Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: Deel 11!

Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 3]

1 Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 17:59

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Jawel, de Hongerspelen zijn terug! Na veel verstoring wegens de vorige Hongerspelen, die niet bepaald geaccepteerd werden door de districten kwam er een kleine opstand en moesten de Hongerspelen voortijdig gestopt worden. Niet fijn, maar gelukkig is de opstand gestopt. Uiteraard moet er een extra straf komen wegens de mislukte vorige spelen, dus hebben de Gamemakers wat bedacht. Vaak zijn het de slimmere mensen die dit soort opstanden bedenken, dus om dit de volgende generatie te voorkomen is er geen reaping gedaan en zijn gewoon de slimste twee kinderen van alle districten genomen. De kinderen zelf hebben hier geen idee van en zij denken dat deze straf alleen voor hun district gold. Alle deelnemers hebben dus geen idee van elkaar dat ze ongeveer net zo intelligent zijn. Ieder kind werd dan ook gedwongen om niet met de andere kinderen over hun intelligentie te praten, anders zouden ze met 'een handicap' moeten starten. Let op: De kijkers thuis weten wél dat dit de straf voor ieder district was (dat ze hun slimste kinderen moesten uitleveren), dit is namelijk een uur voor de start van de Spelen bekend gemaakt.

Even een kleine puntsgewijze herhaling voor de duidelijkheid:
- Ieder district moest zijn twee slimste kinderen uitleveren voor deze Hongerspelen
- De kinderen weten niet van elkaar dat dit in ieder district de straf was.
- De kinderen zijn gedwongen om het niet met elkaar te hebben over hun hoge intelligentie, wanneer ze dit wel zouden doen moesten ze starten met 'een handicap'.
- Alle kinderen zijn uitgekozen door middel van een grote intelligentietest. Uiteraard werd deze test gemaakt zonder de wetenschap dat de 'winnaars' mee mochten doen aan de Hongerspelen.
- Er is géén specifieke betekenis voor intelligentie. Een deelnemer kan dus slechts intelligent zijn op een heel bepaald vlak, of heel dom overkomen maar juist bijvoorbeeld veel verborgen intelligentie hebben. Misschien is een deelnemer vooral sociaal heel intelligent, of juist sociaal totaal niet intelligent zijn maar wel heel veel kennis hebben. Het maakt niet uit hoe je een deelnemer omschrijft, zolang ze maar een vorm van intelligentie hebben, jij mag kiezen op welke manier happy


De regels:
Spoiler:
De Toadplaza Hongerspelen zijn een doorschrijfverhaal, dus mensen schrijven om de beurt een verhaal. Waar het verhaal over gaat zal ondertussen wel duidelijk zijn: 24 tributen die in een arena worden gegooid om op leven en dood te vechten met elkaar, tot er één over blijft: de winnaar. In het midden van de arena staat (tot nu toe altijd) een hoorn: De hoorn des Overvloeds. Hier liggen wapens en voedsel, die de tributen kunnen pakken. Soms beginnen de tributen in een cirkel om de hoorn heen, maar andere keren staan ze compleet ergens anders in de arena, dit ligt aan het scenario die de spel-maker (ik, in dit geval) bedenkt. Als er een tribuut is vermoord, klinkt er een kanonschot door de arena. Verder kunnen de tributen de arena niet uit door een hindernis aan het einde (een krachtveld, een ravijn, etc.). Tributen kunnen onderling bondgenootschappen vormen, die uiteraard weer uiteen kunnen vallen. Als een tribuut erg geliefd is door de kijkers thuis (het wordt allemaal op televisie uitgezonden, dus er zijn overal onzichtbare camera's), kan een tribuut een sponsor gift ontvangen. Dit is vaak een medicijn, voedsel, en heel soms een wapen. Deze gifts worden verstuurd in een zilveren kokertje met een wit parachute eraan. Aan het einde van elke avond, worden de gezichten van de gedoodde tributen van die dag geprojecteerd in de lucht, zo kunnen de andere tributen zien wie nog leeft, en wie niet meer. Verder is het belangrijk om te weten wat een "Mutilant" is. Een Mutilant is een wezen gecreeërd door de spel-makers (Ja er zijn er zogenaamd meerdere, in een kantoortje onder de arena ofzo, niet belangrijk) in de arena zijn gestopt. Dit kunnen grote draken zijn, maar ook (zoals in de officiële Honger Spelen) Honden met kenmerken van vorige tributen.
Het maakt niet uit hoe lang je verhaaltje is, er is slechts één belangrijke regel: er mag maar één iemand dood in een verhaaltje.
Het feit dat ik Lucoshi ben, betekend niet dat ik over het personage met de naam "Lucoshi" moet schrijven, ik mag gewoon schrijven hoe WM Adje vermoord.
De spel-maker zelf mag voortaan wel gewoon verhaaltjes schrijven, aangezien iedereen wel serieus om gaat met de spelen, dus de spel-maker zal het niet in zijn voordeel gebruiken, om zijn favoriet te laten winnen. (Ookal kunnen spel-makers niet veel meer dan de schrijvers, aangezien zij zelf ook sponsor gifts kunnen sturen en de arena kunnen laten veranderen enzo.)
Zodra we bij de finale zijn aangekomen (als er nog maar 2 tot 4 personages over zijn gebleven die bij elkaar in de buurt zijn), gaan alle schrijvers die de finale willen schrijven, dobbelen met dobbelsteen “de pot” degene die het hoogst gooit, schrijft de finale.

De Arena



De arena is gebaseerd op de vier elementen, water, aarde, vuur en lucht. In het midden staat de hoorn. Voor de eerste keer is er alleen maar eten, drinken en gadgets in het Hoorn te vinden, géén wapens. Deze zijn wel beschikbaar, maar deze zijn verstopt over de hele arena. Over wat voor wapens er allemaal te vinden zijn, laat ik jullie graag aan jullie over, zodat er niet ineens verwarring komt met teveel pijlen enzo.

De Gebieden:

Rood: Vuurgebied
Erg rood en gevaarlijk gebied. De grond is voornamelijk van steen, en overal liggen er lavapoeltjes. In het midden zit een gigantische vulkaan. Ondanks de onveiligheid in dit gebied zijn hier, volgens de Spelmakers, wel de beste wapens te vinden.

Impressiefoto:


Groen: Aarde
Een gebied met ontzettend veel reliëf. Volgens de Spelmakers een vredig en relatief veilig gebied om te leven, maar wegens grote hoogteverschillen is het erg makkelijk om je te pletter te vallen, wat ernstige verwondingen en ook vaak de dood zal opleveren.

Impressiefoto:


Blauw en lichtblauw: Gigantische zee. Wanneer je een eind zwemt kom je uiteindelijk op een polair ijzig gebied, inclusief veel ijsgebergte.

Impressiefoto:


Daarboven zweeft een gigantisch luchteiland, wat er erg vredig uitziet. Het is plat, er groeien veel bloemen... alleen speelt het weer een erg grote rol hier. Soms zijn er enorme regenbuien, soms waait het keihard... er zijn geen 'borders' op het eiland, oftewel: als je van het eiland afgeduwd/gewaaid wordt, val je je waarschijnlijk dood. Verder zijn de omstandigheden hier geweldig. Het eiland is bereikbaar via de aardegebergten of de ijsgebergten, via een van de hoogste bergen. Op zich is dit ook (behalve als je een parachute hebt) de enige manier om er veilig af te komen.

Hoorn:

24 volle flessen met water.
8 trommels met twee gesmeerde boterhammen
8 trommels met een roze koek
2 trommels met een rauw stuk vlees in een vreemde niet te definiëren saus
2 duikpakken
3 rugzakken met een parachute.
1 nachtkijker
2 paar sterke schoenen

De Tributen:

District 1:
Koopalingsfan
Laatst gezien bij de Hoorn

Watermeloentje
Dood- Vermoord door Jeanne


District 2:
Adje
Vulkaan- Samen met Noémie
Wapen: Hamer

Noémie
Vuurgebied- Samen met Adje
Geen wapens


District 3:
Fruitschaler
IJsgebied- Samen met STNF

Para
Dood- Vermoord door Jeanne



District 4:
Necrodeus
Gebergte- Samen met Lazerstraal
In bezit van een bijl

Jeanne
Gebergte- Samen met Jelle
In bezit van een mes


District 5
Tosti
Dood- Vermoord door Necrodeus

Lazerstraal
Gebergte- Samen met Necrodeus


District 6:
Oshi
Dood- Vermoord door Lennard

Lennard
Vulkaangebied- Samen met Coolboy


District 7:
Tuffie
IJsgebied- Samen met Sushi

Henk (Spermatank)
Onbekend


District 8:
T.G.
Gebergte- Samen met Jihawk

Raceneus
Dood- Vermoord door Lazerstraal


District 9:
Sushi
IJsgebied- Samen met Tuffie

Coolboy
Vuurgebied- Samen met Lennard


District 10:
Jihawk
Gebergte- Samen met TG

Fisico
Gebergte- Samen met Stroosie
In bezit van een messenset


District 11:
Baby Krabs
Laatst gezien bij Hoorn- Slenterde naar de bergen

STNF
IJsgebied- Samen met Fruitschaler


District 12:
Jelle
Gebergte- Samen met Jeanne

Stroosie
Gebergte- Samen met Fisico



Laatst aangepast door Olivier op vr 01 nov 2013, 18:29; in totaal 1 keer bewerkt


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

2 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 18:15

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Baby Krabs.
Nee.
:')


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

3 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 19:22

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Nieuwsgierig keek Coolboy in het rond, de arena onderzoekend. Niet heel veel spectaculairs te zien, meer hetzelfde als de Hongerspelen die hij wel eens eerder gezien had. In de verte was een vulkaan te onderscheiden, 12,723 km verderop, diverse heuvels waren te zien, de verste maarliefst 14,129 km ver weg. Tja, hij kon nou eenmaal geweldig afstanden schatten, en het eerste wat bij hem opkwam bij een uitzicht, waren getallen, afstanden, hellingsgraden, enzovoorts. Veel mensen vonden hem een beetje raar en meden hem. Coolboy wist niet goed wat hij in zulke situaties moest doen, werd dan nerveus en zonderde zich af. Veel vrienden had hij niet thuis, en hij hoopte dat hij wat meer aanzien zou krijgen door, bijvoorbeeld, deze Hongerspelen te winnen. In de arena had je geen last van sociale spanningen, en had je veel meer aan wiskunde. Toch moest Coolboy niet te veel er in opgaan, dat deed hij nogal eens. Hij moest zich concentreren, zijn doel niet uit het oog verliezen. Zoals de arena, o ja. Uit zijn gedachtes gehaald keek Coolboy verder de arena rond, zag zeewater, te diep, en ijsschotsen, te ver weg. Het enige wat hem behoorlijk interesseerde was het vreemde stuk land dat niet ver van hen vandaan in de lucht vloog. Het was volledig afgezonderd van de grond, maar theoretisch gezien wel bereikbaar. Hij zou eens kijken of hij daar zou kunnen komen.

Het aftellen zorgde voor enige afleiding, aangezien dit behoorlijk hard werd omgeroepen. Om zich heen zag Coolboy de tributen een voor een geconcentreerd naar de Hoorn kijken. Tja, heel veel interessants zag Coolboy daar niet, en echt vechten was ook niet aan hem besteed, maar voedsel en water waren toch behoorlijk handig. Daarom rende Coolboy toch maar aarzelend naar de Hoorn, maar de sterkere tributen waren er al veel eerder. Hij wist een drinkfles te bemachtigen, maar werd daarna bruut tegen de grond geduwd door een tribuut. Verontwaardigd wilde hij er al iets van zeggen, maar besloot toen dat hij beter zijn mond kon houden. Voorzichtig schuifelde hij op de grond van de Hoorn vandaan, erop lettend dat hij niemands aandacht zou trekken. Na enige tijd durfde hij op te staan. Toen niemand in de gaten had dat hij er ook was, rende hij snel weg van de gevechten, op weg naar de heuvels.

Daar was het geluid van de strijd al nauwelijks meer te horen, en Coolboy kon even rustig ademhalen en wat meer zijn richting bepalen. Vooralsnog had hij een 1-literfles bemachtigd en leefde hij nog, dus dat was sowieso al beter dan hij verwacht had. Neuriënd liep hij door, toen hij een glinstering tussen de rotsen opmerkte, zo te zien met een lichtbreking van 2.42. Even hield hij zijn adem in, want dat kon slechts wijzen op een voorwerp van diamant, en hij zou zich nooit vergissen. Aarzelend liep hij er naartoe, hij zag nog niet echt wat het voorstelde. Een paar rotsen lagen over het ding verspreid, en een voor een haalde hij ze er vanaf. Wat bloot kwam te liggen was een prachtig, puur diamanten zwaard. Coolboy hield zijn adem in en bewonderde de schoonheid van het wapen. Hij strekte zijn hand al naar het gevest uit, toen…

… hij omver werd geworpen door een krachtige duw, en ruw op de grond terecht kwam. Tranen prikten in zijn ogen toen zijn schouder tegen een puntige steen kwam, maar hij wist zich overeind te hijsen en zijn tegenstander aan te kijken. Dit bleek Tosti te zijn, hij herkende hem van de beelden. Als een van de weinige was Tosti niet bang geweest toen hij uitgekozen werd. Hij leek een beetje gek, maar dan wel maniakaal. Coolboy vond hem er al eng uitzien op de beelden, maar in het echt was hij nog veel angstaanjagender. Bovendien hing zijn hand al boven het gevest van het zwaard. Een enkele houw en Coolboy zou dood zijn, dat wist hij. Tosti haalde het zwaard uit zijn schuilplaats, maar toen gebeurde er een paar dingen snel achter elkaar. Tosti haalde uit, maar werd frontaal geraakt door een stompe hamer, die Adje had gegooid. Adje had stiekem zitten kijken en besloot snel zich van een gevaarlijke vijand te ontdoen. Tosti viel meteen neer, en bloed stroomde van zijn achterhoofd. Adje kwam boven de rotsen vandaan, knipoogde even naar Coolboy, maar ging er toen weer vandoor. Verbijsterd lag die nog op de grond, zijn handen om het gevallen zwaard geklemd. Angstig rende hij van het lijk van Tosti vandaan. Hier wilde hij niets mee te maken hebben.

Met een bonkend hoofd werd Tosti wakker uit zijn bewusteloosheid. Hij had dorst, een enorme hoofdpijn, en het was midden in de nacht. Hier zou iemand voor boeten, dat beloofde hij zichzelf.

Profiel bekijken http://google.nl

4 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 19:32

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Ik werd wakker in een wollen zak

Altijd werd hij extreem intelligent genoemd. Watermeloentje was goed in alle vakken die op zijn school werden aangeboden. Zijn gemiddelde cijfer lag rond de 9, het Capitool wilde hem graag hebben in de nabije toekomst. Eigenlijk was zijn hele toekomst al bepaald, totdat het hopeloos mis ging met de intelligentietest. Weliswaar scoorde WM verschrikkelijk hoog, er was één iemand die nog hoger haalde. Iemand die WM niet kende, hij zat namelijk een heel andere school, één voor minder goed lerende kinderen die vaak werden klaar gemaakt om schoenenpoetser te leven (of iets in die richting). Koopalingsfan was de naam. Het was een vreemd kereltje, zo heeft WM hem in ieder geval leren kennen. Koopalingsfan was niet erg vriendelijk of behulpzaam, hij had weinig vrienden, hij was vooral thuis aan het spelen met Lego, zo hoorde WM van mensen die wel eens contact hadden met Koops. Tot overmaat van ramp bleek deze intelligentietest nog een manier om de twee slimste mensen van het district af te nemen. Wegens de rol van district 1 moesten alleen zij de slimsten afleveren voor de Hongerspelen. Niet zo gek gezien de rol van enkele briljante mensen in de vorige opstand, maar hij was zelf dool op het Capitool en hij wilde nooit zijn intelligentie voor verraad gebruiken. WM was allesbehalve sterk of getraind, maar zijn intelligentie moest veel goed maken. In de training van de afgelopen dagen bleek het dat hij veel minder sterk was dan in ieder geval Koopalingsfan.

Koopalingsfan begreep er zelf ook weinig van. Nog nooit noemde iemand hem slim. Tijdens zijn kleuterjaren was hij altijd met Lego en Duplo aan het bouwen. Omdat hij in groep 3 'emotioneel instabiel' bleek te zijn, wegens zijn reacties op het feit dat hij tijdens school niet met Lego mocht spelen. Omdat hij weigerde andere dingen te leren, werd hij op een andere school geplaatst. Hij deed stilletjes zijn werk, maar zelfs dat ging niet goed, omdat niemand van de kinderen hem mocht en omdat hij motorisch gestoord was. Zijn hele leven was hij stilletjes bezig met het bouwen van kastelen, kathedralen en huizen. Niemand kon het wat schelen wat hij deed, dus niemand wist hoe talentvol hij hier in was. Maar sinds die intelligentietest is alles anders. Koops werd als geniaal gezien, iedereen wilde vrienden met hem worden... maar hij wilde dat zelf niet. Hij wilde gewoon met zijn Lego spelen. Nu moet Koops meedoen aan de Hongerspelen. Samen met 'meesterbrein' WM, die hem veracht. Koops wist precies wie WM was. WM zat namelijk twee groepen boven Koops toen hij nog naar de openbare school ging. Één van WM's klasgenoten had een bouwwerk van Koops gesloopt, wat hem veel pijn deed. WM kwam voor Koops op en samen hebben ze het gebouw afgemaakt. Het heeft Koops veel vertrouwen en respect voor WM gegeven, maar hij is duidelijk vergeten wat er toen was gebeurd. Koops zijn grootste voorbeeld heeft een hekel aan hem, en nu moesten ze de Hongerspelen samen in.

En zo begonnen Koops, WM en 22 anderen aan de Hongerspelen. Koops en WM hadden bizar lage trainingsscores gehaald (3 voor Koops en 4 voor WM) dus daar konden ze niet op terugvallen. 5...4...3...2...1... START. Koops en WM gingen allebei naar het Hoorn. Ze waren allebei verrassend snel, ze waren niet bepaald de eerste die er aan kwamen. Er lagen geen wapens in de Hoorn, zagen ze allebei erg snel. Koops pakte een trommel en zag een rugzak liggen. Hij probeerde hem te pakken, maar iemand anders trok er ook aan. Het was Jelle. Jelle riep keihard: "DEZE TAS IS VOOR MIJ! DEZE HONGER SPELEN ZIJN VOOR MIJ, HIHI! IK MÓÉT WINNEN!". Totdat Koops keihard werd neergeslagen. Het was WM. Koops lag op de grond, Jelle keek verbaasd en hij rende weg. WM boog zich over tot Koops. Hij zei: "Dit is voor wat je van mij hebt afgepakt. Mijn waardigheid!". Koops sputterde uit zijn mond: "Maar... herinner je mij niet meer? Je hielp me met mijn gebouw. Je was mijn held.". WM moest eerst lachen, maar toen herinnerde hij het zich weer. Het moment waarin hij Koops heeft geholpen. "Jij...", zei WM. "Jij was de kleuter... o God... sorry...". Lang kon WM niet doorgaan. De Hongerspelen gingen gewoon door en WM had totaal geen aandacht meer voor het spel. Iemand sloeg WM neer. Koops speelde dood, terwijl hij hoorde dat WM in elkaar getrapt werd. Helemaal. Op een gegeven moment stopte het, en Koops hoorde een meisje giechelen. "Ze dachten allemaal dat die 'lieve Jeanne' geen vlieg kwaad deed? Nou, ik heb toch al mijn eerste kill gemaakt". De dood van WM werd bevestigd met een kanonschot. Jeanne rende giechelend weg, terwijl Koops weer opstond en het lijk van WM naast zich zag. Het was klaar, nu al. Koops zei verdrietig vaarwel. Bijna waren ze vrienden, maar toch net niet. Ineens wist Koops zijn grootste vijand. Jeanne. Jeanne moest sterven.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

5 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 20:20

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"En dan te bedenken dat er hier een paar dagen geleden nog een opstand was." denkt JiHawk. Hij zit rustig op zijn bed met een zakje chips dat hij heeft besteld met de room service. Je mag veel over het Kapitool zeggen, maar ze weten hoe ze iemand moeten verwennen en bedienen. Via de telefoon die naast zijn bed stond kon hij vragen wat hij maar wilde. En je mocht er zeker van zijn dat het in minder dan één minuut werd gebracht. Was het thuis maar zo. Thuis. Nog even bad hij tot de Grote Manitou, de god die de indianenstam waartoe hij behoorde vereerde. Nou ja, indianenstam... In totaal zijn er nog twaalf indianen, waaronder zijn vader, moeder, oma, vier neefjes,  zijn goede vriend Steve die nog in District 10 zit, Steve's vader, moeder en twee broers. De stam sterft langzaam maar zeker uit, en niemand is geïnteresseerd in de oude gebruiken ervan. Hij moet winnen als hij wilt voorkomen dat de stam uitsterft. Stiekem hoopt hij ook dat mensen meer interesse krijgen in zijn stam, en eventueel zelfs lid worden. Dat zou mooi zijn. Hij at de laatste kaaschips op die in het zakje zaten, gooide het zakje in de prullenbak, dronk een glaasje water en probeerde te slapen. Het lukte niet. Hij bleef maar nadenken over morgen. Hij wist dat hij z'n slaap meer dan nodig had, maar het lukte gewoon niet. Daarom begon hij dus te denken dat aan morgen. Wat zou hij doen? Hij had geen plan uitgewerkt, want dat was zinloos. Hij had amper informatie om wat mee te doen. Niet eens een hint van hoe de Arena er zou uitzien. Zou er überhaupt wat gewijzigd kunnen zijn in zo'n korte tijd? Vast wel, van het Kapitool kun je alles verwachten. Bij de training had hij niet veel sociaal contact met zijn medetributen. Hij wilde vriendschappelijke banden zoveel mogelijk vermijden. Die worden toch hinderlijk, vroeg of laat, of hij dat nu wilt of niet. Dat is net zo vervelend aan de Hongerspelen. Zelfs als je iemand heel erg mag, moet ie eraan geloven. Ooit. Er was maar één iemand die hij behoorlijk vreemd vond. Tuffie.

Tuffie was niet zoals de andere tributen, dat merkte JiHawk al gauw. Hij was zelf vrij uniek. Hoeveel mensen zijn lid van een indianenstam? Hoeveel leven er samen met twaalf in een krot in District 10? Niet alleen dat, JiHawk had duidelijk een iets donkere huidskleur dan de rest. Niet bruin, maar ook niet blank, eerder iets daar tussen. Mensen keken hem ook raar aan als hij op zijn tom-tom speelde. Hij mocht één iets meenemen uit zijn district, en alhoewel er genoeg voorwerpen waren die meer gerelateerd waren aan de gebruiken in zijn district, koos hij voor de tom-tom. Het mocht helaas de Arena zelf niet in, enkel bij de trainingen mocht hij het bij zich houden. Volgens hem zagen mensen hem aan als een soort van holbewoner, die maar wat op het instrument sloeg. Fout. Het is niet alleen heel ontspannend om het te bespelen, het kan ook gebruikt worden als communicatiemiddel. Je hoeft niet eens een indiaan te zijn daarvoor, want morsecode is iets wat velen kennen. En mensen die het niet kennen kan het makkelijk aangeleerd worden. Niet dat hij met veel tributen gaat communiceren in de Arena, maar je weet maar nooit. De enige waarmee hij zou communiceren is Fisico, zijn districtpartner. Hij had hem voor de Spelen nog nooit gezien, maar hij kwam over als een aardig persoon. In ieder geval wilt hij Fisico niet direct vermoorden. Het is ten slotte zijn districtpartner. Hopelijk denkt Fisico hetzelfde.

Tuffie was vreemd. Een behoorlijk grote, ongeschoren man die altijd een monniksgewaad droeg en met een Bijbel in de hand rond liep. Hij leek behoorlijk oud, maar hij moest wel tussen 12 en 18 jaar zijn. Toen hij hem vroeg wie hij was, antwoordde hij niet met zijn naam, maar nam hij zijn Bijbel en citeerde: "Ik ben het licht dat naar de wereld is gekomen, opdat iedereen die in mij gelooft niet meer in de duisternis is.". En veel meer zei hij niet. Uiteindelijk kwam hij z'n naam te weten via Henk Spermatank, die volgens hem behoorlijk aardig was. "Oh, dat is Tuffie." zei Henk. "Mysterieuze kerel. Het hele district kent hem wel, maar hij komt niet zo vaak in het dorp zelf. Een keer per maand komt hij het dorp in, en dan is hij er weer vandoor. Hij komt en gaat steeds. Hij brengt zijn tijd hoofdzakelijk door in het bos dat naast District 7 ligt, heb ik gehoord van anderen. Sommigen denken dat hij daar ook woont, maar niemand weet het zeker." JiHawk vond hem maar een vreemd individu. Na een uur liggen piekeren begon JiHawk eindelijk slaperig te worden.

De volgende dag stond hij al heel vroeg op de plaats waar alles zou starten. Dit is het. De Hongerspelen. Zestig seconden had hij de tijd om alles te observeren. De Arena, de tributen, wat voor opvallends in de Hoorn ligt. Het probleem was: dat was er niet. Noppes. Er waren geen wapens. Toch niet zichtbaar. Geen bijlen, JiHawk's favoriete wapen, geen pijl en boog, geen zwaarden, knuppels, messen, gewoon niks. Tenzij er heel kleine wapens in de doosjes zaten die leken op broodtrommels waren er geen wapens. Dat had nadelen, maar ook voordelen. Het bloed dat vergoten wordt bij de Hoorn zou aanzienlijk verminderen, waardoor hij vermoedelijk zelf levend daar vandaan kwam. Om zich heen zag hij een groot gebied met een heleboel lava en in het midden een gigantische vulkaan, een groot in de lucht hangend geheel verbonden met een stuk (ijs)gebergte en een reusachtig wateroppervlak, een soort van kunstmatige zee. JiHawk voelde niet veel voor het zeegebied, maar het vulkaangebied en het gebergte spraken hem wel aan. De vulkanen leken gevaarlijk, maar om een onbekende reden had hij zijn beslissing al genomen. Daarheen zou hij gaan. De laatste vijftien seconden gebruikte hij om zich af te vragen wat hij zou doen. Het eerste het beste meenemen dat bij de Hoorn ligt en daarna rennen als een gek naar het vulkaangebied om in veiligheid te zijn. 3... 2... 1...

Start. Als een pijl uit een boog liep JiHawk richting de Hoorn, kwam als eerste aan en nam wat het dichtst bij hem lag. Een rugzak en een trommel waar vast wel iets bruikbaars in zit. Toen hij het paar sterk uitziende schoenen zag en zijn bestemming in gedachten hield, maakte hij al snel het verband en nam ze mee. Meer tijd was er niet, de andere tributen waren ook al bijna aangekomen, dus hij ging er vandoor. In zijn ooghoek zag hij Tuffie, die om een niet te verklaren reden nog steeds op zijn plaat stond. Hij keek naar het hele gebeuren bij de Hoorn, draaide zich toen plots om en liep richting het gebergte. En JiHawk bleef maar rennen. En rennen. En rennen.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

6 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op wo 30 okt 2013, 21:12

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Zwijgend lag Necrodeus op zijn bed. Dit beloofde een toffe Hongerspelen te gaan worden. De afgelopen dagen had hij met elke tribuut stuk voor stuk een praatje gemaakt, en elk praatje was anders. De meeste tributen waren of angstige lafaards of hele gewone mensen. Hen boeide Necrodeus vrij weinig, zij hadden ook geen echt talent en ze zouden toch sterven. Anderen waren gewoon toffe gesprekspartners. Met Raceneus bijvoorbeeld, had hij oprecht een toffe middag gehad. Tuffie bijvoorbeeld, was weer heel zwijgzaam geweest, maar met een zelfverzekerde indruk, zodat hij toch best interessant was. Allemaal leuk en wel, maar niemand kon zo goed met wapens omgaan als hij. Als trainingscore was hij de enige geweest die het hoogst haalbare gehaald had; 12 van de 12 punten. Hiermee had hij indruk gemaakt, en dat wist hij. Toch vreesde hij niet echt aanvallen; hij zou ze toch kunnen verweren. Thuis in zijn district had hij zijn vader veel geholpen met de jacht. Ze waren daar niet bepaald rijk, en vaak moesten ze zelf voor hun eten zorgen. Vandaar dat zijn vader hem als oudste zoon bij elk wapen stuk voor stuk hem begeleid had, zodat hij veel van de wapens onder de knie had. Een speer zou ideaal zijn, maar met bijlen en zwaarden zou hij weinig onderdoen. Slechts bogen waren nutteloos voor hem. Boogschieters beschouwde hij als lafaards, slappelingen. Niet alleen boogschutters trouwens, thuis was hij regelmatig bijna in de problemen gekomen door zijn hooghartigheid, maar elk probleem kon hij makkelijk zelf aan. Als het niet met wapens kon, deed hij het met woorden. Daar was hij minstens net zo sluw in. Hij had gemerkt dat hij geweldig mensen kon peilen en manipuleren, zijn ouders prezen hem voor zijn intelligentie op dat gebied. Daar zou hij in de arena zeker ook veel aan hebben. De arena, morgen zou hij er al staan… Hoog tijd om te slapen. Binnen een paar minuten was Necrodeus diep in slaap.

Vanaf dat moment ging het snel. Voor zijn gevoel had hij nog maar net zijn ontbijt achter de rug toen hij al op de plaat stond en met een knarsend geluid omhoog gebracht werd. Het zonlicht scheen verblindend op zij gezicht. Even knipperde hij met zijn ogen, maar toen keek hij kritisch en nauwkeurig naar de Hoorn, zoals zijn mentor, Christopherz, hem geadviseerd had. Even schrok hij, en keek nog eens, maar het was waar; er lag geen enkel wapen in of bij de Hoorn. Snel keek hij rond in de kring en de omgeving, maar zag daar ook geen enkel wapen. Necrodeus was niet snel bang, maar hij vreesde dat het zo wel een erg lastige Hongerspelen zouden worden. Hij kalmeerde zichzelf door te denken dat er vast wel ergens wapens zouden liggen. De Spelmakers konden toch moeilijk verwachten dat ze elkaar met blote handen vermoordden? Veel tijd om erover na te denken had hij niet, het startschot ging voor hij er erg in had. Gelukkig had hij door de vele jachtpartijen een uitstekende conditie, en kostte hem het ook vrij weinig moeite om als eerst bij de Hoorn te zijn. Nog steeds niet helemaal bevredigd opende hij een van de vele trommels om te kijken of hier een mes of zo inzat, maar hij werd teleurgesteld met een roze koek. Nou ja, kon handig zijn. Snel stopte hij het in zijn linkerzak en keek om of er al tributen aankwamen. Raceneus kwam rustig aanhobbelen. “Hé Necro, jij ook hier?” vroeg hij nonchalant. Necrodeus glimlachte, hij mocht zijn gevoel voor humor wel. “Ja, ik dacht, waarom niet he! Anyway, zin om mee te gaan op een trektocht naar de bergen? “ antwoordde hij. Raceneus haalde zijn schouders op. “Vrij weinig te doen vandaag, dus waarom niet!” Behendig trapte hij Oshi onderuit en volgde Necrodeus. Ondertussen pakte Necro nog 2 trommels mee, maar ook hier bleek eten in te zitten. Na het openen van de tweede trommel kwam er een vreselijke lucht uit, zodat ze unaniem besloten de trommel tegen Sushi’s hoofd te gooien. Raak.

Na een uurtje wandelen bereikten ze een uitloper van de zee, waar ze even uitrustten. Necrodeus nam het woord.
“Zo, dus dan zijn wij nu bondgenootjes, neem ik aan?”
Raceneus antwoordde glimlachend. ”Ik heb je nog niet vermoord, wat wederzijds is, dus ik neem aan van wel, dan!”
“In dat geval, vertel eens wat je zoal kan. Ik wil wel een goede bondgenoot, he!”
Even zweeg Raceneus, maar toen begon hij te vertellen. “Tja, mijn talenten zijn vrij bescheiden. Atletisch ben ik niet, noch geweldig in vechten. Ik ben vrees ik nogal een rijkeluiskindje… Eten heb ik altijd gehad, en verder ook vrij weinig tekorten. Maar waar mensen echt van opkijken, is mijn strategisch inzicht, tactieken, je weet wel. Ik plan altijd veel, en kan vaak op hele aparte, maar efficiënte ideeën komen. Ik hoop maar dat je het kan waarderen.”
“Maar natuurlijk! Elk beetje helpt bij overleven zeker aangezien lang niet alles vechten is. Waar ik overigens wel goed in ben, dus dat is mooi in evenwicht. Helaas lagen er geen wapens bij de Hoorn…” Necrodeus zat er nog steeds mee.
“Wat een geluk dan toch weer dat je er momenteel op eentje zit!”
Necrodeus trok na Raceneus’ antwoord verbaasd een wenkbrauw omhoog en ging rechtop zitten. En inderdaad, diep verborgen in het gras, lag een dubbelzijdige strijdbijl op hem te wachten. “Kom jij maar hier, schatje” mompelde hij in zichzelf toen hij het uit het gras trok.
“Hoe de fuck kom dit ding hier? Naja, we moeten weer eens verdergaan, ik heb dringend iemand nodig om deze schoonheid uit te testen…”

Profiel bekijken http://google.nl

7 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 09:28

Baby Krabs stond op zijn metalen plaat te wachten tot de spelen zouden beginnen. Hij keek nog eens naar zijn medetributen. Van niet één kende hij de naam. Niet dat dat ertoe deed. In de arena deden namen er niks meer toe. Het enige wat ertoe deed was dat het zijn vijanden waren, en dat ze allemaal moesten sterven. Daarom had hij ook met niemand gepraat. Sowieso walgde hij al van dat schijnheilige gedoe. Iedereen wist toch dat maar één iemand kon overleven? Dat waren de regels. Je hield jezelf voor gek als je nu vriendschappen begon te sluiten. Simpletons waren het, één voor één. Enkel de slimste zou winnen, en dat was hij.

Hij was wat je een logicus zou kunnen noemen. Iemand die altijd hetgeen deed wat nodig was om het beste resultaat te bekrijgen. In de jeugdinstelling had hij hierdoor de bijnaam "Machiavelli" gekregen, een naam die hij met gepaste trots droeg. Hij was briljant in alle exacte wetenschappen; wiskunde, chemie, fysica, hij begreep ze allemaal. Het enige wat hij niet begreep waren mensen.

Mensen waren niet logisch. Hij begreep ze niet, en haatte ze daarom. Net zoals hij niet begreep waarom hij in de jeugdinstelling terecht was gekomen. Hij had zijn kleine broertje vermoord, en daarom hadden ze hem opgesloten. Waarom? Zijn familie was toch te arm geweest om nog een kind in leven te houden, en hij was ook nog eens mentaal gehandicapt erbij, dus de samenleving zou toch geen baat aan hem gehad hebben. En het was een korte dood geweest, veel beter dan de hongerdood. En toch waren zijn ouders hem niet dankbaar. Hij had het hen proberen uitleggen, en aan de vredesbewakers ook, maar ze waren allemaal blind voor de logica. Zijn moeder had gehuild dat ze van zijn kleine broertje hield. Hij had ze dan ook niet meer nodig. Mensen die hun leven leiden op basis van hun emoties zijn waardeloos, misschien daarom dat zijn familie bestond uit mislukkelingen en armoezaaiers. Hij was beter af zonder hen.

Het leven in de instelling was tenminste logisch gestructureerd geweest. Elke dag om 7 uur opstaan, 7:30 ontbijt, 8:30 werken (of het nu bandwerk of corvee was, het was tenminste nuttig) enzoverder, tot 21:00 slapen. Heerlijk. Blijkbaar moest het als straf dienen, maar daar heeft hij zijn beste jaren beleeft. En nu was hij hier.

De tijd was bijna om. Hij zou zich niet in het gevecht rond de hoorn mengen. Vaak bleven na de gevechten nog wat dingen over, de tributen waren bijna elke keer toch te stom om alles mee te nemen. En bij de gevechten zou hij ook nog eens het risico lopen om per toeval vermoord te worden. En dat vermijdde hij liever. Dus toen de gong ging trok hij zich tot een veilige afstand terug, en begon te observeren.

Het was een hevig gevecht, maar na ongeveer een minuut was er nog steeds geen dode gevallen. Blijkbaar lagen er geen wapens in de hoorn dit keer. Plots schoten zijn ogen naar een relatief grote tribuut die een iets kleinere neersloeg. Baby Krabs glimlachte. Die kon geen kant meer uit, eindelijk zouden zijn medetributen zich eens nuttig maken en elkaar vermoorden. Maar de kleinere tribuut zei iets tegen de grotere waardoor die zijn aanval staakte. Waarom? Wat kon er zo belangrijk zijn om die moord te staken? Gelukkig kwam op dat moment net een meisje voorbij die de grote tribuut neerhaalde en op hem in bleef schoppen tot hij niet meer bewoog, en er een kanonschot klonk. Baby Krabs schudde glimlachend zijn hoofd. Het meisje was slim geweest, de grote jongen dom. Hij had zich laten leiden door emoties, en was de regels vergeten. En dit kwam ervan. Het was zijn eigen schuld. Glimlachend draaide Baby Krabs zich om en slenterde richting de bergen. Hij had genoeg gezien.

Profiel bekijken

8 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 09:46

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Lennard was wat ze noemden hoogbegaafd. Niet omdat hij briljante ideeën had, of omdat hij zo goed was in rekenen, of sociaal heel vaardig was. Nee, Lennard had een geweldig geheugen, en bovendien de gave om zijn herinneringen te reproduceren. Het kostte hem slechts 1 week om te leren praten als baby, en 1 dag later had hij het lopen al onder de knie. Hij blonk uit in iedere sport die ze op school speelden, simpelweg door te kijken naar topsporters op tv en hen te imiteren. Tijdens het laatste schoolfeest deed hij iedereen versteld staan met zijn acrobatische dansmoves. En toen werd hij gekozen voor de Hongerspelen. Lennard had nog nooit echt naar de Hongerspelen gekeken, om de simpele reden dat het hem niet boeide. Slechts 1 keer had hij gekeken, toen zijn buurjongen gekozen werd om mee te doen, en vervolgens bij de Hoorn stierf. Nu moest Lennard echter zelf mee doen, terwijl hij nog nooit had gevochten. Gelukkig was zijn coach zo slim geweest om zichzelf te informeren over Lennard, en dus besteedde Lennard een groot deel van zijn trainingen aan het terugkijken van vechtscenes uit de vorige Hongerspelen, terwijl een chagrijnige Oshi mee moest kijken. Hun coach had duidelijk een voorkeur voor Lennard, aangezien hij geen seconde gespendeerd heeft aan Oshi's kwaliteiten. Typisch slachtvoer.

Zodra het startschot ging, draaide Lennard zich direct om. Hij had gezien dat in eerdere Hongerspelen de tributen die zich niet in de strijd bij de Hoorn wierpen, vaak langer bleven leven. Hij keek naar de gebieden rondom hem: een berggebied, een IJsgebied en een vulkaan. Het berggebied zag er het veiligst uit, en was dus de plek waar de meeste andere tributen naartoe zouden gaan, en daardoor de minst veilige plek. Het IJsgebied lag achter een groot meer, en zou dus waarschijnlijk vrij veilig zijn, maar eerdere edities hadden uitgewezen dat je in het water een makkelijke prooi bent voor je mede-tributen. Dus dan was er nog de vulkaan. Het zag er gevaarlijk uit, maar zou daardoor wel relatief rustig zijn. En Lennard herinnerde zich dat de winnaar van de zesde Hongerspelen ook voornamelijk in de buurt van een vulkaan had rondgehangen. En dus besloot Lennard richting de vulkaan te rennen. Hij was waarschijnlijk de snelste en lenigste tribuut, maar doordat hij zijn trainingen gebruikt had om eerdere Hongerspelen terug te kijken, had hij nog geen tijd gehad om zijn vechttechnieken te beoefenen. Daarom besloot hij op zoek te gaan naar een beschutte plek in het vuurgebied, waar hij rustig zou kunnen trainen zonder al te bang te hoeven zin voor de anderen. Uiteindelijk vond hij de perfecte plek: een inham in de vulkaan, beschermd door 2 grote geisers. Daar begon Lennard te oefenen. Hij imiteerde de beste zwaardvechters, boogschutters, speerwerpers en bijlenmaniakken die de Hongerspelen in de vorige 10 edities voorbij had zien komen, en op zich ging het goed, maar Lennard merkte al vrij snel een probleem op: hij had geen wapen. Al vrij snel zag hij een oplossing voor dit probleem: in de achtste Hongerspelen was er een tribuut geweest die vrij ver kwam met zelfgemaakte wapens. Dat moest hij ook kunnen. Simpelweg van het hout van een boom zijn eigen speren en pijlen en boog maken. Maar er was nog een probleem: hij werd omsingeld door steen en lava. Niet bepaald ideaal om wapens van te maken. Dus moest hij hier weer weg. Lennard was net tot die conclusie gekomen, en stond op het punt te vertrekken, toen er plotseling een tweede tribuut het gebied tussen de geisers en de inham in de vulkaan binnen stapte. Het was Oshi. En hij had een zwaard in zijn hand.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

9 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 10:45

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Daar stond ie dan. De 14-jarige Sushi, nog geen twintig meter verwijderd van de Hoorn des Overvloeds, gevuld met een boel doosjes die wat weg hadden van broodtrommels, kleurrijk en in allerlei verschillende groottes. Af en toe zag hij nog wat andere spullen liggen, maar hij zag er niet meteen het praktisch nut van in. Zoals een duikpak. Sushi vroeg zich af of er een reden was waarom er duikpakken waren, toen hij al gauw zag dat er achter hem een kolossaal wateroppervlak bevond. Vast een zee, afleidend uit de grootte. Hij zag niet meteen waar de zee uitkwam, die namelijk zo lang was dat je in de verte enkel water kon zien. Maar Sushi had al gauw het verband gelegd. Dat duikpak was kostbaar. Vermoedelijk was de zee belachelijk koud, dus dan was zo'n duikpak wel een must. Tenzij hij zin had om zelfmoord te plegen en door de kou te sterven, maar hij hield van het leven en voelde er bijgevolg niet veel voor om zonder duikpak het water in te gaan. Onder water zal wel niks zitten, de zee leek behoorlijk diep en er zitten duidelijk geen zuurstofflessen bij het pak. Maar aan de overkant moest wel iets zijn, en daar was hij op uit. Verder dacht hij wel dat het goed zat. Als hij nog wat kon meenemen zou hij het doen, maar hij was vooral uit op het pak.

Het geluid van een gong doorbrak de stilte, en als dolle prairiehonden liep iedereen naar de Hoorn. Een stem in Sushi zei: "Loop." Maar te laat. Drie kostbare seconden waren al voorbij toen Sushi naar de Hoorn liep alsof er een kannibaal achter hem aan zat. Iedereen zat te zoeken naar wapens, maar die waren er vreemd genoeg niet. Allerlei trommels en andere voorwerpen vlogen in de lucht om te kijken of er onder de trommels nog wat zat, en deelnemers sprongen in de Hoorn om te kijken of er toch niks in zat waarmee ze iemand mee zouden kunnen doden. Tevergeefs. Opeens vloog er een duikpak door de lucht, en Sushi wist meteen dat dit zijn kans was. Hij ving het, nam nog twee trommels mee en liep richting de zee, waar hij zijn buit bekeek. Geweldig. In de ene trommel zaten twee gesmeerde boterhammen, een met choco en een met aardbeienjam. In de andere zat een roze koek. Al gauw besloot hij de roze koek en de boterhammen in één trommel te plaatsen, zodat hij in de andere zijn netjes en compact gevouwen trui en t-shirt kon doen, zodat ze niet nat zouden worden in het water als er water in het pak zou lopen. Je weet maar nooit. Het zwarte duikpak zat hem goed: strak, maar hij kon er zich makkelijk in bewegen en hij had het behoorlijk warm. Zijn twee trommels bevestigde hij aan een riem die onderdeel van het duikpak was. "Tijd om het water in te gaan." dacht Sushi, tot hij op zee een teken van leven zag. Een man op een stuk drijvend ijs. En hij wist meteen wie het was door het bruine monniksgewaad dat de man droeg. Tuffie.

De gelegenheid leek te mooi, het plan te eenvoudig. Ongezien naar het stuk drijfijs zwemmen, subtiel erop klauteren, Tuffie in het water duwen en hem vervolgens onder water duwen tot hij dood is. Zo eenvoudig kon het zijn. Het leek misschien laag, maar toen herinnerde Sushi zich dat dit de Hongerspelen waren. Hoe je het deed boeide niet. Er was maar één regel: de laatste die overeind staat wint. Hij sprong geruisloos in het ijskoude water en zwom in schoolslag naar Tuffie heen. Af en toe werd hij afgeremd door een sterke golf, maar hij bleef zwemmen, tot hij op nog geen tien meter afstand van de mysterieuze man was. Tijd dat er iemand naar het hiernamaals gaat. De ijsschots was glad als een paling, maar na een paar pogingen lukte het Sushi om op het drijfijs te komen. Met voorzichtige, kleine stappen liep hij richting Tuffie, die al rechtstaand met een ander stuk langwerpig ijs zat te roeien naar het zuiden. Het leek net alsof hij dit al vaker gedaan had, want zijn roeitechniek was heel goed en regelmatig. Sushi durfde niet meer. Wat als hij sterker zou zijn? Hij twijfelde. Nee, hij moest dit doen, hij kon niet meer terug. Drie meter, en dan...

"Vraag vol vertrouwen, zonder enige twijfel." zei Tuffie. "Wie twijfelt is als een golf in zee, die door de wind heen en weer wordt bewogen." Sushi schrok. Hij schrok zo hard dat hij in het water viel. Snel kwam hij weer boven water, liet het water dat in zijn mond terecht was gekomen er uit lopen en keek hij recht in Tuffie's ogen. Hij verwachtte dat hij achter hem aan zou komen, maar dat deed hij niet. Sterker nog, hij had helemaal geen intenties om hem kwaad te doen. Tenminste, dat dacht Sushi, hij was het niet helemaal zeker. "Ik heb u al lang gezien, jonge vreemdeling." zei Tuffie. "Kom aan boord indien u dat wilt."
Sushi, verbaasd door Tuffie's reactie, deed wat de man hem voorstelde. En het enige wat hij kon zeggen was... "Waarom? Wie bent u?"
"Ik heb meerdere namen." antwoordde Tuffie. "De weg, de waarheid, het leven, het pad... Sommigen kennen mij onder de naam Tuffie. Wat was uw eerste vraag, zoon van God? Met welke naam mag ik u aanspreken?"
Sushi aarzelde, maar besloot dan toch te antwoorden. "Mijn naam is Sushi." zei hij. Er was nog een lichte vorm van angst in zijn stem te horen, maar de kalmte en vredelievendheid waarmee Tuffie handelde had effect en kalmeerde hem, beetje bij beetje. "Waarom?" herhaalde Sushi.
"Ik zal u genezen." bracht Tuffie uit. "Ik heb gezien wat u deed, maar toch zal ik u genezen, u leiden en barmhartigheid bewijzen, opdat de duisternis die zich in u bevindt verdreven wordt."
"Genezen...?" vroeg Sushi.
"U heeft me gehoord. Genezen. Ga niet het pad van goddelozen bewandelen. Bewandel niet de weg van wie boosaardig zijn. Mijd hun weg, betreed hem niet, ga eraan voorbij, loop door. Ze gaan niet slapen voor ze kwaad hebben gedaan; wanneer ze anderen niet ten val brengen, worden ze van hun rust beroofd. Ze doen zich te goed aan het brood van goddeloosheid, zwelgen in de wijn van het geweld."
Het bleef even stil.
"De weg van de rechtvaardigen is stralend als de zon, die opkomt, hoger klimt, totdat de dag zijn licht verspreidt. De weg van goddelozen is alleen maar duisternis. Ze struikelen, en weten niet waarover."
Tuffie draaide zich om en keek Sushi aan.
"Vermoedelijk snapt u de diepere betekenis van hetgeen ik zei niet. Maar onthou het gedurende uw hele reis, uw hele avontuur. Op een dag zul je het begrijpen."
"Waarom vertelt u me niet wat het betekent?" vroeg Sushi.
"Daar moet je echt zelf achterkomen, Sushi. Vindt u het goed dat ik u aanspreek met Sushi?"
"Geen probleem, doe maar."
"Bedankt. Bent u bereid naar een verhaal te luisteren onderweg?"
"Een verhaal? Waarom?"
"De reis is lang. Ik dacht dat u wel zin had in wat vermaak onderweg."
"Onderweg?"
"Ja. U wilt de zee over, niet? Dan zal ik u daar naartoe brengen."
"Waarom?"
"Wie de mensen helpt die het nodig hebben, brengt een offer dat de Allerhoogste welgevallig is." En Tuffie begon een verhaal te vertellen, terwijl het duo langzaam maar zeker richting het poolgebied ging.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

10 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 15:00

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Voor Jelle waren de Hongerspelen erg belangrijk. Jelle was de zoon van de meest intelligente familie van district 12, en ook een van de meest opstandige families. De familie had hoge verwachtingen van Jelle. Hij had twee grote broers, Windowsfan en Jeffrey, en hij had ook een klein zusje, Hitomi. Windowsfan was zijn eerste grote broer en helaas was hij verstandelijk gehandicapt. Een grote aderlating voor de prestigieuze familie, die altijd het bestaan van Windowsfan geheim hebben gehouden. Zijn andere broer, Jeffrey, is nu 19 en een ontzettend intelligente jongen, zoals de familie hoopte. Op zijn veertiende is hij naar het Capitool gegaan voor een of andere hoge functie, iets wat de familie van Jelle totaal niet kon waarderen. Jelle heeft dan ook na vijf jaar zijn broer weer kunnen zien, gelukkig waren het goede broers voor elkaar. Hitomi is een lief meisje, maar niet verschrikkelijk intelligent. Omdat de familie het bestaan van Jeffrey negeert en Windowsfan niet erkent wordt is hij de belangrijkste van zijn familie. En uitgerekend hij moet mee doen aan de Hongerspelen, omdat hij zo slim is. Omdat zijn familie verder niemand heeft, moest Jelle winnen van zijn familie. Zijn moeder kwam hem als laatste vertellen dat, wanneer hij niet minimaal de laatste 6 haalt, ook zijn bestaan wordt genegeerd.

Stroosie was de beste vriend van Jelle, ze waren al hun hele leven studiemaatjes. Het was dan ook niet verrassend dat Stroosie de tweede hoogste score zou halen. Stroosie deed er misschien wat nonchalant over, voor Jelle was het een erg fijne bevestiging dat hij de slimste was. Zijn familie was niet heel blij met enkele scores, maar toch accepteerden zij de uitslag. Hij mocht zelfs twee uur televisie kijken die dag.

Maar nu was het tijd voor de Hongerspelen. Jelle was redelijk snel, hij zag Necrodeus achterlijk snel zijn eerste trommel halen. Jelle zag een rugzak, hij pakte hem op, maar aan de andere kant trok de vreemde Koopalingsfan. Jelle had hem in de training gezien, en hij had gelijk een hekel aan hem. Jelle schreeuwde dat hij móést winnen, maar Koopalingsfan werd op tijd neergeslagen. Vervolgens rende hij een eindje weg; er waren toch geen wapens, dus hij kon net zo goed kijken wat er in de vreemde rugzak zat. Dit bleek, tot Jelle's verrassing, een parachute te zijn. Totdat zijn vriend Stroosie ineens achter hem stond. Stroosie zei: "Kijk eens naar boven!". Jelle keek, en tot zijn verbazing zag hij een zwevend eiland. Net voordat Jelle wilde vragen of Stroosie met hem mee ging, was hij alweer weggerend. Jelle keek naar het Hoorn. Daar werd WM, die net Jelle had geholpen, in elkaar geslagen door iemand, een meisje. Een heel mooi meisje. Hij herkende haar als Jeanne, de bloedmooie meid van 18 die tijdens de training alleen maar aan het flirten was en totaal geen interesse toonde in de Spelen. Geruchten gingen dat ze minimaal drie of vier keer geslapen had met Necrodeus, alhoewel hij dit heftig ontkende in een kort gesprek tussen hen twee. Iets zei Jelle dat Necrodeus de waarheid sprak.

Maar toch, de giechelende Jeanne kwam op hem af. Jelle ging in een verdedigende houding, maar Jeanne was totaal niet van plan om hem aan te vallen. "Hoi kerel, ik heb ontzettend veel hulp nodig om op dat zwevende eiland te komen... wil je mij helpen?", vroeg ze. Jelle reageerde verbaasd. Hij had niet verwacht dat hij in contact zou komen met Jeanne deze spelen. "Ja, dat wil ik graag!". Jeanne had drie trommels uit het Hoorn meegenomen, dus ze vroeg of Jelle dat kon dragen. Jelle accepteerde, ondanks dat het een onredelijk aanbod was. Waarschijnlijk zou hij de pakezel worden van Jeanne, maar vond hij het zo erg om gebruikt te worden? Hij vond haar immers een prachtige dame. Niet veel later kwamen Jeanne en Jelle aan bij de bergen, waar ze Para tegenkwamen. Para schrok, maar Jeanne vroeg erg flirterig: "He, mooie jongen! Wil je met ons meekomen? We gaan naar het zwevende eiland!". Para was verbaasd, waarna hij reageerde met: "Ehm... jazeker, graag zelfs!". Jelle werd ontzettend jaloers op Para, maar hij besloot er nog niks aan te doen. Het tweetal werd voorlopig een drietal.

Een flinke bergwandeling en beklimming later kwam het trio aan op een vlak gedeelte. Ze waren nog niet op het punt waar vanaf het eiland bereikt kon worden, maar het kon niet meer ver zijn. De dag kwam al aan zijn einde. Jeanne complimenteerde de jongens: "Goed gedaan Jelle! En héél goed gedaan Para...". Para moest blozen, en Jelle irriteerde zich. Hij had veel meer geholpen dan Jeanne en Para krijgt nog de complimenten. Jeanne ging naar Para toe, en ze vroeg giechelend: "Kom je even hier staan?". Vervolgens maakte ze zoenbewegingen. Para ging direct naar Jeanne toe, en ze begonnen met zoenen. Jelle kookte van de woede, totdat Jeanne ineens Para heel ver van haar af duwde. Zo ver, dat Para van de berg viel. Een kanonschot klonk, Jeanne had Para vermoord. Het was een val. Jelle schrok en wilde gauw weg, maar Jeanne was hem voor. "Hihihi, jij bent bang dat ik met jou hetzelfde doe, he? Geen zorgen, schat, jij bent te belangrijk voor mij.". Jelle voelde zich ongemakkelijk, maar ergens ook fijn. De zon ging onder, de nacht begon, en Jelle en Jeanne begonnen te slapen. Jelle wist dat Jeanne totaal niet te vertrouwen was, dat hij gebruikt werd en dat ze nooit samen zouden kunnen winnen. Maar voorlopig vond hij het wel goed zo. Immers had ze ook hem kunnen vermoorden in plaats van Para, of zelfs allebei, als ze dat wilde.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

11 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 15:53

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Onhandig pareerde Raceneus opnieuw een stoot van Tosti. Heel lang zou hij dit niet kunnen volhouden, dat wist hij. Dom ook om zo ver uit het kamp te gaan. Na nog een paar uurtjes lopen de bergen in waren ze tot de conclusie gekomen dat hier geen zak te doen viel, en Necrodeus had een kamp willen maken om iets te eten. Raceneus had dit oké gevonden, en ze waren op zoek gegaan naar hout. Dat er niet was. Bossen waren nergens te zien, maar struiken waren er volop, dus vandaar dat ze maar besloten de struiken te verbranden. Helaas was geen van beide tributen een survivalexpert geweest, dus veel vuur kwam er niet uit. Zwijgend waren ze ieder een roze koek uit de broodtrommels gaan eten. Dit beloofde behoorlijk zwaar te worden, en Raceneus had voorgesteld naar het vulkaangebied te gaan, waar tenslotte warmte genoeg was. Necrodeus had dit geweigerd en wilde naar het luchteiland gaan. Juist. Raceneus had dit een idioot idee gevonden; het eiland lag vele tientallen meter boven hen. Hij probeerde dit aan Necro uit te leggen, maar die was al in slaap gevallen. Mokkerend had Raceneus toen de wacht op zich genomen. Zonder wapen uiteraard, daar hadden ze er maar een van en die scheen Necro erg leuk te vinden.

Vanaf dat moment was het redelijk saai, en Raceneus had besloten steeds net iets verder uit het kamp te gaan, om het gebied te verkennen en misschien nog ergens een verborgen wapen te vinden. Hij had geconcludeerd dat alle wapens wel verborgen moesten zijn. Bovendien hadden ze de bijl met gemak gevonden, dus zou er wel meer zijn, gokte hij. Hij kon zulke dingen redelijk snel opmerken, maar dit was niet zijn talent, dus na een uur tevergeefs zoeken wilde hij weer naar het kamp teruglopen. Hij dacht na, over zijn familie, vrienden, zijn thuis. Hij had een uitstekend leven gehad daar, in tegenstelling tot veel van zijn districtgenoten. Vrienden had hij veel gehad, zelfs even een vriendin. Zijn familie had hij altijd aardig gevonden, nooit ruzie mee gehad. Om die terug te krijgen zou hij dit moeten winnen, en Raceneus had zo zijn twijfels over de kansen daarop. Terwijl hij daar zo in gedachten verzonken had gestaan, zag hij niet dat Tosti hem voorzichtig naderde. Pas toen hij een arm om zijn nek klemde, merkte hij dat er iets mis was. Snel trok hij zijn hoofd naar beneden en probeerde hij Tosti te vloeren. Tosti was echter behoorlijk behendig in vechten en ontweek hem met gemak. Zwijgend stonden ze even tegenover elkaar. Door Raceneus’ hoofd spookte de gedachte dat hij dit gevecht nooit zou kunnen winnen, zelfs al had Tosti ook geen wapens. Tosti verbrak de stilte.
“ Wat doe jij hier nou, midden in de nacht? Ik dacht dat ik de enige was die niet sliep. Ik heb tenslotte al even geslapen.” Hij grijnsde scheef. Dit vond Raceneus een vrij debiele opmerking, het was tenslotte nauwelijks avond. Tosti kreeg nu ook de zon in de gaten en mompelde wat onsamenhangende woorden, die Raceneus maar met moeite kon verstaan.
“Verdomme, volgens mij is mijn nervus opticus naar de klote. Heb ik weer hoor. En hiermee moet ik de Hongerspelen overleven.”
Raceneus zag nu ook zijn ogen, die slap en bloederig in zijn oogkassen lagen. Bloedkleurige vlekken zaten rond zijn shirt en mouwen. Tosti had duidelijk al eens met iemand een aanvaring gehad. Maar dat belette hem niet om opnieuw gecoördineerd naar hem uit te halen met de vlakke kant van zijn hand. Raceneus sprong weg, maar net te laat, en Tosti’s hand trof hem tussen zijn ribben. Niet hard, maar zijn gezicht vertrok even. Tosti’s hand kwam opnieuw op hem af, richting zijn nek. Vaag herinnerde hij zich dat daar bepaalde pezen en spieren liepen, en je daar met een simpele slag iemand kon vermoorden. Met meer geluk dan wijsheid slaagde Raceneus erin Tosti’s arm te grijpen en achterover te sleuren. Tosti viel onhandig op de grond en brak hoorbaar zijn arm. Tosti keek zelfs niet eens op, maar begon opnieuw te praten.
“Verdorie, breekt daar gewoon mijn dexter radius! Het zit me niet echt mee zeg! Het is nodig eens tijd dat ik dit hier afmaak, vind je ook niet?”
Raceneus aarzelde even, maar probeerde toen Tosti om te praten. “Weet je, dit gevecht zonder wapens gaat ons allebei alleen maar verzwakken, en gaat niets opleveren. Wat nou als we elkaar gewoon laten gaan? Je ogen zijn toch niet helemaal, tja, gezond meer, en dan kun je beter je krachten ergens anders aan besteden.”
Tosti schudde even met zijn hoofd. “Zo makkelijk trap ik daar niet in. Ik maak je af, Racey!” Nog voor hij zijn zin had afgemaakt rende hij alweer op Raceneus af en trof hem 3 keer achter elkaar in zijn buik. Dubbelgebogen viel Raceneus op de grond, niet in staat ook maar iets uit te brengen. Tosti stond lachend boven hem. “Kijk, 2 stoten recht in je maag en nog een in je lever. Ik heb verstand van dat soort zaken, Racey, en ik weet ook dat dit fataal zal zijn. Na een paar uur zal je n…” Opeens stopte Tosti met praten en bewoog met een verbaasde uitdrukking nog 2 meter naar voren, voor hij met zijn gezicht op de rotsen viel. Een enorme dubbelzijdige bijl zat in zijn rug, en de eigenaar ervan zwaaide op een paar meter afstand naar Raceneus. Tosti was al dood voor hij überhaupt de grond had geraakt. Lachend trok Necrodeus de bijl uit zijn lijf. “Zo, die kwam mooi terecht! Geen snoepjes van vreemde mensen aannemen hè, je weet wat er dan gebeurt. Gaat het een beetje?”
Raceneus stond op, en voelde nog eens aan zijn buik. De pijn was al verdwenen, maar het gevoel wat er nu was was niet veel beter, hij voelde namelijk helemaal niets, alsof het verdoofd was. ‘Of verlamd’ schoot het door zijn hoofd. Hij negeerde die gedachte. Om niet zwak te worden gezien zei hij hier niets over. “Ach, ik was gewoon wat aan het stoeien terwijl jij daar je middagslaapje hield. Niets ergs man!” Hij wierp nog een blik op het lijk van Tosti en liep toen Necrodeus achterna.


Achter een rots, 40 meter van het lijk van Tosti, zaten 2 tributen verscholen. Ze keken elkaar even aan. T.G verbrak de stilte en floot. “Waardige tegenstanders, daar moeten we voor oppassen.” Lazerstraal knikte instemmend. “Mooie slachtoffers voor vannacht. Kijken of ze dan nog zo stoer zijn.”

Profiel bekijken http://google.nl

12 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 16:46

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Met veel plezier vertelde Tuffie een verhaal, en Sushi luisterde aandachtig. Sushi's aandacht was even niet meer op de Arena gevestigd. Enkel op Tuffie's stem, vol intonatie en inleving.
"Het was een dag zoals een ander. Een arme man liep van huis tot huis om in de vuilnisbakken van District 2 te kijken, en het bruikbare er uit te halen. Hij had een zwarte, half kapotte emmer in zijn linkerhand waar hij al het bruikbare in stopte. Die had hij gevonden in het bos, bij een waterput. De man was eenzaam, had geen geld en weinig te eten, maar toch was hij perfect gelukkig. Hij had nog maar één familielid: zijn zieke vader, die in het bos woonde. Geld voor medicijnen had hij niet, noch voor eten of drinken, dus dit was de oplossing, hoe laag of zielig de inwoners hem wel mochten vinden. Op weg naar huis zonder een buit ontmoette hij een jongen, ongeveer vijf jaar, die in dezelfde omstandigheden leeft. Hij had het zwaarder met zijn bestaan en zat te huilen. Tijdens een poging om hem te troosten hield hij de emmer wat onder zijn hoofd, waardoor de tranen in de emmer vielen. Het bijzondere was dat die tranen veranderden in munten van puur goud. Meteen vergat hij het kind, liep hij er vandoor en kocht er een dozijn broden van. Hij bracht het naar huis en gaf zijn vader te eten. Zelf nam hij ook wat. Maar hij wou meer. Dus hij moest huilen. Maar... hij was op zich perfect gelukkig ondanks zijn armoedig bestaan, dus het lukte hem niet."
"En wat deed de man toen?" vroeg Sushi.
"Er moest een manier zijn waarop hij kon huilen, dus hij ging experimenteren." ging Tuffie verder. "Hij begon zichzelf te slaan, te pijnigen, maar er kwam niet eens één traan. Het verhaal eindigt met de arme man op een stapel munten, die zijn zieke vader in zijn armen heeft. Dood. En niet door de ziekte... Hij heeft hem eigenhandig vermoord."
"Wel... dat is een somber einde." zei Sushi. "Maar dan heb ik nog wat vragen."
"Vraag en er zal je gegeven worden, zoek en je zult vinden. Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt."
"Nou... Allereerst, is dit uw verhaal?"
"Nee." antwoordde Tuffie. "Maar in ieder verhaal zit een boodschap of een merkwaardigheid. Of beiden. Wie het ook vertelt, de boodschap blijft hetzelfde."
"Wel, over die merkwaardigheid... had de man niet gewoon een ui kunnen schillen?"
"Scherp opgemerkt." zei Tuffie. "Ik ben verheugd dat u zo kritisch heeft zitten luisteren. U heeft de merkwaardigheid gevonden, nu de boodschap. Wie voor zonsopgang opstaat om de wijsheid te zoeken, wordt niet moe: hij vindt haar pal voor zijn deur."
Sushi voelde zich licht gevleid door de opmerking dat hij zo kritisch luisterde. Dat heeft hij ook nodig voor zijn beroep later. Het is altijd al zijn droom geweest om advocaat te worden, net zoals zijn vader. Hij is geboren in een rijk gezin, en heeft niks tekort. Hij heeft zowat alles in zijn leven bereikt wat hij wilde bereiken, behalve dat dan. Omdat hij in de voetstappen van zijn vader wilt treden doet hij specifieke studies die je als advocaat moet doen. Hij zou het heel graag met Tuffie over zijn leven hebben, zijn studies, zijn passie voor het vak, want hij wist dat hij wél zou luisteren. Zijn vader en moeder mochten aardige mensen zijn, Sushi kon nooit bij hen terecht met problemen. Op school werd hij vaak gepest door de iets grotere jongens. Ook heeft hij nooit een vriend gehad, iemand die echt om hem gaf om wie hij was. En die persoon leek hij in Tuffie gevonden te hebben. Maar toen ging er een belletje rinkelen dat hij dat niet mocht van het Kapitool. In ieder geval niet aan de start. Hij wist niet zeker hoe het nu zat, maar hield wijselijk zijn mond over dat onderwerp.
"Nou... het gaat duidelijk over hebzucht, als je het mij vraagt."
"En...?"
"... je hoeft niet veel te bezitten om gelukkig te zijn?"
"Precies."
"Maar..."
"Het wordt al laat. Kijkt u even mee uit naar een plaats om de nacht door te brengen? We komen later wel op het verhaal terug."
"Maar er is overal wa..." Sushi zweeg. Er was eindelijk land in zicht. Een groot gebied gevuld met ijs en sneeuw, hier en daar een pinguïn en mooie gebergtes.
De zon gaat langzaam onder terwijl het duo naar de kant vaart om een slaapplaats te zoeken. Eenmaal op het land gingen ze in een grot zitten, waar ze de nacht zouden doorbrengen. Beiden konden de slaap niet vatten. Sushi opende zijn doos met eten, nam de boterham met choco, scheurde hem in tweeën en deelde hem met Tuffie, die het aanbod aannam. Het bleef geruime tijd stil. Beiden aten ze hun deel op, en toen Tuffie zijn boterham op had vouwde hij zijn handen en fluisterde een aantal woorden.
"Wat doe je, Tuffie?" vroeg Sushi.
"Bidden. Doet u mee?"
"Oh, nee, bed..."
"Bid, Sushi. Bemin vriend en vijand en bid voor wie u steunt of vervolgt, opdat gij kind moogt worden van uw Vader in de hemel, die immers de zon laat opgaan over slechten en goeden en het laat regenen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen. Bid, samen met mij."
Sushi voelde er maar niks voor, maar deed zoals hem werd gevraagd. Hij wist wel hoe het "Onze Vader" ging, dat had hij op school vaak genoeg moeten doen. Aan het begin van iedere les kwam een chagrijnige oude dame binnen om samen met de rest van de klasgroep een gebed op te zeggen. Maar het maakte Sushi niet uit.
"U bent behoorlijk gelovig, zo te zien." zei Sushi.
"Het is niet altijd zo geweest, Sushi." zei Tuffie ernstig. "Er zijn dagen geweest dat ik het licht kwijt was, en in duisternis verging. Die dagen zijn gelukkig voorbij."
"Hoezo?" vroeg Sushi. Hij fronste zijn wenkbrauwen.
"Dat, mijn vriend, is weer een ander verhaal. Het zal voor morgen zijn, vrees ik. Rust. Morgen wordt een lange dag." Beiden probeerden ze een poging te ondernemen om te slapen. Tuffie vertrok al gauw naar het land der dromen, Sushi dacht nog even aan wat hij tot nu toe bereikt had. Juist, niks. Hij was aan de overkant, dat was al iets, en de aanwezigheid van Tuffie gaf hem een veilig gevoel, al verwachtte hij niet dat Tuffie zichzelf kon verdedigen. Maar hij wist niet wat hij moest verwachten van hem. Misschien weet hij morgen meer...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

13 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 18:07

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Pfoe, wat een laag niveau moest ze halen. Jeanne irriteerde zich al bijna aan haar eigen gedrag. Maar goed, het doel heiligt de middelen, dus voorlopig is ze het domme maar knappe meisje, die eerst met je flirt en je daarna vermoordt.

Jeanne, 18 jaar, is een van de meest invloedrijke meisjes in haar district. Ze is opstandig, vrij briljant, en probeert zichzelf hogerop te werken zonder vijanden te maken. Uiteraard heeft Jeanne een hekel aan het verschrikkelijke systeem van het Capitool, maar daar weten ze - hopelijk - niks van. Ze is altijd het meesterbrein achter plannen en opstanden. Niemand verdenkt haar, wegens haar rol in het dagelijkse leven: een ordinair knap tienermeisje. Om niet op te vallen had ze haar intelligentietest opzettelijk verknald, maar op een of andere manier zat ze toch bij de hoogste scores. Sindsdien wordt ze een stuk meer in de gaten gehouden, wat haar totaal niet bevalt. Jeanne is het soort meisje wat alles doet voor gerechtigheid in het rijk. Ze heeft vaak moeilijke dingen moeten doen voor mensen om dit voor elkaar te krijgen, zoals illegale activiteiten, maar ze heeft ook zo vaak een enge vent moeten 'overtuigen' door haar lichaam 'uit te lenen'. Het heeft het jonge meisje traumatische ervaringen opgeleverd, maar toch had ze een gigantische rol in de korte opstand van een jaar terug. Ze heeft veel lopen besturen vanuit haar kelder. Veel van haar vrienden zijn vermoord, en zelfs veel van mensen die voor haar ideeën streden, maar niet wisten dat Jeanne de kopvrouw was. En nu stond ze hier, in de Hongerspelen. Het was ongelooflijk belangrijk dat ze die zou winnen.

Het begin van de Spelen liepen goed. Ze heeft twee kills gemaakt aan het begin. WM, wat toch al een waardeloos persoon had, ze hoorde WM een keer zeggen dat hij voor de ideeën van het Capitool was. Koopalingsfan heeft ze gespaard, omdat hij misschien potentie had. De slimmere en opstandige kandidaten moesten levend gehouden worden, stel dat zij niet zou winnen, dan moet in ieder geval iemand kunnen winnen die haar ideeën en opvattingen over het Capitool deelt. Para voldeed overduidelijk niet aan die eisen. Jelle wel. Er was iets aan Jelle wat zij waardeerde. In de eerste nacht, waar ze samen op de berg zaten. Jelle was overduidelijk erg intelligent, hij vertelde ook zijn verhaal. Over zijn familie, en over het feit dat hij moest winnen. Weliswaar gaf ze antwoorden als: "hihihi wat erg stom zeg!", maar stiekem voelde ze ontzettende medelijden. Weliswaar dacht de familie van Jelle negatief over het Capitool, het was overduidelijk dat ze alleen het Capitool weg wilden hebben zodat zij veel invloed en macht zouden krijgen, als een van de rijkere families. Jelle vertelde de redenen dat zijn familie het Capitool haat alsof hij het er mee eens was, maar je kon aan zijn stem horen dat hij geen idee had waarom hij het met zijn familie eens was. Jeanne had ook een hekel aan haar vader. Een klein pestventje, achterbaks tegen iedereen en door slijmen heeft hij een hoge positie bereikt. Haar moeder was een mooie, zorgzame en lieve vrouw, maar niet de slimste. Wel was ze enorm steunend en ze was ook de enige van Jeannes familie die wist wat voor plannen ze stiekem uitvoerde.

Wat minder was voor Jeanne, was haar districtspartner. Necrodeus. Zijn vader is een invloedrijke en enge man. Zijn steun voor haar plannen had Jeanne enorm nodig, want deze vader had een enorm grote bek en hij kon goed van pas komen. Via-via had ze geregeld hoe ze steun kon krijgen van de vader van Necrodeus: Zij moest zijn zoon ontmaagden. Een achterlijk en zielig idee, maar Jeanne ging er toch mee akkoord. Necrodeus kwam net zo arrogant en vervelend over als zijn vader, hij was populair, stoer, maar hij zat anders in elkaar. Echter, deze avond ging het mis en Jeanne werd zwanger van Necrodeus. Het heeft ervoor gezorgd dat ze een lange tijd slecht kon helpen met het besturen tijdens de vorige opstand en nu zit ze ook vast aan een jonge baby, die nu opgevoed wordt door haar moeder. Jeanne is prima in staat om haar kind zelf op te voeden, maar daar heeft ze simpelweg nog niet de tijd voor, nu zeker niet. Wordt een pijnlijk verhaal voor later, dat allebei de ouders van haar kind in de Hongerspelen zaten. Terwijl Jeanne diep in haar gedachten zat, was Jelle al aan het slapen. Het was een speciale kerel, die Jelle. Erg intelligent, zoals ze uit zijn verhalen kon afleiden (verrassend, Necrodeus was ook zeker de domste niet), maar zonder een echte mening.

Niet veel later kwam de eerste sponsorgift al voor Jeanne. Niet heel verrassend, voor de kijkers thuis was ze ontzettend mooi om naar te kijken en ze had ook met haar tactiek een goede kans om te winnen. In het pakje zat een mes. Past bij haar tactiek met haar gebackstab. De kijkers thuis zullen wel verwachten dat Jelle het volgende slachtoffer wordt. Dat moet ze nog even zien. Morgen zullen ze wel bij het zwevende eiland kunnen komen, en dan zijn ze hoogstwaarschijnlijk als eersten daar. Dan zal ze wel verder zien.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

14 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 18:50

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Tevreden keek Fruitschaler naar de arena. Een wijds, verspreid terrein met zeker 4 verschillende landschappen. Kritisch bekeek hij de details; weinig bomen, geen waterbronnen, bergachtig terrein, maar ook gras, beesten, en een zeer brede oceaan. Vooral dat laatste was belangrijk, want water was een waardevol middel in de Hongerspelen. Ook eten viel niet te onderschatten, maar water had een permanente plek, die Fruitschaler moest uitbuiten. Als ‘aandenken’ had hij een kleine spons kunnen krijgen, onder het mom van fossiel. Maar deze spons werkte nog gewoon, en zou als het goed is uit het goorst mogelijke water nog drinkwater krijgen. De zee was dus overduidelijk Fruitschalers bestemming. Het vervelende was dat Fruitschaler niet zo best kon vechten. Thuis had hij er ook vrij weinig interesse in, in plaats daarvan hield hij ervan om dagenlang in boeken te lezen. Niet zomaar boeken, puur economische boeken. Door anderen werden ze ‘saai’ of ‘debiel’ gezien, maar zij snapten de onderliggende betekenis niet. Fruitschaler was ervan overtuigd dat het hem zou helpen.


Vanwege die gedachte was het eerste wat Fruitschaler zocht ook niet direct wapens, maar meer eten en water, wat vooral in het begin een geweldige start zou geven. Tot zijn opluchting zag hij tientallen flessen en trommels liggen, ongetwijfeld helemaal vol met drinken en eten. Fruitschaler nam nog even de tijd zijn medetributen te onderzoeken. Stuk voor stuk geconcentreerd, maar allemaal anders. Hij was van mening dat mensen dom waren, maar wel grappig, en ook zeker nuttig. Hij moest ervoor zorgen dat anderen deden wat hij gedaan wilde hebben. Was niet zo moeilijk. Vooral STNF had zijn belangstelling, een verlegen, magere jongen van 15. Ze waren leeftijdsgenoten, dus het was vast niet moeilijk om het ijs een beetje te breken. Wel zag hij er atletisch uit, en ook met een zekere intelligentie. Fruitschaler hoopte niet te veel, dat zou lastig kunnen worden. Zoals hij er nu uitzag, bezweet, ongekamde haren, maar vol concentratie, zag hij er niet heel gevaarlijk uit. Moest lukken, toch?


Tenslotte klonk het geluid van de gong door de arena, het teken dat de Hongerspelen officieel begonnen waren. Aangezien er toch geen wapens lagen, maakte Fruitschaler van de gelegenheid gebruik zoveel mogelijk trommels en drinkflessen mee te nemen. Zijn oog viel bovendien ook op een duikpak, een mooi, degelijk ding dat ongetwijfeld van pas zou kunnen komen, en vast ook wel te verkopen zou zijn. Hij griste het uit de handen van Adje, pakte nog 2 drinkflessen van de grond en zocht een veilige plek achter een steen om rustig het duikpak aan te doen. Het viel wat ruim, maar zou onmisbaar zijn voor de tocht naar de overkant van de zee, waar zijn bestemming lag. Hij keek naar de rest van zijn buit; 5 trommels en 4 drinkflessen. Kon er zeker mee door. Helaas was er geen plek voor al zijn schatten, waardoor hij genoodzaakt was alvast een broodtrommel leeg te eten en er 2 andere vast te houden. Hij zag er nu debiel uit, maar dat moest dan maar. Hij begon op te staan, maar stopte toen. Plots verscheen er een schaduw aan zijn linkerzijde, en Fruitschaler draaide zich om. STNF stond voor hem, met een strijdspeer in zijn hand, en keek hem vragend aan. Waar anderen doodsbang zouden zijn, zag Fruitschaler kansen.


Al tijdens de trainingstijd was Fruitschaler wat met STNF opgetrokken, en had gezegd dat hij wel een bondgenootschap met hem aan zou willen. Beetje gevleid, aardig voor hem geweest, zulke dingen, hadden hem zeker geholpen, en waarschijnlijk er ook wel voor gezorgd dat hij nu niet al op de grond lag te rotten. Het was hem al opgevallen dat STNF niet echt vrienden had, en zijn districtpartner liever meed. Blijkbaar was Fruitschaler de enige die kansen in hem zag. Beter zo.


Toen hij besefte dat STNF hem nog steeds vragend aankeek, stond hij snel op en sloeg een arm om zijn schouders.
“Ik wist dat ik je kon vertrouwen, man! Hier, een halve boterham, om onze vriendschap te bezegelen.”  Aarzelend nam STNF de boterham aan.
“Vind je me echt een vriend?”
“Natuurlijk man! Je bent me toch op komen zoeken, en nu kunnen we samen veel verder komen.”
“Nou, eh, bedankt dan maar. Zullen we nu naar de vulkaan gaan?”
“Met dit duikerspak?” Fruitschaler begon te lachen. “Nee, we gaan naar het ijsgebied. Vertrouw me maar, ik heb verstand van zulke zaken. Zo heeft ieder zijn ding. Wat is jou specialiteit, bijvoorbeeld?”
STNF begon te blozen. “Nou, eh, ik wil later heel graag architect worden, maar ik denk niet dat dat heel nuttig is hier…”
“Natuurlijk wel! Jij kan dan vast heel goed hutten maken, en je bent vast ook een geweldige speerwerper, zodat je mij kan beschermen! Ik neem de zware taak als leider wel op me, maar ik beloof je, je zal betaald krijgen, je zal het niet voor niets doen.”
“Betaald?” STNF keek verward. “Er is toch helemaal geen geld hier?”
“Nog niet… En bovendien kun je ook in eten betalen, of in kleding! Dat is het mooie van geld. En bovendien…”


Een lange relaas over het nut van economie, geld en handel volgde. STNF begreep er allemaal niets van, maar luisterde braaf en knikte af en toe, als hem iets gevraagd werd. Voor hij het wist zat hij op een afgebroken stuk ijs, peddelend naar het ijsgebied. Fruitschaler lag lekker op zijn gemak op het stuk ijs te liggen, af en toe wat pratend, tegen STNF of tegen zichzelf. Af en toe schoot de gedachte door zijn hoofd dat hij beter alleen kon gaan, maar hij stelde zichzelf gerust met het feit dat Fruitschaler het vast wel beter wist. Zwijgend roeide STNF verder.

Profiel bekijken http://google.nl

15 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 11! op do 31 okt 2013, 19:42

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"En, heb je het zwaard?"
"Nope."
"Sukkel." Noémie sloeg Adje op zijn wang. Het deed geen pijn, maar spontaan slaakte Adje toch een kreet van pijn.
"Dus waar moet ik me nu mee verdedigen?" zei Noémie op geërgerde toon.
"Ik kan je ook heus wel verdedigen, hoor." kaatste Adje terug. "Heb je dit schatje nog niet gezien?" Adje begon met zijn hamer in het rond te zwaaien. "Serieus, er is geen reden om je zorgen te maken."
"Pas toch maar op met dat wapen, straks laat je het vallen op je voet, of sla je tegen mij, of..."
"Doe rustig, Noémie, ik heb alles onder controle. Volg me nou gewoon maar."
"Adje?"
"Ja?"
"Ik wil hier weg." Ze barstte in huilen uit. Adje wist niet wat hij moest doen, dus hij drukte haar maar tegen zich aan. "Ik wil naar huis, Adje..." zei ze, met af en toe een snik. "Komt goed." zei Adje. "Ik breng je naar huis." Maar hij wist dat hij loog. Hij was absoluut niet aardig genoeg daarvoor. Als hij mocht kiezen tussen zijn leven en dat van haar, hoefde hij niet eens te twijfelen. Hij wilde gewoon dat ze stopte met huilen. In deze toestand had hij niks aan haar, en hij vond het ook niet leuk dat ze zat te huilen, want hij vond haar wel aardig, en haar bezorgdheid om hem ook schattig op de een of andere manier. Stiekem vindt hij Noémie een van de betere meisjes van zijn school. Samen zaten ze op school, in hetzelfde jaar nog wel. Ooit werd er een mengklas van haar klas en de zijne gemaakt, en toen moesten ze af en toe samenwerken, soms tegen hun zin. Naar verloop van tijd begonnen ze elkaar wel aardig te vinden, beetje bij beetje, maar niet zoveel dat er méér kwam dan vriendschap. Adje wist niet hoe Noémie er over dacht, maar hij had niet het gevoel dat er ooit meer zou komen. Hij vond het ook nogal onwennig om met haar om te gaan. Hij herinnert zich zijn twee beste en enige vrienden op school spreken over Noémie. "Hè, heb je Noémie al gezien! Man, wat een prachtige meid, ik zou er belachelijk veel voor over hebben om verkering met haar te hebben. Wat jij, Ad?" Maar Adje negeerde het maar in de mate van het mogelijke. "Kom, we gaan verder." zei Adje. Ze stopte met huilen. "We zijn er bijna. Nog even volhouden."

Daar was het, het begin van de vulkaan. Het was een heel eind teruglopen vanaf de bergen, maar volgens Adje was de vulkaan veiliger. Noémie zou willen weten waarom, maar dat vroeg ze hem niet. Ze had er wel vertrouwen in, ze had wel eerder eens met hem gekampeerd. Met de hele klas hadden ze besloten om te kamperen, maar uiteraard moest het die dag regenen. Ze hadden gevraagd met een vrachtwagen willekeurig gedropt te worden, zodat ze dan konden survivalen. Enkel: niemand wist hoe. Terwijl iedereen zat te prutsen met stokjes in de hoop een vuur te maken, ging Adje al gauw op zoek naar degelijk hout in de juiste vorm, en paste hij een techniek toe waardoor hij in no-time wat vuur had. Vervolgens had hij met eigen wapens gejaagd in het bos en had hij drie konijnen, die hij samen met de rest van de klas opgegeten heeft. Uiteindelijk moesten ze ook hun weg terug uit het bos vinden, waardoor Adje met een haarspeld van Noémie, wat water en een drijvend stukje kurk een kompas maakte. Hij wist dat District 2 in het noordwesten ligt vanaf hun locatie. Geen idee hoe hij het wist, maar hij wist het gewoon. Na een zware dag kwamen alle kinderen terug terecht bij hun families.

"Morgen gaan we rond de vulkaan wandelen." zei Adje kalm. "Het is tijd om een slaapplaats te vinden. De zon gaat onder..."
"Nou, dan moeten we dat maar eens gaan doen, niet? Waar wil jij liggen?"
"Daar lijkt me wel een goede plek, achter dat stuk rots. Is ook niet ver van een lavapoel, dus je zal zeker geen kou vatten."
"Lava?" zei Noémie op ongeruste toon.
"Wees gerust, de poel is ver genoeg om er niet in te vallen. Geloof me, het is veilig."
"Ik ben er toch niet gerust in... Kunnen we niet ergens anders?"
Adje zucht. "Hmpf, goed..." Hij liep nog even door en zag een gelijkaardige rots, maar dan zonder lavapoel in de buurt. Snel gaan ze zitten. Noémie probeert in een comfortabele houding te gaan liggen, al is rots nou niet zo aangenaam om op te liggen.
"Adje?"
"Ja?"
"Ik heb het koud."
"Daarnet waren we bij een warme lavapoel, maar tja, jij wilde per se verhuizen!"
"Wat als ik er in zou vallen? Of jij? Wat dan, hè Adje? Wat dan?"
"Noémie, de poel lag minstens vijftien meter van ons vandaan! Je moet al heel hard liggen woelen als je daar wilt..." Hij voelde dat hij te vermoeid was om deze discussie te voeren. Hij deed zijn trui uit en gaf hem aan haar. "Hier, neem maar." Hij forceerde een glimlach. "Ik hou wel de wacht. Ga maar slapen."
"Moet dat? Het is niet dat er iemand in de buurt is, hoor. Zou je zelf niet beter wat slapen?"
"Neh, het gaat wel." zei hij, maar hij wist dat hij loog. Als hij wilde kon hij nu meteen in slaap vallen, zo diep dat je hem met geen kanonschot zou wakker kunnen maken.
"Maar jij moet ook slapen, Adje, vroeg of laat. Je kunt niet eeuwig wakker blijven."
"Ik ga zo ook wel slapen. Na een uurtje ongeveer. Maak je geen zorgen om mij."
"Ok..." Noémie probeerde te slapen, maar dat ging moeizaam. Ze miste haar bed. Ze miste District 2 héél duidelijk.
Uiteindelijk bleef Adje vier uur wakker, en daarna volgde hij Noémie's voorbeeld...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 3]

Ga naar pagina : 1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum