er uit de schaduw een wezen aangelopen. Het was een gigantisch, zwart, katachtig monster, zonder ogen maar met vlijmscherpe tanden. Grommend kwam de mutilant op Flappie afgelopen…

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

44 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op do 14 aug 2014, 15:39

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
De roetzwarte mutilant die geen ogen had liet Flappie denken aan de kat met één oog die hij wat te eten had gegeven destijds dat hij nog op vrije voeten was. Het arme dier was in z'n eentje wat aan het rondwandelen in zijn achtertuin. Flappie walgde van mensen, maar hij hield van dieren. Het was één van zijn laatste en enige goede daden die hij ooit had verricht voor hij de rest van zijn miserabele leven zou moeten doorbrengen in een duistere cel, achter de tralies. Het verschil was dat deze 'kat' ruim 10 keer zo groot was. In vergelijking met de kat die hij wat melk gaf, ongeveer drie jaar geleden, leek de zwarte kat van toen maar een miniatuurmodel, met een oog extra en stompe tanden. Het zou levensgevaarlijk zijn om dit gedrocht te lijf te gaan, maar hij had gelukkig nog die bijl die hij van Tuffie had afgenomen. Hij vond het op zich al verbazend dat het Capitool hem beschouwde als "een team" in de eerste plaats, en waarom ze nu per se mutilanten aan het spel wilden toevoegen. In ieder geval vermoedde hij dat er minstens één slachtoffer zou moeten vallen. Maar hij was vrij zeker dat hij dit gevecht wel aan kon. En zelfs al bleek dat dat niet zo was, dan had hij niks te verliezen. Dan kreeg hij gewoon 2 jaar vroeger de straf waarop hij al 5 jaar wacht. De drie jaar in de gevangenis leken wel een eeuwigheid.

Meteen zag hij dat het monster niet aarzelfde en meteen in de aanval ging. Flappie moest tijd zien te winnen om uit te zoeken wat de zwakke plek van het wezen was. Het leek erop dat het een behoorlijk sterke huid had. Zijn hoofd zou waarschijnlijk de zwakste plek zijn. Hij moest zien bij zijn hoofd te komen, maar het probleem was dat hij een bijl had. Hij kon proberen om de bijl te gooien, maar hij had maar één kans. Gelukkig voor hem ging zijn hoofd redelijk laag. Flappie stond even stil, verwachtend dat het dier hetzelfde zou doen uit verwarring. Toen dat lukte, was het slechts een kwestie van het bloeddorstige beest naar hem toe te lokken. Hij deed zich voor als relatief zwak en uitgeput. De mutilant viel ervoor, en liep recht op Flappie af. Op het laatste nippertje wist Flappie zich naar rechts te begeven en naar zijn hoofd uit te halen. Het katachtig gedrocht was flink verwond en verwachtte duidelijk de aanval niet. Flappie probeerde terug uit te halen om de laatste klap uit te delen, maar de mutilant ging in de verdediging en trok zich terug, om zijn strategie aan te passen. Een goede bijlworp zou nu volstaan. Flappie verzamelde al zijn kracht en wierp het scherpe object richting de mutilant, maar die wist hem ondanks zijn blindheid toch te ontwijken. Die zag Flappie niet aankomen. Hij moest op zoek gaan naar een andere zwakte van het dier. Ook al was het al flink verzwakt, hij zou het niet met zijn blote handen kunnen doden: het heeft snelle reflexen en kon ieder moment op hem af stormen. Maar toen kreeg hij een idee. Snel trok hij zijn schoen uit, en wierp hem ver weg. Het beest kon dit uiteraard niet zien, en ging op de geur af die de schoen af gaf. Flappie grijnst. Hij kon van de gelegenheid gebruik maken om zijn bijl terug op te nemen. Hij verwachtte dat de mutilant terug zou keren om het af te maken, maar hij bleef maar op de schoen kauwen. Het was best wel zielig voor het dier, en alhoewel het net iets te simpel aan voelt om het nu gewoon af te maken, deed hij het maar gewoon. Hij liep liever niet het risico dat het katachtig monster de gelegenheid kreeg om zich te herstellen. Kort en krachtig haalde Flappie uit met zijn bijl. De mutilant die hem zonet nog liep te bedreigen, lag nu levenloos op zijn rug. Hij wist dat hij het Capitool met zijn laatste actie voor schut had gezet. Het zou hem niks verbazen moesten ze binnenkort maatregelen tegen hem treffen. In ieder geval had hij nu een bron van voedsel. Er was genoeg voedsel voor drie dagen.
"Nou, bedankt voor het cadeau." zegt hij hardop. Flappie grijnst. Hij sleept het dier richting richting het bos, dat niet zo ver van de woestijn was waar hij zich nu in bevond. Eenmaal daar liet hij het dier even liggen en ging hij hout sprokkelen. Hij was ook op zoek naar twee geschikte stokken, die als handvat konden dienen. Eenmaal hij die gevonden had, keerde hij terug naar de mutilant. Eerst zorgde hij dat het bloed grotendeels weg was, zodat hij het vlees kon proper maken en uiteindelijk bakken. Met steen en bijl wist hij een klein gat te maken in zijn twee stokken, waar de twee snijtanden perfect in pasten. Hij deed een klein laagje bloed in het gat nu het nog vloeibaar was: indien het zou stollen, zou het heel lastig zijn om het er af te krijgen. Hij wist hoe bloed heel erg kleverig en moeilijk te verwijderen kon zijn, en gebruikte dat in zijn voordeel. Ook deed hij nog wat bloed op de tand zelf, puur voor de versiering.  Met het andere hout wist hij een vuur te maken, waarop hij het vlees wat zat te bakken. Hij had al een tijdje niet meer goed gegeten, en dit was wel een mooie gelegenheid om even een pauze te nemen en weer op krachten gekomen. Na een behoorlijk stevige maaltijd doofde hij het vuur en deed hij de twee geïmproviseerde messen in zijn broekzak. Hij wist dat hij het vlees niet zou kunnen meenemen: hij had geen rugzak en hij had al genoeg aan zijn bijl. Maar hij had genoeg gegeten en vermoedde dat de Hongerspelen aan dit tempo hooguit twee dagen meer kon duren. Het vele verraad, de complotten en bedrog, de mutilanten... Hij vond het ergens wel jammer dat hij nu niet weer iemand zat te bespioneren of te misbruiken voor eigen belang. Mensen zijn zo hypocriet. Ze beoordelen iemand die zogezegd 25 moorden heeft gepleegd meteen, maar zelf zitten ze continu aan eigen belang te denken en om die reden te moorden. Walgelijk. Hij besloot naar water te zoeken en dan maar te vertrekken, tot hij op afstand twee schimmen zag rennen voor een mutilant. Hij leek niet op de mutilant die hij eerder had bevochten: een stuk gevaarlijker. Maar dat mag ook wel, voor twee tributen. Het was een slang van ruim vijftien meter lang, en nog van een behoorlijke dikte ook. Zijn ogen waren zo geel als maar kon, met twee zwarte stippen in het midden van ieder oog die hun prooi griezelig aankeken. . Het beviel hem alleen niet dat de twee schimmen, die bij nader inzien WM en Jolien bleken te zijn, steeds dichterbij kwamen. Tijd om ongezien weg te glippen was er niet. Hij zou zich in het gevecht moeten mengen, of samen met Jolien en WM moeten rennen. Misschien kon hij wel heroïsch overkomen en doen alsof hij hun vriend was. Hij was namelijk behoorlijk wat afgedwaald, en hij wist de exacte locatie niet van de andere tributen. Hij wist wel ongeveer waar iedereen was, maar hij had info nodig. Info die deze twee hulpeloze tributen misschien wel kunnen verschaffen. Het duo liep aan hoge snelheid langs hem, en hij vroeg zich af of ze hem überhaupt hadden opgemerkt. Ook de mutilant bleek enkel om Jolien en WM te geven, net alsof hij niet beter wist. Toen kwam het in Flappie op dat deze mutilanten misschien enkel bepaalde mensen en geuren kunnen herkennen als hun prooi. Hij kon het niet met zekerheid zeggen, maar als dit het geval was, kon hij dat in zijn voordeel laten werken. Toen de slang hem ongeveer half voorbij was, sloeg Flappie toe met een stevige bijlslag. Tot Flappie's verbazing volstond één slag. Hij had het Capitool wederom vernederd door een van hun mutilanten met gemak te doden, en hij voelde dat hij daar vroeg of laat de consequenties van zal moeten dragen. Jolien en WM hebben Flappie nu eindelijk opgemerkt. Blijkbaar vinden ze hem na zijn daad wel belangrijk genoeg om op te merken. Hijgend ginen ze naast Flappie staan. Het tweetal wist niet of dat zo'n goed idee was, maar ze dachten dat het behoorlijk safe was nu hij de slang morsdood had geslagen.
"Nou, ik weet niet echt wat ik hierop moet zeggen, maar... bedankt, Flappie. Denk ik." Jolien zei het niet heel overtuigd, maar daar ging Flappie niet op in.
"Geen dank. Ik bleek gewoon de goede persoon op de goede plek te zijn." Flappie grijnst.
WM lijkt minder dankbaar, en ook nogal emotioneel. Flappie ziet dat hij duidelijk moeite heeft met het inhouden van zijn tranen.
"Let maar niet op hem. Hij is nog niet over de dood van Noémie heen. Komt wel goed."
"Nee, dat komt het niet!" roept hij. Het blijft stil voor even. Uiteindelijk breekt WM de stilte weer.
"Ik haat je, Flappie... Ik haat je. Dit had nooit gebeurd als jij mij en Noémie met rust had gelaten."
"Oh?" zegt Flappie geamuseerd. "Dat is nogal ondankbaar, weet je. Zeker nadat ik jullie gered heb. En jou niet alleen: ik heb je vriendinnetje namelijk ook een eind geleden gered."
"Dit had allemaal niet gebeurd als jij je gewoon had bezig gehouden met je eigen zaken!" riep hij woedend. "Dan had Noémie nog geleefd!"
Het beviel Flappie niet welke richting dit uit ging. Alhoewel de emotionele uitbarsting op z'n zachtst gezegd amusant was, moest hij voorkomen dat WM zijn mond ging voorbij praten. Hij wist niet of Noémie ooit de kans had gekregen om WM aan te spreken over zijn redding, maar daar leek het wel op. Als dat zo was, wist hij vast ook over zijn incident met Nick en Tuffie drie jaar geleden. Hij wilde niet dat dat ter sprake kwam. Hij wilde Jolien dood, maar dit was niet het moment. Hij moest zien te voorkomen dat WM wat ging zeggen, anders zou het veel lastiger worden om Jolien tegen Tuffie te gebruiken.

Flappie nam een mes uit zijn broekzak. WM trok zich terug, maar Flappie liet het gewoon op de grond vallen.
"Hier. Een mes." zei Flappie kalm. "Ik geef je een kans."
"Wat bedoel je daarmee?"
"Ik zal je niks doen. Je krijgt nu de kans om mij een pijnlijke dood te laten sterven. Doe maar, zie of het mij wat kan schelen. Ik vrees de dood niet. Ga je gang, en maak het af. Ik doe je niks terug."
WM nam het mes in zijn hand. Het was een scherpe tand op een stuk hout. Wat amateuristisch gemaakt, maar scherp genoeg om het werk te doen. Hij twijfelde. Was dit wat hij wilde? Wilde hij het zo laten eindigen? Hij had de perfecte gelegenheid om degene die Noémie zoveel leed heeft aangebracht te doden, maar aan de andere kant heeft hij haar inderdaad ook gered. Wat moest hij doen? Hij nam het mes vast, nam zich voor om het klaar te maken, maar hij liet het mes kort daarna weer vallen.
"Ik kan het niet." bracht hij uit.
Flappie grijnst.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

45 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 15 aug 2014, 12:44

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
'Is Tosti wel onze teamgenoot?' vraagt Para ineens. Tosti kijkt verschrikt op, en Chris geeft hem een verbouwereerde blik 'Wat bedoel je daarmee, Para? Ik dacht dat jij geen probleem had met onze alliantie...' 'Dat klopt,' antwoordt Para, 'maar hij past niet tussen ons. Hij is een rode kater en wij zijn allemaal kanaries. Is dat niet een beetje een onnatuurlijk aanzicht?' Tosti fronst zijn wenkbrauwen bij die vreemde opmerking. 'Ik dacht dat we een afspraak gemaakt hadden...' hij wendt zich tot Chris en Ulysess. 'Wat vinden jullie ervan?' Chris en Ulysess halen hun schouders op. 'De reden dat wij een verbond sloten had te maken met het feit dat ik mij ergerde aan sommige tributen uit mijn team,' zegt Chris terwijl hij even naar Ulysess kijkt. 'Dankzij T.G ben ik gaan beseffen dat het een vergissing was om ze zo makkelijk van ons te ontdoen. Maar aan de andere kant ben jij ook mijn districtgenoot. Ik kan jou niet zomaar aan jouw dood overlaten.' 'Wat zou T.G gewild hebben?' vraagt Ulysess ineens. Chris denkt even na. 'Voor zijn dood noemde hij ook Tosti als lid van ons team, maar...' 'Ik denk dat we nu geen tijd hebben om ons daar zorgen over te maken,' onderbreekt Para Chris ineens. Het viertal kijkt op. Er zijn drie nieuwe leeuwmulitanten komen opdagen.

'Shit!' Onmiddellijk haalt Ulysess zijn speer tevoorschijn en Tosti trekt zijn zwaard. 'We weten nu dat ze zich maar op één enkel doelwit focussen. De mulitant van Chris is al dood, dus hij hoeft nu waarschijnlijk niet voor zijn leven te vrezen.' 'Bereid je maar voor!' roept Ulysess. Op dat moment gaan de mulitanten in de aanval. Ulysess steekt instinctief zijn speer vooruit, in de hoop dat zijn mulitant zichzelf eraan zal rijgen. Maar daar verkijkt hij zich op. Het leeuwachtige wezen klemt zijn massieve kaken om sde speer heen en breekt 'm zonder moeite af. Nu heeft hij geen wapen meer. 'Chris! Ik heb jouw boog weer nodig!' Chris weet nu dat hij Ulysess kan vertrouwen een gooit zijn boog behendig naar hem toe, maar voordat Ulysess deze kan vangen duwt de mulitant hem omver. 'Help! Ik kan niet doen!' schreeuwt hij. Behendig rolt hij onder het beest vandaan en zet het op een lopen. Chris raapt haastig zijn boog weer op en vuurt haastig een paar pijlen af.

Ondertussen ontfermen Tosti en Para zich over hun eigen mulitant. Tosti ontwijkt behendig een aantal agressieve uithalen van het beest, maar tegelijkertijd is hij te snel voor hem om zijn zwakke plekken te kunnen bereiken. Ook Para heeft het moeilijk tegen zijn mulitant. Zijn wapens, een mes en een baksteen, zijn weinig effectief tegen het wezen en hij kan de zwakke punten niet goed bereiken. Op een gegeven moment springt de mulitant bovenop hem en bereid het zich voor om Para compleet open te rijten. 'Hier! Heb je alvast een voorgerechtje!' zegt Para lachend. Zelfs in zijn benarde situatie blijft zijn houding onveranderd. Hij propt de baksteen in de gigantische bek van het beest. Dit haalt echter weinig uit: hij bijt het voorwerp schijnbaar moeiteloos in stukjes. Tosti ziet het gebeuren en vreest even dat Para er is geweest. 'Chris! Kijk uit! Para is in gevaar!' Chris reageert onmiddellijk en vuurt een pijl af, die het wezen in zijn hoofd raakt. Het slaakt een pijnlijke kreet uit en verslapt even, wat Para genoeg tijd geeft om te ontsnappen, maar het wezen is nog niet verslagen. Tosti, die zich realiseert dat hij afgeleid is en dat niet had moeten laten gebeuren, draait zich in een flits om en haalt flitsend uit met zijn zwaard, waarbij hij zijn mulitant precies in zijn lege oogkas raakt. Er klinkt een angstaanjagende pijnkreet en de mulitant valt met een ontnuchterende klap om. Dood.

'One down!' roept Tosti trots. 'We hebben geen tijd om feest te vieren!' zegt Chris geïrriteerd. Hij wenkt naar Para en Ulysess, die allebei gedwongen zijn om op de vlucht te slaan voor hun mulitant. 'Als je deel wil blijven uitmaken van ons team, dan stel ik voor dat je onze teamgenoten eens een handje gaat helpen.' gaat Chris verder. 'Jij gaat achter Ulysess aan, ik achter Para. Zodra deze mulitanten verslagen zijn proberen we zo snel mogelijk te hergroeperen! Kom op, we hebben nog niet gewonnen!' Tosti knikt ter erkenning en rent achter Ulysess aan om hem te helpen, wiens mulitant hem richting het berggebied drijft. Chris rent de andere kant op, richting het bosgebied, waar Para gedwongen is naartoe te vluchten vanwege de mulitant die hem achtervolgt. Team Oranje wordt uit elkaar gedreven.

Ondertussen staan WM en Flappie nog steeds tegenover elkaar aan de rand tussen het ijsgebied en het bosgebied. "Ik kan het niet." brengt WM uit. 'Ik kan het echt niet.' Flappie grijnst. 'Een uitermate eerlijke keuze,' zegt hij. 'Noémie was immers haar leven aan mij verschuldigd. Voor hetzelfde geld had Tuffie haar op brute wijze omgebracht. Dat zou je vast en zeker niet gewild hebben, toch?' WM wil het eigenlijk niet met Flappie eens zijn, maar knikt toch omdat hij weet dat hij gelijk heeft. 'Ik vraag me toch af hoe ze uiteindelijk is omgekomen,' gaat Flappie verder. Is ze omgebracht door een van die afstotelijke mulitanten die ineens uit het niets verschenen? Of is het iets anders? Ik zou het namelijk erg vervelend vinden als mijn inspanning om haar te redden voor niets zou zijn geweest.' WM voelt een hevige vlaag van woede en frustratie door zich heen lopen als Flappie dat zegt. Hij heeft geen zin om aan die griezel te vertellen dat Jolien haar gedood had. Dat zou hem alleen maar meer munitie geven om op hem af te vuren. Tot lijkt Jolien te merken hoe hij zich voelt. 'Omdat je ons gered hebt stel ik voor dat we het deze keer bij een wapenstilstand houden,' zegt ze. 'Als je het niet erg vind gaan wij nu weer onze eigen weg. Ga jij ook maar weer terug naar huis.' Flappie grijnst opnieuw, maar deze keer nog iets breder. 'Wat een botte houding om aan te nemen tegen een redder in nood!' zegt hij sarcastisch. Maar WM en Jolien negeren hem. Flappie keert hen de rug toe. Hij is er van overtuigd dat Jolien nog wel een keer aan haar einde zal komen. Hij hoeft alleen maar geduld te hebben.

Jolien en WM lopen verder het ijsgebied in. Jolien probeert de stemming er een beetje in te houden, maar dat heeft geen effect op WM. Hij blijft er een beetje afwezig bijlopen. 'Het spijt met van Noémie,' zegt Jolien dan ineens plotseling. WM zit eigenlijk helemaal niet op een excuus te wachten. Hij heeft niets tegen Jolien persoonlijk, maar sinds Noémie's dood kan hij haar niet meer direct aankijken. Hij weet dat Noémie haar en haar team slecht behandeld heeft. Hij weet dat Noémie een vijand van Jolien was en dat hun onderlinge wantrouwen voor Jolien het motief was om haar te vermoorden. Hij weet dat Noémie's dood uiteindelijk het gevolg was van het manipulatiespelletje dat ze zelf zo gretig probeerde toe te passen. Maar toch weigert een wraakzuchtig stukje van zijn persoonlijkheid om haar aan te kijken, of om haar ook nog maar als haar teamgenoot te erkennen. Zijn innerlijke emoties spelen hem enorm parten. 'Ik... ik aanvaard je excuus niet.' zegt hij uiteindelijk, bij gebrek aan een beter antwoord. Hij weet eigenlijk niet of hij dat wel echt meent, maar hij heeft continu het gevoel dat hij de eer van zijn drie jaar geleden gestorven vriend moet verdedigen. 'Ik weet dat je haar moeilijk kon vertrouwen na alles wat ze had gedaan, maar toch... ik had een belofte gedaan aan een vriend om haar te beschermen... dankzij jou heb ik die niet kunnen nakomen.' Jolien voelt zich schuldig bij het horen van die woorden. Misschien was ze toch iets te snel geweest toen ze WM en Noémie daar in die grot aantrof. 'WM, ook al wil je het mij niet vergeven, we zitten nog steeds in hetzelfde team. En we willen allebei naar huis. Als dit voorbij hoef je mij nooit meer te zien.' Nog altijd weigert WM om haar aan te kijken. 'Ik weet niet zeker of we nog wel bij elkaar in het team zitten...' zegt hij met een zucht. 'Alles is zo complex... ik snap het niet meer.'

'Waar is Tuffie eigenlijk?' vraagt Jolien opeens. 'Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?' Plotseling herinnert WM zich dat hij Jolien beloofd had om nog te vertellen wat hij over Tuffie te weten was gekomen. 'Jolien, waar Tuffie ook is... je moet iets belangrijks over hem weten.' Jolien's gezicht vertrekt. 'Wat bedoel je?' WM twijfelt even, maar doet het dan uiteindelijk toch. Hij vertelt Jolien van Tuffie's werkelijke persoonlijkheid. Ze moet zelf maar ziet hoe ze ermee omgaat. Afhankelijk van haar keuze zal hij nog wel uitmaken of hij aan haar zijde wil blijven of niet.

Profiel bekijken

46 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 15 aug 2014, 13:43

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Ulysses rende voor zijn leven. De mutilant zat hem op zijn hielen, en het zou slechts een kwestie van tijd zijn voor hij werd ingehaald. Ulysses zag de bergen voor hem oprijzen, en besloot te gaan klimmen. Hij wist niet zeker of de Mutilant ook kon klimmen, maar dit was zijn enige kans. Al snel bleek het een slimme zet te zijn: terwijl Ulysses steeds hoger klom, bleef de Mutilant beneden staan, grommend, af en toe springend, maar hij klom niet omhoog. Even was Ulysses opgelucht: hij had het gered. Toen zag hij Tosti aan komen. De mutilant, die was geprogrammeerd om Ulysses te doden, deed in eerste instantie niets, waardoor Tosti rustig de tijd had om zijn zwaard te trekken. Maar net op het moment dat Tosti klaar was om de genadeslag te maken, draaide de mutilant zicht om, en haalde met een van zijn gigantische klauwen uit naar Tosti. Tosti’s zwaard vloog door de lucht en belande een eindje verder, terwijl Tosti zelf hulpeloos op de grond lag. Tosti zag de tanden van de mutilant steeds dichterbij komen. Dit was het dan, dacht hij. Hier zou hij sterven. Tosti wilde eerst zijn ogen dicht doen, maar bedacht zich. Nee, als hij zou sterven, als deze mutilant hem aan zijn einde zou brengen, zou hij de dood met opgeheven hoofd tegemoet gaan. En dus bleef Tosti recht in de bek van het beest kijken, de bek waar hij ieder moment in kon verdwijnen. En toen… Toen viel ineens het hoofd van de mutilant van zijn romp, en belande bovenop Tosti. Tosti duwde de kop van zich af. “Bedankt Ulysses!” riep hij opgelucht. Maar het was niet Ulysses geweest die hem van deze vreselijke dood gered had. Daar, nog geen meter van Tosti vandaan, stond een figuur in een rode outfit. Een ‘Rode kater’, zoals Para het zou noemen. Tosti kon zijn ogen niet geloven. Hij was gered door Flappie, die breed grijnzend naar Tosti keek, een bloederige bijl in zijn handen.

Ondertussen ging het bij Chris en Para evenmin soepel. De mutilant had Para in een hoek gedreven, en Para stond met een brede grijns, zijn mes vooruit gestoken, naar het naderende wezen te kijken. “Kom dan, poesje poesje!” riep hij. Het lachen verging Para echter toen de mutilant ineens sprong en bovenop hem belandde. “Braaf poesje, braaaf poesje!” gilde para hysterisch, terwijl het angstzweet over zijn voorhoofd gleed. Chris begon als een gek pijlen af te vuren, die de mutilant op iedere mogelijke plek raakte. Hij wist op deze manier het wezen te vertragen en zo tijd te rekken voor Para, maar dodelijk waren de schoten niet. Plots kreeg Chris een idee. In navolging van Ulysses stak hij een van zijn pijlen in brand, en schoot hem af op de mutilant. De vacht van de mutilant vloog direct in de fik, wat Para de mogelijkheid gaf zijn mes door de bek te steken en hem zo in 1 klap te doden. Snel duwde Chris het brandende gevaarte van zijn vriend af, waardoor die de mogelijkheid had om te ontsnappen. Van een afstandje keken ze toe hoe de mutilant tot as verging. “Dat was spannend” zei Para nonchalant, terwijl hij wat mutilanten kwijl van zijn gezicht veegde. Chris moest lachen. “Goed, laten wenu Tosti en Ulysses maar eens een handje helpen. Chris wilde al gaan lopen, maar Para hield hem tegen. “Kunnen we eerst nog even spreken over Tosti’s rol in ons vrolijke viertal” Chris zuchtte even, en zei toen: “Luister Para. Ik vertrouw osti. We hebben van het begin van deze Hongerspelen samengewerkt. Jij vertrouwde hem toch ook? Waarom is dat ineens veranderd?” Para glimlachte. “Chris, jij hebt net als ik naar de eerdere Hongerspelen gekeken. Heb je dan echt niet geleerd dat een verbond tussen tributen uit twee verschillende teams nog nooit goed is afgelopen? Denk aan de derde Hongerspelen, toen die twee broers elkaar afmaakte. Of het jaar daarop, toen de leider van team Rood zich aansloot bij team Groen, om ze vervolgens zodra ze hem verdachten van overlopen probeerde te vermoorden. En wat dacht je van die rare Hitomi die bij de laatste teamspelen op aandringen van haar team was geïnfiltreerd in het team van die kannibaal, in een poging ze te vergiftigen?” Chris knikte even, maar zei toen: “Goed, het is vaak fout afgelopen. Maar dat was anders. Ik en Tosti hebben in d eerste nacht al een verbond gesloten. We hebben samen een nieuw team gesticht. Als Tosti echt van plan was om mij te verraden, zou hij toch nooit hebben toegestaan dat Pokéfan gedood werd? Zeker niet toen Sushi en Lucoshi al de pijp uit waren gegaan!” Para haalde zijn schouders op. “Je moet het zelf weten natuurlijk. Maar zelfs als Tosti daadwerkelijk van plan is om met jou te winnen, betekend dat nog niet dat het Kapitool er ook zo over denkt. Het is al eerder gebeurd dat in de finale twee tributen die elkaar weigerden te doden het moesten opnemen tegen mutilanten, en het zou toch balen zijn als jij op die manier zou moeten verliezen.” Na die woorden liepen Para en Chris richting het berggebied. Onderweg werd er niet meer gesproken, maar Chris dacht wel na. Had Para gelijk? Moest hij zijn verbond met Tosti verbreken als hij wilde winnen?

Tosti was nog steeds stom verbaasd. “Flappie? Wat doe jij hier? Waarom-” Flappie grijnsde. “Waarom redde ik de leider van mijn team? Dat lijkt me logisch toch? Dat is wat teamgenoten doen!” Tosti begreep er niets meer van. Bedoelde Flappie nu werkelijk dat hij zichzelf nog steeds als onderdeel van team Rood zag, na alles wat hij had gedaan? Ondertussen was Ulysses naar beneden gekomen. ‘Wat heeft dit te betekenen?” Flappie’s grijns werd nog breder. “Kijk eens aan, mijn oude vriend Ulysses! Ik zie dat je plan gelukt is Tosti! Ik had er in eerste instantie geen vertrouwen in, maar je hebt het toch mooi voor elkaar gekregen!” Ulysses fronste. “Waar heeft hij het over?” Tosti kon geen woord uitbrengen. Hij begreep niet wat er in godnaam aan de hand was. Flappie wende zich tot Ulysses. “Ik heb het je al eerder gezegd, maar jij bent veel te goedgelovig, Ulysses. Het plan was heel simpel. Ik zou doen alsof ik me had afgezonderd van de rest van het team om zo team Blauw te verzwakken en waar mogelijk te doden, en ondertussen zou Tosti samen met Sushi en Lucoshi infiltreren in team Geel. Tosti wist Chris zelfs zover te krijgen dat we zonder enige moeite korte metten konden maken met een aantal van jullie zwakkere spelers. Zodra ik Tosti had ingelicht over mijn kleine avontuurtje met jou en Fisico, liet Tosti Fisico elimineren, in de hoop dat jij stom genoeg zou zijn om je weer aan te sluiten bij je oude teamgenoten. En wonder boven wonder was je inderdaad zo stom!” Tosti stond nog steeds met zijn mond vol tanden. Hij kon niets uitbrengen. Het was natuurlijk niet waar wat Flappie zei, maar het klonk zo geloofwaardig… En blijkbaar dacht Ulysses er hetzelfde over. “Jij vuile verrader!” Ulysses vloog tosti naar zijn keel. Flappie grijnsde. “Ik neem aan dat jij deze mislukkeling wel in je eentje aan kan, toch Tosti? Dan zal ik ondertussen de anderen opsporen.” En zo verdween Flappie weer uit het gezichtsveld. En eindelijk durfde tosti iets uit te brengen. “Het- Het is niet waar Ulysses!” Het was moeilijk voor Tosti om te praten terwijl Ulysses zijn keel dichtkneep. “Geloof Flappie niet!” Even verslapte Ulysses’ greep op Tosti’s keel, wat Tosti de kans gaf hem van zich af te duwen en naar zijn zwaard te rennen. Op datzelfde moment kwamen para en Chris aangelopen, die naar het bizarre tafereel keken. “Wat is hier aan de hand?” vroeg Chris fronsend. “Het is Tosti!” riep Ulysses hijgend. “Hij heeft al die tijd samengewerkt met Flappie! Het hele verbond is een complot om ons uit te schakelen!” Chris pakte direct zijn boog en richtte een pijl op Tosti, die zijn zwaard inmiddels gepakt had. “Doe het niet Chris!” riep Tosti nog. “Denk aan alles wat we samen hebben meegemaakt! Je vertrouwd me toch wel?” Even twijfelde Chris. Wat moest hij doen? Moest hij Ulysses geloven, of Tosti? Op dat moment legde Para een hand op Chris’ schouder, en fluisterde “Doe het!” En Chris deed het. De pijl vloog van zijn boog af en belandde recht in Tosti’s hart. Een kanonschot klonk. Tosti was dood.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

47 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 17 aug 2014, 12:06

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Zo Uly, dit heeft wel wat uitleg nodig, denk ik!” zei Para met een grijns. Ulysses keek naar de grond. Waarom moest hij altijd in zulke situaties terechtkomen? Hij wist wat uit te brengen. “Tosti was een verrader! Ik ben erachter gekomen!” Para nam er geen genoegen mee.
“Ja, dat zagen we ook al! Kunnen we dat verklaren met je geweldige mensenkennis?” Ulysses werd rood. “Nee, dat dacht ik al! Dan moet er iets anders gebeurd zijn; Tosti die jou met een zwaard probeerde te overmeesteren, maar gelukkig kon jij met je superkrachten hem neer krijgen? Hmm. Of is het weer Flappie, die wonder boven wonder overal opduikt!” Para had er duidelijk plezier in. Ulysses niet. Hij begon met zijn uitleg.
“Nou, wij waren dus samen die mutilant aan het afmaken,  toen Tosti opeens op de grond viel en die mutilant dus hem probeerde te vermoorden. Ik probeerde hem nog met mijn blote handen neer te krijgen maar hij was te sterk. En, euh, toen kwam Flappie dus –“
Para onderbrak hem met een schaterlach, waarvan zijn teamgenoten schrokken. “Oh Uly, hoe verzin je het! Ga door, alsjeblieft!”
Geïrriteerd nam Ulysses weer het woord. “Echt waar hoor! Hier in de nek van de mutilant zie je nog duidelijk de bijlslag! Maar goed, Flappie maakte de mutilant af. Niet voor mij, maar om Tosti in veiligheid te krijgen. Het was een groot verraad! Team Rood bestond nog, en wilde mij gebruiken om de rest neer te krijgen! Ze hebben Fisico ervoor vermoord, Flappie ging team Blauw verzwakken, Tosti ons team, en uiteindelijk zouden zij overblijven. Flappie gaf Tosti toen de opdracht mij te vermoorden. Ze hadden me onderschat, ik kon Tosti makkelijk aan! En toen kwamen jullie dus..”
Para lachte nog steeds. “Geweldige verhalen heb jij toch, Uly! Sowieso ben jij een humorist in hart en nieren; je rol in deze spelen is echt geweldig!” Para viel bijna op de grond van het lachen.
Chris vond het aanmerkelijk minder grappig. Door de woorden van Para realiseerde hij zich hoeveel doden Ulysses op zijn geweten had. Mensen die door zijn toedoen waren gestorven; UNF, Raceneus, Lucoshi, T.G, en nu ook Tosti. Mensen bij wie hij in het team zat. T.G’s woorden leken nu van mindere waarde; het was telkens Ulysses door wie hun teamgenoten stierven. Altijd met zo’n slap smoesje. Ik gleed uit! Ik zag het niet! Het was Flappie! Bah. Para mocht geloven wat hij wilde, maar Chris wist zeker dat Ulysses het hele verhaal verzonnen had. En nog slecht ook. De woorden van Para onderbraken zijn gedachten.
“Nou ja, het was Tosti maar. Hij bleef van Team Rood hè, dus dan moet je dood! En Flappie krijgen we ook nog wel hoor. Ik verheug me erop! Nu zijn we weer gezellig één Team Geel. Laten we wat oude bekenden opzoeken!” Para stond op en hielp ook Ulysses overeind. Vrolijk begon hij het kamp op te ruimen en naar het zuiden, naar de Hoorn te lopen. Chris en Ulysses bleven wat meer achter. Ulysses was verbaasd dat het zo makkelijk was gegaan. Para was best een aardige teamgenoot zo. Alleen Chris, tja, hoefde eigenlijk niet in zijn team. De woorden die hij daarna van hem in zijn oor gesist kreeg bevestigde dat. “Denk maar niet dat ik dit vergeet, en de vorige vier keer…” Snel begon Ulysses wat meer bij Para te lopen. Die mocht hij tenminste.


“Is dit waar, WM? Of heb je dit zonet verzonnen vanwege Noémie?” Jolien twijfelde of ze WM hierin kon vertrouwen. Aan de andere kant waren ze nog wel teamleden; in dit stadium vrij belangrijk.
“Ik zweer het, Tuffie is een moordenaar, een psychopaat! Hij heeft Flappie voor de moorden op laten draaien, maar hij deed ze zelf! Maar hij heeft een zwakte, en dat ben jij…” WM haastte zich om Jolien te overtuigen, Jolien kon zijn woordentempo nauwelijks bijhouden.
“Rustig, WM, ik geloof je al. Ik ben sowieso je sowieso nog iets verschuldigd, dus vooruit. Dus jij denkt dat Tuffie iets voor mij voelt? Dat hij je daarom bedreigd, en als concurrent ziet?”
“Ja! Hij heeft mij bedreigd om mijn eigen teamgenoten te vermoorden, alleen zodat jij veilig bent! Hij wil de Hongerspelen samen met jou verlaten, zodat hij aanzien heeft, iemand naast zich, en vooral beroemdheid en rijkdom. Hij doet het niet voor het team, hij doet het voor zichzelf!”
Jolien was niet erg verrast door zijn woorden. Uit WM’s houding zag ze wel dat hij waarschijnlijk gelijk had, maar hij wilde wel erg graag Tuffie zwartmaken.
“Zijn we dat niet uiteindelijk allemaal? We willen allemaal uit deze afgrijselijke arena en weer naar huis, voor altijd rijk en veilig. Maar ik zie het gevaar in van Tuffies, tja, krankzinnigheid?”
WM zuchtte opgelucht. Ze geloofde hem! Tuffie was verleden tijd! “Dus we gaan nu met zijn tweeën verder?”
“Wij, alleen? Nee, Tuffie is een te sterke teamgenoot om achter te laten. Hij zou mij toch achtervolgen en jou doden, als je gelijk hebt.”
“We gaan… met hem samenwerken?” WM was duidelijk niet blij met dat idee.
“Zoiets. Ik ga hem gebruiken zoals hij anderen gebruikt. We manipuleren hem, laten hem anderen afslachten zodat hij er uiteindelijk zelf ook aangaat. Als het goed is, zal hij daardoor geen tijd hebben om jou te doden. Anders zul je jezelf maar moeten beschermen. Je hebt tenslotte een zwaard.” Met een glimlachje sloot ze haar plan af. WM volgde haar verbijsterd. Hij had geen keus.

Zwijgend liepen ze verder en verder, door enorme sneeuwhopen, totdat de sneeuw minder werd, en tenslotte ophield te vallen. Ook om hen heen was de sneeuw bijna weg. Ze kwamen in een wat rotsiger gebied, minder sneeuw, maar een moeilijker terrein. Ver rechts van hen lag een meer, niet ver voor hen lag het moeras, en duidelijk links in hun zicht was de Hoorn te zien, blinkend in het zonlicht. Maar daar keken ze niet naar. Het tafereel voor hen was veel te afgrijselijk om te negeren.


Niet ver daarvandaan, verscholen achter een hoge rots, grijnsde Para. Was dat lijk bij de Hoorn toch nog van pas gekomen. “Wapens gereed, team?” fluisterde hij naar achter. 2 knikken volgden. “Dit is het perfecte moment. Aanvallen!”

Profiel bekijken http://google.nl

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 3 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum