Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 12

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 2 van 4]

16 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op ma 03 feb 2014, 17:00

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
“Het is allemaal jou schuld!”
Het was vroeg nog vroeg in de ochtend toen Ulysses’ stem door het poolgebied raasde. T.g stond beteuterd te luisteren.
“Jij meende dat we o nodig naar dit gebeid moesten trekken. Een gebied waar het ijskoud is, en waar vrijwel geen hout, laat staan bladeren te vinden zijn om voor beschutting te zorgen. En je ziet wat er van gekomen is!”
Ulysses wees naar Raceneus, die bij het kampvuur lag. Door de koude nacht in de sneeuw was Raceneus onderkoeld geraakt. Fisico zat naast hem.
“Hij is ernstig verzwakt. We moeten iets te eten voor hem regelen.”
T.g keek twijfelend.
“In de rugzak van Chris zitten bananen, misschien kunnen we hem daar 1 van geven.”
Fisico was al opgestaan om de bananen uit de rugzak te pakken, toen er ineens een stem klonk.
“Afblijven!”
Chris en Para kwamen aangelopen, ieder met 3 sneeuwhazen in hun handen.
“We zijn even wezen jagen” legt Para uit terwijl hij en Chris hun buit op de grond gooien. “Chris blijkt verrassend goed overweg te kunnen met pijl en boog.”
Chris loopt naar Fisico en grist de rugzak uit zijn handen. “Nu hebben we dus te eten. Van die bananen blijf je af.”
Ulysses kijkt wantrouwend.
“Waarom wil je die bananen per sé bewaren?”
Chris gaat langs Para zitten, die inmiddels bezig is de sneeuwhazen te vellen.
“Er zitten maar drie bananen in, en we zijn met zes man. We kunnen de bananen beter bewaren tot-“
Chris beseft zich wat hij wilde zeggen, en maakt zijn zin niet af. Er volgt een ongemakkelijke stilte. Uiteindelijk is het T.g die fluisterend toevoegt:
“Tot we nog maar met drieën zijn.”

Even later zit team Geel te smullen van de sneeuwhazen, die door chefkok-in-opleiding Chris op voortreffelijke manier bereid zijn. Raceneus ziet nog steeds een beetje bleek, maar is duidelijk opgeknapt.
“Terwijl jullie al lagen te slapen, hebben Chris en ik de huidige stand van zaken in de lucht ien hangen” zegt Para terwijl hij op het vlees kauwt. “Naast UNF zijn ook JiHawk van team Blauw en Lazerstraal van team Rood dood.”
“Dat waren twee sterke kandidaten!” zegt T.g opgewekt.
“Maar er is meer” vervolgd Para zijn verhaal. “Team Blauw is opgesplits in twee teams. Het nieuwe team paars staat onder leiding van Jolien, en team Blauw staat nu onder leiding van Noémie.”
T.g verslikt zich bijna als hij dit hoort. “Noémie?”
“Die hoorde toch bij ons?” vraagt Fisico verbaasd.
“Was het je de afgelopen dag nog niet opgevallen dat ze verrassend afwezig was in ons kamp?” vraagt Para geamuseerd. Fisico loopt rood aan en mompelt iets onverstaanbaars.
“Bij de Hoorn viel Noémie mij plotseling aan” legt T.g uit. “Vervolgens is ze er vandoor gegaan met Adje, zonder dat ik haar kon tegenhouden.”
Ulysses wil iets zeggen, maar veranderd van gedachten als hij Chris ziet kijken. In plaats daarvan zegt hij:
“Maar ze heeft dus maar een klein team achter zich? Die krijgen we wel!”
Fisico, Raceneus en T.g kijken positief, maar Chris gaat er tegenin.
“Klein maar sterk. Ze heeft Adje, Necrodeus en Goomuin bij zich. Nu weet ik van Goomuin niet zoveel, maar ik heb Adje en Necrodeus bij de Hoorn zien vechten en daar moeten we voor uitkijken.”
Raceneus fronst.
“Dan bestaat team Paars dus uit Jolien, Watermeloentje, Tuffie en Dark Lisa? Daarvan zijn alleen Jolien en Watermeloentje gevaarlijk, die andere twee zijn typisch slachtvoer!”
Para grinnikt.
“Waarom lach je?” vraagt T.g verbaasd.
“Niets” antwoord Para, nog steeds een beetje grinnikend. “Gewoon een binnen pretje.”
Ulysses kijkt Para fronsend aan, maar zegt vervolgens:
“En team Rood? In hoeverre moeten we daarvoor oppassen?”
Chris antwoord:
“We hebben Tosti bij de Hoorn zien vechten, een gevecht waarin UNF gedood werd en Para gewond raakte. Hij is een ontzettend sterke speler.”
“En de enige bekwame leider in dit spel” fluistert Ulysses tegen Fisico, die grijnst.
“Bij de Hoorn heb ik tegen Sushi gevochten, en ook hij is ontzettend sterk.” vervolgd Chris. “En naar het schijnt is Lucoshi eveneens een sterke speler. Dan is er nog Henk, die niet eens kan lopen, en Leticia en Poké-fan, die volgens mij niets waard zijn.”
“En Flappie” voegt Raceneus toe.
Para krijgt een duistere uitdrukking op zijn gezicht.
“We kunnen het beste hopen dat Flappie afgerekend wordt voordat wij team Rood treffen.” Zegt hij. De rest van het team kijkt hem geschokt aan, maar Para’s gezicht springt direct weer naar een vrolijke uitdrukking, en hij roept uit:
“Wie gaat er mee hout sprokkelen, zodat we vannacht tenminste warm kunnen slapen?”

Para, Chris en T.g zijn naar de rand van de ijsvlakte gelopen om het hout in de buurt van het bos te kunnen verzamelen. Terwijl ze teruglopen, ieder met hout in hun handen, komt het gesprek op een onderwerp dat de rest van de dag angstvallig gemeden was.
“Zeg Chris…” begon T.g aarzelend. “Wat je vanmorgen zei over die bananen-“
“Ik meende het” zei Chris abrupt. “Wij drieën maken best kans om de finale te halen, maar de rest van dit team hebben we niets aan. Raceneus is nu al verzwakt, Fisico heeft geen eigen mening en wat Ulysses betreft… Hij heeft we een grote mond, maar zelf kan hij ook niets! Als hij fatsoenlijk tegen Tosti gevochten had, of beter nog: als hij JOU gewoon had laten vechten, was UNF er nu nog geweest! Para en ik waren de enige twee die gisteravond wakker bleven, waardoor het vuur aanbleef en we nu meer informatie hebben, en vanmorgen waren wij ook degene die eerder opstonden om voedsel te gaan zoeken!”
T.g leek niet geheel overtuigd.
“Maar toch, we kunnen die bananen toch ook gewoon delen, zodat ieder een halve heeft? Het is nog steeds ons doel om allezes de finale te bereiken.”
Chris lachte schamper.
“Ik heb die bananen met gevaar voor eigen leven uit de Hoorn gehaald. Ik werk mezelf hier de hele dag uit de naad om van alles te regelen, denk je nu echt dat ik het weinige eten dat ik heb dan ga delen met mensen die alleen maar lopen te klagen en verder op hun luie reet zitten?

De rest van de dag bouwt team Geel, onder aanvoering van Chris en Para, een hut. Chris weet ook wederom enkele sneeuwhazen te doden, waardoor de zes mannen ’s avonds weer goed gegeten hebben en als de nacht valt wordt het vuur weer bewaakt door Chris en Para, terwijl de rest gaat slapen. De tweede dag van de Hongerspelen werd zo een weinig bijzondere dag voor team Geel, terwijl de andere drie teams druk bezig waren met het spel bestond het voor team Geel op dit moment nog puur uit overleven, overleven in de groep en overleven in de wildernis, met veel kou en weinig eten.

“Raceneus?”
Kreunend werd Raceneus wakker.
“Ulysses? Waarom maak je me wakker? Hoelaat is het?”
“Geen idee, ik heb hier geen horloge.”
“Het is in ieder geval midden in de nacht. Waarom maak je me wakker?”
“Ik werd net zelf wakker, en ik zag Chris rondlopen met de rugzak. Hij had iets in zijn hand en ik kon niet zien wat het was.”
Raceneus begreep er niets van.
“Waarom maak je me dan wakker?”
Ulysses zuchtte.
“Nou, nadat Chris was gaan slapen ben ik eens een kijkje gaan nemen in die rugzak.”
“En?”
“Er zaten nog maar twee bananen in.”

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

17 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 04 feb 2014, 01:22

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
De tributen van team Paars waren in goede doen. Er was een klein kamp opgezet in de Grasvelden, toen Jolien en WM terugkeerden naar hun teamgenoten, Tuffie en Dark Lisa. De nacht was bijna voorbij, maar de enige die echt heeft kunnen slapen was Dark Lisa. Jolien en WM hadden last van vermoeidheid, maar Tuffie leek klaarwakker te zijn. Ook Dark Lisa was weer bijgekomen, na een lange tijd buiten bewustzijn geweest te zijn. Ze vond het duidelijk niet fijn in de rolstoel van Henk maar ze besloot dat dit het beste was. Jolien en WM vertelden over hun aanvaring met Noémie. Tuffie reageerde verbaasd. "Je hebt haar niet afgemaakt? Ik ben niet echt voor het afmaken van tributen als ze geen bescherming hebben, hoor, maar Noémie is een geval apart.". Jolien reageerde rustig: "Relax, nu we weten dat Nick de broer is van Noémie kunnen we gewoon naar het kamp van ons oude team gaan en bewijzen wat er mis met haar is. Plan van WM". WM gaf een klein glimlachje. Hij was opvallend stil deze ochtend. "Ik denk dat het het beste is als ik hier even met Dark Lisa of Tuffie blijf. Dan verdelen we het team in twee. Stel dat er problemen zijn bij het kamp van team Blauw, ze zouden ons kunnen vermoorden." Jolien vond het maar een gewaagd plan, maar ze stemde in. Het klonk immers zeer redelijk wat WM vertelde, als het kamp overgenomen zou zijn door een ander team is het beter om stiekem met twee tributen te komen dan met vier. "Tot ziens", riep Jolien, toen ze met Tuffie het kamp verliet. "Als het ons is gelukt, dan sturen we iemand van team Blauw om jullie op te halen!", zei Tuffie. WM bleef met Dark Lisa achter. Nu moest het toch gebeuren.

WM slaakte een diepe zucht, pakte zijn zwaard en ging naar Dark Lisa toe. "Ik... ik... moet je vermoorden", zei WM. "w-w-waarom?" vroeg Dark Lisa zwakjes. Ze was duidelijk niet in staat om weg te vluchten van WM, die al eerder de rolstoel onbruikbaar had gemaakt zodat hij niet meer zou werken. "Het moet." Dark Lisa keek verbaasd. WM ging rustig zitten. Hij vertelde een verhaal.

"Het is alweer heel lang terug. Ik kom uit district 4, het vissersdistrict. Ik had niet bepaald het mooiste leven daar. Mijn moeder gaf geen aandacht aan mij, of de hele buitenwereld. Ze zat altijd in een hoekje, te tellen. Meer deed ze niet. Alleen tellen. Dit doet ze al sinds mijn vader is overleden. Toen ik vier jaar oud was, stierf hij door een aantal rottige peacekeepers. Mijn hele jeugd was een ramp. Ik had geen vrienden in de kleuterklas. Totdat ik Sushi leerde kennen. Niet de Sushi van deze spelen, ironisch genoeg was er hier ook een Sushi bij. Sowieso komt het wel erg vaak voor dat een bepaalde naam voor een tribuut terugkeerde, ik ben ook niet de eerste WM die meedoen aan de Spelen. Ook Sushi had weinig vrienden. Hij was geweldig voor mij. Ik kwam er achter dat Sushi uit een van de rijkere families kwam van zijn district. Zijn vader was overleden, maar zijn moeder was al snel hertrouwd met een of andere rijke kerel. Sushi had een vreselijke hekel aan hem, maar Sushi's ouders hadden zeker geen hekel aan mij. Buiten Sushi's familie leerde ik ook zijn zus kennen. Een vreemde, stille meid, die weinig contact leek te hebben met de buitenwereld. Haar naam was Noémie.". Dark Lisa huiverde eventjes. "Noémie en Sushi waren geweldig voor elkaar als broer en zus, maar hun stiefvader vond Noémie maar vreemd. Zo vreemd, dat hij geen aandacht aan haar schonk. Ik was misschien wel de enige buiten die familie die wist dat Noémie de tweelingzus was van Sushi. Enkele keren zorgden Sushi en ik ervoor dat ze naar buiten kon, de vrijheid van het leven kon proeven. De vrijheid die ze nooit van haar ouders heeft gekregen, puur omdat haar stiefvader haar niet mocht. Het verbaast mij niks dat ze zo beschadigd is geraakt. Tijden werden zwaar. Ik had geen geld, mijn moeder deed niets, dus Sushi's ouders besloten voor mij een kleine kamer te regelen, vlak bij school met drie kamergenoten. Speciaal geregeld door Sushi. Zonder hem had ik het die tijd niet overleefd. Één van die kamergenoten was Christopherz, met hem heb ik het ook redelijk goed kunnen vinden." WM kreeg een brok in zijn keel.

Met moeite vertelde hij verder. "Op een dag sloeg het noodlot toe. De stiefvader van Sushi had zijn moeder verlaten, met als reden dat hij haar niet meer aantrekkelijk vond. Het was een kwal. Sushi's moeder was er kapot van. Een paar maanden later was de reaping. Sushi werd uitgekozen om zijn district te vertegenwoordigen op de achtste Hongerspelen. Zijn moeder kon al deze tegenslagen niet meer hendelen. Ze overleed op het moment dat hij op het toneel kwam aan een hartaanval. Ze heeft het niet gered. Noémie had er ook problemen mee. Sushi was degene waar ze het meeste van hield op de hele wereld, en ze leek hem te verliezen. Kort daarna sprak ik Sushi. Voor de laatste keer in mijn leven. Weet je wat zijn laatste woorden waren?", vroeg WM, die bijna in snikken uitbarstte. Hij wist niet eens of Dark Lisa wel luisterde, maar het maakte hem niet uit. "Ik vroeg hem of ik nog wat terug kon doen. Voor alles waar hij mij mee heeft geholpen. Hij zei: 'zorg voor Noémie. Verlies haar niet uit het oog. Ze mag dan wel een wees zijn, ze heeft aandacht nodig. Bescherm en steun haar. Altijd.'. Ik heb mijn hand over mijn hart gedaan. Ik zou deze belofte voltooien, voor mijn vriend, als hij zou sterven. Daar leek het niet op. Ik heb de hele Hongerspelen bekeken met Noémie, aan één stuk door. Sushi deed het geweldig, samen met Christhoperz. Misschien zou hij wel winnen... totdat Nick kwam. Noémie keek met grote ogen naar het spektakel. Hoe Sushi zich liet foppen door de valse Nick, hoe hij stierf. Het was een anti-climax, een vreselijk einde voor een vrij geweldig spelend tribuut. Hij stierf door zijn eigen domme fout. Sindsdien was Noémie wat feller. Wat angstaanjagender. Er gebeurden dingen in het district, kleine misdaden. Ik hield Noémie er voor verantwoordelijk, maar ik kon haar niks aandoen. Wegens de belofte naar mijn vriend."

Met tranen in zijn ogen vertelde WM hoe het afliep. "Toen gebeurde het. We werden allebei geselecteerd voor deze Spelen. Natuurlijk heeft het Capitool gezien wat er is gebeurd. Hoe ik mijn belofte aan Sushi had gedaan. Ze hebben het misbruikt, waarschijnlijk was deze reaping gefikst. Vieze slangen dat het zijn". WM werd nu zelfs wat woest. "We zaten nog in een ander team ook. Totdat het ideale gebeurde. Noémie vermoordde Jihawk en kwam bij ons in het team. Natuurlijk zag ik dat Noémie het had gedaan. Adje en Necrodeus blijkbaar niet, maar ik wel. Het was haar kans om bij ons in het team te komen. Ze had het allang met mij overlegd. Dat Jihawk of ik dood moest zodat ze in dat team kon komen, zodat ze als captain ons naar de zege zou kunnen leiden. Eigenlijk wilde ik mij opofferen, zodat ik mij in ieder geval aan mijn belofte kon houden. Totdat Noémie een buitenkansje kreeg om Jihawk te vermoorden. Dat deed ze natuurlijk wel. Na haar aanvaringen met Jolien besloot deze een eigen team te vormen. Een actie die ik overigens begreep. Ik weet niet of ik een kant had kunnen kiezen als ik geen belofte had gemaakt aan Sushi... maar dat heb ik wel." Een diepe zucht klonk. "Noémie vroeg mij of ik Jolien kon bespioneren, en zo lang mogelijk op een dwaalspoor te brengen, zodat Noémie tijd had om het vertrouwen van haar tributen volledig te winnen. Ik heb haar leven er net al gered, plus het feit dat ik Jolien er net op een verkeerd moment naar het blauwe kamp heb gestuurd. Ook heb ik Noémie de belofte gedaan om Joliens teamgenoten te vermoorden als ik alleen met ze ben. Dit gaat nu dus gebeuren." Even wankelde hij, vervolgens kwam hij op Dark Lisa af. Ze was weerloos.

"Ik weet niet of ik het juiste doe, maar... mijn vriendschap met Sushi is te belangrijk voor me. Ik moet mij aan mijn belofte houden. Sinds de Spelen heeft ze een fascinatie opgelopen voor de manier hoe Nick het speelde. Manipulerend. Hoe goed Sushi het ook speelde, Nick kon haar probleemloos verslaan. Alleen Hitomi versloeg Nick, maar dat was redelijk veel mazzel. Hoe Nick Sushi uitgeschakelde was geen enkele mazzel. Noémie is sindsdien gewoon niet meer wat ze was. Ze zoekt naar het zwakke in mensen. Mijn zwakte is waarschijnlijk dat ik mij altijd aan beloften hou. Ze gebruikt mij... alhoewel ze niets weet van de belofte, natuurlijk." Dark Lisa liet een traantje. Ze probeerde wat te zeggen, maar ze kreeg niks verstaanbaars uit haar mond. WM ging voor haar staan. "daar gaat hij dan". Het ging werkelijk waar tegen al zijn principes in. Toen hij zijn belofte maakte, had hij niet verwacht dat hij er een zwaargewond meisje van twaalf jaar oud voor zou moeten vermoorden. De tranen stroomden over zijn wangen. Hij wist niet of Dark Lisa er vrede mee had. Ze was in deze staat immers kansloos. Maar, na het sparen van Henk en Noémie, liet hij het deze keer wel gebeurde. Hij gebruikte niet zijn zwaard, maar hij wurgde met een snelle greep Dark Lisa. Het zou verdacht zijn als ze een steek had in haar lichaam, en hij was niet zo handig met het zwaard om een andere soort dood te faken. Zijn verhaal over het schermen was immers verzonnen, op deze manier probeerde hij gewoon het zwaard te krijgen van zijn teamgenoten. Een kanonschot klonk, ze was dood. Hopelijk heeft ze geen pijn gehad. WM was hard aan het huilen. Hij had zojuist al zijn principes verbroken, alleen voor een belofte. Het was het laatste wat hij nog had. Hij ging tegen een boom zitten, waar hij Dark Lisa opgehaald zag worden door de hovercraft. Het was een zielig beeld. Hoe het jonge, zwaargewonde meisje, dapper de Spelen in kwam, maar uiteindelijk geen schijn van kans had. Of ze deze dood had verdiend, was dan weer de vraag.

Jolien en Tuffie kwamen al snel terug. Jolien begon al direct aan haar verhaal. "we zagen tributen van team Rood, dus we zijn direct terug gevlucht. Hopelijk kunnen we..." Ineens zag ze WM snikken. "Dark Lisa is dood", vertelde hij. "Tributen van team Blauw... ik kon haar niet meer beschermen...". "Was het Noémie?", vroeg Jolien. "Nee, Goomuin", loog WM. Jolien moest er even bij zitten, Tuffie sprak nog een afscheidszin uit voor hun gesneuvelde Kammeraat. WM had zich aan zijn belofte gehouden. Maar tegen welke prijs? Sushi is deel van het verleden, niet van de toekomst. Misschien was het tijd dat hij Noémie zag voor dat ze was: een vrij gestoord en manipulatief figuur. Niet als de zus van Sushi. Net zoals de andere tributen nu keken naar Noémie als zus van Nick. Het is niet de juiste aanpak. Eigenlijk moest hij van Noémie af. Alleen zou hij dat zich nooit kunnen vergeven. Hij moest het maar uitzitten.

Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

18 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 04 feb 2014, 17:22

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Al zeker een uur liepen Leticia en Pokéfan door de woestijn.
“Weet je zeker dat hij deze kant op is gegaan?”
“Dat zeg ik toch?” Pokéfan tuurt ongeduldig naar de grond. “Die voetstappen herken je uit duizenden!”
Leticia zuchtte.
“Hij is al zo lang weg, denk je nu echt dat hij nog terugkomt als wij hem vinden? Die gast is gestoord, voor hetzelfde geld vermoord hij ons!”
“We kunnen het ons gewoon niet veroorloven om Flappie nu te verliezen” zegt Pokéfan zonder op te kijken. “We zijn Lazerstraal al kwijt, en ik weet niet wanneer jij Henk voor het laatst gezien hebt?”
“Henk?”
“Ja Henk ja” begint Pokéfan ongeduldig. “Je weet wel, die mafkees in die rolstoel die altijd- Wat doe jij nu?” vraagt hij verbaasd als Leticia plotseling naar een struik rent. Als Pokéfan achter haar aan rent, ziet hij wat ze doet: daar, tussen de bladeren, volledig onder de mieren, ligt Henk. Zonder te twijfelen trekken Leticia en Pokéfan hem omhoog, en slaan de mieren van hem af.
“Is hij dood?” Leticia klinkt ongerust.
“Volgens mij niet” zegt Pokéfan. “ik voel een hartslag. Henk? Kun je ons horen?”
Moeizaam doet Henk zijn ogen open.
Pokéfan zucht opgelucht.
“Gelukkig! Ik dacht dat je dood was!”
Leticia moet haar lach in houden. De laatste keer dat Pokéfan en Henk elkaar zagen, was het duidelijk dat de twee elkaar niet zo mochten, en nu ratelt Pokéfan maar door alsof hij het tegen zijn beste vriend heeft.
“Wat is er in godsnaam gebeurd? Waar was je gisteren? Waar is je rolstoel? Henk? Zeg eens iets!”
Henk doet zijn mond open, dan weer dicht en slaakt vervolgens een diepe zucht. Terwijl hij naar de grond kijkt, schud hij zijn hoofd. Pokéfan begrijpt er niets van.
“Wat krijgen we nu? Wil je niets zeggen? Dat is ernstig onkarakteristiek van je, Henkie!”
Plotseling begrijpt Leticia wat er aan de hand is.
“Hij wil wel praten, hij kan het niet!”
Pokéfan kijkt haa onbegrijpend aan.
“Hoe bedoel je, hij kan het niet? Je hebt hem toch wel gehoord? Teringklapperjosties! Als er iemand is die kan praten, is het Henk wel!”
Leticia zucht.
“Nee, hij kon wel praten, maar nu niet meer. Dat komt door de beten van die mieren!”
Pokéfan kijkt geschrokken.
“Is dat waar Henk?”
Henk knikt.
“Jezus wat heb jij een pech. Maar goed, genoeg gepraat nu, laten we terugkeren naar ons kamp voordat het donker wordt!”
En zo lopen Leticia en Pokéfan terug naar het bos waar team Rood hun kamp heeft opgeslagen, terwijl Henk op hen steunt.

Tosti, Sushi en Lucoshi zitten rond het kampvuur. Ze voeren een hevige discussie.
“Kunnen we niet beter ’s nachts gaan? Dan overvallen we ze in hun slaap!”
“Dat is te gevaarlijk, wij kennen dat gebied niet. Ik ben het met Lucoshi eens, het is beter om-“
Halverwege zijn zin kijkt Tosti op.
“Wat hoor ik daar?”
Lucoshi en Sushi kijken ook in de richting waar het geritsel vandaan komt.
“Waarschijnlijk zijn het Pokéfan en Leticia.” Zegt Sushi.
Lucoshi knikt.
“Hopelijk hebben ze Flappie weten te vinden.”
“Hopelijk niet” mompelt Tosti. Op dat moment galmt de stem van Pokéfan door het kamp.
“Honey, I’m home! Kijk eens wie we gevonden hebben!”
Tosti zucht. Blijkbaar is het ze toch gelukt om Flappie terug te laten komen. Stiekem baalt hij daarvan, aangezien de sfeer in het kamp veel beter was sinds Flappie een stukje ging lopen en niet meer terugkeerde. Zijn verbazing is dan ook groot als Leticia en Pokéfan niet Flappie, maar Henk mee het kamp in sjouwen.
“Henk?” Sushi klinkt al even verbaasd als Tosti zich voelt. “Jezus man, waar heb jij uitgehangen?”
“Dat vraag ik me ook af” zegt Tosti. Hij is niet bepaald te spreken over Henk’s plotselinge verdwijning. “Vertel op, waar was je?”
Henk geeft geen antwoord. In plaats daarvan neemt Pokéfan het woord.
“Laten we het erop houden dat Henkie een spannend avontuurtje beleefd heeft met wwat mieren, en dat hij daar zo van onder de indruk is dat hij geen woord meer kan uitbrengen. Maar vertel, wat is er hier gebeurd?”
Er verschijnt een lach op de gezichten van Tosti, Sushi en Lucoshi..
“Terwijl we hout gingen sprokkelen, zagen we ineens iets heel interessants” begint Lucoshi. Sushi knikt. “Toen we aan kwamen lopen, zagen we T.g, Chris en Para van team Geel. Blijkbaar zitten zij op dit moment in het poolgebied.”
“En wat is daar zo leuk aan?” vraagt Leticia.
Tosti legt uit:
“Kijk, wij weten waar zij zitten, maar zij weten niet waar wij zitten. En ik heb nog een rekening openstaan bij team Geel” Tosti wijst naar zijn schouder, die bij de Hoorn gewond was geraakt door toedoen van Ulysses.
“En wat is nu het plan?” vraagt Pokéfan.
“We wachten tot morgenvroeg.” Zegt Sushi. “We weten nu waar ze hout sprokkelen, maar nog niet waar hun kamp is opgeslagen. Als we ze van een afstandje achtervolgen terwijl ze hout halen, kunnen we ze zo aanvallen.”
Tosti grijnst.
“Ze hebben geen schijn van kans tegen onze wapens.”
Lucoshi opent de rugzak die Sushi de dag ervoor bij de Hoorn had weten te bemachtigen en verdeelt wat van het voedsel onder de 6 leden van team Rood.
“Team Geel zal morgen een bijzonder memorabele dag meemaken.” Zegt Tosti, terwijl hij een hap van zijn halve banaan neemt.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

19 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 05 feb 2014, 12:53

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
‘Hoe heeft dit nou kunnen gebeuren?’ zegt T.G. Het is erg vroeg in de ochtend en de zon is nog niet boven de horizon uitgekomen, maar Team Geel is in rep en roer. Eén van de drie bananen die in de rugzak zaten is gestolen, terwijl het juist de afspraak was om deze voor de laatste drie overblijvers van het team te bewaren. ‘Dat vertelde ik toch daarnet?’ zegt Ulysess ongeduldig. ‘Ik zag Chris vannacht met de rugzak rondlopen met iets in zijn hand dat ik niet nader kon identificeren. Hij moet het zijn geweest!’ Chris, die nog niet helemaal wakker is, kijkt Ulysess verontwaardigd aan. ‘Hoe kom je daar in godsnaam bij?! Ik keek erin omdat ik dacht dat ik een gedaante bij de tas vandaan zag rennen toen ik de wacht wisselde met T.G. En toen zat er al één banaan minder in. Je kunt zeggen wat je wilt, maar ik ben het dus niet geweest!’ ‘Natuurlijk’ antwoordt Ulysess sarcastisch. ‘En je verwacht dat ik dat zomaar geloof? Als jij en Para op dat moment de wacht hielden, dan had de persoon die jij beschrijft nooit zo dichtbij kunnen komen. Je liegt, dat kan niet anders. Jij hebt het ook gezien, toch Fisico?’ Fisico knikt onzeker. Eigenlijk had hij niets gezien, maar toch voelt hij zich gedwongen om het met Ulysess eens te zijn. Hij en Ulysess komen immers allebei uit District 5, en bovendien was Ulysess al sinds het begin van de trainingen een beetje de baas over hem.

‘Jij probeert mij gewoon zwart te maken!’ roept Chris boos tegen Ulysess. ‘Het was mijn idee om de bananen te bewaren tot er nog maar drie van ons over zijn, dus denk je nou echt dat ik dan zelf een banaan op zou eten?!’ ‘Ik zou niet anders van jou verwachten, Chris.’ Antwoordt Ulysess. ‘Jij ziet jezelf gewoon als een van de drie laatste overblijvers, en daarom denk je dat je meer recht hebt op een banaan dan de rest. Het wordt tijd dat we jouw enorme ego eens flink gaan inkrimpen.’ Ulysess had zich tot nu toe ingehouden tegen Chris, maar dit is voor hem de druppel. Hij weet nu zeker dat Chris iemand is die alleen maar uit eigenbelang handelt en alleen samen wil werken met diegenen die zijn belang dienen. Met zo iemand moet snel afgerekend worden, denkt Ulysess. Hij wil zijn speer pakken.

Als Chris Ulysess’ laatste uitspraak hoort wordt hij woedend. Dreigend komt hij overeind. ‘Heb je jezelf wel eens gezien?!’ schreeuwt hij. ‘Jij moest zo nodig in plaats van T.G Tosti aanvallen, wat UNF het leven kostte. Jij toont nooit respect voor de beslissingen van anderen en probeert alleen maar jouw eigen zin door te drukken. En toch heb je het gore lef om te zeggen dat ik een grote ego heb?! Ik ben klaar met je!’ Hij haalt zijn boog tevoorschijn. ‘Voor de zoveelste keer,’ schreeuwt Ulysess terug, ‘UNF’s dood was niet mijn schuld! ik struikelde per ongeluk toen ik Tosti aanviel. En hoe kun je het nou eens zijn met T.G’s beslissingen? In plaats van daadwerkelijk de aanval op te zoeken om de concurrentie uit te schakelen stelt hij voor dat we ons terugtrekken in deze bevroren hel! Beter luister je ook eens een keer naar degenen die dit verdraaide spel wel serieus willen nemen en niet alleen maar naar Watje T.G-tje! ‘HOU OP!’ galmt ineens door de ijsvallei heen waarin Team Geel zijn kamp heeft opgeslagen. Het blijkt T.G te zijn. Zowel Ulysess als Chris kijken verrast op, evenals Para en Raceneus, die de confrontatie tussen Chris en Ulysess lijdzaam aanzagen. ‘Kunnen we hier nou niet een keer mee ophouden? Ik heb jullie al eerder uitgelegd dat ik naar het ijsgebied toe wilde gaan vanuit de redenering dat de andere teams zich hier waarschijnlijk niet snel zullen wagen. Mijn doel als teamleider is om zoveel mogelijk van jullie in leven te houden. Als we daaraan willen voldoen, dan moeten we samenwerken en niet alleen maar ruzie maken. Begrijpen jullie dat niet?’ Zijn ogen zijn inmiddels vochtig geworden.

Ondertussen houden Tosti, Sushi en Lucoshi zich schuil achter een sneeuwheuvel. ‘Het lijkt erop dat ze onderling wat problemen hebben. Dat maakt het des te makkelijker voor ons. Ze zullen ons niet verwachten.’ zegt hij grijnzend. ‘Was het wel een slim idee om Pokéfan en Leticia achter te laten?’ vraagt Lucoshi. ‘Dat was het zeker.’ antwoordt Tosti. ‘Zij moeten Henk verzorgen. In zijn staat kunnen we hem niet alleen achterlaten.’ Tosti evalueert hun tactiek nog één keer. ‘Trek je wapens.’ commandeert hij. ‘Begrepen.’ antwoorden Lucoshi en Sushi tegelijk. Lucoshi haalt zijn bijl tevoorschijn, terwijl Sushi het mes pakt dat hij op hun weg naar het kamp van Team Geel nog bij de Hoorn had zien liggen. Ze maken zich klaar voor de aanval.

De schrik zit er bij Team Geel flink in als de drie vechters van Team Rood plotseling over de heuvel heen stormen. Lucoshi rent op T.G af. T.G, beseffende dat hij geen wapens heeft maar toch wil vechten, raapt wat sneeuw op, maakt er een sneeuwbal van een gooit deze tegen Lucoshi’s borst, zonder veel resultaat. Als Lucoshi zijn bijl heft en T.G’s schedel wil opensplijten pakt Para ineens zijn arm vast en gooit hij Lucoshi languit in de sneeuw. ‘Laat hem maar aan mij over.’ zegt hij tegen T.G, terwijl hij wat sneeuw over Lucoshi heen schopt en zelf zijn mes trekt. Lucoshi komt overeind en gaat met Para in gevecht. T.G weet niet goed wat hij in deze situatie moet doen, maar belooft zichzelf dat hij zijn vechtende teamgenoten zal helpen waar dat kan. Hij probeert zelf een potentiële prooi uit te zoeken.

Terwijl Sushi vloeiend een paar pijlen van Chris ontwijkt en tegelijkertijd Raceneus probeert te besteken ontfermt Tosti zich over Ulysess. Het is ijskoud, maar Ulysess zweet. Hij weet dat hij niet nog een keer mag falen. Tosti laat zijn zwaard behendig over zijn hand rollen. ‘Ben je klaar voor een rematch?’ zegt hij zelfvoldaan. Ulysess weet dat Tosti een gevaarlijke tegenstander is.  Hij kan niet ontkennen dat hij een beetje nerveus is, maar dat mag hij niet laten merken. ‘Een rematch is niet eens nodig als ik je nu al verslagen heb!’ schreeuwt Ulysess bijna. Met alle macht gooit hij zijn speer naar Tosti. Maar hij gooit helemaal mis. De speer belandt voor de voeten van Sushi, die min of meer op de vlucht is geslagen voor de pijlen van Chris.  ‘Dat zie ik.’ zegt Tosti nonchalant. Sushi maakt direct gebruik van de gelegenheid en duikt op de speer af. ‘Nee!’ roept Raceneus. Hij probeert hetzelfde te doen als Sushi, maar hij is te laat. Sushi grijpt de speer en steekt deze recht door Raceneus’ hart. Zijn ogen rollen omhoog in zijn kassen en hij valt met een plof in de sneeuw. Een kanonschot volgt binnen enkele seconden. Tosti grijnst. T.G, die zelf ook zijn zinnen had gezet op de speer na Ulysess’ mislukte worp, kijkt verbluft naar het lichaam van zijn zojuist gestorven teamgenoot, evenals Chris en Para. Ulysess grijpt naar zijn haren en draait zijn hoofd weg. Nu heeft hij echt een probleem.

Profiel bekijken

20 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op wo 05 feb 2014, 19:20

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
"Het zou zomaar kunnen dat ze achter ons aan zitten! Ren voor je leven!". Adje probeerde zijn team te motiveren wat sneller voort te bewegen, maar vooral Goomuin zag het niet echt zitten. "Kijk, niet iedereen is atletisch aangelegd, zoals jij. Als ik sneller dan dit zou kunnen rennen zou ik het echt wel doen!". Necrodeus kwam tussenbeide. "Kijk, Adje heeft gelijk dat we snel weg moeten wezen, maar laten we eerlijk zijn. We hebben nog niemand van team Geel gezien, en we moeten ons niet de longen uit de lijf lopen voor misschien wel niks. "Misschien? 'Misschien' denken kost misschien wel de meeste mensen hun leven tijdens de Hongerspelen, we moeten zo min mogelijk risico's nemen", gaf Adje als antwoord. "Geen risico's nemen, best. Maar de pijp uitgaan wegens gebrek aan lucht lijkt mij ook niet al te best", hijgde Goomuin. Inmiddels waren ze al bij de woestijn. "Ik denk dat we veilig zijn", zei Noémie. Adje gebaarde dat hij graag wilde doorrennen, maar Noémie dacht nu wel dat ze veilig waren. Totdat ze een klein geluid hoorden. "Echt waar Jolien, Noémie is de duivel zelf. Ik win ook liever door overleven dan door moorden, maar op deze manier gaat het echt niet werken". Het waren Tuffie en Jolien. "Dat kan best, maar...". Jolien en Tuffie zagen de tributen van Team Blauw. Ze gingen snel weg.

"Wat nu?", vroeg Necrodeus. "We kunnen naar hun kamp gaan... maar WM heeft wel een zwaard", zei Goomuin. "WM doet ons niks. Laat mij maar met hem in gevecht gaan, dat komt helemaal goed", zei Noémie met een scherp glimlachje. Necrodeus keek met argwaan haar aan. "Adje, jij gaat met Jolien in gevecht, oké? Ze gaat jou heus niet vermoorden, en jij haar ook niet, laat dat maar aan mij over, later in dit spel.". Verder besloten ze Necrodeus tegenover Tuffie te zetten en Goomuin tegen Dark Lisa, maar hier wel de genadeklap uit te delen wanneer mogelijk. Ze volgden stiekem Jolien en Tuffie, op flinke afstand, naar het kamp.

"Hallo hallo, wie sterft hier zo?" Necrodeus kwam met een valse grijns het kamp van team Paars binnen. "Godv... Hoe!" Jolien schrok. Ze wist dat ze wat betreft wapens niet genoeg had. Maar Noémie moest zeker dood, dus stuurde ze WM direct op Noémie af, niet wetende dat dit ook de bedoeling was. "Waar is Dark Lisa?", vroeg Goomuin met een gemene blik. Jolien kon geen antwoord geven, wetende dat WM had gezegd dat Dark Lisa door Goomuin vermoord is. "...Bessen plukken! Zoek haar maar!", loog WM. Goomuin riep "Best", en hij ging weg van het viertal. Op die manier werd het in ieder geval een drie tegen drie gevecht. Tuffie werd aangevallen door Necro, en dat betekende maar één ding. Jolien stond tegenover Adje. Haar ex-vriend.

Het leek een oneerlijk gevecht te zijn. Jolien had een veel beter wapen, met haar blaaspijp. Adje probeerde te vechten met een vishengel. Ook stond WM daar met een zwaard, terwijl Noémie zich met een mes moest verdedigen. Necrodeus tegen Tuffie was gewoon 'hand-to-hand combat'. Adje probeerde halfjes Jolien te prikken met zijn hengel, maar hij deed het niet met genoeg overtuiging. Jolien wist dat ze Adje kon vermoorden, maar ze besloot met een pijl te richten op zijn been. Raak. Adje schreeuwde het uit: "Aaargh... waarom! Kutterdegodverde...". Adje haalde vol angst de pijl uit zijn been, en leek vrij probleemloos weer op te staan. Op dat moment hoorden ze ineens iets. "Tuffie is dood! Terugtrekken, terugtrekken! Goomuin kwam er aan gerend, terwijl ze Tuffie op de grond zag liggen. Hij kon niet dood zijn, er was geen kanonschot, toch? Goomuin, Noémie en Necrodeus waren snel weg, maar Adje strompelde een beetje. "Help me met wegkomen!", schreeuwde Adje. Goomuin fronste. "Nu kan je niet meer zo snel rennen, meneer perfect? Je verwacht toch niet dat we rekening gaan houden met jou nu!". Goomuin bleek een enorme fout te maken. Terwijl WM wat aan het schelden was dat hij ze had laten gaan, hoorde hij iets. "Oen, het is nog niet te laat!". Het was Tuffie, hij had zijn dood genept. Hij pakte het zwaard van WM, en ging hem ook gooien. "Hier voor je, Noéempje!" Noémie hielp Adje met wegkomen, maar dat ging niet heel snel, omdat Necrodeus en Goomuin wegens het ongeval van er net weigerden mee te helpen. Ze zag het zwaard wat Tuffie had gegooid aankomen, maar het was te laat. Hij ging raak, met dodelijke precisie in het achterhoofd. Een kanonschot klonk vrijwel direct.

Noémie deed haar ogen open. Adje lag op de grond, met een gigantisch gat. Hij was er niet meer. "KAK, MIS", riep Tuffie. "Maakt niet uit Tufs, hij was raak op een ander, ook prima!", gaf WM als antwoord. Wel was hij licht verbaasd hoe precies het zwaard het achterhoofd van Adje raakte, alsof Tuffie er op gericht had. Noémie, licht geschokt, wilde het zwaard pakken, maar zag dat Jolien hem al had. Ze kon nog vakkundig een zwaardslag van Jolien ontwijken alvorens het wegrennen, wat haar leven heeft gered. Jolien hoorde nog Noémie schelden op haar teamgenoten, wegens het achterlaten van Adje. Hij was immers hun meest waardevolle tribuut.

Jolien moest toch licht snikken, toen ze het dode lichaam van Adje voor zich zag. "Het... spijt me?", zei Tuffie. "Maakt niet uit. Je wilde Noémie dood hebben. En het is mijn ex-vriendje, van een ander team. Hij had toch eens dood gemoeten". WM vond het duidelijk niet zo erg. "Ach, het was maar een ordinair patsertje. Had helemaal niks te zoeken in deze Spelen". Hij was blij dat Noémie gemist was, gezien zijn belofte aan haar broer. "Het is klaar met Adje. Laat hem in vrede rusten", zei Tuffie. Dat was ook zo. Team Blauw had nog maar drie tributen. Jolien leek helemaal vergeten te zijn dat WM zojuist had gelogen over de dood van Dark Lisa. Maar Tuffie niet.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

21 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 21 feb 2014, 20:18

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
De sfeer zit er goed in bij Poké Fan en Leticia. Met z'n tweeën zitten ze samen bij het brandende vuur, wat willekeurige spelletjes te spelen zoals "Ik ga op reis en ik mee..." en "Waarheid, durven of doen" om de tijd te doden. Af en toe onderbreken ze die even om wat hout te sprokkelen, of om Henk z'n toestand te controleren.
"Weet je, ik begin zijn gescheld best wel te missen." grijnst Poké Fan. "Het is hier te stil naar mijn mening."
"Ik geniet anders wel van de stilte." zei Leticia. "Ik ben niet echt een persoon die enorm veel van drukte houdt. Maar goed... waar waren we."
"Mijn beurt." zei Poké Fan. "Waarheid, durven..." Verder kwam Poké Fan niet. Het tweetal hoorde een verdacht geluid verderop in het bos. Het klonk als een tak die kraakte.
"... misschien moeten we even kijken wat het was." zei Poké Fan. Hij stond op, nam een dik stuk brandhout vast ter verdediging en liep in de richting waarvan hij dacht dat het geluid kwam. Leticia aarzelde, maar volgde al gauw zijn voorbeeld. Voorzichtig, en met uiterste oplettendheid slopen ze vooruit, verwachtend dat er ieder moment iemand de aanval kan inzetten. Maar het bleek uiteindelijk vals alarm te zijn.
"D'aw... een konijntje." zei Leticia vrolijk. "Ik dacht even dat het Flappie had kunnen zijn. Wat een lief diertje. Nog een baby, zo te zien. Wat is er, lief beest? Ben je je moeder kwijt?" Ze pakt hem op en begint hem te strelen. "Is ie niet schattig, Poké Fan?"
"Zou hij nog even schattig zijn indien we hem aan het spit steken en er wat bosvruchten bij doen?" grijnst Poké Fan. Leticia kijkt hem verontwaardigd aan. "Wat?" zegt hij.
"Je gaat zo'n arm konijntje toch geen pijn doen... of wel?" Leticia keek hem triest aan.
"Luister, dit zijn de Hongerspelen." zei Poké Fan duidelijk. "En ik heb honger. Jij niet dan?" Leticia's blik verraadde dat ze dat wel had, maar ze schudde haar hoofd.
"Je kunt als we dit overleven zelf een konijnenkwekerij starten als je zoveel van die beestjes houdt. Je krijgt genoeg geld als je wint om zo'n zaken te verwezenlijken. Geef nou maar hier."
"... ok... maar doe het snel, alsjeblieft." zei Leticia droevig. "Ik draai me om."
Het duurde niet lang voor Poké Fan met een stuk hout simpelweg op het hoofd van het hulpeloze konijn sloeg. Al gauw was het morsdood. Op dat moment kwam de rest van Team Rood aan een behoorlijk tempo door het bos op hen af lopen. Verward keken Poké Fan en Leticia hen aan.
"Pak je spullen." zei Tosti kortweg. "We gaan."
"Wat is er gebeurd?" vroeg Poké Fan.
"We hebben zonet een succesvolle aanval op Team Geel weten te doen. En we hebben Raceneus weten uit te schakelen. Weer een tribuut minder in de Spelen, wat dus een stap dichter naar de overwinning is. We doen het over het algemeen beter dan ik had verwacht. In ieder geval kan het niet lang duren voor Team Geel de tegenaanval inzet. Of ze brengen zichzelf in veiligheid. Ik vertrouw het in ieder geval niet. Als het voor jullie goed is, gaan we naar het moeras. Daar zit volgens mij geen kat."
"Niet dat het nodig is, het team zit toch vol met zwakkelingen." grijnst Sushi. "Neem nou Ulysses. Die kan nog niet eens een speer gooien. En Chris is nou ook niet bepaald een scherpschutter. Zag je hoe behendig ik z'n pijlen ontweek?"
"Je hebt zeker een punt wat betreft Ulysses." gaf Tosti toe. "Maar Chris had best wel veel pijlen bijna geraakt. De meesten scheelden maar een paar centimeter. Je had even goed dood kunnen zijn. Je hebt best wel mazzel gehad."
"Nee joch." schept Sushi op. "Niks mazzel. Pure ontwijkingsskills hier."
"Als onze theedames klaar zijn met hun discussie, kunnen we vertrekken." grijnst Poké Fan. "Het moeras dus?"
"Het moeras." bevestigde Tosti. "Dan pakken we nu onze spullen maar, want het kan wel nog een eind duren voor we er zijn." Ze lopen terug naar de plaats waar ze het kamp hebben opgeslagen. Gelukkig is het niet zo ver, maar een paar 50 meter.
"Moet het vuur uit?" vroeg Leticia.
"Neh, laat maar aan." beval Tosti. "Als ze op zoek gaan naar ons, gaan ze waarschijnlijk eerst hier komen zoeken. Ondertussen zijn wij al een paar uur op weg." Toen viel hem een briefje op, dat op de rugzak ligt.
"Een... briefje?" Tosti keek naar het briefje. Het was meer een brief, hij was behoorlijk uitgebreid. "Oh, het notitieblokje. Ook waar. En het is van..." Hij stopt even. "... Flappie."
"Lees voor!" vroeg Leticia. "Eindelijk horen we weer wat van hem. Waarom schrijft hij een briefje? Had ie niet gewoon kunnen praten tegen ons?"
Tosti begon met voorlezen.
"Beste teamgenoten, ik ben het, Flappie. Luister, ik ga er niet teveel doekjes om winden. Ik ben er klaar mee. Werkelijk klaar mee. Dit is mijn kans, en die neem ik nu maar met beide handen. Ik heb het werkelijk gehad met jullie. Jullie waren stuk voor stuk ontzettend hypocriet, en behandelden me als een stuk vuil. Niet dat het mij uit maakt, maar ik had toch wat meer respect verwacht. Ik ben behoorlijk teleurgesteld in deze wereld. Mijn ervaring had werkelijk waar in jullie voordeel kunnen treden. Ik heb behoorlijk wat mensen vermoord. En hier is zoiets nog veel makkelijker. En het is legaal. Het enige jammere is dat het verrassingseffect hier wat weg is, maar dat maakt niet uit. Ik vind mezelf nog steeds briljant, scherpzinnig en creatief genoeg om iemand te vermoorden zonder het verrassingselement. Ik maak er een eind aan. Mijn leven. Het is werkelijk zo leeg als wat geworden. Als jullie willen weten hoe het is om in de gevangenis te leven... Wacht, dat zullen jullie natuurlijk nooit weten. Wat dom van me. Maar ok, vanaf dat moment voelt je leven werkelijk zo leeg als wat. Uiteraard is het zeer komisch om met de bewakers wat te gaan klooien, er een paar in elkaar te rammen of de hele gevangenis op hol te laten slaan. Of die ene keer dat ik in de privékamer met iemand naar bed ging, en die uiteindelijk heb gewurgd met haar eigen bh. Ah, mooie tijden. De chaos... Geweldig. Maar het begint na een tijdje wel wat repetitief te worden. Ik ben wel klaar met de gevangenis. Ik wil mijn vrijheid terug.

Daar zit hem het probleem. Die krijg ik nooit meer terug. Nooit meer. Sure, misschien krijg ik een iets luxueuzere gevangenis, maar dat is het dan ook. Veel meer hoef ik niet te verwachten. Wat verwacht je, dat ze iemand die levenslang heeft gekregen zomaar gaan vrijlaten omdat hij toevallig de Hongerspelen heeft gewonnen? Nope, gaat niet gebeuren. Dan denken jullie waarschijnlijk 'gozer, waarom heb je überhaupt die moorden gepleegd?'. Nou, dat neem ik mee in mijn graf. Niet dat het jullie interesseerde. Weet je, jongens... en meisje... ik heb zitten nadenken gisterenavond. En ik heb er gewoon genoeg van. Het was leuk voor hoelang het duurde, maar het is nu wel genoeg geweest. Ik heb deze nacht nog wat plezier beleefd als afsluiter. Ik ben toch de enige die mezelf kan vermoorden. Ik acht niemand in staat om mij te gaan vermoorden. Sure, ik kan me vrijwillig laten vermoorden door iemand zonder tegenstand te bieden, maar dat pleziertje gun ik iemand niet. Dan moet ik zelf maar het vuile werk gaan opknappen. Genoeg bergen hier. Als jullie over een eindje een kanonschot horen, dan hoef je je dus niet af te vragen van wie het is. Is het niet uiterst vriendelijk van mij om jullie op de hoogte te houden?

Maar ok, aangezien ik niet veel tijd had om deze brief te schrijven, sluit ik hier af. Het was me een waar genoegen voor zolang het duurde.
~ Getekend, Flappie."

"Psychopaat." zei Tosti vol walging. "Blij dat ie weg is. Maar we verliezen kostbare tijd hier. Heel veel. Dus laat ons gaan."
"Kunnen we hem niet stoppen?" vroeg Leticia. "Hij kan niet ver weg zijn!"
"Waarom zouden we?" zei Sushi. "Tosti heeft gelijk. Het is een psychopaat. Hij geeft geen zier om ons. We zijn beter af zonder hem."
"Precies." stond Tosti Sushi bij. "Vooruit met de geit." Het hele team ging recht vooruit, op weg naar het moeras. Na een vijftal minuten schiet Leticia plots iets te binnen.
"Wacht..." zei Leticia. "We zijn Henk vergeten... We moeten terug."

"Ah, Henk." zei Flappie geamuseerd. "Jammer dat het zo vroegtijdig voor jou aan een eind moet komen. Maar uit het diepste van mijn hart wil ik je bedanken om mijn plan af te ronden." Henk kijkt Flappie aan met een doodsbange blik. "Je bent echt het perfecte slachtoffer, Henk." gaat Flappie verder. "Je weet niet hoe hard ik begon te lachen toen ik Team Rood van op een afstand zag aankomen met jou, en je niet bleek te kunnen praten. En omdat je zo gewond bent, kun je je ook niet verzetten. Je weegt enkel wat zwaar, maar goed, we zijn er." Flappie stond met Henk voor een afgrond. "En ik dan snel die brief schrijven terwijl jij vol haat naar me zat te kijken! Maar je kon geen pap zeggen. Echt, ik weet niet wat voor onzin ik allemaal heb opgeschreven. Er is vast wel het een en het ander van waar, maar wat precies weet ik niet meer. Mijn opzet is in ieder geval geslaagd: men denkt dat ik zelfmoord gepleegd heb. Mijn eigen dood in scène zetten... waar haal ik het toch vandaan. Nu kan ik ongestoord rondlopen. Het enige dat me kan verraden is de uitslag 's avonds, waar mijn dood niet weergegeven wordt. Maar we kunnen enkel hopen dat ze zo druk bezig zijn, dat men daar geen tijd voor heeft. Men moet af en toe een gokje wagen in het leven. Ik heb helaas geen sympathie voor jou, Henk, en het kan me werkelijk ook totaal niet schelen dat je invalide bent. Je bent voor mij net zoals alle andere, een hypocriet wezen dat zich een 'mens' noemt. Niks dat waardig is om te leven. Dit heeft wel lang genoeg voor jou geduurd. Vaarwel." Flappie glimlacht nog even naar Henk, die met opengesperde ogen naar Flappie kijkt uit angst wat voor komen zal. Een klein duwtje, geen gegil, niks. Enkel een kanonschot dat binnen een paar seconden volgt. Henk is dood.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

22 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op za 22 feb 2014, 17:07

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Team Blauw liep rustig weg. Ineens zag het drietal van het afgesplitste team het niet meer zitten. Jolien, Tuffie, WM, ze waren allemaal weg. En Adje was dood. Adje was een licht arrogante, heel sterke en op bijna alle fronten perfecte jongen, wat betreft zijn kwaliteiten had hij deze Spelen met gemak kunnen winnen. Maar de irritatie van zijn teamgenoten deed hem de das om. Goomuin en Necrodeus zagen het duidelijk niet zitten met Adje, hielpen hem niet met wegkomen van het kamp en een zwaard in het achterhoofd van Adje was het gevolg. Noémie probeerde kalm te blijven, maar het was duidelijk dat ze witheet van de woede was. Goomuin baalde duidelijk enorm van zijn aandeel in het ongeluk, hij had het immers kunnen voorkomen als hij niet zo koppig was geweest. Necrodeus had er weinig gevoelens bij.

Op een gegeven moment, na een lange stilte bij het doelloze lopen, probeerde Necrodeus weer een gesprek op gang te brengen. "Nou, ik ben verrast dat die Tuffie zo goed zijn dood kon acteren! Zou hij dat niet al de hele Spelen doen?". Toen knapte er iets bij Noémie. Vooral frustratie. "We zijn verdomme onze met afstand sterkste teamgenoot kwijt door een vreselijk domme fout van jullie twee en je denkt aan het acteervermogen van een irritante trol die geen enkele competentie in deze hele Spelen toont! Wat maakt die dwaas nou weer uit! Adje is dood, jongens! Adje is weg! Jullie waren eigenwijs, jullie wilden hem niet helpen, en nu zijn we bijna al onze kansen kwijt". Necrodeus reageerde geïrriteerd. "Nou, oog om oog, tand om tand! Het was duidelijk dat Goomuin enorm veel problemen had en pijn kreeg toen hij Adje achterna moest rennen, en Adje weigerde toen om Goomuin te helpen! Het had toen ook net zo goed zijn dood kunnen zijn! Waarom moeten wij dan wel Adje helpen, he?". Noémie zuchtte. "Ik ben het ook niet eens met de actie van Adje, maar wat moest hij dan doen? Hij had levensangst, hij wilde geen risico's nemen bij het wegrennen! Jullie deden het puur om eigenzinnige redenen". Goomuin kwam er tussen. "Jongens, Adje is weg nu, misschien moeten we ons richten op de toekomst...". Zijn poging tot vrede had duidelijk geen effect. "DWAAS! HET WAS JOUW IDEE OM ADJE NIET MEER TE HELPEN! IK VOLGDE HET, WE BETALEN DE PRIJS, EN NU PROBEER JE HET WEG TE SCHOFFELEN?". Het was een schreeuw van Necrodeus die bij Noémie als een harde klap aankwam. "Goomuin... het was jouw idee om Adje te laten sterven? Als straf voor het jou hard laten rennen? Je eigen teamgenoot!?". "Niet waar... ik... ik...", stotterde Goomuin. "Ik ik ik... WAT!". "Ik was gewoon boos oké! Ik dacht aan de teamgedachte en ik wilde van het zware werk af zijn!". "Zwaar werk!". Ook bij Necrodeus klapte iets. "Jij overtuigde mij om Adje niet te helpen voor rechtvaardigheid en in feite wilde je gewoon minder moeite doen deze Spelen? Wat dacht je, dat je de overwinning verdomme cadeau krijgt!". Goomuin gaf een panisch lachje. "Als je het zo zegt klinkt het verkeerd, ik...". "MONGOOL", schreeuwde Necrodeus. "Eigenlijk zou ik je ter plekke moeten vermoorden!". Goomuin zweette, was angstig en sloeg op hol. "NEE! IK WILDE DIT NIET! DIT WAS NIET DE BEDOELING! IK ZWEER HET!". Het was duidelijk dat zijn spanning op een drukpunt zat. "Ik... moet"... ineens stortte Goomuin in. Een kanonschot klonk.

Noémie en Necro konden het niet bevatten. "Wat... gebeurde er?". Necrodeus was weer wat kalmer en keek om zich heen. Het was duidelijk dat ze schrokken van het ineens instorten van Goomuin. Er was niemand. Noémie liep naar het lijk van Goomuin. "Niks... geen reactie... maar ook geen wapen waar hij mee vermoord kon zijn. Hij is dood." Ze snapten er allebei niks van. "Is hij vergiftigd?", vroeg Necrodeus. "Waarschijnlijk niet. Hij zou geen moment vergiftigd kunnen zijn geweest. "Misschien hetzelfde als een paar edities terug, toen er vergif was gestolen?", vroeg Necro weer. "Nee, sinds het incident waar Nick vergif heeft gestolen zijn er strengere voorzorgsmaatregelen genomen.". Goomuin lag er vredig bij. "Het zou kunnen dat hij gewoon een hartaanval had. Hij stortte ten aarde, totaal zonder reden. Hij heeft mij verteld dat hij hartritmestoornissen had, tijdens de training", zei Necro. "Waarschijnlijk werd de druk en spanning hem te veel en heeft zijn hart het gewoon... begeven.". Het was een rare manier om gedag te zeggen tegen hun teamgenoot. Goomuin werd opgehaald door de Hovercraft. Team Blauw had nog maar twee spelers.

"Lekker dit dan, nu zijn het jij en ik. Andere teams bestaan nog uit minstens zes man. Misschien moeten we terug naar team Paars. Daar is iedereen immers nog in leven...". "Volgens mij loog Jolien over het feit dat Dark Lisa nog in leven zou zijn.", zei Noémie. "Bovendien is samenwerking met die mensen niet echt mogelijk. We moeten het samen zien te redden deze Spelen." Necrodeus slikte. "Misschien is een bondsgenootschap met iemand dan geen slecht idee.". De twee liepen verder. Een eindje later hoorden ze iemand iets zeggen. " Dit heeft wel lang genoeg voor jou geduurd. Vaarwel.". Een kanonschot klonk. De twee konden net nog zien wat er was gebeurd. Flappie vermoorde Henk. "Flappie zat toch in team Rood, en Henk ook? Hij vermoord dus zijn eigen teamgenoot... misschien heeft hij zijn team verlaten! Dan kan hij bij ons er bij!". "Dat doen we mooi niet. Flappie is gestoord. Dit is onze kans. We moeten hem afmaken. En snel", zei Noémie. Necrodeus knikte.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

23 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 23 feb 2014, 00:14

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
De vroege ochtendzon zorgt voor een klein beetje verwarming in het verder ijskoude sneeuwgebied, maar Team Geel is in een uiterst slechte stemming. Team Rood heeft kort geleden een aanval gedaan op hun kamp, en nu proberen ze de balans op te maken. T.G houdt met een pijnlijk gezicht zijn hand om zijn linkeroor geklemd. Er mist een heel stuk uit, en het bloed stroomt eruit. Direct nadat Sushi Raceneus had gedood, was T.G op hem afgerend en probeerde hij de speer uit zijn handen te trekken. Even leek het erop dat Sushi hem zou vermoorden, maar toen schopte T.G hem in zijn ballen, waarmee hij Sushi de speer afhandig maakte. Hij raapte zelf de speer op en bereidde zich voor om Raceneus te wreken, maar toen viel Tosti hem aan. Hij draaide zijn hoofd weg om zijn slag te ontwijken, maar dat kon niet voorkomen dat Tosti's zwaardslag langs de zijkant van zijn hoofd schampte en een stuk uit zijn oor sneed. Tosti wilde nog een keer uithalen, maar toen nam Chris hem onder vuur, en aangezien Lucoshi zijn gevecht met Para dreigde te verliezen besloten ze zich terug te trekken. Hun aanval was echter succesvol geweest.

Ulysess heeft geen woord meer durven zeggen na zijn mislukte worp op Tosti. Chris heeft hem al een aantal keer een boze blik toegeworpen, maar heeft tot nu toe nog niet de confrontatie opgezocht. Hij is echter wel bang dat dat nog gaat gebeuren. Fisico probeert T.G's hoofdwond te stulpen met een beetje sneeuw. Para probeert de schade die Lucoshi aan de hut heeft toegebracht een beetje te herstellen.

Na een tijdje komt Chris bij T.G zitten. Aanvankelijk praten ze niet, maar uiteindelijk neemt Chris toch het woord. 'T.G, jij gaat dit wellicht niet leuk vinden, maar we moeten praten.' T.G kijkt op, daarmee bevestigend dat hij naar Chris luistert. 'Het klinkt misschien flauw, maar ik wil niet meer met Ulysess samenwerken. Hij heeft een grote ego, maar hij heeft ons tot nu toe alleen maar missers bezorgd. Ik kan die klootzak echt niet meer verdragen.' T.G knikt in erkenning. Hij weet dat Chris gelijk heeft, maar hij heeft het er tot nu toe niet over durven hebben. 'Als hij jou gewoon Tosti had laten bevechten bij de Hoorn, dan had UNF nu nog geleefd. Als hij zijn speer daarnet niet zo onbezonnen richting Tosti had gegooid, dan had Raceneus nu nog geleefd. Bovendien heeft hij al meerdere keren duidelijk laten merken dat hij op jouw positie uit is. Dat maakt hem eerder gevaarlijk dan behulpzaam. Ik snap eigenlijk niet dat jij dat zomaar over je heen liet komen.'

T.G kijkt naar de grond terwijl hij zijn bebloede hand aan de sneeuw afveegt. 'Dat deed ik omdat ik niet zeker van mezelf was.' antwoordt T.G. 'Zijn kritiek op mijn leiderschap deed mij zodanig aan mijzelf twijfelen dat ik mijn positie als leider bijna had opgegeven. Bovendien is hij niet de enige. Jij vond het ook een slecht idee om ons kamp op te zetten in dit dal, en zoals je al verwachte maakte het dat inderdaad makkelijker voor Team Rood om ons aan te vallen. Misschien is het toch beter als...' 'Nee, T.G, doe dat nou niet!' onderbreekt Chris hem. 'Luister, jij bent misschien niet de beste leider. Ik hoogstwaarschijnlijk ook niet. Iedereen heeft nu eenmaal een andere manier van leidinggeven. Maar dan nog denk ik dat jij een betere leider bent dan Ulysess. Die idioot denkt alleen maar met zijn ballen. Serieus, ik moet er niet aan denken om hem als leider te hebben.' T.G is blij dat tenminste Chris hem niet waardeloos vindt, maar toch stelt hem dat niet helemaal gerust. 'Maar goed, zoals ik al zei: ik kan die gast echt niet meer verdagen. Hij heeft werkelijk alle eigenschappen in een persoon die ik haat. Ik vind dat we hem uit het team moeten zetten. Niet alleen omdat ik een hekel aan hem heb, maar omdat ik echt denk dat we beter af zijn zonder hem.' T.G moet hier even over nadenken. 'Ik snap dat je dat vind, maar dan nog weet ik niet of hij dat wel verdient. Wie weet heeft hij wel het beste met ons voor, maar lukt het hem niet om dat te tonen.' Chris slaakt een diepe zucht. 'Dat betwijfel ik ten sterkste.' zegt hij op duistere toon. 'Als jij hem in ons team wil houden: prima. Maar dan ben ik degene die wegga.’ T.G kijkt verschrikt op. ‘Ik weet het, het klinkt misschien kinderachtig, maar ik kan die gast echt niet meer lijden. Als ik nog langer bij hem in de buurt blijf, dan maak ik hem waarschijnlijk af.’ Vervolgens keert hij T.G de rug toe. ‘Het is óf Ulysess of ik die weggaat. Ik geef je tot zonsondergang de tijd om een beslissing te nemen. Als je geen beslissing neemt, dan ga ik er vanuit dat je Ulysess erbij wilt houden en dan ga ik weg. Denk maar eens goed na.’

T.G slikt. ‘Kun je nou echt niet proberen het goed met hem te maken? We zijn tenslotte een team.’ ‘Dat zijn we niet. Althans, niet in zijn ogen.’ Antwoordt Chris. ‘En ik ga het niet goedmaken met hem. Ik heb hem al meerdere kansen gegeven, maar toch haalt hij iedere keer weer het bloed onder mijn nagels vandaan. Zelfs als ik het nu met hem zou goedmaken, dan lost dat niks op, want ik weet zeker dat hij vroeg of laat toch weer de fout ingaat. Ik bedoel, kom op, jij kent hem even goed als ik.’ T.G staart radeloos naar de grond. ‘Ik weet niet hoe jij bent opgevoed, maar mijn moeder heeft mij juist altijd geleerd om problemen op te lossen, niet om ze te beslechten.’ zegt hij stilletjes. ‘Er bestaat geen oplossing voor het probleem-Ulysess.’ Zegt Chris cynisch. ‘Als we hem in het team laten, dan wordt hij nog onze ondergang. Maar goed, als jij hem erbij wil houden…’ ‘Nee, wacht, laat me eerst even nadenken!’ roept T.G. ‘Je hebt tot zonsondergang.’ Herhaalt Chris. Vervolgens gaat hij Para helpen de hut weer op te bouwen.

T.G laat zijn gezicht in zijn handen zakken. Chris heeft gelijk. Ook hijzelf kan het niet bepaald goed vinden met Ulysess, maar zijn harmonieuze aard heeft hem er tot nu toe van weerhouden om hem te verbannen. Wie heeft hij er nu eigenlijk liever bij: Chris of Ulysess? Het antwoord op die vraag weet hij zo te bedenken, maar toch is hij onwillig om Ulysess zo plotseling de zak te geven. Na een uurtje nadenken komt hij echter tot de conclusie dat hij geen keus heeft. Chris is een van de beste tributen van hun team. Hij raapt al zijn moed bijeen en stapt op Ulysess af, die een beetje rond het kamp aan het wandelen is.

‘Ulysess…’ zegt T.G. ‘Ik vind het heel vervelend, maar we moeten praten.’ Ulysess kijkt op. ‘Laat maar, ik weet al wat je wilt gaan zeggen.’ zegt hij. ‘Maar ik kon er echt niks aan doen dat ik Tosti miste! Net toen ik de speer gooide gleed ik uit over een stuk extreem gladde sneeuw, en daardoor kon ik niet goed mikken. Je kunt zeggen wat je wilt, maar de dood van Raceneus was echt niet mijn schuld!’ ‘Daar gaat het niet om.’ antwoordt T.G. Hij kijkt vertwijfeld. ‘Nou ja, eigenlijk wel, maar niet alleen daarom. Het gaat om jouw bijdrage aan ons team tot nu toe. Je weet het waarschijnlijk wel, maar jouw acties hebben tot nu toe alleen maar tot verliezen geleid. Ik denk dus dat…’ ‘Dat is niet waar!’ roept Ulysess door hem heen. ‘Ik heb al meerdere keren uitgelegd waarom UNF’s dood niet mijn schuld is, en zoals ik al zei gleed ik uit over de sneeuw toen ik die speer naar Tosti wilde gooien. Mag ik die trouwens terug hebben?!’ ‘Nee, die krijg je niet terug.’ Zegt T.G. ‘Misschien waren UNF’s en Raceneus’ dood wel niet jouw schuld, dan nog vind ik dat je tot nu toe niet erg behulpzaam bent geweest. Je helpt nooit mee met het kamp opbouwen, eten zoeken, vuur maken of wat dan ook en probeert alleen maar jouw eigen zin door te drukken.’ ‘Wat is dat nou voor een onzin?!’ zegt Ulysess boos. ‘Ik wil jullie best meehelpen, maar jullie luisteren nooit naar mijn goede ideeën! Snap je hoe frustrerend ik dat vind?’ T.G valt even stil. ‘Sommige mensen in het kamp denken daar anders over.’ Zegt hij uiteindelijk. ‘Het spijt me, maar ze zijn jou zat. Bij deze zet ik jou uit het team. Het spijt me echt, maar het moet.’

Ulysess kijkt T.G met open mond aan. ‘Dat meen je niet…’ zegt hij. ‘Ik heb van alles voor jullie proberen te doen, maar voor jullie is het nooit genoeg. Het is gewoon niet eerlijk! Kom op, geef me nou eens een kans om te bewijzen wat ik kan!’ ‘Nee, het is genoeg geweest.’ antwoordt T.G. ‘Het is tijd dat onze wegen zich scheiden.’ Dan geeft Ulysess T.G ineens een duw. ‘Bekijk het maar! Ik ga niet weg! Ik zal jullie wel eens laten zien wat ik kan!’ Opeens kom Chris erbij staan. ‘Wat T.G eigenlijk probeert te zeggen is dat iedereen in het team het helemaal gehad met jou heeft. Je hebt een grote mond, maar zelf kan je ook helemaal niks. We willen dat je oprot en niet meer terugkomt, begrepen?!’ T.G kijkt Chris verbaasd aan, maar sluit zich uiteindelijk bij hem aan. ‘Wat Chris zegt.’ zegt hij. ‘Wegwezen hier.’ ‘Mooi niet!’ schreeuwt Ulysess. Ik ga hier mijn waarde bewijzen, of jullie het nou willen zien of niet!’ Dan haalt Chris zijn boog tevoorschijn en richt die op Ulysess. ‘Je hebt T.G gehoord. Wegwezen hier! Nu!’ Ulysess kookt van woede, maar de dreiging van de pijl op Chris’ boog legt hem het zwijgen op. Snel doet hij een paar stappen achteruit. Hij wil nog iets terugzeggen, maar accepteert uiteindelijk zijn lot. ‘Het… HET IS NIET EERLIJK!’ schreeuwt hij. ‘Als ik jullie ooit nog een keer tegenkom, dan maak ik korte metten met jullie, begrepen? Pas maar op!’ Met boze passen loopt hij bij het team vandaan, totdat hij zich ineens omdraait. ‘Kom je mee, Fisico?’ Fisico verstijft. Hij wil eigenlijk blijven, maar hij durft niet tegen Ulysess in te gaan. ‘Eh, ja, ik kom al.’ stamelt hij. T.G kijkt hem verbouwereerd aan. ‘Wat doe je nou Fisico? Dit heb jij niet verdiend. Je hoort bij ons.’ Fisico blijft even staan. ‘Ga me nou niet vertellen dat je bij die sukkels wil blijven.’ Zegt Ulysess. ‘Ik dacht dat we vrienden waren!’ ‘Ja, wacht, ik kom al!’ roept Fisico terug. ‘Nee, wacht nou even!’ roept T.G. Hij wil achter Fisico aanlopen, maar Chris houdt hem tegen. ‘Laat hem maar. Als hij geen eigen mening heeft, dan hebben we aan hem ook niets.’ Uiteindelijk ziet T.G moeizaam aan hoe Fisico achter Ulysess aanloopt. Para doet niets anders dan glimlachend toekijken hoe de confrontatie voor zijn ogen zich afspeelt.

Team Geel heeft nog maar drie teamleden over. Die middag zitten allen T.G, Chris en Para aan de lunch, die bestaat uit een paar poolvossen die Chris had weten te vangen. Maar T.G heeft eigenlijk geen honger. Hij zit een beetje met zijn speer in de sneeuw te prikken. Was hij nou niet iets te onverschillig tegen Ulysess geweest? Natuurlijk, dat was Ulysess zelf ook, maar toch zit hij nu met een naar gevoel in zijn maag. Chris merkt dit op, en probeert hem gerust te stellen. ‘T.G, je moet je geen zorgen maken om die twee. Gezien hun geringe bijdrage aan ons team denk ik echt dat we beter af zijn zonder hen. We zijn nog maar met z’n drieën, maar wij zijn tenminste waardige tributen. Ik heb mijn kookervaring en mijn vechtkunsten, Para is ook een capabele vechter en jager en jij bent nog altijd onze survivalexpert. Ik stel voor dat je het van je af zet.’ Chris geeft T.G een stuk polvosvlees. Even zit hij er alleen maar naar te staren, maar uiteindelijk begint T.G te eten.

Ondertussen lopen Ulysess en Fisico door het berggebied. Ze hebben geen wapens, wat jagen redelijk lastig maakt. ‘Hoe komen we nou aan wapens?’ vraagt Fisico aan Ulysess. ‘Laten we ze proberen te stelen van andere teams.’ antwoordt Ulysess. ‘Als dat niet lukt, dan moeten we ze zelf maken.’ Fisico is eigenlijk niet erg blij met dat antwoord, maar dat probeert hij niet te laten merken. Opeens ziet Ulysess een eindje verderop twee gedaantes lopen. ‘Zie jij wat ik zie?’ zegt hij. ‘Ja, ik zie ook dat we door een berggebied lopen.’ antwoordt Fisico. ‘Ik bedoel voor je, sufferd.’ zegt Ulysess. Beschaamd kijkt Fisico nu voor zich. Hij ziet nu ook de twee gedaantes verderop, die samen richting een derde gedaante open die nog verder weg staat. Eentje daarvan herkent hij als Noëmie. ‘Denk jij wat ik denk?’ zegt Ulysess. Fisico kijkt hem vragend aan. ‘Kom op, het is Noëmie. ze is een verraadster. We moeten haar een lesje leren.’ Voordat Fisico er iets tegenin kan brengen zet Ulysess het op een lopen. Dan besluit Fisico, bang voor een slechte afloop, toch maar achter zijn districtgenoot aan te lopen. Ulysess en Fisico zetten de aanval in op Noëmie en Necrodeus, die zelf de aanval inzetten op Flappie.

Profiel bekijken

24 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 23 feb 2014, 01:24

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
"Jolien, is het niet tijd om wat te rusten? Ik bedoel, we hebben net een gevecht gehad...". "Nee!", riep Jolien zonder twijfel, terwijl ze wandelde met haar teamgenoten. "Jolien heeft gelijk. Team Blauw heeft voetsporen achter gelaten, we weten welke kant ze zijn opgegaan.", zei Tuffie. Vlak na het vorige gevecht, met een verrassend einde waarin Adje het zwaard van WM, gegooid door Tuffie, in zijn achterhoofd kreeg, had het drietal democratisch besloten om achter hun oude teamgenoten aan te gaan. Om eindelijk een einde te maken aan het leven van hun aartsvijand, Noémie. WM was het om logische redenen er niet mee eens, maar hij moest toch de bevelen van zijn leidster volgen. Eenmaal daar zou hij wel weer de dood van Noémie voorkomen, zoals gebruikelijk. In de lange wandeling zagen ze dat het lijk van Goomuin werd opgehaald. Jolien gaf een kleine schreeuw van blijdschap, en ook Tuffie en WM keken tevreden. Ze hadden een overwicht. Na een lange tijd inlopen kwam het drietal op precies het juiste moment aan bij 'de klif'. De klif waar net een gevecht zich plaats vond, of in ieder geval zou beginnen. Het drietal verstopte zich kort.

"Blijf van mij af, debiel!". Noémie werd belaagd door Fisico en Ulysses. "Verraadster! Waarom ben je weggelopen van ons team! Waarom!". "Jij bent anders ook lekker trouw aan jouw team, Ulysses. Waar zijn T.G, Raceneus en de rest? Dood?". Ulysses snikte even. "Ze hebben mij weggestuurd... om jou op te sporen!". Fisico had snel door dat zijn vriend niet over de vernedering wilde beginnen die hij zojuist was ondergaan. Noémie, duidelijk niet onder de indruk, pakte haar mes. Ulysses nam afstand. Omdat Necrodeus Fisico tegenhield, leek het restant van team Geel een kansloos lot te ondergaan. Jolien wilde ingrijpen, maar dat was niet nodig. Flappie kwam al. "Hallo, jongens, meisje. In een spannend gevecht neem ik aan? Ik zal hem maar niet onderbreken. Hup hup, ga door.". Noémie reageerde fel. "Jij... jou moet ik hebben.". Noémie kwam vrij fel op Flappie af met haar mes, maar Flappie pakte rustig haar hand beet. Noémie wurgde zich los en ging het gevecht aan met Flappie. Ondanks haar wapen kon ze Flappie weinig schade aandoen. Noémie had even geen oog meer voor Necrodeus. Hij werd direct aangevallen door Fisico en Ulysses. Ondanks dat Necro sterker was dan beide tributen, kon hij ze niet tegelijkertijd aan. "HALT!" WM sprong zich er voor. Met een zwaard. Hij verdedigde zijn oude teamgenoot Necrodeus. Iets wat hij niet had moeten doen. Alle ogen waren op hem gericht. Jolien en Tuffie besloten uit de bosjes te komen. Ineens leek het mis te gaan. Een afgesplits gedeelte van team Geel, een 'ontsnapte' tribuut van team Rood, team Blauw en team Paars. De twee kleinste 'teams' kwamen samen. Geen van de tributen wisten eigenlijk wat ze moesten doen. Iedereen, met uitzondering van Flappie, had namelijk nieuwe teamleden nodig. Moesten ze vechten... of onderhandelen?

Ulysses en Fisico, onder de indruk van het vechtvermogen van Flappie, renden direct naar hem toe. "Flappie... jij bent de leider die wij zochten. De leider zonder angst, zonder problemen. Alsjeblieft, wil jij onze leider zijn?". "Misschien", zei Flappie koel, toch gecharmeerd door de positieve aandacht die hij nu wel kreeg. "Bewijs het maar eerst. Pak haar. Hij wees naar Noémie. Toen ze ook team Blauw dreigend op haar af zag komen, schreeuwde ze om hulp van Necrodeus. Maar die kreeg ze niet. "Sorry Noémie, maar... we hadden ons oude team nooit moeten verlaten. Ik kom weer terug bij Paars. Sorry". Jolien keek blij op. Nu was de scene compleet. Noémie werd omcirkeld door Flappie, Necrodeus, WM, Jolien, Tuffie, Fisico én Ulysses. Zeven man. Zeven man die ze had geprobeerd te manipuleren, maar die nu tegen haar werkten. Ze had gefaald. Ze keek vragend naar WM. Maar WM knikte nee. Hij rende als eerste op Noémie af. Met zijn zwaard. Hij hield het zwaard tegen haar keel, ieder moment kon hij een einde aan haar leven maken.

Maar WM deed het niet. Hij gaf Noémie net een beetje ruimte, zodat zij op zijn tenen kon staan. Hij spaarde haar alweer. Hij gaf alle ruimte aan Noémie om zelfs het zwaard te pakken, hetgeen ze onmiddellijk deed. Ze rende weg, terwijl WM 'zogenaamd' vloekte en tierde. "VERDOMME! DIT WAS ONZE KANS... ZE IS ONS IEDERE KEER TE SLIM AF!" Tuffie schreeuwde wat terug. "Oen! Je bent het zwaard kwijt... aan Noémie.". "Maakt niet uit, we hebben in ieder geval een nieuw teamgenoot.". Necrodeus knikte. Hij was terug. Bij de mensen waar hij moest zijn. De vriendelijke Tuffie, de harde maar rechtvaardige Jolien en zijn maatje WM. Hij was vergeven voor zijn fouten. "Dus...", vervolgde Flappie. "Gaan we nog vechten of niet? Ik stel voor dat we over een uurtje hier weer afspreken.". Jolien was verbaasd om het vreselijk vreemde voorstel van Flappie. Een gevecht... afspreken? Mijn best...". "Mooizo. Kom vooral opdagen. Ik vecht wel met mijn twee vriendjes hier, jij met jouw teampje. Tot zo". Flappie liep weg, Ulysses en Fisico volgden hem trouw.

"Wat... Gebeurde er?", vroeg Tuffie. "Het zwaard is weg, Necrodeus zit bij ons in het team, er is een nieuw team bestaande uit Flappie, Ulysses en Fisico ofzoiets en Noémie zit in haar eentje in team Blauw, maar met ons zwaard. Dat is het zo'n beetje", zei Jolien. "O, en we hebben over een halfuur een gevecht met Flappie en zijn nieuwe team", vervolgde WM. "Moeten we voorbereiden?". "Ik denk het. WM en Jolien, waarom gaan jullie niet in het bos zoeken naar eventuele wapens die zijn laten vallen, of dingen die we op zijn minst als wapen kunnen gebruiken. Misschien vinden jullie Noémie wel, en met de blaaspijp kunnen we haar uitschakelen...", stelde Tuffie voor. "Ja, dan houden Tuffie en ik wel de wacht voor Flappie en co!", zei Necrodeus. "Klinkt goed.". Jolien en WM liepen weg. Nu waren Tuffie en Necrodeus alleen over.

"Sjonge, hoe gek kan het wel niet lopen! Eerst zaten we bij elkaar in het team, toen weer  niet, en nu weer wel!", zei Necrodeus met een klein lachje. "Ja... gek.", zei Tuffie, met wat afkeuring in zijn stem. "Sorry voor wat ik jullie heb gedaan. Ik had mijn hoofd te vol met rechtvaardigheid en Noémie liet mij in de val lokken. Ik kwam er steeds meer achter dat er iets mis met haar was. Het spijt me werkelijk wat ik heb aangedaan. Maar Jolien lijkt het weer goed te vinden... Is het nu goed?". Tuffie draaide zich om. "Ja hoor. Zeg, Henk is er net van de klif afgegooid. We moeten even kijken hoe diep dat is, misschien kunnen we zometeen team 'Flappie' er van af smijten.". Necrodeus keek. "Stommer kan je niet zijn.", zei Tuffie. Hij duwde Necrodeus de afgrond in. Een knal en een kanonschot klonken. "Nee, het is niet goed. Je hebt Jolien één keer verraden. Dat laat ik je niet toe. Jolien is mijn weg tot succes. Ze is mijn parel", zei Tuffie. Hij gaf een vals lachje. Met WM en Jolien zou hij zometeen gaan vechten tegen Flappie, Ulysses en Fisico. Wat een idioten, ze denken serieus dat Flappie hun teamgenoot is. Dit wordt het makkelijkste gevecht ooit.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

25 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 23 feb 2014, 15:05

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Even achter een berg stopte Flappie met wandelen. Hij keek naar het bizarre duo dat nog steeds achter hem aan liep. Uiteraard had hij geen zin om met hen een team te volgen. Als hij daar zin in had, zou hij ze beiden kunnen wurgen ter plekke. Tegelijkertijd. Maar daar was geen lol aan. Hij had daarna nog een paar uur tot het nacht werd. Hij werkte liever 's nachts. Dan kon hij gebruik maken van het donker, minder opvallend mensen besluipen en ze uiteindelijk een wrede dood laten sterven. Hij moest Ulysses en Fisico zo nuttig mogelijk zien te gebruiken. "Luister, vriendjes van me." zei Flappie droogjes. "Het lijkt me het beste om eerst te weten met wie ik te doen heb. Dus waarom vertellen jullie niet eens wat over jezelf? Ik ben niet geïnteresseerd in leeftijd en dat soort details, vertel me gewoon eens eerlijk wat jullie tot nu toe hebben bereikt in deze Spelen." Ulysses slikt. Hij had werkelijk geen zin om dat soort informatie aan zijn neus te hangen. "Mijn naam is Fisico." sprong Fisico in. Hij merkte dat Ulysses het lastig had om het erover te hebben. "En dit is mijn districtgenoot, hij heet Ulysses."
"Nou, nou." zei Flappie droogweg. "Uiterst interessant." Hij zei het op sarcastische toon, maar dat leken Ulysses en Fisico niet te merken. "En jullie komen uit Team Geel, als ik het goed begrijp, is het niet?"
"Dat zou jij toch wel moeten weten?" beet Ulysses hem toe. "Je team heeft ons aangevallen, twee keer. Dat weet je toch wel, sufferd?" Flappie keek hem nors aan. Toch antwoordde hij op normale toon.
"Het mocht je opgevallen zijn of niet, vriend, maar ik was er niet bij de tweede maal."
"Maar de eerste keer wel!" riep Ulysses.
"Ja." zei Flappie. "De eerste keer wel. Het was inderdaad een behoorlijk domme vraag, maar je kunt nooit weten. Bij de Hoorn was het nogal druk. En ik zag je een wapen uit de handen rukken van iemand uit Team Geel..." Flappie kijkt geamuseerd naar de wat ongemakkelijke blik van Ulysses.
"Het was werkelijk een heel spektakel. Zeer amuserend om naar te kijken. Een prachtige start van de Hongerspelen. T.G, klaar om Tosti aan te vallen. Ulysses die T.G's speer uit zijn handen rukt, en daarna een drietal meter naast Tosti gooit. Tosti vermoordt UNF..."
"Het was niet mijn schuld!" riep Ulysses Flappie toe.
"Stilte." zei Flappie kalm maar kordaat. Het werd even muisstil, daarna ging Flappie verder.
"... en dan is iedereen boos op jou, omdat als je T.G gewoon z'n gang had laten gaan, het niet gebeurd was. Als ik zoiets zie, begin ik stilaan te begrijpen waarom de Hongerspelen zo tof zijn om naar te kijken. Waar die hele hype voor is in het Kapitool."
"Ik kon er niks aan doen..." zei Ulysses. "Echt niet... Waarom jij ook al..."
"Luister even, Ulysses." zei Flappie koel. "Je hebt UNF vermoord. Je kunt mij vertellen wat je wilt, maar jij bent de oorzaak van zijn dood. Maar... maakt dat wat uit in de eerste plaats?"
"... hoe bedoel je?" vroeg Ulysses. Hij wist niet helemaal waar Flappie naartoe wilde.
"Vraag het jezelf gewoon af." zei Flappie. "Maakt het uit dat je UNF hebt vermoord? Wacht, niet antwoorden. Het antwoord is simpel... nee. Die knul had vroeg of laat toch wel gedood geweest door iemand anders." Hij ging zitten. "Moorden is het doel van heel deze Spelen. En je kunt niemand vertrouwen. Misschien kan ik jullie niet eens vertrouwen. Maar jullie hebben me als goed opgeleide hondjes zitten volgen, dus ik neem het risico. Laat het gewoon, Ulysses. Het maakt hier niet uit wat je gedaan hebt in je vorige team. Doe gewoon wat ik zeg, en het komt goed."
"Maar... ik heb het niet gedaan. Het is niet mijn schuld!" zei Ulysses geïrriteerd. "Wat je zegt is helemaal ziek. Kijk, ik heb het niet gedaan. Ik heb geen zin om de hele uitleg waarom ik het niet zou gedaan hebben opnieuw te doen voor mijn hele team. Het is gewoon gebeurd door bepaalde omstandigheden."
Flappie was er nu wel klaar mee. Gaan redeneren met deze kerel had geen zin. Fisico leek over geen mening te bezitten en zat daar maar. Hij had geen idee waarom, maar het boeide hem te weinig.
"Anyway." probeert Flappie het onderwerp te verdraaien. "Om even een ander onderwerp aan te kaarten... Hebben jullie informatie over iets? Over... Noémie bijvoorbeeld? Waarom zaten jullie achter haar aan?"
"Nou, dat lijkt me wel logisch." antwoordde Ulysses. "Ze heeft ons team verlaten. Ze is een vuile verraadster. We wilden wraak nemen op haar. En ze zat toevallig achter jou aan... Waarom vraag je dat?"
"Ik vind het gewoon bizar dat er twee mensen een ander duo zitten te achtervolgen, die op hun beurt achter mij aan zitten. Daarbij heeft ze volgens mij een pesthekel aan me, en is het altijd handig om je vijanden te kennen."
"Dat klinkt wel redelijk." zei Ulysses. Hij had het gevoel dat er meer achter zat, maar hij ging er niet op in. "We moeten over een tiental minuten op de plaats zijn."
"De plaats?" vroeg Flappie.
"Je weet wel, de plaats. Waar we afgesproken hebben te vechten met Team Paars. Of Blauw. Ik weet het niet meer."
"Oh, je dacht dat ik serieus was?" vroeg Flappie geamuseerd. "Nee, helaas, we hebben geen wapens. Ik besteed mijn tijd liever aan iets anders dan naar een gevecht toe te lopen dat we zo goed als gegarandeerd verliezen."
"We kunnen ze met gemak aan, hoor!" zei Ulysses iets te zelfzeker. "Ik en Fisico zouden ze in ons eentje aan kunnen, nu WM geen zwaard meer heeft."
"... we volgen jou plan, in dat geval." zei Flappie kalm. Ulysses, licht verbaasd dat iemand voor een keer een voorstel van hem aan neemt, is ontzettend blij.
"Dus jij en Fisico gaan Team Blauw, Paars, weet ik het, te lijf en ik sta op een afstandje toe te zien hoe het gevecht verloopt. Ondertussen slijp ik deze stok wat met een steen. Ik heb graag iets scherps om mensen mee te steken. Dan hoef ik mijn handen niet vuil te maken." Toen Ulysses hoorde dat Flappie niet van plan was zich in het gevecht te mengen, werd hij wat onzeker. "Nou... ik vind het toch leuker als je meegaat." zei hij voorzichtig.
"Maar dat is toch absoluut niet nodig!" zei Flappie. "Jullie kunnen ze toch wel met z'n tweeën aan! Jullie zijn twee gespierde kerels. Jullie kunnen dit toch wel!"
"Maar..." Toen bedacht Ulysses zich. "Ja! Dit kunnen we, Fisico. Dit doen we. Maar ehm... als het verkeerd gaat..."
"Dan kom ik wel een handje helpen." stelde Flappie Ulysses gerust.
"In dat geval... kom mee, Fisico!" Fisico leek geen zin te hebben om Ulysses te volgen. Het was volgens hem behoorlijk dom om dit te doen, en Flappie leek hem een behoorlijk eng individu. Uiteindelijk besloot hij hem toch maar te volgen.
"Wacht, neem een stok mee." zei Flappie. "En gooi hem alsjeblieft niet. In ieder geval niet verkeerd."
"Ik zal je niet teleurgestellen, Flappie."

"Het is tragisch..." zei Tuffie. "Jolien... Necrodeus is van de klif gevallen."
"Hij is wat?" riep Jolien. "Nee, dat kun je niet menen..."
"Het is waar." vertelde Tuffie. Hij probeerde genoeg emotie te tonen, zodat het niet zou opvallen dat het hem niet echt uit maakt. Hij had maar Jolien niet moeten bedriegen.
"Ik probeerde hem nog te redden..." zei Tuffie triest. "Ik had hem nog vast aan zijn linkerhand. Hij was klaar om te vallen. Hij bleef schreeuwen 'Niet loslaten!', maar ik hield het niet meer. Het is mijn schuld...
"Het is niet jou schuld." probeert Jolien Tuffie te kalmeren. "Hij had in de eerste plaats maar voorzichtiger moeten zijn. Verwijt jezelf maar niks. Het is nog steeds drie versus drie."
"Twee versus drie, zo te zien." zei Tuffie. "Daar zijn Ulysses en Fisico, maar geen Flappie te bespeuren."
"Dit wordt een peulenschil." zegt WM. "Die sukkels hebben de hersenen van een garnaal." In werkelijkheid probeert hij al de hele tijd een excuus te bedenken om op zoek te gaan naar Noémie. Hij kan maar niks bedenken. "En we vechten met gelijke wapens. Wat stokken... Meer hebben we niet."
"Dus, zijn jullie klaar om er op los te gaan?" riep Ulysses hen toe van op een afstand.
"Helemaal." zei Jolien genotvol. "Kom maar op."
Het werd een wild gevecht wat beide partijen heel wat schrammen en kleine wonden opleverde, maar al gauw had Team Paars door dat ze het tweetal onderschat hadden. Ze waren allesbehalve intelligent, maar zeer gespierd en goed gevoed. Op een bepaald moment wordt Jolien in het nauw gedreven door Ulysses. Terwijl Fisico WM op afstand hield, doet Jolien een poging om uit haar nare situatie te vluchten. Dat lukte haar. Ze probeert op veilige afstand van Ulysses te blijven, maar die achtervolgt haar als een gek. Gelukkig is ze in een veel betere conditie dan hem, en blijft ze met gemak een vijftal meter van hem vandaan. Tuffie tracht WM bij te staan tegen Fisico, maar Fisico duwt WM, zodat hij pijnlijk op de grond valt. Jolien kijkt geamuseerd naar hoe uitgeput Ulysses wordt. "Je weet werkelijk van geen ophouden, hè?" zei ze. "Ik kan dit de hele dag volhouden."
"Oh ja?" riep Ulysses geërgerd. Hij aarzelt even, maar besluit het dan toch maar te doen. Hij gooit zijn zwaar stuk hout richting Jolien. Tuffie ziet het gebeuren en springt voor Jolien. Verbaasd kijkt Ulysses toe: zijn worp raakt Tuffie in zijn buik. Hij valt op de grond, kermend van de pijn. Opeens voelt Ulysses iets licht zijn hoofd raken, en hij kijkt wat het is. Het is een haak van een vishengel. Van op een bergtop kijkt Flappie toe naar het hele gebeuren. Hij heeft een rugzak en een vishengel bij zich.
"Vreemd, ze bijten niet vandaag." grijnst Flappie. Daarna applaudiseert hij zachtjes.
"Gefeliciteerd, Ulysses. Je hebt iemand geraakt. Ik had niet gedacht dat je daartoe in staat was." Ulysses weet niet hoe hij moet reageren: gevleid, of geërgerd door het laatste. "Nu wordt het leuk." zegt Flappie. Hij vermaakt zich duidelijk.
"Ik vraag me eerlijk gezegd af waarom jullie hier eigenlijk staan te vechten, niet rekeninghoudend met het feit dat jullie wel moeten omdat dit 'de Hongerspelen' zijn. Terwijl de ware slechterik waar jullie allemaal achter zitten zich elders bevindt." Hij haalt adem. "Of nee, niet allemaal." Hij kijkt WM aan, die een vreemde rilling over zijn rug voelt.
"Voor het geval jullie niet door hebben over wie ik het heb, ik heb het over Noémie. Denk even na, honneponnetjes van me. Ulysses en Fisico. Jullie voelen een enorme haat voor Noémie omdat ze van team is verhuisd. En aangezien jullie team gesplitst was, leid ik af dat er daar ook wel een reden voor is. Noémie, misschien? Of heb ik het mis?"
"Waar wil je naartoe." zegt Ulysses. "Als je het niet erg vindt, gaan we nu even de klus klaren."
"Oh, uiteraard, ga je gang, maar hetgeen ik te vertellen heb is best interessant. Dus, waar was ik gebleven? Oh, ja. Wat ik jullie probeer te vertellen is dat er een rotte plek in jullie team zit. En aangezien jullie blijkbaar niet kritisch genoeg zijn om dat te zien, vertel ik het jullie maar. WM heeft banden met Noémie." Het sloeg in als een bom. Verward keken Jolien en Tuffie, die al wat bijgekomen is van de pijn, richting WM.
"Dat slaat nergens op." verdedigde WM zich.
"Oh, ik ben nog niet klaar." ging Flappie verder. "Zagen jullie niet hoe onrealistisch het beeld was van een uur geleden? Een klein, niet al te sterk meisje dat een zwaard vakkundig weet af te nemen van iemand als WM. Hij ziet er misschien niet al te gespierd uit, maar in ieder geval sterk genoeg om een 14-15-jarig meisje te doden. Of niet soms?"
"Ze was me gewoon te slim af." zei WM nerveus. "Ze is verdomd slim. Ik baal er ook wel van dat ik haar niet had kunnen doden."
"En die ene keer dat je de kans kreeg om haar te doden in de woestijn. Je had haar met gemak kunnen onthoofden. Of Jolien had het gekund. Maar uiteindelijk deed je het niet, hè?"
"Wacht, hoe weet jij daar van?" beet WM hem toe.
"Raad eens wie haar daar begraven heeft." grijnst Flappie. "Het was achteraf maar een kwestie van toekijken of iemand haar zou vinden. En dat gebeurde. Maar jullie hielpen haar niet. Daaruit leidde ik af dat er interne problemen waren in jullie team. Als jullie nog één team waren, hadden jullie haar geholpen. Maar het vreemde was dat jullie haar ook niet doden. Jolien vertoonde van op afstand duidelijke tekenen van extreme woede, terwijl jij haar rustig trachtte te kalmeren." Het werd stil.
"Ik laat jullie nu maar verder gaan met jullie spannende gevecht." Hij vertrok.
"Wacht, en hoe zit het met ons?" riep Ulysses hem toe. "We zijn een team!"
"We zijn nooit een team geweest." zegt Flappie koel. "Jullie zijn niet capabel als teamgenoten. Verder prefereer ik het om alleen te werken." Flappie genoot van de hatelijke blikken die iedereen naar hem wierp. "Hopelijk tot de volgende keer, lieverdjes. Hou jullie sterk." Hij wandelde op een rustig tempo weg.
De stilte die daarna viel was akelig. Het was afwachten wat de volgende stap zou worden.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

26 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op di 11 maa 2014, 15:20

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Vol ongeloof kijkt Jolien WM aan. ‘Serieus, WM… is dat waar?’ WM kijkt ongemakkelijk naar de grond. ‘Dat zei ik net: het slaat nergens op.’ ‘Maar Flappie had wel een punt,’ zegt Jolien verwijtend. ‘Jij liet je dat zwaard wel erg makkelijk afpakken.’ ‘Waarom zou je dat geloven?’ antwoordt WM enigszins wanhopig. ‘Je weet dat Flappie niet te vertrouwen is. Hij probeert ons alleen maar tegen elkaar op te zetten.’ Tuffie probeert weer op te staan. ‘Dat Flappie niet te vertrouwen is staat als een paal boven water, maar zeg zelf nou eens: hebben we hem ooit op een leugen betrapt?’ ‘Hij heeft gelijk,’ valt Jolien hem bij. ‘Het zou ook verklaren waarom jij mij ervan weerhield om Noémie toen in de woestijn te vermoorden. Dat vond ik overigens al een beetje vreemd van je.’ Haar ogen vernauwen zich en WM voelt zich steeds minder op zijn gemak.

‘Kom op, ik zeg je dat het niet waar is!’ roept WM. ‘Kijk, Noémie en ik komen wellicht uit hetzelfde district, maar dat betekent toch niet meteen dat we een band hebben? Je zag daarnet hoe ik haar probeerde te vermoorden!’ ‘Wat jammerlijk mislukte,’ vult Jolien hem aan. ‘Ja, het mislukte,’ gaat WM verder, ‘Maar ik deed het echt niet met opzet, zoals Flappie beweerde. Ze was me gewoon te slim af!’ Maar Jolien en Tuffie lijken hem niet meer te geloven. ‘Wat je zegt komt erg onwerkelijk over,’ antwoordt Jolien. ‘Ik weet niet meer of ik jou nog moet vertrouwen. Dat Flappie het nou toevallig aan het licht brengt maakt voor mij niks uit.’ ‘Je hebt Jolien tekort gedaan,’ zegt Tuffie duister. ‘En je hebt haar verraden.’ ‘Nee, ik… luister nu eens! Ik heb echt niet…’ ‘Een bondgenoot Noémie is niet te vertrouwen. Jij moet dood.’ Tuffie loopt krampachtig maar vastberaden op WM af. ‘Nee, alsjeblieft…’ smeekt WM, ‘Ik heb niets misdaan! Geloof me!’ Jolien kijkt verrast toe. ‘Tuffie, hou op, dit gaat te ver. Hij heeft ons misschien een hoop problemen bezorgd, maar hij is nog steeds lid van ons team…’ Maar Tuffie luistert niet. Hij sluit zijn vingers om WM’s hals. Zijn greep is sterker dan zijn postuur zou doen vermoeden, en binnen de kortste keren begint WM blauw aan te lopen. Om zichzelf  uit Tuffie’s ijzeren greep te bevrijden slaat hij hem op zijn buik, op de wond waar Ulysess hem eerder met zijn houten speer had geraakt. Onmiddellijk laat Tuffie los en zakt hij in elkaar van de pijn. Jolien probeert nu tussenbeide te komen. ‘Jongens, stop! Dit heeft geen zin!’ Maar Tuffie probeert nogmaals WM aan te vallen.

Ulysess en Fisico, die niet zeker weten of het gevecht tegen Team Paars nu voorbij is, kijken elkaar vragend aan. Flappie had hen bedrogen. ‘Ach ja, we kunnen ook zonder Flappie,’ oppert Ulysess, ‘Kom op, laten we dit gevecht afmaken. Als we T.G vertellen dat we een kill hebben gemaakt, dan wil hij ons misschien wel weer toelaten. Tuffie is al gewond, dus hij is een makkelijke prooi.’ Fisico is niet erg blij met dit voorstel, maar voordat hij er tegenin kan gaan stort Ulysess zich op Tuffie en begint hij hem in elkaar te slaan.. Jolien slaakt een gil en vuurt een pijltje met haar blaaspijp af, die Ulysess in zijn heup treft. Ulysess kreunt van de pijn en beseft dat hij te roekeloos is geweest. Maar te laat. Jolien richt namelijk haar blaaspijp op Ulysess’ hoofd. In een fractie van een seconde denkt Ulysess dat zijn leven voorbij is, maar dan springt Fisico voor hem. WM maakt gebruik van de opschudding en neemt gauw de benen.

‘Hou op!’ roept Fisico. Nog net op tijd kan Jolien zich inhouden voordat ze op haar blaaspijp wilde blazen. ‘Dit is helemaal niet nodig! Flappie heeft ons erin geluisd, dat is alles. We hebben geen reden meer om verder te vechten.’ Jolien kijkt Fisico minachtend aan. ‘Oh ja? Geef me één goede reden waarom ik je vriendje nu niet zou doden. Hij valt immers mijn teamgenoot aan. Bovendien zijn dit de Hongerspelen. Het is doden of gedood worden, toch?’ Opnieuw poogt ze een pijltje af te vuren als Fisico haar alweer onderbreekt. ‘Inderdaad, dit zijn de Hongerspelen,’ antwoordt hij. ‘Maar we kunnen ook allianties vormen. Er staat nergens in de regels dat dat niet is toegestaan, toch?’ Maar Jolien aarzelt niet. ‘Allianties? Laat me niet lachen. Ik sluit geen allianties met mensen die mijn teamgenoten aanvallen.’ Fisico wordt nu wat nerveus. Hij was aanvankelijk eigenlijk helemaal niet van plan een alliantie te stichten, maar hij probeert tijd te winnen zodat Jolien Ulysess niet gaat vermoorden. ‘Flappie heeft ons tegen elkaar opgezet!’ gaat hij verder. ‘We hadden helemaal niet hoeven vechten als we hem doorhadden. Weet je niet meer wat ons oorspronkelijke doel was?’ Jolien kijkt hem vragend aan. ‘Ik heb het over Noémie. Een halfuur geleden ontsnapte ze ternauwernood, maar wij hadden haar allemaal als doelwit. Ulysess en ik willen haar dood hebben omdat ze ons verraden heeft, en Tuffie en jij willen hetzelfde omdat ze jullie teamleden gemanipuleerd heeft. We hebben overduidelijk een gemeenschappelijke vijand. Waarom buiten we dat niet uit en sluiten we een tijdelijke alliantie om Noémie uit te schakelen? Op die manier krijgen wij allebei onze wraak.’

Jolien moet hier even over nadenken. Het ene moment was ze nog met hem aan het vechten, maar ze haat Noémie zo erg dat ze boven alles haar gezicht wel een keer aan het einde van de dag in de lucht wil zien. ‘En waarom kom je daar nu ineens mee? Terwijl we daarnet nog tegen elkaar vochten?’ Ze kijkt verachtend naar Ulysess, die met een mond vol tanden Tuffie’s hoofd tegen de grond gedrukt houdt. ‘Goh, Fisico…’ zegt Ulysess ineens. ‘Ik wist niet dat jij zo bedachtzaam was.’ ‘In ieder geval bedachtzamer dan jij,’ antwoordt Jolien spottend. Fisico loopt rood aan. ‘Tja, let maar niet al te veel op hem,’ zegt hij. ‘Hij heeft de neiging een beetje… impulsief te zijn.’ Dan komt Ulysess overeind. ‘Eigenlijk is dat helemaal niet zo’n slecht idee, maat. Als we Noémie doden, dan wil T.G ons misschien weer toelaten!’ Fisico kijkt hem boos aan, maar hoopt Jolien toch overtuigd te hebben om Ulysess niet te doden. ‘Dus, wat zeg je ervan?’ Jolien laat haar blaaspijp zakken. ‘Goed, voor deze keer ga ik met jouw voorstel mee, Fisico. Maar zodra Noémie dood is zijn we weer vijanden, begrepen? ‘Begrepen,’ antwoordt Fisico. ‘Na Noémie’s dood mogen jullie met ons doen wat jullie willen.’ ‘Dat klinkt goed,’ zegt Jolien. Fisico is blij dat zijn plan gelukt is. Ulysess helpt Tuffie met opstaan. ‘Sorry dat ik je zo heb toegetakeld,’ zegt hij. ‘Maar ja, ik dacht in de eerste instantie helemaal niet aan een alliantie. Ik dacht alleen maar: ‘die gast moet dood’. Toch wel grappig hoe makkelijk mensen soms op andere gedachten te brengen zijn.’ ‘Ach,’ antwoordt Tuffie enigszins pijnlijk. ‘Dat kan ik ergens wel begrijpen. Maar natuurlijk wil ik Noémie dood hebben, dus het is geen slecht voorstel.’ Ulysess knikt bevredigend. ‘Ik zou er echter maar wel voor zorgen dat jullie Jolien niet verraden,’ vervolgt Tuffie dan ineens op duistere toon. Dit stelt Ulysess een beetje teleur. Hij ging er namelijk van uit dat dat juist Fisico’s plan was. Maar Fisico reageert gauw in zijn plaats. ‘Natuurlijk niet,’ antwoordt hij. ‘Wij houden ons aan onze afspraak.’

Ondertussen rent WM door het berggebied naar een gedeelte met wat lagere heuvels. Hij verkeerd in een tweestrijd. Zijn teamgenoten zijn de waarheid te weten gekomen. Hij deed zich al die tijd in Team Paars loyaal voor, maar dankzij die doortrapte spelbreker van een Flappie weten ze nu dat het slechts een truc was om van binnenuit met ze af te rekenen. Het is waarschijnlijk te laat om het nog goed te maken, maar toch voelt hij zich schuldig voor wat hij heeft gedaan. Hij heeft zijn oude team teleurgesteld. Allemaal omwille van een belofte aan een vriend. Hij beseft dat er geen weg terug is, maar toch kan hij het niet van zich afzetten. Zou het ook anders hebben gekund?

Dan ziet hij ineens achter een vreemde, kegelvormige rotsformatie ineens een hand naar hem wenken. Hij gaat erop af, en het blijkt Noémie te zijn. Blij om haar weer te zien laat hij zich tegen de rots zakken. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt Noémie. ‘Waarom ben je hier? Je weet toch wat we hadden afgesproken?’ WM aarzelt even, maar besluit uiteindelijk om niet om de waarheid  heen te draaien. Hij vertelt dat Flappie hun onderlinge band verraadde, dat Jolien en Tuffie het direct geloofden en de laatstgenoemde hem vervolgens probeerde te wurgen. Dankzij Ulysess’ onbezonnen actie wist hij te ontsnappen. Noémie schopt tegen de grond van woede. ‘Dus wederom heeft Flappie alles verpest…’ zegt ze hatelijk. WM knikt. ‘Ik vrees dat onze tactiek mislukt is. Jolien en Tuffie zullen jou nu nooit meer vertrouwen, en je hebt geen ander team om te kunnen infiltreren.’ Dit zet Noémie aan het denken. ‘Het is allemaal Flappie’s schuld,’ vervolgt WM dan. ‘Hij heeft roet in het eten gegooid. We moeten hem opsporen en hem vermoorden. Hij is te gevaarlijk.’ ‘Nee, WM.’ Onderbreekt Noémie hem opeens. ‘We kunnen wel degelijk een ander team infiltreren!’ WM kijkt haar verward aan. Wat is ze nu weer van plan?

‘Kijk,’ gaat Noémie verder, ‘Ik zat oorspronkelijk in Team Geel. Gezien mijn gele kostuum zou ik het makkelijk kunnen overnemen. T.G is geen beste leider, dus die kan ik wel uit zijn ambt zetten.’ WM’s mond valt open. ‘Team Geel overnemen? Ben je gek?! Je hebt ze al een keer verraden. Denk je nou echt dat je hun vertrouwen kan winnen?’ Noémie kijkt WM geruststellend aan. ‘Vertrouw me, WM. Ik kan ze vast wel iets wijsmaken, bijvoorbeeld dat ik gedwongen was om het team te verlaten om persoonlijke redenen. Ulysess en Fisico zijn er niet bij, dus voor hen hoef ik sowieso niet bang te zijn. T.G is nogal naïef, dus die zal mij wel geloven. Para is een tamelijk zorgeloos type, dus hem zal het waarschijnlijk niet veel uitmaken. Alleen Chris zal waarschijnlijk een probleem worden, maar daar kunnen we wel wat op verzinnen.’ WM luistert vol ongeloof naar Noémie’s plan. ‘Ik dacht juist dat je bij Team Geel was weggegaan omdat je het bij hen niet zag zitten.’ ‘Niet nu Ulysess weg is,’ antwoord Noémie. ‘Ik had van tevoren al door dat hij veel controversie zou veroorzaken. Misschien is dat wel de reden dat hij en Fisico zijn eigen weg zijn gegaan. Maar in ieder geval: nu hij weg is kan hij niks meer verhinderen.’ ‘Weet je wel zeker dat het gaat werken?’ antwoordt WM. ‘Je klinkt zo zelfverzekerd, maar ik heb er weinig vertrouwen in. Misschien is Team Rood een betere opt…’ ‘Nee!’ onderbreekt Noémie hem. Ik heb er serieus vertrouwen in dat het gaat werken. Wacht maar af.’ WM kan zijn oren maar moeilijk geloven. Eigenlijk lijkt het hem een nogal dwaas en roekeloos plan, maar als Noémie er zo zeker van is, dan onderschat hij haar misschien wel. Uiteindelijk gaat hij akkoord. ‘Wat moet ik dan doen?’ voegt hij nog toe?’ ‘Jij volgt ons de hele tijd vanaf een afstandje en grijpt in wanneer ik een teken geef, afgesproken? Zo kan jij bijvoorbeeld Chris of iemand anders vermoorden als hij moeilijk gaat doen.’ ‘Mag ik dan wel mijn zwaard even terug?’ Noémie kijkt WM verbouwereerd aan. ‘Ik ben bang dat ik die nu harder nodig heb dan jij, WM. Team Paars zal nu wel achter mij aan zitten. Maar je mag mijn mes wel hebben.’ WM is niet erg blij met dit antwoord, maar accepteert het mes toch. ‘Kom, we gaan,’ zegt Noémie.  ‘Laten we uitzoeken waar Team Geel op dit moment is.’

WM volgt Noémie op enige afstand. Hij verkeert nog steeds in dezelfde tweestrijd als voor zijn hereniging met Noémie. Hij had immers zijn eigen team verraden om Noémie te steunen. Hij houdt er niet van om mensen zo een dolk in de rug te moeten geven, maar hij kan niet anders. Zijn belofte aan Noémie’s broer heeft zijn lot bepaald. Maar wat zou zijn oude vriend nu eigenlijk gewild hebben: zou hij gewild hebben dat hij Noémie voor altijd zou steunen, of zou hij kunnen begrijpen dat iemand als Noémie eigenlijk geen steun verdiend en dus zijn principes de overhand geeft? Wat is nou eigenlijk belangrijker voor hem: zijn beloftes of zijn principes? Hij weet het niet meer. Vertwijfeld loopt hij verder.

Profiel bekijken

27 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op vr 08 aug 2014, 16:10

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Het resterende Team Geel brengt het er niet zo goed vanaf. Na een behoorlijk eentonige tweede dag, de aanval van Team Rood op Team Geel waarbij Raceneus helaas overleed en het plotselinge vertrek van Ulysses en Fisico op verzoek van Chris zorgde ervoor dat er een vreemde sfeer hing tussen de drie overblijvende tributen. De restauratie van de hut ging niet zoals gepland, ondanks de harde inspanning van zowel Para als Chris. T.G was wat hout aan het sprokkelen voor een vuur, zodat ze de volgende nacht niet zouden lijden onder de kou. Chris had met pijl en boog een drietal poolvossen om het leven gebracht. Daar zouden ze wel genoeg eten mee hebben voor een dag, misschien twee dagen. Chris was het niet volledig eens met Ulysses' manier van doen. Zijn vreselijke arrogantie was onuitstaanbaar en hij voegde niks toe aan het team, maar hij had wel een punt: dit was geen goede plek om te blijven.
"T.G, we moeten hier weg." zei Chris. Het klonk als een bevel, ook al was het als een voorstel bedoeld. T.G was niet zeker waarom Chris nu per se wilde vertrekken.
"Waarom?" vroeg T.G. "We hebben het hier toch goed?"
"Eerlijk? Nee." Hij wilde niet zeggen dat deze plek niet ideaal is om te blijven in de eerste plaats, maar hij probeert om een manier te zoeken om toch ergens anders naartoe te gaan.
"We zijn hier naartoe gekomen omdat we een veilige positie wilden, ver weg van de andere spelers. Maar uiteindelijk heeft Team Rood ons toch gevonden, toch? En wie weet of ze nog terugkomen?"
"Daar heb je wel een punt, Chris." gaf T.G toe.
"Daarbij, vorige edities hebben bewezen wat er gebeurt met mensen die te veel op eenzelfde plaats blijven."
"Zeeën van lava, hevige winden, mutilanten..." Para slikt.
"Precies." zegt Chris. "Dat zijn al ruim twee bedreigingen. Verder heb ik best wel geluk gehad met het vinden van deze poolvossen. Ze lijken niet meer zo talrijk te zijn als eerst. We hebben dringend een betrouwbare bron van voedsel nodig."
"Hmm... Je hebt wel een aantal goede redenen, Chris, maar..." Chris onderbrak T.G.
"T.G, we kunnen ons niet blijven verstoppen."
T.G zucht.
"Nou, we kunnen naar het moeras gaan." stelt Chris voor. "Het is over het algemeen een mooie plek met genoeg grondstoffen, waarschijnlijk heel wat kruiden en nog belangrijker: voedsel. Ik heb het moeras gezien op weg naar de Hoorn. We kunnen het best gaan langs de Hoorn en proberen het bos te vermijden, waar Team Rood zich waarschijnlijk nu bevindt."
"Hmm... ik weet niet. Wat denk jij, Para?"
"Ik vind het wel een goed idee." stond Para Chris bij.
"Ok, dan zie ik niet in waarom niet. Het lijkt me ook geen slecht idee." gaf T.G toe.
"Goed, dan vertrekken we." zei Chris. "Neem elk een poolvos mee over jullie schouder. Ik neem mijn pijl en boog nog bij de hand en de rugzak doe ik wel op mijn rug. Dragen jullie de overige dingen nog maar."
"Vertrekken we nu nog?" vroeg T.G. "Het is al behoorlijk laat. Voor we het weten is het nacht."
"We hebben niet de luxe om hier te blijven, T.G. Als we nu vertrekken halen we het nog voor het donker wordt. Een verrassingsaanval van Team Rood is wel het laatste waarop we nu wachten."
Para sloopte nog de rest van de hut, of hetgene dat nog niet helemaal gesloopt was. De manier waarop hij het deed leek nogal krankzinnig en manisch. Het deed T.G er hem aan herinneren dat Para niet helemaal 100% bij zijn hoofd was, wat best vreemd is voor iemand die psychologie studeert.
"Zo, kan er in ieder geval niemand anders meer deze hut benutten."
"Slim gezien, Para. Maar kom, we moeten nu echt vertrekken."
"Ben je zeker dat je zoveel kunt dragen, Chris? Als je wilt, help ik je wel e..."
"Maak je geen zorgen, T.G. Het lukt me wel." zegt Chris gehaast. "Kom nu."
T.G vindt het bizar hoe Chris zo gehecht is aan die rugzak, maar hij gaat er niet dieper op in.
En zo gaat Team Geel op weg naar het moeras.

Een uur later komt Noémie aan bij de ijsvlakte, gevolgd door WM die op een afstand toekijkt en in geval van nood tevoorschijn komt. Hij zit in een tweestrijd met zichzelf. Hij vindt het geen goed idee om een manipulatief en licht gestoord meisje zomaar te helpen met wat ze ook maar doet, maar hij kan er zich niet tegen verzetten dat hij niet zomaar een belofte aan zijn vriend kan breken. Dat is gewoon tegen zijn principes in. Eenmaal aangekomen bij het kamp geeft Noémie een teken dat WM mag komen. Toen hij eenmaal dichterbij was, zag hij dat het kamp verlaten was. "Verdraaid." vloekt Noémie. "Ze zijn weg."
"Ben je zeker dat dit het kamp van Team Geel was?" vroeg WM nog even voor de duidelijkheid.
"Natuurlijk. Toen ik naast T.G stond aan het begin van de Spelen, zei hij me nog dat het hem wel een goed idee leek om naar hier te komen. Het was natuurlijk een dom idee, maar ik liet hem begaan en zei dat het perfect was."
Ze observeerde de omgeving.
"Daarbij, er is hier duidelijk een teken van leven. Die gesloopte hut onder andere, het vuur dat nog lichtjes zit te branden... en een boel voetsporen."
"Twee stel voetsporen zijn toch wel opvallend en nog relatief vers." viel WM op. "Er zijn er bij hun kamp hier en daar overal wat, maar er zijn er twee behoorlijk verspreid. De ene bestaat uit twee paar voetsporen die ver het ijsgebied in gaan, het ander stel bestaat uit drie paar voetsporen richting... de Hoorn."
"Dan weten we meteen welke we moeten volgen." zei Noémie.
"Al betwijfel ik of we er vandaag nog komen." zegt WM twijfelachtig. "Het wordt al donker. "
"We hebben geen keus!" hield Noémie vol. "De sporen zijn nog vers. Ze kunnen niet ver zijn. Als we ze nu niet volgen, vinden we ze vast niet."
"En het andere spoor voetsporen dan?" vroeg WM.
"Stelt niks voor." zei Noémie. "Ze moeten ook jagen. Die hebben vast geen betekenis. Kom, we gaan."

Een fluitsignaal klinkt doorheen het moeras. Drie scherpe tonen, kort na elkaar. Een kwartier later komt iemand richting het fluitsignaal gewandeld. Het duo gaat onder een boom zitten.
"Banaan?" Tosti snijdt een deel van de banaan in twee en geeft hem aan de persoon die tegenover hem zit."
"Graag." zegt Chris. "Bedankt."
"Het was een kleine moeite." zegt Tosti. "Hopelijk kan ik me ooit bij jullie voegen."
"Later misschien." zegt Chris. "Mijn team zit hier een kwartier wandelen vandaan. Ze slapen gelukkig. Ze zijn uitgeput van het wandelen naar het moeras. Alles gaat volgens plan."
"Weet er iemand van ons bondgenootschap?" vroeg Tosti.
"Nee. Ik dacht er aan om het Para te vertellen, hij is wel te vertrouwen. Hij is sowieso niet goed bij z'n hoofd, dus ik vraag me af of het echt uitmaakt. Maar ik heb het uiteindelijk niet gedaan. T.G heeft potentie, die hou ik ook nog in leven. Bedankt om Raceneus uit de weg te ruimen. Ik heb zelf met Ulysses en Fisico afgerekend."
"Mooi. Ik hou graag Sushi en eventueel Lucoshi in leven, vooral Sushi is zeker sterk genoeg. Met de rest is weinig aan te vangen helaas. Daar moet ik vanaf op de een of andere reden. Ze zijn aardig en doen niks mis, maar ik hoef ze niet."
Het werd even stil.
"Heb je het bij?" vroeg Tosti.
"Uiteraard." bevestigt Chris. "We hebben best wel wat geluk gehad in die iglo. Er waren wat leuke spullen daar."
Ze wilden de discussie over hun nacht in de iglo voortzetten, maar toen was het blijkbaar tijd dat het Capitool alle doden van deze dag weer gaf.
"Dat weten we dan ook alweer." zei Chris. "Ik moet maar eens terug naar mijn team voor vandaag. We hebben het morgen nog wel over gisterenavond."
"Wacht, hier klopt iets niet." vroeg Tosti. "Flappie had ons een zelfmoordbrief gestuurd."
"Uh, sure. Dus?"
"Hij kwam niet op het scherm tevoorschijn."
"Dat heb je mooi opgemerkt, Tosti." zei een iets zwaardere stem. Maar het was niet de stem van Chris. Het was Flappie.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

28 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op za 09 aug 2014, 08:00

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
'Moeten we niet naar hem op zoek gaan?' vraagt Leticia bezorgd. 'Het is nu al een tijdje donker, maar hij is nog steeds niet terug!' Tosti had ongeveer een uur geleden, kort na zonsondergang, het kamp van team Rood in het moerasgebied verlaten. Hij had gezegd dat hij nog even naar Henk wilde zoeken en dat hij dat alleen wilde doen. Sushi en Leticia protesteerden, maar Tosti verzekerde hen dat hij het wel alleen aankon. Maar ruim een half uur later verscheen de Kapitoolzegel in de lucht, waarop werd onthuld dat Henk inmiddels gestorven is. Tosti zou dat ook gezien moeten hebben en had dus al terug kunnen zijn, maar hij is er nog steeds niet. Sushi en Leticia wachten ongeduldig op hem, terwijl Lucoshi en Pokéfan het eten aan het bereiden zijn.

'Tosti is een goede vechter, Leticia,' antwoordt Lucoshi. 'Zo makkelijk zal hij zich niet laten ombrengen. Het komt wel goed.' 'Maar hij had allang weer in het kamp kunnen zijn!' zegt Leticia. 'Laat maar,' werpt Pokéfan tussen. 'Als hij een half uur lang in één richting heeft gelopen, dan zou hij ook in een half uur weer terug kunnen lopen. Hij komt zo wel weer terug. En anders zit hij vast ergens te huilen om Henk's dood.' 'Dat is niet grappig!' roept Leticia, die moeite doet om haar tranen in te houden. Pokéfan houdt gauw zijn mond. 'Jongens, alsjeblieft, kunnen we echt niet heel even rondkijken of we Tosti kunnen vinden?' Na een lange pauze komt er een reactie. 'Dan ga ik met je mee,' antwoordt Sushi. 'Tosti is mijn vriend, dus ook ik wil hem graag levend terugzien.' Blij kijkt Leticia hem aan. 'Doe wat jullie willen,' zucht Lucoshi. 'Maar maakt het niet te lang. Het al donker en het eten zal zo direct wel klaar zijn.' 'Dat begrijpen we,' reageert Sushi. 'We zullen zo terug zijn.' Sushi en Leticia verlaten het kamp en lopen naar het berggebied, de richting die ze Tosti voor het laatst hebben zien nemen. Ondanks de duisternis proberen ze uit alle macht wat voetsporen te ontdekken.

'Dit wordt niks meer,' verzucht Ulysess. 'Het is te donker. Op deze manier gaan we Noémie nooit vinden.' Hij, Fisico, Jolien en Tuffie hadden een tijdelijke alliantie gesloten om Noémie uit te schakelen, maar met de ingevallen duisternis kunnen ze helemaal niets meer zien. 'Ik denk dat je gelijk hebt,' staat Jolien hem bij. 'Ik betwijfel of we Noémie wel kunnen vinden. Op deze rotsachtige ondergrond zijn nauwelijks voetsporen te onderscheiden en we hebben geen idee welke kant ze is opgegaan.' 'Dan stel ik voor dat we gaan slapen,' antwoordt Fisico. 'Morgen zien we wel verder.' Zodoende zet de alliantie hun kamp op ergens rond de grens tussen het berggebied en het moeras. Jolien neemt de eerste wacht en de rest gaat slapen. Maar Ulysess kan geen oog dicht doen. Hij zit nog steeds in zijn maag met de gebeurtenissen van afgelopen dag.

Inmiddels hebben Sushi en Leticia de rand van het berggebied bereikt. 'Ik denk niet dat we hem nog gaan vinden, Leticia. Het is te donker om nog iets te kunnen zien. Laten we teruggaan, ik rammel.' 'Ga jij maar terug,' antwoordt Leticia. 'Ik moet en zal Tosti vinden. Ik heb nu geen honger.' 'Nee Leticia, ik laat jou niet alleen achter. Je hebt geen wapens en bovendien...' 'Wat?' onderbreekt Leticia Sushi. 'Omdat ik een meisje ben? Ik weet best hoe ik moet vechten. Ik doe het niet graag, maar als het moet, dan kan ik het.' Plotseling snoert Sushi haar de mond. 'Stil!' sist hij. 'Ik geloof dat we bezoek hebben.' Leticia volgt direct Sushi's bevel op. Voorzichtig kijkt Sushi in het rond om een eventueel gevaar te ontdekken. De schrik zit er goed in als Sushi's scherpe oren ineens het geluid opmerken van een suizend object. 'Duiken!' roept hij. Hij bukt zich zo snel als hij kan en trekt Leticia instinctief mee. Een dartpijltje schampt langs zijn wang en blijft steken in een wilg achter zijn rug. 'We hebben vijandig bezoek,' voegt Sushi toe aan zijn eerdere opmerking. De adrenaline giert door zijn lijf en merkt een gestalte op die de oorsprong is van het pijltje. Onmiddellijk gooit hij zijn mes uit alle macht naar Jolien. Zij ziet dit niet aankomen en duikt opzij, maar niet voordat het mes een haarlok bij haar afsnijdt. Klungelig tuimelt ze omver. Sushi ziet zijn kans en springt behendig op Jolien af. Hij wil haar tegen de grond werken als hij ineens omver wordt gebeukt.

'Kijk eens wie we daar hebben!' hoort hij een hatelijke stem zeggen. Nog duizelig van de klap probeert Sushi zijn omgeving te analyseren, en ziet een grote, gespierde gedaante over hem heen gebogen staan die hij direct herkent. 'Wat een aangename verrassing. Ben je gekomen om mij nog een vernedering te bezorgen?' zegt Ulysess. Nu merkt Sushi ook twee andere gedaantes op. Een paar meter verderop ziet hij Tuffie en Fisico staan, die zojuist wakker zijn geworden van het rumoer. Sushi snapt er niets van. Ulysess en Fisico zaten toch in team Geel? Wat doen ze dan samen met Jolien en Tuffie? Er is blijkbaar iets gaande waar ze in team Rood niet van op de hoogte zijn.

'Wat gebeurd hier?' vraagt Tuffie enigszins verward. 'Hij probeerde Jolien aan te vallen.' 'Vermoord hem dan maar,' stelt Tuffie voor. 'Oh, zeker weten!' Ulysess grijnst wraakzuchtig. Sushi's moord op Raceneus was immers de aanleiding voor T.G en Chris om hem weg te sturen. Hij had niet verwacht dat hij het Sushi al zo snel betaald zou kunnen zetten. Hij haalt een mes tevoorschijn. 'Heb jij dit mes gegooid? zegt hij treiterend tegen Sushi. Sushi wordt bleek. Hij had zijn mes niet moeten gooien. 'Blijkbaar kun jij dan ook niet zo goed mikken! In ieder geval minder goed dan ik, want een mes is een stuk lichter dan een speer. En toch mis je! Wat zielig nou.' Ulysess brengt het mes dichterbij Sushi's keel.

Maar dan springt Leticia op uit de bosjes en slaat van achteren een hand om Ulysess' hals. 'Blijf van hem af!' gilt ze, terwijl ze aan de haren van Ulysess begint te trekken. 'Auw, jij kleine... kutwijf! Laat me los!' Als Leticia uiteindelijk een pluk haar lostrekt laat Ulysess zijn mes vallen. Sushi ziet het gebeuren en probeert het mes onmiddellijk weer te pakken te krijgen, terwijl Fisico met een krachtige vuistslag Leticia neerhaalt en daarmee zijn vriend bevrijdt. 'Waarom deed je dat nou?!' bromt Ulysess tegen Fisico. 'Ik had haar ook zelf aangekund!' 'Misschien wel, maar je deed er een beetje lang over,' antwoordt Fisico. Ulysess kijkt verontwaardigd. Hij richt zijn aandacht weer op Leticia, die met een bloedende wond onder haar oog op de grond ligt. Sushi ziet dat Ulysess met zijn rug naar hem toe staat en haalt uit met zijn mes. Er volgt een rochelende pijnkreet en een plas bloed.

Verwonderd kijkt Ulysess achter zich. Sushi staat achter hem, met een dartpijltje in zijn keel. Jolien haalt de blaaspijp bij haar mond vandaan op het moment dat Sushi in elkaar zakt. Het pijltje had zijn halsslagader doorboord en hij zou waarschijnlijk snel doodbloeden. 'Jolien!' schreeuwt Ulysess. 'Waarom vermoordt je hem nou? Hij was mijn prooi!’ ‘Wees blij dat ze jou gered heeft,’ reageert Tuffie nors. ‘Hij poogde jou neer te steken.’ Leticia, niet in staat om Sushi nog te redden, maakt zich snel uit de voeten. Jolien probeert nog een blaaspijltje op haar af te vuren, maar mist. ‘Ik wilde hem doden!’ werpt Ulysess Tuffie tegen. ‘Hij had mij in de stront geworpen waar ik nu inzit!’ ‘Wat bedoel je daarmee?’ antwoordt Jolien. ‘Bedoel je dat je ons nutteloos vind? Wat houdt deze alliantie dan überhaupt nog bij elkaar?’ ‘Nee, dat bedoelde ik niet, hij had…’ Ulysess ziet Tuffie op hem aflopen, maar dan komt Fisico tussenbeide. ‘Hij bedoelde het niet persoonlijk,’ verzekert hij Tuffie. ‘We hadden wat problemen met Sushi toen we nog bij team Geel hoorden, daar heeft Ulysess het over. Team Rood viel ons aan, Ulysess gooide zijn speer en…’ Fisico bedenkt zich gauw als hij de boze blik van Ulysess ziet. ‘Hoe dan ook, het is verleden tijd. Ik stel voor dat we morgen weet verder gaan zoeken naar Noémie. Dat is immers wat we hadden afgesproken.’ Op dat moment klinkt het kanonschot van Sushi. Voor de tweede keer loopt het voor Ulysess met een sisser af. Jolien en Tuffie accepteren de uitleg van Fisico en terwijl iedereen behalve Jolien zich voorbereid om weer te gaan slapen wordt Sushi’s lichaam opgehaald door de hovercraft. Inmiddels is het humeur van Ulysess nog slechter geworden

Leticia rent half huilend door het bos. Ze voelt zich schuldig voor wat Sushi was overkomen. Omdat zij zo nodig naar Tosti op zoek moest is Sushi omgekomen. Ze ziet er erg tegenop, maar ze zal aan haar teamgenoten moeten bekennen dat een van hun sterkste teamgenoten verleden tijd is. Ze hoopt dat team Rood nu nog een kans maakt om te winnen.

Profiel bekijken

29 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op za 09 aug 2014, 17:02

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
"Heb je het bij?" vroeg Tosti.
"Uiteraard." bevestigt Chris. "We hebben best wel wat geluk gehad in die iglo. Er waren wat leuke spullen daar."
Ze wilden de discussie over hun nacht in de iglo voortzetten, maar toen was het blijkbaar tijd dat het Capitool alle doden van deze dag weer gaf.
"Dat weten we dan ook alweer." zei Chris. "Ik moet maar eens terug naar mijn team voor vandaag. We hebben het morgen nog wel over gisterenavond."
"Wacht, hier klopt iets niet." vroeg Tosti. "Flappie had ons een zelfmoordbrief gestuurd."
"Uh, sure. Dus?"
"Hij kwam niet op het scherm tevoorschijn."
"Dat heb je mooi opgemerkt, Tosti." zei een iets zwaardere stem. Maar het was niet de stem van Chris. Het was Flappie.

Tosti schrok zichtbaar toen Flappie ineens uit het donker tevoorschijn kwam. Flappie grijnsde breed.
"Kijk een wie we hier hebben. Een geheim verbond tussen de twee sterke vechters van team Rood en team Geel? Jullie mensen wisselen ook sneller van partners dan squaredancers"
Chris keek Flappie wantrouwend aan.
"Hoe bedoel je?"
Flappie grijnsde weer.
"Ik kwam daarstraks jouw goede vrienden Ulysses en Fisico tegen. Die idioten dachten oprecht dat ik een team met ze wilde vormen. Ik heb ze achtergelaten bij wat er nog over was van team Blauw, of Paars of hoe ze zichzelf tegenwoordig dan ook noemen. En ik vermoed-"
Flappie onderbrak zijn zin en was een paar seconde stil. Toen er een kanonschot klonk, grijnsde hij weer en vervolgde zijn verhaal.
"-dat die teams inmiddels weer wat uitgedund zijn. Maar goed, genoeg gekeuveld. Jullie zouden natuurlijk graag willen dat niemand erachter komt dat jullie in het geheim banaantjes met elkaar delen, toch?"
"We zouden het zeer op prijs stellen als je daar je mond over houdt, ja" zei Tosti nors terwijl Chris voorzichtig zijn boog gereed maakte.
"Wees maar niet bang" zei Flappie spottend. "iemand hoeft het te weten. Als jullie lichamen gevonden worden, lijkt het net alsof jullie gestorven zijn in een eervol duel."
Met een soepele zwaai wist Flappie de boog van Chris weg te schoppen, waarna hij op diens keel ging staan. Tosti trok zijn zwaard om Flappie neer te steken, maar Flappie had dit vanuit zijn ooghoek al gezien en wist de slag te ontwijken. Terwijl Tosti vloekend overeind probeerde te krabbelen, voerde Flappie de druk op Chris' keel op. Chris voelde hoe de laatste beetjes lucht uit zijn longen geperst werden, en hij was er van overtuigd dat dit het einde was, toen plots een vertrouwde stem klonk.
"Laat hem gaan Flappie!"
Tot Chris' en Tosti's grote verbazing liet Flappie Chris inderdaad gaan. Met ogen vol haat keek hij naar Para, die een paar meter verderop stond.
"Jij!"
Para glimlachte.
"Het is altijd een genoegen om je weer eens te zien Flappie. Als je me nu wilt excuseren, ik moet even wat overleggen met onze vrienden hier."
Flappie snoof minachtend.
"In dat geval zal ik jullie niet langer storen."
Na nog een spottende buiging te hebben gemaakt, ging Flappie er vandoor.

Chris en Tosti keken verbouwereerd, terwijl Para rustig ging zitten een een stuk banaan pakte.
"Weet je Chris, ik denk dat dit het perfecte moment is om mij te vertellen dat jij en Tosti een geheim verbond hebben. Als je wilt, zal ik heel geschokt reageren. Ik heb hele mooie mimiek weet je?"
Chris keek aarzelend naar Para. Gedurende de Hongerspelen was para degene geweest met wie hij het het beste kon vinden. Samen hadden ze voor eten gezorgd, het kamp opgebouwd, het vuur bewaakt, hun ongenoegen over Ulysses en de anderen uitgesproken... Chris was er van overtuigd dat Para hem zou volgen in zijn verbond met Tosti, en was zeker van plan om het vroeg of laat te vertellen. Maar nu... Zoals Para Flappie had weten te bedwingen, wist Chris niet zeker of zijn oude vriend hem dit geheim zou vergeven. Chris' verontrusting verdween echter als sneeuw voor de zon toen hij Para's vertrouwde, maniakale lach hoorde.
"Ben maar niet bang Chris, iedereen heeft zo zijn geheimpjes. Ik zou het ook fijn vinden als je onze kameraad Ulysses niet wilt vertellen dat ik gisteren een banaantje uit jouw rugzak gepikt heb."
Para knipoogde.
"Maar goed, wanneer voegen Sushi en Lucoshi zich bij dit vrolijke verbond?"

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

30 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op za 09 aug 2014, 19:15

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Noémie en Watermeloentje liepen rustig door de ijsvlaktes, met de hoop dat het volgen van de voetstappen iets zou opleveren. "Bah, wat een koud weer", moest Noémie kwijt. WM haakte daar op in. "Ik ben ook niet zo'n liefhebber van de koelte. Nee, geef mij maar lekkere hitte." "Dus als je deze Hongerspelen wint ga je de rest van je dagen op het strand bruinen?", was de vraag van Noémie. WM schudde zijn hoofd. "Ben je mal, ik regel gewoon een zonnebank!". "Totdat je van leer bent, net als al die andere Capitoolmensen", zei Noémie lachend. WM knikte. Het was voor het eerst in een heel lange tijd dat hij een oprechte lach van Noémie zag. Vervolgens kwamen ze in een prima gesprek, totdat het tweetal wat geluiden hoorde. "Ulysses, alsjeblieft. We hadden heus wel door kunnen slapen. We zaten er net nog veilig in het bos". "Leugens! Ik hoorde een krakend geluid. Mutilanten kunnen je ieder moment vermoorden!". "Ulysses, ik hoor hier ook geluiden". "Ik kijk wel even, lopen jullie maar door". WM en Noémie herkenden de stemmen van Ulysses, Jolien en Tuffie. "Die hebben natuurlijk een alliantie gevormd", zei Noémie. "Aan de andere kant, Jolien vertrouwt enkel Tuffie van dit groepje. Als hij dood is, staat Jolien er in feite alleen voor. Ze blijft een concurrent". "Volgens mij hoorde ik Tuffie zeggen dat hij nu alleen is. Ik kan hem nu uitdagen voor een één op één gevecht.", zei WM. "Moet ik niet helpen?", vroeg Noémie. "Nee, ga weg en blijf weg. Dan gaat hij alarm roepen, en is er een kans dat Jolien, Ulysses en Fisico terugkeren." "Is goed. Hier heb je het zwaard, het is belangrijk dat je dit wint.", zei Noémie. "En, alsjeblieft, pas op. Ik wil niet dat je iets overkomt." Noémie glimlachte even.

"Tuffie, ik moet met je spreken", riep WM rustig. Tuffie reageerde: "Hoezo spreken. Je komt met een zwaard naar mij toe. Het lijkt mij dat je mij wil vermoorden". "Nee, dat deed ik om Noémie de illusie te geven dat ik jou ging vermoorden. Luister en je begrijpt het". "Nee, jij luistert mooi naar mij. Eerst gaan wij vechten, dan gaan wij misschien praten." "Oke, maar ik heb een zwaard en jij... niks. Als ik win, vermoord ik jou gewoon." "Denk daar maar niet aan WM. Onderschat mij niet."

Een belangrijk gevecht in de sneeuwvlaktes begon. "Geen pottenkijkers, een gevecht op leven of dood." "Best". WM viel gelijk aan met zijn zwaard. Tuffie ontweek de slagen makkelijk. Tuffie bewoog zich razendsnel achter WM, klaar om een flinke beuk te geven. WM was hier op voorbereid en stak zijn zwaard naar achteren, die Tuffie ternauwernood miste. Tuffie gaf vervolgens een karatetrap in de maag. "Ik heb je onderschat", riep WM. Tuffie bleek een bekwaam vechter te zijn. In een volgende aanval leek het toch mis te gaan voor de jongen zonder wapen. WM sloeg Tuffie op de grond en was klaar om de genadeklap uit te delen met zijn zwaard. Tuffie rolde razendsnel weg, sloeg WM's hand weg en bemachtigde zijn zwaard, die in de grond was blijven steken. Vervolgens gaf Tuffie een flinke klap met de botte kant van het zwaard. Tuffie hield het zwaard bij de keel van WM. "Zo, een stuk comfortabelere positie om te praten, vind je niet?". WM slikte.

"Ik wil jou wel een paar vragen stellen, WM", zei Tuffie. "Wat is je volledige naam?" "Wateé Meelo Oldenburgh, roepnaam Watermeloentje". "Je bent stiekem verliefd op Noémie" "Niet waar".

"Laat het echte gesprek maar beginnen. En denk er niet over om te liegen. Ik weet dat Noémie in de buurt is, en met dank aan haar voetsporen heb ik haar zo gevonden. Ik vermoord eerst jou, en dan haar. Gesnopen?". WM knikte. "Waarom bescherm je Noémie continu?". "Omdat ik... verliefd op haar ben?". "Dat lieg je!". Tuffie stak zijn zwaard licht in de keel van WM. Het prikte en bloedde wat. "Ik heb je die eerste twee vragen gesteld, en ik weet dat je op één van die vragen gelogen hebt. Ik kan aan je zien wanneer je liegt." WM slikte. "Nogmaals, waarom bescherm je Noémie continu?". "Ik was bevriend met haar broer. Die is in een eerdere Hongerspelen gestorven. Zijn naam is Sushi. Ik had een belofte aan hem gemaakt om Noémie met mijn eigen leven te beschermen, en ik ben een man van mijn beloftes.". Tuffie knikte. Begrijpelijk. Ik hou jou in leven. Je kan nog van nut zijn. Maar je laat Noémie voorlopig in de steek. Dat kan je, want als je dat niet doet ga ik achter Noémie aan, en ik zal haar vermoorden." "Voordat je mij laat gaan... ik wil van jou ook de waarheid horen. Waarom vind je Jolien zo belangrijk?", vroeg WM brutaal. "Tja, ik ben je wel de waarheid verschuldigd. Ik ben mijn hele leven gepest weet je. Omdat ik lelijk ben en omdat ik stink. Jolien is knap, Jolien is slim, Jolien is sterk... stel dat zij mijn vrouw wordt en dat ik met haar de Hongerspelen win. Dan ben ik ineens populair, getrouwd met de mooie Jolien, het zou een middelvinger zijn voor al mijn klasgenoten. Ik moet met haar winnen. Daarom heb ik ook Necro en Adje vermoord. Jij bent binnenkort aan de beurt" grijnsde Tuffie. "Jij..." "Ik wat? Vrienden voor nu, toch? Wij zijn voorlopig een alliantie, ik heb jou tot het einde nodig. Jij bent geen prioriteit namelijk, in tegenstelling tot daadwerkelijk sterke tributen, zoals Flappie en Tosti".

Niet veel later kwam Fisico er aan. "Jongens, we wachten nu al een tijdje op je. Kom je?". Zijn blik werd verbaasd toen hij WM zag. "Hij keert terug in ons team! Het was allemaal een misverstand!", zei Tuffie. "Nou, dat klinkt als goed nieuws!", zei Fisico. "Niet voor jou", zei Tuffie. " Ik vind twee andere mannen om Jolien heen meer dan genoeg. Doei". Tuffie stak Fisico door zijn maag met het zwaard. Een kanonschot klonk. "Kijk eens wat Noémie heeft gedaan! Wat rottig zeg!", zei Tuffie met een valse glimlach. WM knikte. Hij werd gechanteerd.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

31 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 12:45

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Wat voorafging
Op het lichte schijnsel van de maan na was het roetzwart. Iedereen lag rustig te slapen, dicht bij het brandende kampvuur.
"Jij bent." zei Poké Fan. Hij schudde Tosti door elkaar om hem wakker te maken. Met tegenzin stond hij op, om de wacht over te nemen.
"Eindelijk kan ik gaan slapen. Ik ben echt kapot."
Tosti zat maar wat te staren in het vuur. Hij zag er het nut niet echt van in om de wacht te houden, aangezien iedereen nu toch wel zou slapen, met uitzondering van Flappie misschien. Even ging de vraag door hem heen waar die gestoorde gek op dit moment was, maar hij zat er niet lang mee in. Hij hoopte dat hij verdwaald zou lopen, of misschien verongelukken, ook al leek dat laatste wat onwaarschijnlijk. Hij was waarschijnlijk een zeer sterke tribuut, maar iemand als Flappie kan je niet vertrouwen. De akelige stilte werd af en toe onderbroken door het geluid van de takken van de bomen, die door de wind in beweging werden gebracht. Het was saai. Er gebeurde niks. Hij vroeg zich af of het kwaad kon om even weg te gaan. Ze hadden nog geen goed idee van hoe de omgeving er uit ziet, en wat extra hout voor het kampvuur zou ook geen kwaad kunnen. Hij stond op en liep de heuvel op. Na een kwartier wandelen voelde hij al gauw een merkbaar temperatuurverschil. Het was ijskoud waar hij nu was. Niemand zou het ooit in z'n hoofd halen om hier te blijven, niemand die ook maar een beetje hersenen heeft. Hier overleven zou een zware taak zijn. Volgens die logica ging hij maar terug naar het kamp. Hij zou morgen wel de andere zijde inspecteren. Tot hij plots voetstappen hoorde. Hij kon niet meteen lokaliseren waar deze vandaan kwamen, maar toen hoorde hij een stem. Het was Chris.
"Laat dat zwaard vallen." dreigde hij. Chris stond achter hem. "Voor het geval je het niet wist, ik ben gewapend. Laat vallen."
Tosti wist dat het klaar met hem was. Hij stond niet meteen in een ideale positie. Hij maakte het meeste kans als hij zijn zwaard bij hem hield. Verder wist hij niet of Chris blufte. Hij moest wat tijd winnen.
"Dus hoe gaat het, Chris?"
"Dus jij bent Tosti, hmm? Laat vallen. Nu."
"Ach, kom op, we komen uit hetzelfde district. Elkaar genadeloos vermoorden zou toch geen mooi zicht zijn? Hoe kun je dan ooit nog normaal in ons district behandeld worden?"
"Stop met tijd winnen." zei hij bevelend. "Het is wel duidelijk wat je probeert te doen."
Tosti ziet geen andere optie. Hij moet zich nu omdraaien. Als hij het goed heeft, heeft Chris een pijl en boog bij zich. Als hij snel opzij springt, zou hij zijn pijl moeten kunnen ontwijken. Snel springt hij naar zijn linkerkant, draait zich om en haalt uit met zijn zwaard. Chris mist zijn pijl en moet noodgedwongen van strategie veranderen. Op een haar na ontwijkt hij Tosti's zwaardslag, die hem bijna in zijn hand raakte.
"Je snapt het nog steeds niet, hè?" zei Chris kalm. "Ik ga je niet doden. Ik zei enkel... laat vallen."
Tosti aarzelt. Moest hij Chris nou werkelijk geloven?
"Luister, we kunnen nu een gevecht op leven en dood houden, of je luistert gewoon even naar me. Daarbij... we zijn toch districtgenoten?" Chris grijnst.
Tosti, nog niet helemaal zeker van zijn stuk, laat zijn zwaard op de grond vallen.
"Ik luister."
"Ik ben blij dat ik je aandacht heb. Maar niet hier. Volg mij. Raap maar weer op."
Chris loopt voorop. Dit zou het perfecte moment zijn om hem een mes, of beter gezegd een zwaard in de rug te steken. Maar toen herinnerde hij zich Flappie's woorden.
"Waar gaan we naartoe?" vroeg Tosti argwanend.
"Verder het ijsgebied in. Dit is een discussie tussen jij en ik. Het laatste wat ik nu wil is iemand die onze discussie afluistert."
Na een tiental minuten wandelen ziet Tosti een kampvuur, met een aantal slapende tributen bij.
"Blijf hier." beval Chris. "Ik haal even wat." Hij ziet Chris naar het kamp wandelen en zijn rugzak meenemen. Even vreest Tosti dat het allemaal een valstrik was. Waarom staat hij hier nog? Misschien slaat hij wel alarm. Dan is hij klaar. Maar al gauw ziet hij Chris terugkeren.
"Laat ons even een wandeling maken." stelde Chris voor.
"Blijkbaar houdt er bij jullie team niemand de wacht zo te zien." stelt Tosti vast.
"Het was mijn beurt." bekende Chris. "Maar er gebeurde niet veel, dus ik besloot om even de omgeving te inspecteren." Tosti lacht.
"Wat is er?" vroeg Chris.
"Niets." zei Tosti gauw. "Gewoon, een binnenpretje. Maar goed, waarover wilde je me spreken?"
"We zitten met een gemeenschappelijk probleem." begon Chris. "Het probleem dat het grootste deel van ons team uit waardeloos slachtvoer bestaat dat niks kan."
"Dat is nogal zwaar uitgedrukt." ging Tosti zijn team verdedigen.
"Vind je?" Chris lacht. "Je zit opgescheept met een jongen in een rolstoel en allerlei tributen die duidelijk nog nooit een wapen in hun handen hebben vast gehad. Poké Fan en Leticia lijken me aardige mensen bijvoorbeeld, laat dat geen misverstand zijn, maar buiten wat simpele taken als hout sprokkelen zie ik ze niet veel toevoegen."
"Hmm. Misschien heb je wel gelijk." gaf Tosti toe. "En dan hebben we nog Flappie."
"Flappie?" vroeg Chris. "Wat is er met hem?"
"Oh, je bent nog niet op de hoogte zo te zien. Hij komt uit de gevangenis. En hij ging er op uit deze nacht. We hebben hem niet meer gezien. Henk is ook plotseling verdwenen."
"En jij bent wel bekwaam, maar je bent gewond."
"Ik zie wel waar je naartoe wilt." zei Tosti. "Maar wat voor problemen heb jij?"
"Raceneus is waardeloos. Hij is slim, dat wel, maar hij voegt niks toe. Fisico is een meeloper. Walgelijk. En Ulysses' z'n ego kent geen grenzen. Alleen Para is echt wel aardig. T.G valt mee, maar hij is niet de beste leider."
"Hmm. Maar wat wil je daar aan doen dan?"
"Het is heel simpel. Ik wil dat jij ons morgen aanvalt, en Raceneus, Ulysses en Fisico uit de weg ruimt. Vooral Raceneus dan, want ik heb eigenlijk weinig reden om hem zelf uit ons team te krijgen. Je weet waar ons kamp is nu. Je kunt gewoon beweren dat je het 'toevallig' hebt gevonden en dat je graag tot de aanval zou overgaan. Maak het zo geloofwaardig als je kan, maar zorg dat ik en Para niks overkomt. T.G wil ik momenteel ook nog sparen."
"Waarom zou ik dat voor je doen?" vroeg Tosti.
"Omdat ik dan bereid ben om hetzelfde voor jou te doen, als je dat wilt natuurlijk. En ik wil later heel graag een bondgenootschap starten. Een eigen team, bestaande uit jij en ik. Ik zou graag Para en eventueel T.G er nog bij willen, maar dat zien we nog wel. Sushi en Lucoshi kunnen later ook gewoon meedoen."
Tosti dacht na. Het klonk als een verleidelijk plan, waar hij achteraf gezien zelf ook wat aan te winnen had.
"Goed." zei hij. "We hebben een deal."

"Het wordt tijd dat we terugkeren..." zei Chris, maar net toen hij dat zei zag hij een aantal iglo's staan in de verte. "... nadat we hier even binnen gesprongen zijn." Ze gingen alle iglo's binnen. In de laatste vonden ze op de tast een aantal voorwerpen. Het was helaas te donker om helemaal uit te maken wat ze zijn.
"Verdraaid. Hadden we maar wat licht."
"Is niet nodig." zegt Chris. "Dit is goed, heel goed. Op het gevoel af weet ik wat deze dingen zijn, en sommige van deze voorwerpen kunnen echt wel een verschil maken." Hij stopt ze in zijn rugzak.
"We bekijken onze buit later nog wel eens. Ik hou het voor nu bij. Zie het als een soort van verzekering. Ik wil dat je je aan het plan houdt. Als alles goed gaat, delen we. Vanaf dan zijn we toch een team."
"Nog een vraag." zei Tosti. "Daarna moet ik echt gauw terug. Waar spreken we af?"
"Het moeras." zei Chris. "Probeer jij je team naar daar te brengen, ik zal hetzelfde doen."
Gauw liep Tosti terug naar het kamp van Rood.
"Jouw beurt." zei hij tegen Lucoshi. "Ik ben kapot."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

32 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 12 op zo 10 aug 2014, 15:35

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Elke boom leek hier op elkaar, de zompige grond was overal hetzelfde; Leticia had geen aanknopingspunt toen ze uitgeput bij een boomstronk stond te snikken. Het was een grote fout geweest, ze had het nooit moeten doen, door haar was Sushi dood. Duizenden gedachten schoten door Leticia’s hoofd, ze kon het niet aan. Ze voelde zich te schuldig om terug te gaan en tegelijkertijd wilde ze niets liever. Toeschouwers zouden haar waarschijnlijk als laf en zwak zien, hoe ze nu instortte door één enkele dood. Ze had slechts een glimp opgevangen van het slagveld bij de Hoorn, maar verder nog geen enkele aanval. Als Team Rood een aanval voorbereidde, was ze nooit mee. Dit had ze nooit erg gevonden, ze kon redelijk overleven en men zei altijd dat Leticia het in zich had om de geneeskunde in te gaan. Hier was ze altijd trots op geweest en ze voelde zich zo ook nuttig in Team Rood. Vanaf het begin had ze al het gevoel gehad dat ze zich moest bewijzen voor Tosti, dat ze belangrijk was voor het team. Dit alles was nu weg. Leticia voelde zich verloren en wist dat ze als het zo doorging haar nut compleet zou verliezen. In de latere fases van de Hongerspelen ging het om moorden. En dat kon ze niet.


Leticia maakte zich klaar om weer op te staan en de zinloze dwaaltocht door het moeras te vervolgen. Ze had blindelings gerend en had geen idee waar ze was. Een lichte paniek kwam in haar boven toen ze dit besefte. Overal om haar heen konden nu vijanden zijn! Ze was erg luidruchtig geweest in haar vlucht… Ze begon de geluiden nu ook te horen, geluiden van het moeras, kreten, stemmen. Maar dat waren de geluiden van de natuur, toch? Niet helemaal, bleek toen Flappie geluidloos uit de schaduwen van de bomen tevoorschijn kwam. Meteen probeerde hij de situatie te sussen.
“Rustig, rustig, Leticia! Ik kom je geen kwaad doen, we zitten tenslotte in een team!” Een sluwe grijns kwam op zijn gezicht bij de laatste zin.
Leticia was duidelijk zichtbaar bang. “Ga weg! Je bent niet te vertrouwen!“ riep ze. Toen twijfelde ze. “Was jij niet... dood?”
“Ach, zelfmoord is uiteindelijk toch vrij, tja, eerloos, kan je het zo noemen? Maar daar gaat het niet om; ik kom hier om je te beschermen. Ik had je makkelijk kunnen vermoorden, met slechts deze stok, toch doe ik dat niet.”
Leticia viel hem in de rede, duidelijk in de war nu. Waar kwam deze vriendelijkheid vandaan? “Maar waarom? Je hoorde niet echt meer bij ons, en…” ze kon even geen woorden vinden.
“Tss, team Rood, Blauw, Geel, allemaal rotzooi. Bedacht door de Spelmakers om ons tegen elkaar op te zetten. Denk even zelf, vind jij ons team perfect? Natuurlijk niet, een perfect team zou te machtig zijn. Maar wat als we die nou zelf maken? Ik ken mensen, ik zie hun kwaliteiten. Ik ben van plan om een team te vormen met de besten, nu het nog kan. Ik weet wat jij kan, je bent geweldig als dokter en weet ongelofelijk veel van geneeskunde, en je bent van het begin af aan al een stuk milder tegen mij dan de rest, waar of niet?”
Leticia bloosde even. Was ze echt zo goed als Flappie zei? “Nou, zoveel heb ik nou ook nog niet gedaan deze Spelen hoor… Maar de rest van ons team mag jou niet echt geloof ik nee…” Sterker nog, ze hadden voor je gewaarschuwd, dacht ze. Maar was dat terecht?
Flappie sprak weer. “Nee, nog niet veel, maar waarom? Omdat niemand je de kans geeft! Ik zie wat in jou, en ik denk dat het voor jou beter is als je niet meer te veel met Team Rood bent, maar meer een team met mij vormt. Zeker nu Tosti dood is…”
Dat laatste had een zichtbare uitwerking op Leticia. “Tosti, dood…?”
Flappie zuchtte. “Ja, helaas! Vermoord door Para op zijn nachtelijke patrouille. Spijtig, hij had leiderskwaliteiten.”
Leticia dacht razendsnel na. Ze zat in de val, maar aan de andere kant kon ze Flappie misschien wel vertrouwen… Hij zou haar naar de overwinning kunnen leiden. De restanten van Team Rood niet.


Een lange stilte volgde. Uiteindelijk gaf Leticia toe. “Wat wil je van me?” vroeg ze aarzelend.
“Je wil met me samenwerken? Goedzo! We houden het plan nog simpel; jij bericht je team dat Tosti vermoord is, en probeert het leiderschap over te nemen. Verzwijg Sushi’s dood, zijn kanonschot kan niet worden verklaard. Je loodst je team naar de woestijn, naar het uiterste zuidoosten van de arena. Doe alles om je team ervan te overtuigen er heen te gaan, maakt niet uit hoe. Komende nacht zal ik met mijn groep er zijn, en jij moet de wacht hebben. We vermoorden de rest van Team Rood, en gaan er dan vandoor. Begrepen? Ik zie je komende nacht.” Flappie stond op. “O, en tussen haakjes, je team is nog geen tweehonderd meter achter je” Met een laatste grijns verdween hij tussen de bomen.


Leticia bleef verdwaasd achter. Ze kon doen wat Flappie haar opgedragen had, maar ze kon ook met haar eigen team verder gaan. Die gedachte sprak haar meer aan, dat was veiliger. En met haar eigen team had ze ook nog genoeg kansen, toch? Lucoshi was een goede vechter. Pokéfan kon goed eten vinden en klaarmaken, en wat had ze nou eigenlijk van Flappie gehoord dat haar echt geruststelde? Het besluit om haar eigen team trouw te blijven leek opeens een stuk makkelijker nu de ogen van Flappie zich niet meer in de hare boorden. Opgelucht door het besluit geen verraad te plegen stond ze op. Meteen kwam er een scherp, hoog geluid en het volgende moment zat er een provisorische speer diep in de boom naast haar. Op nog geen centimeter op haar gezicht. Leticia kon nog net een schreeuw onderdrukken. Aan de speer zat een briefje geklemd. Met trillende handen haalde ze het briefje eraf en las het.

“Voor het geval ik het vergeet: Als je niet doet wat ik zeg, zal ik je vinden, en zonder probleem vermoorden. Je bent nergens veilig.

Liefs, je teamgenoot Flappie”



Plotseling veranderde Leticia van besluit. Het was opeens veel makkelijker gewoon te doen wat Flappie zei. Ze was bang, banger dan toen Sushi vermoord werd. Verschrikt rende ze terug naar het kamp, constant achter haar kijkend. Er werd op haar gejaagd.

Profiel bekijken http://google.nl

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 2 van 4]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum