Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: Deel 10

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 1 van 2]

1 Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op zo 25 aug 2013, 22:17

Lucoshi

avatar
Super Mario
Super Mario
Het is weer eens zo ver! Ik host de spelen weer! Jaja, degene die de eerste succesvolle Spelen heeft gehost (2), doet het nu wéér! Maar, omdat dit de 10e spelen is, doen we iets speciaals... De tributen van deze spelen zullen je wel bekend voor komen, het zijn namelijk de spelers van eerdere spelen! Er zijn 4 tributen uit elke succesvolle spelen (2, 3, 4, 6, 8 en 9) weer tot leven gewekt (als ze al niet gewonnen hadden) en zijn nu weer de spelen in gestuurd!
Tributen die elkaar eerder hebben vermoord of verraden, zullen elkaar weer tegen komen. De tributen zijn (bijna) allemaal uitstekende vechters, dus de zwakkelingen zullen het moeilijker hebben dan ooit!

De regels:
Spoiler:
De Toadplaza Hongerspelen zijn een doorschrijfverhaal, dus mensen schrijven om de beurt een verhaal. Waar het verhaal over gaat zal ondertussen wel duidelijk zijn: 24 tributen die in een arena worden gegooid om op leven en dood te vechten met elkaar, tot er één over blijft: de winnaar. In het midden van de arena staat (tot nu toe altijd) een hoorn: De hoorn des Overvloeds. Hier liggen wapens en voedsel, die de tributen kunnen pakken. Soms beginnen de tributen in een cirkel om de hoorn heen, maar andere keren staan ze compleet ergens anders in de arena, dit ligt aan het scenario die de spel-maker (ik, in dit geval) bedenkt. Als er een tribuut is vermoord, klinkt er een kanonschot door de arena. Verder kunnen de tributen de arena niet uit door een hindernis aan het einde (een krachtveld, een ravijn, etc.). Tributen kunnen onderling bondgenootschappen vormen, die uiteraard weer uiteen kunnen vallen. Als een tribuut erg geliefd is door de kijkers thuis (het wordt allemaal op televisie uitgezonden, dus er zijn overal onzichtbare camera's), kan een tribuut een sponsor gift ontvangen. Dit is vaak een medicijn, voedsel, en heel soms een wapen. Deze gifts worden verstuurd in een zilveren kokertje met een wit parachute eraan. Aan het einde van elke avond, worden de gezichten van de gedoodde tributen van die dag geprojecteerd in de lucht, zo kunnen de andere tributen zien wie nog leeft, en wie niet meer. Verder is het belangrijk om te weten wat een "Mutilant" is. Een Mutilant is een wezen gecreeërd door de spel-makers (Ja er zijn er zogenaamd meerdere, in een kantoortje onder de arena ofzo, niet belangrijk) in de arena zijn gestopt. Dit kunnen grote draken zijn, maar ook (zoals in de officiële Honger Spelen) Honden met kenmerken van vorige tributen.
Het maakt niet uit hoe lang je verhaaltje is, er is slechts één belangrijke regel: er mag maar één iemand dood in een verhaaltje.
Het feit dat ik Lucoshi ben, betekend niet dat ik over het personage met de naam "Lucoshi" moet schrijven, ik mag gewoon schrijven hoe WM Adje vermoord.
De spel-maker zelf mag voortaan wel gewoon verhaaltjes schrijven, aangezien iedereen wel serieus om gaat met de spelen, dus de spel-maker zal het niet in zijn voordeel gebruiken, om zijn favoriet te laten winnen. (Ookal kunnen spel-makers niet veel meer dan de schrijvers, aangezien zij zelf ook sponsor gifts kunnen sturen en de arena kunnen laten veranderen enzo.)
Zodra we bij de finale zijn aangekomen (als er nog maar 2 tot 4 personages over zijn gebleven die bij elkaar in de buurt zijn), gaan alle schrijvers die de finale willen schrijven, dobbelen met dobbelsteen “de pot” degene die het hoogst gooit, schrijft de finale.

De Tributen:


Toadplaza Hongerspelen: Deel twee:
Tuffie:
Locatie: De Herberg in het dorp
Voorraden: 1 Speer
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Ulysses en Lucoshi

Timtamtom:
Manier van Sterven: Werpmes in keel
Moordenaar: Necrodeus

JiHawk:
Manier van Sterven: Werpmes in nek
Moordenaar: Necrodeus

Chris:
Manier van Sterven: Werpmes in rug
Moordenaar: Jolien

Toadplaza Hongerspelen: Deel drie:
Tosti:
Locatie: Het houthakkerskamp
Voorraden: 2 Appels, 3 Aardappels, 1 Lege Waterfles, 1 fles met sneeuw, een doosje lucifers, 1 Nachtkijkbril, 1 zelfgemaakte Luchtballon, 1 Pijlenkoker (8 Pijlen)
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: /

Para:
Locatie: Richting de berg
Voorraden: 2 appels, 5 aardappels (1 gebakken), 2 lege waterflessen, 1 doosje lucifers, 2 nachtkijkerbrillen, 2 zeilen, 1 Zwaard en 1 Bijl
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: /

Lucoshi:
Locatie: Het dorp
Voorraden: /
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Sushi

T.g:
Locatie: Het bos
Voorraden: 1 Speer
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Necrodeus en Hitomi

Toadplaza Hongerspelen: Deel vier:
Lazerstraal:
Manier van Sterven: Bijl
Moordenaar: NMU

Dark Lisa:
Manier van Sterven: Werpmes in rug
Moordenaar: Sushi

Sushi:
Locatie: Het dorp
Voorraden: 1 Werpmes, 2 Appels, 4 Aardappels, 2 Lege Waterflessen, een doosje lucifers, 1 Nachtkijkbril, 1 Zeil
Verwondingen: Wond in linkerbovenbeen
Bondgenootschappen: Lucoshi

Koopalingsfan:
Manier van Sterven: Zwaard door lichaam
Moordenaar: Para

Toadplaza Hongerspelen: Deel zes:
Ulysses:
Locatie: De Herberg in het dorp
Voorraden: 1 Speer
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Lucoshi en Tuffie

Lennard:
Locatie: Het bos
Voorraden: 1 Boog
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: /

JSS:
Manier van Sterven: Werpmes in rug
Moordenaar: Jolien

Necrodeus:
Locatie: Het bos
Voorraden: Werpmes
Verwondingen: Snee in arm
Bondgenootschappen: Hitomi en T.g

Toadplaza Hongerspelen: Deel acht:
Hitomi:
Locatie: Het bos
Voorraden: 1 Speer, 1 volle Rugzak
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Necrodeus en T.g

NMU:
Locatie: De berg
Voorraden: 1 Zwaard
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Pokefan

Goomuin:
Manier van Sterven: Van een berg af geduwd
Moordenaar: NMU

Fisico:
Locatie: Het bos bij het houthakkerskamp
Voorraden: 1 Volle Rugzak
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: /

Toadplaza Hongerspelen: Deel negen:
Jolien:
Locatie: Het bos
Voorraden: 4 Werpmessen, 1 Nachtkijker (waarschijnlijk uit een volle rugzak bij de hoorn gepakt)
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: /

WM:
Manier van Sterven: Zwaard door maag & Eigen darmen opeten
Moordenaar: NMU

Adje:
Locatie: De Berg
Voorraden: 1 Appels, 4 Aardappels, 1 doosje lucifers, 2 flessen vol sneeuw, 1 Nachtkijkbril, 1 Zeil en 1 Werpmes
Verwondingen: Snee in arm
Bondgenootschappen: /

Pokefan:
Locatie: De berg
Voorraden: 1 Werpmes
Verwondingen: /
Bondgenootschappen: Ulysses

Informatie over de Tributen:
Spoiler:
Tuffie
Spoiler:
Eenmaal daar aangekomen ziet hij Tuffie: hij ligt half in de branding en half op het strand, en ligt over een lijk heen, waar hij met een verroest mes in snijdt en vervolgens de ingewanden ervan opeet. Tuffie merkt T.G pas heel laat op. ‘Dus… je bent achter… me aan gekomen.’. Hij kan bijna niet meer praten. ‘Inderdaad.’ Zegt T.G. ‘Ik vroeg me gewoon af waarom ik geen kanonschot hoorde. Wiens lichaam is dat eigenlijk?’ ‘Dat is… WM… zijn lichaam lag hier… toen ik hier kwam. En geen commentaar op mijn eetgewoontes! Ik wil… gewoon nog één keer… lekker ontbijten.’
‘Eigenlijk… wil ik… nog iets extra’s.’ antwoord Tuffie. ‘Wat dan?’ vraagt T.G. Tuffie bereid zich voor op zijn laatste worden. Hij haalt diep adem. ‘Ik wil… een Joods kleed en een pik in mijn reet!’ En dan klinkt er een kanonschot.
Timtamtom
Spoiler:
Dan stapt Timtamtom naar voren, en spant zijn boog aan. Plotseling realiseert T.G zich dat Timtamtom degene was die hem bij de Hoorn des Overvloeds probeerde te vermoorden. Hij had SMF 64 gedood, waardoor T.G er met zijn spullen vandoor kon gaan. Timtamtom schiet de pijl, en T.G doet snel een stapje opzij, maar de pijl schampt langs het bommenzakje van T.G, waardoor er een schuurtje in ontstaat en er een bom uitvalt. De bom explodeert, en de brug breekt in twee stukken. Dat was de tweede keer dat Timtamtom hem bijna vermoorde, merkte T.G op.
JiHawk
Spoiler:
Hij zat verscholen in een boom. Zodra het startschot was gegaan, was hij zo snel mogelijk naar de Hoorn gegaan om zijn wapen te pakken, en vervolgens als een speer het omringende bos in gegaan. Hij was goed in camouflage, niemand zou hem hier ontdekken. Nu was het wachten tot er iemand aan kwam lopen. Daar! Er kwam een jongen aangelopen. Het was een grote, logge jongen, die hem op de een of andere manier aan een koe deed denken. Zonder na denken gooide hij een van zijn bijlen naar de jongen. Hij was een expert in het gooien van bijlen. Het hoofd van de jongen spatte uit elkaar op het moment dat de bijl zijn schedel doorboorde. Rinus999 stierf een uiterst pijnlijke dood, terwijl JiHawk uit de boom kwam om zijn bijl terug te halen.
Chris
Spoiler:
Chris was ook vrij sterk en had een goedemorgen gepakt van de stapel. Plotseling beseft T.G dat Chris het touw van de brug wil gaan doorsnijden. 'Nee!' T.G werpt zijn touw met bijl over WM's hoofd heen als een lasso naar Chris. Het touw wikkelt zich om zijn nek, en de bijl blijft in zijn hals haken, waardoor het bloed eruit spuit. Chris' lichaam hangt nu met zijn rugzak aan een van de onderste planken van de kapotte hangbrug.
Tosti
Spoiler:
“Zo.” Zegt Tosti. “Daar staan we dan. Allebei een teamgenoot minder. Jullie zijn nu in het voordeel, lijkt me. Wij hebben alleen nog maar Kevin en Goomuin.” Die laatste woorden sprak Tosti wat spottend uit. “Jullie hebben daarintegen BLF en Adje, twee erg geode strijders. En dan hebben we nog onze verradertjes, de “Rebellen”. Die lijken me nog het gevaarlijkst. Als wij het dan uitvechten, zullen zij ons erg makkelijk kunnen doden en winnen. Het publiek zou het geweldig vinden natuurlijk, maar ik heb andere plannen.” Hij richtte zich nu tot T.G. “Daarom lijkt me het het verstandigst als we ze gewoon doden. Ik zeg we, en dat bedoel ik ook. Gewoon wij, Watermeloentje, jij en ik. Een tijdelijk bondgenootschap, alleen om onze Rebellen te vermoorden. En misschien daarna als klein team te winnen, wat jij wil. Neem je dit aanbod aan?” Tosti wist eigenlijk dat T.G dat niet zou doen. T.G zou er niet veel mee opschieten, hij en zijn team zouden de Rebellen alleen misschien ook wel kunnen uitschakelen. En inderdaad zag hij dat T.G aarzelde en voorzichtig naar zijn bijl greep. Daarom voegde Tosti nog wat toe. “Je mag het natuurlijk ook weigeren. Dan krijg je leuk een pijl door je kop. Geloof me, ik weet wel waar je kop zit, zelfs in het donker.” T.G trok zijn hand verschrikt terug en keek naar beneden. Tosti grijnsde. Dit had hij toch maar mooi voor elkaar gekregen. Op het eind zou hij hem ook wel kleinkrijgen.
Para
Spoiler:
T.G kijkt Para doordringend aan. 'Zozo.' begint hij. 'Ben je weer teruggekomen om met Team blauw samen te werken? Had je het gehad met Lucoshi?' 'Inderdaad.' antwoordt Para. 'Ik heb hem gedood. Spijtig, maar noodzakelijk. Je hebt het bericht van daarnet vast wel gehoord, dus dan weet je dat ik gedaan heb wat ik moest doen. Wees blij, Lucoshi was jou eerder een doorn in het oog, nietwaar?' 'En Raceneus dan? Waarom doodt je hem dan?!' zegt T.G, die moeite heeft om zich in te houden. Er verschijnt een grijns op Para's gezicht. 'Omdat ik wist dat jullie mij niet zouden vertrouwen. Zie hier het resultaat.'  'Waar ben jij nu eigenlijk op uit, Para?' zegt T.G. 'Het ene moment doodt je je eigen teamgenoten, het andere moment doe je met ze mee. Wat probeer je te bereiken?!' Para zet een pokerface op. 'Rijkdom, macht, en roem. Daar is het mij om te doen. Ik zal alles doen wat ik in mijn mars heb om dat alles te verkrijgen.'
Lucoshi
Spoiler:
Lucoshi kijkt op een afstandje naar wat er aan de hand is op de plek waar hij nog net bijna werd vermoord, meerdere keren. Dit kan 2 dingen betekenen: Of hij heeft heel veel geluk gehad om nog niet dood te zijn, of hij is gewoon een geboren vechter. Een ding was zeker: Hij ging samen met zijn broer deze spelen winnen! Hij ziet Para weglopen bij de 2 teams. Lucoshi houd zijn ogen goed op Tosti gericht, voor het geval hij Para in zijn achterhoofd wil schieten. Er gebeurd niets, ze zijn te verbaast om iets te doen. Hun plan had gewerkt. Ze hebben samen een nieuw team gevormd, het capitool zal het wel begrepen hebben, want hoewel de camera's onzichtbaar zijn, ze maken nog wel geluid. Er zweven minstens 4 camera's om Lucoshi heen. Para komt aan lopen "Dat ging stukken beter dan verwacht" zegt hij. "Ja, inderdaad" antwoord Lucoshi. "Oké, we hebben allebei wat ons het sterkste maakt, wat gaan we doen?" zegt Para. "Zal ik hem neerschieten?" vraagt Lucoshi met zijn boog nogsteeds gespannen op Tosti gericht. "Nee, laat ze het dadelijk zelf maar uitvechten". "Maar wat als zij nu ook een team vormen?" vraagt Lucoshi terwijl hij toekijkt hoe Tosti en WM in discussie zijn. "Doen ze niet, geloof me". Ze lopen verder en komen al snel bij een bekende plek aan: de hoorn. Er is niemand. "Dit zou misschien wel de perfecte plek zijn om een basis op te zetten" zegt Lucoshi. "Maar dat is toch te voorspelbaar?" zegt Para terwijl hij vragend naar zijn broertje kijkt. "Laat ze maar komen, ik heb meer dan genoeg pijlen waarmee ik zo dit zwakke ijs kan laten inzakken." zegt Lucoshi lachend terwijl hij een pijl op een stuk ijs verderop schiet dat inzakt.
T.G
Spoiler:
T.G merkt Tosti op, die verwoed aan het zoeken is naar pijlen. Hij probeert er zelfs in het water naar te zoeken. Vooruit, wees overmoedig, probeer de pijlen van Adje uit het water te vissen, en sterf de verdrinkingsdood, denkt T.G. Opeens beseft T.G dat Tosti de laatste speler van team rood is. Als hij hem nu doodt, heeft zijn team mooi gewonnen. Er verschijnt een grijns op T.G's gezicht. Op een ander ijsbrok naast hem merkt hij Para op, die zo te zien hetzelfde denkt. Zonder een woord te zeggen knikt Para naar T.G, en beiden pakken ze hun wapens. Springend over de restanten van de ijskap begeven ze zich in de richting van Tosti, die momenteel helemaal doorweekt op een klein ijsplateau zit, en zijn verzamelde pijlen probeert te tellen. Hij kijkt verschikt op als hij Para en T.G voor zich ziet opdoemen. Een bevredigend gevoel trekt door T.G's lichaam. Het zou voorbij zijn. Alleen al bij die gedachte voelt hij zich enorm vereerd. 'Aan jou de eer.' zegt hij tegen Para. 'Dank je.' antwoordt hij, en trekt zijn zwaard. Zo simpel, zo gedaan, denkt T.G bij zichzelf. Hij wacht op het kanonschot van Tosti. Maar in plaats daarvan voelt hij een harde steek en zijn rug, die er via zijn borst weer uitgaat. Hij voelt hoe zijn luchtwegen verstopt raken. En dan wordt alles zwart.
Lazerstraal
Spoiler:
Tot slot volgt er nog een mededeling: 'Beste tributen, de finale van de vierde editie van de Toadplaza Hongerspelen is begonnen. Moge de kansen immer in je voordeel zijn.'
Zodra Lazerstraal dat hoort, loopt ze wit aan. Met een bleek gezicht kijkt ze naar Fisico, die een teleurgestelde uitdrukking op zijn gezicht heeft, en langzaam zijn hoofd naar haar toedraait. Lazerstraal probeert iets te zeggen, maar dat lukt amper. 'Dus... wij moeten nu...' 'Inderdaad.' onderbreekt Fisico haar. 'Wij moeten elkaar nu vermoorden.' Als Lazerstraal ziet dat Fisico naar zijn zwaard grijpt, snakt ze naar adem. 'Fisico, dit meen je toch niet?! Wij hebben de hele spelen samen doorgebracht. Wij zijn van elkaar gaan houden! En na dat alles kun je zo makkelijk afstand van mij doen?' 'Rustig maar.' antwoordt Fisico Ik wilde jou niet vermoorden. Dat zou ik nooit doen, dat weet je. Wat er ook gebeurd, ik doe jou niets aan.' Hij bekijkt de punt van zijn zwaard aandachtig. De gedachte dat deze nu eigenlijk in Lazerstraal's borst zou moeten belanden walgt hem.
Lazerstraal kalmeert weer een beetje. 'Oke... wij zijn kennelijk als laatste overgebleven. Maar wij kunnen hier niet samen weg, tenzij we sterven. Misschien kunnen we ter plekke zelfmoord plegen. Pech voor het Kapitool, dan hebben ze dit keer maar geen winnaar.'
Dark Lisa
Spoiler:
Lennard besefte direct dat hij en WM waarschijnlijk de volgende slachtoffers van Lucoshi en DL zouden worden, dus pakte hij het Gouden Zwaard en rende naar de laatste overgebleven leden van team Geel. Dit hadden Lucoshi en DL niet verwacht, en tegen de tijd dat Lucoshi een pijl had kunnen spannen, was DL al in gevecht met Lennard. Het Gouden Zwaard en het Kristallen Zwaard kletterden tegen elkaar aan. DL was eigenlijk in het voordeel: niet alleen was ze een betere zwaardvechter dan Lennard, ook had zij allebei haar handen nog. Maar er speelde iets anders mee: wraak. Het was DL geweest die in het begin van de Hongerspelen Lennard's hand eraf had gehakt, met het Gouden Zwaard wat hij nu notabene in zijn handen had. Met een kracht die zowel Lucoshi als DL nooit van hem verwacht hadden, haalde Lennard uit. Het Gouden Zwaard boorde zich door de nek van DL, sneed haar luchtpijp en slokdarm door en kwam uiteindelijk aan de andere kant er weer uit. DL's hoofd viel van haar romp, direct gevolgd door haar levenloze lichaam. Een kanonschot.
Sushi
Spoiler:
T.G landt veilig en wel op het dak van de toren, en even denkt hij dat hij zich veilig voort kan bewegen. Maar als hij zich omdraait, ziet hij dat Sushi minder goed terecht is gekomen: hij hangt aan de rand van het dak met een pijnlijk gezicht. 'Sushi!' roept T.G hardop. Hij rent naar hem terug, en hijst hem weer op de dakrand. Sushi heeft zichtbaar pijn aan zijn rib. 'Dank je,' antwoord Sushi. 'Ik dacht even dat je me achter zou laten.' T.G glimlacht. 'Laten we verder gaan.' Op dat moment valt er achter T.G's rug ineens een lichaam op het dak. Sushi kijkt vol afschuw naar het geplette lichaam van Raceneus, dat langzaam van het schuine dak afglijdt, de binnenplaats van het kasteel in. 'Die had vast geen zin meer.' zegt hij.
Koopalingsfan
Spoiler:
Koops houdt de wacht, en maakt nogal veel lawaai. Hij heeft zijn bijl in zijn linkerhand, en een grote baksteen in zijn rechterhand. 'Yeehaa!' roept hij opeens uit. 'Links is superbijl, rechts is tankman, wie gaat er winnen dat hangt af de bomen Hahahah!' Trouwens, Koops,' schiet T.G ineens te binnen, 'Hoe ben je hier gekomen? Je was niet bij de Hoorn, en je hebt ons vrij snel weten te vinden.' Koops reageert opvallend snel. 'Bakstenen!' roept hij. T.G fronst zijn wenkbrauwen. 'Heeft baksteen gewonnen?' 'Nee!' roept Koops. 'Ruimte met bakstenen! Ik heb vastgezeten, maar kwam los! Selletje dood! Lange gang! Gat in de muur geslagen!' T.G kan er geen touw aan vastknopen. 'Dus als ik het goed begrijp, zat je vast in een ruimte met bakstenen, waar je uit wist te onstnappen, heb je Selletje gedood, en heb je in een lange gang een gat in de muur geslagen om te ontsnappen, nietwaar?' Koops knikt. T.G is verbaasd dat Koops dat gebaar kent. 'Waar kom je vandaan? Kun je je dat nog herinneren?' Zonder duidelijk antwoord te geven rent Koops ineens weg, langs de rand van het bos dat aan de kleine nederzetting grenst. 'Woehoe!' roept hij. 'Tankman heeft gewonnen! Nu heb ik een nieuwe vriend!'
Ulysses
Spoiler:
Toen zag Ulysses Necrodeus. Hij stond aan dezelfde kant van de rivier. Damn, hij had stiekem wel gehoopt dat de vlammen het werk voor hem zouden doen. Niet dus. Dan moest hij het werk zelf maar opknappen. Hij verscheen uit het niets voor Necrodeus, met zijn speer naar hem gericht.
Necrodeus keek eerst blij.
"Oh, hai Ulysses! Eindelijk zijn we weer samen. Waar was je?"
"... ick richt een speer naar u, en u bent verheugd ende opgewekt om mij te zien.."
Necrodeus keek nogal verbaasd naar Ulysses.
"Maar... ons bondgenootschap dan?"
"In deze fase van het spel ben ick er niet helemaal van overtuigd ende zeker dat gij mij geen mes in den rug zult steken. Verder heb ick meerdere voordelen als ick u nu gewoon ter plaatse executeer. Gij moge wel ene charismatische ende intelligente manskerel zijn, bij deze heb ick dit bondgenootschap verbroken." zei Ulysses.
"Maar, maar..."
Necrodeus kon er niks meer tegen inbrengen. Ulysses z'n speer ging recht door zijn buik, en kwam er langs de andere kant weer uit. Het kanonschot ging af. Ulysses besloot om Necrodeus zijn lijk maar in de rivier te dumpen.
Lennard
Spoiler:
De gassen bedwelmde hen, ze waren te dicht, ze deden zijn hoofd bonken. Lennard wist niet meer waar hij heen ging, waar hij was. Überhaupt niet meer wie hij was. De gassen kropen overal bij hem naar binnen, en hij viel op de grond. Hier was opmerkelijk meer lucht, maar het zou niet genoeg wezen. Lennard zou hier sterven, en dat wist hij zelf ook wel. Jammer dat hij geen kans had gehad om te vluchten, blijkbaar was hij niet zo in trek bij het publiek, anders zouden ze wel ene waarschuwing gegeven hebben of zo. Misschien waren zijn tegenstanders gewoon veel populairder. Wie zouden het eigenlijk zijn? Veel konden er niet over zijn, maar Tuffie zou het wel gered hebben. Para misschien ook, al had hij hem de hele Hongerspelen niet gezien. Het gas kwam lager, en hij kon niet helder meer denken. Alleen Roosjuh kwam steeds terug in zijn gedachtes. Ook zij was een slachtoffer van de Hongerspelen. Maar Lennard zou waarschijnlijk weer snel bij haar, en zijn hele familie zijn. En heel veel andere oude vrienden, slachtoffers van thuis. Misschien was sterven toch zo erg nog niet. Met een glimlach op zijn gezicht blies Lennard zijn laatste adem uit. Een van de laatste kanonschoten klonk. De finale was begonnen.
JSS
Spoiler:
JSS kreeg een zeker gevoel van trots. Hij was toch vooraf één van de underdogs, en nu zat hij bij de laatste 10. Ja. De laatste 10. Fantastisch. "Weet je wat nog mooier zou zijn? De laatste 9! Of de laatste 8!". Ineens wist JSS het niet helemaal meer. "zojuist hebben we Jihawk vermoord. Met gemak! Ik kan zo Lazerstraal aftroeven. Ze is weerloos.".
JSS zag een grote steen liggen. Hij liet Lazerstraal struikelen. Zij begon met gillen.. Vervolgens pakte hij deze steen en sloeg Lazerstraal er een paar keer mee op haar gezicht. Dit moet genoeg zijn, dacht JSS! "Wat gebeurt hier", hoorde hij in de verte galmen. Haar gegil heeft mensen aangetrokken! Wegwezen! Na een kort stukje was JSS wel veilig. Maar het kanonschot... die bleef uit. Lazerstraal was nog in leven.
Necrodeus
Spoiler:
Necrodeus stond te bibberen. Niet van de spanning. Nee, ook niet meer van de angst. Maar van woede! Hij had Jeffrey herkend. Jeffrey was de moordenaar van Dobbelsteen; hij zou zijn wraak krijgen. Helaas had die klootzak ook al zijn speer gejat. "Nou ja, wie niet sterk is moet slim zijn" dacht Necrodeus.

Hij trok door de paddovelden, op zoek naar Jeffrey. Na een vijftal minuutjes zoeken vond hij SMF's lijk, doorboordt door een speer. Mooi. Jeffrey kon dus niet veraf zijn; hij had immers zonet nog zijn speer gestolen. Niet veel later vond hij het kamp.
Ulysses zat daar, samen met Jeffrey, onder een lage reuzenpaddo. Necrodeus bleef laag. Hij moest zijn kans afwachten. Plots kreeg Necrodeus een idee. Hij wist zelf behoorlijk wat van paddo's, en wist dat die bruine net naast hem behoorlijk giftig was. Hij plukte hem en wreef er een witte paddo tegenaan, zodat de witte kleur afgaf op de bruine. Zo; niemand zou het verschil nog zien. Terwijl Ulysses verderop paddo's stond te plukken, mikte hij hem in zijn hoed die een eindje van hem stond...
Hitomi
Spoiler:
Hitomi was vastberaden om te winnen. Nog niet eerder had een meisje de Hongerspelen gewonnen, maar daar zou zij zeker verandering in gaan brengen.

Ze liep naar de ladder van de hovercraft, om naar binnen te gaan. Ze zag iets in haar ooghoek, er lag iets in het water. Ze liep er naartoe en pakte het. Het was een soort fluit. Het was een Panfluit. Ze herinnerde Fisico, wie altijd aan het spelen was op de fluit. Hitomi pakte de Panfluit en blies erop. Er kwam een mooie zuivere klank uit. Ze speelde het lied dat ze had geleerd van Fisico en de muziek galmde door de arena. Al spelend klom ze de Hovercraft in.
Klaar om weer naar huis te gaan...
NMU
Spoiler:
"Dames en heren, jongens en meisjes! Ik breng u, live vanuit de Arena, de achtste editie van de Hongerspelen! Mijn naam is NickMarioUrbanus, een van de tributen en voor de komende dagen uw verslaggever!”

"Ik zal het uitleggen" begon NickMarioUrbanus, alsof hij haar gedachten kon lezen. "Aan het begin van de spelen, heb ik gewoon toegekeken hoe dat de eerste paar tributen werden vermoord. Necrodeus was het eerste slachtoffer, al lang voordat de spelen waren begonnen. Ik had tijdens de trainingen gif meegenomen uit de oefenzaal, waar ze oefende op het herkennen van vergif. Vervolgens had ik het in het drinken van Necrodeus gedaan, zo kwam hij vergiftigd de spelen al binnen.  De arme jongen had geen schijn van kans, en werd al snel uitgeschakeld in de spelen door Fisico. Bij het begin van de spelen, was ik achter Adje aan gegaan. Adje werd toen vermoord door Sushi en Chris, die mij hebben laten gaan. Toen heb ik de boot van JiHawk meegenomen, waarmee ik makkelijk door de hele arena kon varen, om te zien wie waar was en wie wat had. Allereerst was ik naar Mt. Paddo gegaan, waar ik een zwaar gewonde Para zag, die mij smeekte om hem mee te nemen naar het schipwrak, voor hulp. Eenmaal daar kwam hij jullie tegen, Ulysess had de verwonde speler vermoord. Toen heb ik jou, naar Mt. Paddo gebracht, achter die andere twee aan. Eenmaal daar had ik jou ook vermoord, althans, dat dacht ik. Toen ben ik naar Palm eiland gegaan, onderweg kwam ik de arme Ulysess tegen, dronken. Hij was een makkelijk slachtoffer. Vervolgens, toen ik op Palmeiland aankwam, zag ik daar JiHawk en Chris staan. Na een leuke reünie heb ik Chris vervoerd naar de hoorn, heb hem daar verdronken, en heb toen gewacht op de hoorn totdat het lichaam van Chris bij Sushi zou aanspoelen. Toen ben ik ook naar Sushi gegaan, die mij geloofde toen ik zei dat JiHawk Chris had vermoord, en vervolgens mijn boot in stapte om wraak te nemen op JiHawk. Helaas had hij daar de tijd niet voor, en bij de hoorn op ik hem met zijn eigen drietand vermoord. Toen ben ik terug naar Palmeiland gegaan en heb JiHawk wijs gemaakt dat Sushi, Chris had vermoord. Toen ben ik daar het bos in gegaan, en JiHawk ging weer slapen. Ik heb toen vuur weten te maken en heb het hele eiland, inclusief JiHawk, laten verbranden. Toen ben ik met een boot hierheen gekomen, omdat ik hoorde dat hier iets te vinden was."
Goomuin
Spoiler:
Maar nu was het klaar. Definitief. Nu moesten ze zijn vijand WM vermoorden. De jongen die hem bijna deze dagen van zijn leven had afgenomen. Maar wat deed Ulysses nou weer!? WM heeft geen wapens, als we Para mochten geloven. Als hij op het wrak was gekomen had hij geen schijn van kans gehad tegen ons. Tuurlijk wilde hij WM dood, maar... Het hoefde niet. Nu waren ze terug bij af. Goomuin keek naar zijn flesje met gif. Een flinke slok en het is klaar. Voorgoed. "DIKKE STRONTZAK! WE GAAN KLIMMEN!". Ja, het moest kunnen... Ulysses was al een flink eind boven. Laat het zelfmoord maar zitten. Totdat hij een stem hoorde. "Daar staat een persoon op het eiland! Wat zal hij doen!" Goomuin riep woest "WEGWEZEN! VERDWIJN!" Vervolgens gooide hij stenen. Hij hoorde ineens Hitomi wat roepen: "PSYCHOPAAT. WAT DOE JE NOU, GEK. IK WILDE JULLIE HELPEN. GOOMUIN, JE BENT GEK IN JE HOOFD. IK KOM JULLIE NIET HELPEN. LAAT MAAR". Goomuin voelde zich schuldig. Hij had zijn laatste kans op het herstellen van hun vriendschap stuk gemaakt. Goomuin moest huilen. Ulysses komt beneden. "Hé baby, waarom jaag je Hitomi weg! Je weet dat ik van haar hield! Varken! Ik weet echt niet meer wat ik met jou moet... Ga maar even weg." Goomuin was er klaar mee. De woorden deden pijn. De woorden van Ulysses. De woorden van Hitomi. Hij nam een flinke slok van het vergif. Langzaam stierf hij. Emotioneel beschadigd. Een kanonschot klonk.
Fisico
Spoiler:
Op het moment dat Dark Lisa omhoog keek, vuurde Fisico zijn katapult af. De steen kwam recht tussen Dark Lisa's ogen terecht en doorboorde haar vlees. Er klonk een kanonschot. Fisico pakte zijn panfluit en klom uit de boom. Hij ging naast het lijk van Dark Lisa zitten en speelde een deuntje. Het lied dat altijd werd gedraaid op begrafenissen. Hij pakte Dark Lisa bij haar benen en sleepte haar mee naar de zee, waar hij haar rustig de zee in liet gaan. Zodra ze weg begon te drijven, en een paar meter verder naar beneden zonk, begon Fisico weer op zijn panfluit te spelen, hetzelfde lied als daarvoor. Zodra Dark Lisa uit het oog was verloren, liep hij terug naar zijn boom, pakte de handkatapult die Dark Lisa had laten vallen toen ze dood op de grond viel, en de marter die in zijn val was getrapt, en klom weer zijn boom in, waar hij wederom een vrolijk deuntje speelde op zijn panfluit, alsof er niets was gebeurd.
Jolien
Spoiler:
Jolien rende naar de grot. Dat was de kreet va Para geweest, dat wist ze zeker. En iemand van team Groen in hun grot.. Dit was niet goed. Ze liet Hitomi en Necrodeus achter en rende de grot binnen. Daar zag ze Para liggen. Haar geliefde Para. Hij was doordrenkt van zijn eigen bloed, en ze zag nu ook de enorme speer die door zijn borstkas was gegooid. Snel trok ze de speer uit hem, en ze probeerde het bloeden te stelpen met alles wat ze vond. “Necro, ga water halen, veel! Als we snel zijn haalt hij het nog!” Necrodeus schudde langzaam zijn hoofd. “Hij is te zwaar gewond. Hij gaat het niet meer redden. Sorry…”
“We kunnen hem toch niet zomaar dood laten bloeden? We kunnen toch wel iets doen?!” haar stem klonk bijna hysterisch. Ze wilde hem niet verliezen. Necrodeus keek nog steeds een beetje schuldig. Hij trok Hitomi langzaam mee de grot uit. “Kom, we gaan wat eten en water halen. We laten jullie even alleen.”
Jolien bleef alleen achter. Ze snikte luid. Ze konden toch nog een sponsorgift ontvangen of zo? Para kon niet doodgaan! Maar hij zag onderhand ook wel in dat hij het niet zou halen. Ondanks zijn enorme pijn kreeg hij een kalme uitdrukking op zijn gezicht. Hij probeerde te praten. “Jolien, mijn liefste Jolien. Het is voorbij, ik ga het niet meer halen. Lucoshi heeft me te hard geraakt. Maar stop nu niet met vechten! Voor jou is het nog niet te laat! Wreek je, op mijn moordenaar, en op iedereen. Ik wil dat je wint. Beloof je dat?” Met nog steeds tranende ogen knikte Jolien. Ze kon niet uitbrengen. Para’s stem werd zwakker. “Mooi zo. Weet -“ zijn stem verstrakte. “weet dat ik altijd van je gehouden heb…” Jolien snikte. “Ik ook van jou, Para…” Ze boog voorover en kuste hem, net zo lang totdat ze het kanonschot hoorde. Para was dood. Maar Jolien zou niet opgeven.
WM
Spoiler:
Maar WM herhaalde zijn kunstjes van eerder. Hij gooide Lucoshi in een katachtige beweging op de grond, en hij sneed de twee duimen van Lucoshi, die geen weerstand durfde te geven, af. WM begon te knagen aan de ene duim, en zei tegen Lucoshi, "hier, mag je je andere duim eten". Lucoshi zei: "sorry, dat aanbod sla ik vriendelijk af..." en vervolgens rende hij weg. WM was veel sneller dan Lucoshi, en hij smeet hem op de grond. "Hier Lucoshi, ik smeek het je", zei WM. "ALSJEBLIEFT NIET, WM! ALSJEBLIEFT NIET". WM luisterde niet. Hij propte Lucoshi's duim in Lucoshi's mond, en hij liet het hem doorslikken. "Lekker he!". Vervolgens sneed WM de linkeroor van Lucoshi af. Vervolgens beet hij de oorlel er van af, en hij gaf de rest weer aan Lucoshi. Lucoshi moest huilen, maar WM likte Lucoshi's gezicht af. Vervolgens nam WM een hap uit de nek van Lucoshi en hij besloot bloed te zuigen. Vervolgens begon WM verder te eten aan Lucoshi. Hij sneed eerst Lucoshi's hoofd open, die bizar genoeg nog doorleefte. Hij bleef Lucoshi voeren, totdat WM aan het brein van Lucoshi zat te knabbelen en een kanonschot hoorde. WM at snel even door, totdat Lucoshi's lichaam werd opgehaald. Dat was een lekkere maaltijd!
Adje
Spoiler:
Lucoshi keek naar Adje. Hij zat voor zich uit in het vuur te staren. Arme jongen, dacht Lucoshi. Hij heeft het vast moeilijk, het konijn betekende blijkbaar veel voor hem, en dat hij Tuffie heeft vermoord, zal ook niet helpen. Alsof Adje Lucoshi's gedachten kon lezen, begon hij te praten, voor het eerst sinds een lange tijd.
"Jongens..." begon Adje twijfelend. "Het spijt me." Hij keek Lucoshi aan. Adje had tranen in zijn ogen, die al helemaal rood waren van het gehuil. "Het geeft niet, we begrijpen het" zei Lucoshi en hij legde een hand op Adje's schouder. Lucoshi keek om naar Jihawk. "Toch?" Jihawk knikte zacht. "Ik had nooit die speer voor me uit moeten houden, maar Noémie..." Adje begon weer te snikken. "Het geeft niet, Adje" zei Jihawk, die nu geknield voor hem op de grond zat. "We hadden Noémie niet moeten vermoorden, aangezien we daarnet nog fazanten hebben gezien, maar we wisten niet dat er nog eten was. Er bleek maar één dier in de buurt te zijn, en dat was..." zei Jihawk met een rustige toon in zijn stem. "Noémie" eindigde Lucoshi Jihawk's zin. "Ik begrijp het wel, voor jullie was het maar een konijn, maar voor mij was ze veel meer. Ze was... ze was Noémie" Adje veegde zijn tranen weg. "Ik zal proberen weer nuttig te zijn, we hebben al nog maar drie tributen, dus als er één ook nog eens niets doet, dan kunnen we dit niet meer winnen."
Pokéfan
Spoiler:
WM werd wakker. Hij zag iemand boven hem staan. "Waarom maak je me nu toch wakker gast" zei hij slecht gehumeurd. Hij knipperde nog eens met zijn ogen en zag dat het Pokéfan was. Hij hield een mes tegen zijn keel. WM's hand ging naar zijn zij, waar zijn zwaard normaal gezien zat. Maar het was weg. "Stil." beval Pokéfan "En sta op". WM ging staan en begon fluisterend: "Wat doe je nu gek? probeer je me te verraden of..." Pokefan legde hem het zwijgen op door zijn mes dieper in zijn keel te duwen. "Luister goed" zei hij "Ik mag je niet. Niemand in het team mag je. Ik wil dat je oprot en niet meer terugkomt". WM wou iets terugzeggen, maar Pokéfan siste:"Ik zou je hier ter plekke kunnen doden. Je zou roemloos sterven, en niemand zou er iets om geven. Dus vertrek gewoon" Hij liep met hem mee tot een eindje buiten het kamp. "Krijg ik zelfs geen wapen mee?" zei WM "Je hebt toch ooit gezegd dat je niet meer nodig had dan je twee blote handen om iedereen hier een kopje kleiner te maken? Wel, nu kun je het bewijzen" zei Pokéfan spottend. "Je bent een vuile verrader" zei WM. "Ik ben uitgepraat met jou" antwoordde Pokéfan koel. "Ga nu of sterf hier ter plekke. WM draaide zich bruusk om en vertrok. Pokéfan ging terug naar het kamp. "Dit is niet het einde van me, hoor je?" hoorde hij WM nog roepen. "Ik zal bondgenoten vinden. Een beter team stichten. En jou en de rest van je waardeloze vriendjes vermorzelen!". Pokéfan vroeg zich af of het niet beter was geweest hem gewoon te doden. Maar daar was het nu al te laat voor.

De Arena:
Spoiler:

Ik heb voor het gemak een aantal gekleurde pijlen neergezet, dan is het wat makkelijker te zien.
Roze pijl: De hoorn, iedereen kent hem ondertussen wel. Dit grote hoorn-vormige goudgekleurde gebouw, staat in het midden van de arena, met 24 stalen transport buizen eromheen. Hier zijn allerlei leuke spulletjes te vinden, die meestal bij het begin van de spelen al weg zijn geroofd.
Rode Pijl: De berg, in het zuidoosten van de arena, staan drie bergen, met elkaar verbonden. Om hierboven te komen wordt nog een flinke klim. Er zijn ook drie grotten te vinden in de berg, waar de tributen in kunnen schuilen, voor slecht weer en vooral voor andere tributen.
Blauwe Pijl: Het dorp, voor de veranderen, is er deze spelen een verlaten dorp te vinden in de spelen. Het is een middeleeuws dorp, waar verschillende gebouwen te vinden zijn, de keuze van welke gebouwen laat ik aan jullie over. Hier zullen de tributen vast goed kunnen schuilen voor hun tegenstanders.
Gele Pijl: Het meer, midden in het bos is er dus een groot meer. Dit is de enige water bron (op misschien wat dingen bij de hoorn, in het dorp, en de sneeuw op de berg na) in de arena. Hier zullen dus ook vaak wat tributen te vinden zijn, en wilde dieren.
Paarse Pijl: De Duinen, in het oosten van de arena is een groot duingebied te vinden. Hier is het erg droog, maar er zijn nog wel planten te vinden, en wat wilde diertjes zoals konijnen, eekhoorns, valken en vossen. Hier kunnen schuilplaatsen gemaakt worden zoals boomhutten en/of bunkers in het zand.
Lichtblauwe Pijl: De Mijn, in het zuiden van de map, in de berg, is een mijn te vinden. Het is hier erg donker en het is een grote doolhof binnenin. Tributen zullen waarschijnlijk een fakkel mee moeten nemen, maar kijk uit: er zijn explosieven te vinden, die tributen ook mee kunnen nemen, als ze willen.
Oranje Pijl: Het houthakkers-kamp, hier staat een verlaten houthakkerskamp. Hier kunnen tributen hout vinden, voor hun schuilplaatsen, en ook voor brandhout of wapens. De strategische tributen, zullen hier vaak te vinden zijn. Helaas ligt hier geen bijl voor de tributen om het hout te hakken (of tributen te vermoorden).

De Hoorn des Overvloeds:
Spoiler:
- 5 speren
- 6 werpmessen
- 2 zwaarden
- 1 bijl
- 2 bogen
- 2 pijlenkokers met ieder 20 pijlen
- 8 rugzakken met 2 appels, 4 aardappelen, 2 lege waterflessen, een doosje lucifers, zo'n nacht-kijk-bril en een zeil (voor tenten, warmte, etc.)

Voor alle duidelijkheid: De personages zijn dus al bekend, vrij weinig vrijheid daarin dus, sorry. Let er wel goed op dat het dus dezelfde personages zijn van de spelen die erbij staat, niet dat we dadelijk een Fisico hebben die verliefd is op Lazerstraal, in plaats van eentje met een Panfluit.



Laatst aangepast door Lucoshi op vr 20 sep 2013, 19:50; in totaal 9 keer bewerkt

Profiel bekijken

2 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 01:40

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Mensenhappertje WM. Hij was terug. Iedereen op de wereld was bang voor WM. Niet gek, natuurlijk. Hij had meerdere kills in de vorige Hongerspelen, maar drie van deze kills waren ziek. Hij sneed Adje in stukjes, hij liet Lucoshi zijn eigen lichaamsdelen opeten (en hij at zelf graag een hapje mee) en hij had Necrodeus opgegangen aan zijn darmen. Uiteindelijk werd hij verslagen door Jolien. Dezelfde Jolien die deze keer meedeed.

WM genoot van een beruchte status mij de deelnemers tijdens de training. Hij was niet bepaald... populair onder de tributen. Wanneer WM en Adje elkaar zagen, werd Adje lijkbleek en rende hij weg. Adje ging tijdens de training veel om met Jolien. Zij had hem waarschijnlijk verteld over Wm's... 'kanibalistische' trekjes. Poké-fan wist niet wat WM aan het einde van de vorige spelen had geflikt. Hij had natuurlijk een bloedhekel aan WM, maar hij was niet bang voor hem. Adje en Jolien waren echter bang dat WM zich niet zou kunnen beheersen tijdens de training.

Eigenlijk had WM daar geen enkele problemen mee. WM kon zich met gemak beheersen. Hij gedroeg zich rustig en gedisciplineerd tijdens de trainingen, en hij haalde ook een prachtige score van 12 uit 12 tijdens de training, hier was hij zelfs de enige mee. Nee hoor, WM was niet ineens een normale tribuut geworden. Hij hield nog steeds van mensenvlees, en hij had nog steeds zin om tijdens de Hongerspelen lekker aan mensjes te knabbelen. Maar hij kreeg tijdens de trainingsdagen vaak genoeg mensenvlees te eten. Het capitool regelde vlees, en WM kreeg het. Meestal waren het gevangenen, en WM mocht ook bordjes met mensentongen eten, die afgesneden waren van gevangenen zodat ze niks meer konden zeggen. Toch had WM al een klein lijstje gemaakt met de tributen die hij het liefste zou willen opeten. Bovenaan stond Adje. Hij wilde graag nog een keer Adje zien huilen voor zijn gezicht. WM wilde ook erg graag wat eten van Poké-fan. Die panfluitdebiel, Fisico ofzo, was ook een geschikte kandidaat om op te eten. Misschien kon hij Fisico nog zijn eigen panfluit laten opeten. Dat zou humor zijn. Of die Lazerstraal, die heel de tijd om haar liefje zat te janken. Ook met de naam Fisico, vast een erg populaire naam in een van die districten. Er zat ook een Fisico in zijn spelen. Opvallend.

WM had één vriend gemaakt tijdens de training. Nickmariourbanus. Hij vertelde WM dat hij ook verliezend finalist was, en ze vertelden elkaar lachend over de moorden die ze hadden gemaakt. WM verzweeg Oshi's dood een klein beetje (die was wel heel goor), maar over de moorden Adje en Necro was hij erg open. Nickmariourbanus moest lachen, en hij vertelde WM over het vergiftigen van Necrodeus. Ze hadden veel respect voor elkaar en ze besloten een verbond te vormen tijdens de spelen.

En zo begonnen de spelen. WM keek om zich heen. Ze hadden afgesproken dat de sterkere WM zo snel mogelijk een zwaard en een bijl te pakken kreeg, want Nickmariourbanus was vooral niet zo snel als WM. Nickmariourbanus zou zo snel mogelijk afkomen op Adje, zodat WM snel een einde kon maken aan Adjes leven, en zo had Wm snel wat te eten (wat fijn was, Nickmariourbanus kon dan al het normale eten voor zichzelf houden).

5...4...3...2...1...START. WM sprintte op de Hoorn af, en zo te zien was hij er in no-time. WM was veel sneller dan de rest. WM pakte een bijl op, en zijn geliefde zwaard. WM en Nickmariourbanus hadden afgesproken geen 'vlees te verspillen' aan het begin van de spelen. WM moordde dus niemand. Nickmariourbanus keek rustig toe. Hij had eigenlijk geen zin om Adje te vermoorden. Dan moest hij zich in de strijd mengen, en straks ging hij dood. Daar had hij geen zin in. In ieder geval Hitomi wist wel hoe vals hij was, en zij was best populair onder de tributen, dus ze had allang verteld dat Nickmariourbanus niet zijn verslaggevertrucje opnieuw uit kon halen. Boeit niet. Na een minuut of 20 kwam WM er inderdaad aan. "Ik heb inderdaad een zwaard en een bijl", vertelde WM. "Ik heb ook nog twee rugzakken. Heb jij Adje vermoord?", vroeg WM. Nickmariourbanus knikte nee. "Helaas, hij was heel snel weg, ik kon hem niet vermoorden, sorry". Vervolgens besloten WM en Nickmariourbanus de rest van het gevecht op de Hoorn over te slaan, waar ze iemand keihard hoorden gillen "MIJN BIJL! WAAR IS MIJN BIJL!". Nick had geen idee wie het was, WM wist snel dat het Koopalingsfan was.

WM en Nick zorgden voor een kamp bij het meertje, en besloten plannen te maken wie er allemaal in hun team moest komen om misbruikt te worden. "We moeten Koopalingsfan gebruiken", begon Nickmariourbanus. "Die idioot denkt vast dat we hem nog mogen ook, en hij hield erg veel van zijn bijl, als ik jou mag geloven. Als we hem beloven dat hij die mag gebruiken als hij in ons team zit kan hij van pas komen, hij is best sterk". WM begon over panfluitdebiel Fisico, maar Nick vertelde hem rustig dat Fisico een eenling is en nog een verdomd goede speler ook. Nick vertelde wel dat hij Goomuin had gevolgd in de vorige speler, en dat Goomuin een zwakke deelnemer is die erg makkelijk naar ze zou luisteren". WM knikte, en hij vertelde dat hij erg graag Goomuin zou opeten. "Hij is best dik, dus dat is lekker veel vlees", zei WM. Ze moesten allebei lachen.

Vervolgens begonnen ze over hun eigen spelen. WM vertelde nog wat over zijn favoriete kill, namelijk de moord op Noémie aan het begin. "Ik had haar prachtig met een zwaard neergestoken. En Adje moest huilen". Nickmariourbanus vertelde zijn favoriete moord, namelijk die op Sushi. "Sushi was echt een debiel. Hij dacht dat we gingen samenwerken, en hij gaf mij een wapen. Vervolgens stak ik hem in één klap dood". WM moest hard lachen. "Wat een debiel! Hoe kan je daar nou weer intrappen... Wat een knulletje, jammer dat hij niet meedeed". WM begon over de nieuwe spelen. "Dit wordt echt leuk, ik ben benieuwd wat voor prachtige moorden we nu gaan plegen, en wat mijn eerste wordt!". Nick vertelde dat hij al zijn eerste wist. "Dat wordt op een slimme, en sterke speler, dat heb ik het liefste. Iemand die ik lekker kan verraden". WM wist genoeg sterke en slimme spelers deze spelen, dus WM vroeg: "Heb je al een specifieke sukkel in je gedachten, dan?". Nickmariourbanus zei: "Ja.". Vervolgens pakte Nick het zwaard, en hij stak in één klap WM door zijn maag.

WM snapte er niks van. Hoe kon hij zo dom zijn? WM lag daar, met Nickmariourbanus voor zich. Nick had nu al WM verraden. "Bedankt voor de wapens!", zei Nickmariourbanus koeltjes. WM was langzaam aan het sterven. Hij vroeg nog aan Nick: "Mag ik alsjeblieft... mensenvlees... eten?". Nick zei: "Ach, ik ben de slechtste niet". Vervolgens stopte hij wat ingewanden in de mond van WM, die rustig wat at. Een minuut later klonk het kanonschot. WM was dood. Nickmariourbanus zei: "Nu ben ik wel de slechtste, nu jij afgerond bent".

Nickmariourbanus dacht bij zichzelf: "Hup, één dode, en nog de sterkste speler ook. Nog een paar mensen om te verraden. Als hij één van de sterkste en slimste spelers zo makkelijk om de tuin kon leiden, wat kon hem dan nog tegenhouden? Binnenkort zou hij het echt worden. De verslaggever van de volgende Hongerspelen.

Vervolgens zag hij ineens iemand aan komen lopen. Het was Poké-fan. Hij zag WM's dode lichaam en Poké-fan zei: "Heb jij dat gedaan?". Nick knikte. "Ik mag jou wel", zei Poké-Fan. Nick moest van binnen lachen. Hij had zijn volgende 'bondgenoot' gevonden.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

3 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 09:59

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Bah, deze plek is afschuwelijk. Adje had heel wat herinneringen aan de plaats waar hij nu stond. Het herinnerde hem aan de recente Hongerspelen waar hij ook aan had deelgenomen. Samen met zijn geliefde Noémie. Noémie... Het voelde niet goed om te weten dat, in een vorige Spelen, één van de enige personen die hij écht goed kende is gestorven op deze plek. Toen de beslissing werd genomen om uit de meest belangrijke Spelen een aantal tributen te nemen, terug tot leven te wekken en terug te laten deelnemen aan de Spelen, plus nog eens een aantal winnaars van die Spelen, ging het hele Capitool uit z'n dak. Uit de districten was er redelijk veel protest, maar wat kon men er aan doen? Niks. Adje vond het een hele eer dat hij bij de vier populairste tributen hoorde van de vorige Spelen, maar hij had toch wat gemengde gevoelens. Oké, hij leefde nu weer, maar waarom? Wat is het nut? Wat na de Hongerspelen? Stel dat hij wint, waarvoor moet hij dan terugkeren? Vrienden? Welke vrienden? Hij zou z'n familie wel missen, maar dat doet iedere tribuut.

Tot de drie andere terug tot leven gewekte tributen behoorde allereerst WM, de gestoorde maniakale moordenaar met een liefde voor martelen en... mensenvlees. Op zich had hij best geluk dat WM's mensenvleesverslaving van vorige Spelen nog niet was begonnen toen hij hem vakkundig in tientallen stukjes hakte. Het was hem sowieso al een raadsel hoe ze het voor elkaar gekregen hebben om hem te fixen zonder sporen daarvan na te laten. Om de een of andere reden heeft het Capitool geen probleem met de kannibalistische karaktertrekjes van WM. Integendeel, ze regelen zelfs mensenvlees voor hem op verzoek. Voornamelijk broodjes met mensentong, had hij gehoord van Poké Fan tijdens de training. Bah, walgelijk. Poké Fan was de andere tribuut die men interessant genoeg vond om terug de Spelen in te sturen. Naast hun gezamenlijke haat voor WM mochten ze elkaar gewoon om wie ze waren. Of dat gevoel had Adje in ieder geval. Hij wist niet wat hij tof vond aan Poké Fan, maar hij vond hem heel aardig. Jolien, de winnares van vorige keer, maakt ook een terugkomst. In plaats van haar winst in te ruilen voor een prachtige villa in de beste wijk van haar district, werd ze na de aankomst in haar district al gauw weer terug gehaald. Het Capitool was gestoord genoeg om zoiets te doen. Eerst de mensen laten geloven dat ze hun familie terug zullen zien, en ze daarna weer de arena weer in jagen. Hij vond Jolien best aardig. Ook had Adje gesmeekt of er voor Noémie geen uitzondering kon gemaakt worden. Als antwoord werd Noémie tot leven gewekt, maar dat was niet de echte Noémie, maar Noémie het konijn. Een flauwe grap van het Capitool. Het ergste vond hij nog dat hij serieus van plan was om van het konijn een nieuwe tribuut te maken. En nadat Adje zei hoe ontzettend belachelijk dat was, hadden ze Noémie het konijn voor z'n ogen zitten wurgen. Arm joch. De rest kende Adje niet echt, enkel had hij een aantal verhalen gehoord van andere tributen en van op televisie. De meest opmerkelijke was die van NickMarioUrbanus, die een heel plan had uitgewerkt om zich de hele Spelen zwak voor te doen, en daarna de overige tributen te vermoorden. Het was hem bijna gelukt als Hitomi, de winnares van die Spelen hem niet op tijd door had. Nick was dus in ieder geval een tribuut om voor uit te kijken. Hij heeft heel stiekem NickMarioUrbanus en WM tijdens de trainingen in de gaten gehouden en af en toe afgeluisterd, maar zoveel meer is hij daaruit niet te weten gekomen. Hij wist nu wel dat hij voor WM moest uitkijken, want die wil hem maar al te graag opeten, zo te horen.

Tijdens de trainingen sloeg Adje de basissurvivaltechnieken over die hij de vorige keer had gevolgd, en ging hij oefenen met een wapen, een verdieping in survivaltechnieken volgen en zelf wapens en vallen leren maken. De survivaltechniekverdieping ging al bij al vrij goed. Als wapen had hij voor pijl en boog gekozen, dat vereiste voornamelijk techniek en weinig kracht, wat Adje nou ook niet had. Wapens maken was hij behoorlijk goed in, maar hij vroeg zich af of het hem in de Arena ook zo makkelijk zou af gaan. Hier ligt al het materiaal om het te doen, maar grote kans dat hij dat in de Arena niet heeft. Er zal niet zomaar een geschikt stuk touw liggen om een boog van te maken, of een mes om een stuk hout te bewerken... Voor de Spelmakers ging hij uiteindelijk een demonstratie geven waar hij eerst zelf een boog zou maken, en daarna drie pijlen op een doel zou schieten. Het maken van de boog ging hem goed af, en de twee eerste pijlen die hij af had geschoten waren wel op het doel, maar niet mooi in de roos. De derde pijl daarentegen ging mooi in de roos. Uiteindelijk kreeg Adje een 8, en dat was voornamelijk door de kwaliteit van de zelfgemaakte boog, niet omdat hij een enorme scherpschutter is.

Nu stond hij in de Arena. Hij had vooraf besloten zijn tijd in te delen, kijken wat hij eerst grondig zou bekijken. Hij had graag wat survivalmateriaal zoals een mes, wat eten of een slaapzak, maar een mes of misschien zelfs een pijl en boog zou ook geweldig zijn. Hij keek aandachtig en zag al gauw acht felgekleurde oranje rugzakken liggen. Niet bepaald goed gecamoufleerd, maar dat kon hij zelf wel met een grote hoeveelheid modder. In ieder geval was de kans dat er iets bruikbaars in die rugzak zat best groot. Verder lagen er nog wat wapens, die hij niet al te goed kon hanteren. Een mes leek Adje wel interessant, omdat goede messen zelf maken redelijk moeilijk is. Ondertussen waren er al tien van de zestig seconden verstreken, en was het tijd om de omgeving even goed te verkennen. In de verte zag hij een besneeuwde bergtop, wat dus water betekende. Goed om te onthouden dus. Het bos leek hem de beste plaats om te overleven en wapens te maken, maar dat idee zouden waarschijnlijk vele tributen krijgen. Dus dan maar de berg. Dan miste hij wel hout, iets wat best belangrijk was aan het begin van de Spelen, maar goed. Naast hem stonden Hitomi en NickMarioUrbanus. Nick zat al de hele tijd te doen alsof hij een presentator was.

"Dames en heren, welkom bij de speciale editie van de Toadplaza Hongerspelen!" riep hij enthousiast. "Het publiek is hier door het dolle heen! Verslaggever voor de volgende dagen, weken of misschien wel maanden is NickMarioUrbanus, de toffe vijftienjarige goedlachse jongen, live van uit de Arena! Iedereen zit in spanning te wachten tot de laatste seconden verstreken zijn! Nog een halve minuut en het is zover!"
"Ach, Nick, je denkt toch niet dat zoiets nog eens pakt?" zei Hitomi met een grijns op haar gezicht.
"Dan gaan we nu over naar Hitomi, winnares van een eerdere editie van de Hongerspelen!" riep hij nog steeds even enthousiast. "Wat is uw mening over deze editie van de Spelen?"
"Nick, alsjeblieft..." Hitomi keek hem doordringend aan.
"Kijk, Hitomi, het zou best kunnen." zei hij. En hij had gelijk, er zijn ten slotte maar vier tributen inclusief zichzelf die wisten hoe hij in realiteit is.
"Maak je maar geen zorgen, dat heb ik al even voor je geregeld." zei Hitomi.
"Had ik wel verwacht, Hitomi." zei Nick. "Dat zou trouwens nogal saai en repetitief zijn voor onze kijkers thuis, twee keer hetzelfde doen, niet waar? Ik zorg wel op een andere manier dat ik deze Spelen win. En dan gaat mijn droom eindelijk in vervulling. Verslaggever worden. Daar leef ik voor."

Verder volgde Adje het gesprek niet, er waren nog maar tien seconden over. Aandachtig hield hij de timer in de gaten. Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, een... En zo waren de Hongerspelen voor Adje officieel gestart. Als een gek begon hij te lopen naar de Hoorn. Hij ging behoorlijk snel, en kwam als één van de eersten aan. WM was er als eerste, nam wat mee en ging er vandoor. Vreemd genoeg leek hij geen aandacht te hebben voor Adje, die nochtans opmerkelijk dichtbij was. Des te beter voor hem. Hij nam een van de feloranje rugzakken met zich mee zonder de inhoud te bekijken. Daar was later tijd voor. Nog snel nam hij een van de messen mee die er lag. Meer zou hij niet kunnen dragen, dus het was tijd om weg te lopen. Bestemmen: de grote berg. Hij had geen zin om te eindigen bij het bloedbad aan de Hoorn. Niet zoals Noémie. Noémie...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

4 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 11:01

Prins Para Vanilla

avatar
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Para was er klaar voor. De vorige keer was de overwinning hem vlak voor het einde ontnomen, maar dat zou deze keer niet weer gebeuren. Aan het einde van deze Hongerspelen zou hij degene zijn die met opgeheven hoofd de hovercraft in gaat. En eenieder die hem daarbij in de weg staat, zal het moeten ontgelden. Daar zou hij hoogstpersoonlijk voor gaan zorgen.

Nog voordat de trainingen begonnen waren, had Para opnames van de vorige Hongerspelen bekeken. Zo wist hij precies wie zijn vijanden waren, voor welke tributen hij moest oppassen en wie er geen probleem zouden vormen. Ulysses uit Hongerspelen 6 en NickMarioUrbanus uit Hongerspelen 8 waren beiden zeer manipulatief en sluw, maar geen van beiden zou dit keer dezelfde act kunnen opvoeren als destijds. WM uit Hongerspelen 9 was iemand om zover mogelijk uit de buurt te blijven: Para zou nog liever zichzelf neersteken dan in de handen van die maniak te belanden. Koopalingsfan uit Hongerspelen 4 was eenzelfde geval: Para zag het beeld van een verminkte, langzaam doodbloedende Selletje nog haarfijn op zijn netvlies. Fisico uit Hongerspelen 8 was ook iemand om rekening mee te houden: iemand die zich op de achtergrond houdt, en zijn vijanden het liefst in de rug aanvalt.

En dan waren er nog de tributen uit zijn eigen editie. Zijn broertje Lucoshi was ook weer tot leven gewekt, evenals de voormalige leiders van team Rood en team Blauw: T.G en Tosti. Hij had zowel Lucoshi als T.G destijds een mes in de rug gestoken, en Tosti had op zijn beurt Para vermoord. Para wist niet wat hij van hen moest verwachten, maar 1 ding was zeker: geen van hen zou hem vertrouwen.

Het startschot klonk, en Para rende zo snel hij kon naar de Hoorn. Zoals altijd zag hij verschillende lafaards van de Hoorn wegrennen. 'Idioten' dacht Para, 'zonder wapen ben je niets!' Zijn oog was gevallen op een zwaard, dat in het midden van de Hoorn lag. Hij beukte Chris opzij, sprong over een bewegingloos lichaam en dook naar het zwaard. Op het moment dat hij het handvat beetpakte, voelde hij een hand. Blijkbaar was hij niet de enige die van plan was het zwaard te pakken: naast hem stond niemand minder dan T.G. Met een ruk trok Para het zwaard los uit T.G's greep. Vervolgens beukte hij T.G op de grond, en zette de punt van het zwaard tegen zijn keel aan.

Para grijnsde. 'Kijk eens wie we daar hebben! Lang niet gezien, T.G!' T.G keek Para recht in zijn ogen aan, zijn ogen vol haat. 'Niet lang genoeg, als je het mij vraagt.' Para snoof. 'Als ik jou was zou ik maar een beetje vriendelijker doen. Tenslotte kan ik je in een beweging weer terug naar je graf sturen.' 'Alsof je dat niet sowieso van plan bent' zei T.G minachtend. 'Dus waar wacht je op? Ik lig hulpeloos op de grond, zonder wapen, dus de perfecte prooi voor jou.' Para's grijns werd nog breder. 'Nee T.G, ik heb hele andere plannen. Dit keer wil ik je doden in een eerlijk gevecht, man tegen man. Zorg dat je een wapen krijgt, en dan ontmoeten we elkaar binnenkort. En als je me nu wilt excuseren, ik heb nog meer te doen' Para liep weg, maar niet voordat hij T.G een flinke snee in zijn wang meegaf. Behendig zigzagde hij tussen de andere tributen door, en rende in de richting van het bos.

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

5 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 11:49

Necrodeus keek grijnzend naar zijn medetributen. Hij had er moed in. Hij vond het wel jammer dat Dobbelsteen er niet bij was, zijn vriend van thuis. Maar die was natuurlijk niet populair genoeg geweest, hij was bij het gevecht bij de hoorn gesneuveld (hoewel Necrodeus zich wel afvroeg waarom hij wel populair genoeg was om gerevived te worden, maar bon). En bij nader inzien was Dobbelsteen nooit de meest spraakzame persoon geweest. Altijd spreken in cijfers en statistieken. Mja, misschien was het wel beter als hij er niet meer was.

Necrodeus had zich tijdens de trainingen niet uitgesproken laten opvallen, en niemand had zich daarom veel van hem aangetrokken. Blijkbaar vonden ze hem niet interessant genoeg. Pech voor hen. Hij had vlijtig rondvraag gedaan naar andere tributen en het één en ander afgeluisterd. En hij had het gevoel dat hij nu over elke tribuut wel wat wist. Hij had dus voorkennis. En kennis zou ook zijn wapen zijn deze spelen. Hij had zoveel hij kon gestudeerd over fauna, flora, camouflage etc. En zolang hij op de achtergrond zou blijven, hetgeen hem tot nu toe prima gelukt was, zou hij zijn tegenstanders één voor één wel dood krijgen. Hij wist alles over hen. Zij wisten niks over hem. Uiteindelijk zou hij ze allemaal te slim af zijn. Hij glimlachte boosaardig.

De laatste seconden bij de hoorn werden afgeteld. Hij keek nog eens om zich heen. Verderop zag hij Ulysses staan, die zijn duimen naar hem op stak. Hij kreeg een middelvinger terug. Toen klonk het startschot. Velen renden direct naar de hoorn, anderen renden weg. Hij ook. Of tenminste, hij wou het zo laten lijken. Hij bleef wel in de buurt. Hij wist dat Chris een snelle loper was. Hij had hem bestudeerd, en hij had inderdaad wel al het één en ander te pakken gekregen vooraleer hij terugliep naar het bos. Recht zijn kant op! Het kon niet mooier zijn, het was alsof hij Chris erop had uitgestuurd wat spullen voor hem te halen en dat hij die nu terug bracht. Hij zette zich schrap om Chris te overvallen, maar die viel plots neer. Er stak een mes uit zijn rug. Necrodeus keek op en zag Jolien staan, die nu op Chris kwam toegelopen. O ja, Jolien. Die was prima met alles dat op mikken neerkwam. Boog, messen, noem maar op. Hij sprong uit zijn schuilplaats, nam Chris' buit onder de ogen van Jolien weg (en haar mes), en liep toen weer weg. Hij hoorde nog een tweede mes aankomen, maar met een kleine beweging van zijn hoofd kon hij het ontwijken. Hij liep gewoon door. Hij hoorde nog het kanonschot dat Chris' dood bevestigde.

Toen hij naar zijn mening lang genoeg gelopen had, klom hij in een dichte boom en bekeek zijn spullen. 1 werpmes en een gecamoufleerde rugzak. Hij deed de rugzak open en vond er een nachtkijkbril (hij herkende het direct) en een lege waterfles in. Vooral met de nachtkijkbril was hij enorm blij. Plots hoorde hij een geluid. Het was Ulysses, en omdat Necrodeus nog niet zo goed verborgen zat besloot hij dan maar gewoon een praatje met hem te slaan. "En hoe gaat het met mijn favoriete bondgenoot?" vroeg Necrodeus overdreven joviaal, en Ulysses keek direct op en richtte zijn speer op hem. "Je bent me toch nog niet vergeten?" vroeg Necrodeus. "Oh nee mijn beste kerel" zei Ulysses plechtig "Ick herinner me nog levendig hoe we lang geleden zijn aan zij in de arena vochten ende overwonnen voor roem ende glorie ende eer!". "Tot jij me een mes in de rug stak!" riep Necrodeus kwaad. "Eighenlyk was dat ene speer m'n jongen" zei Ulysses. "Och hou toch je bek" siste Necrodeus. "Wat is er met u aan de hand?" vroeg Ulysses "in vroeger tijden waart gij zulks een charismatische ende respectabele metgezel?". "Ja," zei Necrodeus "Misschien heeft het iets te maken met, ik weet niet, de speer die je door mijn lijf joeg. Ik zie dat je er trouwens weer één hebt. Ben je naar hier gekomen om me dat weer te lappen, is dit jouw idee van een grap?". "Ik ruik een uitdaging" antwoordde Ulysses "Dus kom naar benee en vecht als een man voor je eer". Het werd Necrodeus te heet onder de voeten. Hij had helemaal geen zin in een man-tot-man-gevecht tegen Ulysses. "Dolgraag" zei Necrodeus glimlachend "Maar die Tosti die daar aankomt zou misschien roet in het eten kunnen strooien". Ulysses keek om, maar zag Tosti nergens. Plots besefte hij dat hij in de maling was genomen en dook uit de weg om een eventueel werpmes te ontwijken. Maar dat kwam niet. Necrodeus was gewoon verdwenen.

Profiel bekijken

6 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 14:11

Sushi

avatar
GameDonut
Timtamtom(ik kort het even af tot Tim)  wist het zeker, hij zou diegene zijn die dit keer als laatste over zou blijven. Hij wist van zichzelf dat hij geselecteerd was door zijn goede omgang met wapens, wat hij ook op de training liet merken door een goede score van 10 uit 12 te halen. Maar helaas voor hem waren er geen wapens in de buurt. Wel was hij bij een meer.

Tim rende door het bos, richting het meer. Bij het meer zag hij opeens een konijn. "Goh, wat een lief konijntje!" Zei Tim. Hij liep richting het konijn, maar toen hij het wou aaien, beet het heel hard in zijn vinger. "VERDOMME HET BLOED!" Schreeuwde Tim het uit. "IK KRIJG JE NOG WEL, STOM KONIJN!" Schreeuwde Tim opnieuw naar het konijn, dat snel wegrende. Hij ging niet achter haar aan, hij had wel betere dingen te doen, zoals proberen zijn wond te verzorgen.

Bij het meer probeerde hij de wond schoon te maken, maar hij had weinig tijd. Hij zag iemand er aan komen, en zocht naar dekking. Plotseling werd er een mes in een boom naast hem gegooid...

Profiel bekijken

7 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 15:41

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Lennard stond nonchalant op zijn plaat. Hij was er weer. Speciale editie, tributen uit voorgaande edities, wouwie. Natuurlijk vond iedereen het geweldig om hun favoriete tributen weer te zien. De gevaarlijke WM, de sluwe Nick, de sterke Para, de humoristische Ulysses. Maar daar zat hij niet bij. Hij was er gewoon bijgezet omdat er anders te weinig tributen waren. De andere uit zijn Spelen kende hij nauwelijks. Necrodeus was het arme slachtoffer van Ulysses, die kort daarna zelf vermoord was door Tuffie. Hijzelf had JSS vermoord, maar dat betekende niet dat hij hem nou zo goed kende. Wel jammer dat JSS hem nu nooit zo vertrouwen. De enige om wie Lennard echt had gegeven was Roosjuh, maar die deed uiteraard niet mee. Zijn dood had ook niet echt geholpen. Hij was gewoon gestikt. De rest zal niet een erg hoge indruk van hem hebben gehad, en vandaar dat hij ook niet echt zijn best deed voor de Spelmakers, waardoor hij een schamele 5 had gekregen. Ze zullen nog verbaasd zijn waartoe hij allemaal in staat was. Lennard had goed naar de overige Spelen gekeken, en besloot dat Fisico’s tactiek goed bij hem zou passen. Helemaal alleen afwachten en nieuwsgierige tributen moeiteloos afmaken. Perfect.

Het startschot klonk, maar Lennard bleef nog steeds nonchalant staan. Gek genoeg verwacht iedereen dat je als een gek in het rond ging lopen op zoek naar wapens, of dat je anders gillend weg zou rennen. Wat hij nu deed was gewaagd, maar zou respect opleveren als het lukte. Lennard besloot het zich gemakkelijk te maken en keek toe naar het geweld om de Hoorn. Vele zou hij van dichtbij kunnen herkennen, maar in deze strijd was het allemaal wat vaag. De maniak WM hield zich wel verdacht rustig, maar Lennard schatte hem niet erg hoog in qua denkvermogen. Dat is meer het werk van bijvoorbeeld T.G, Necrodeus of Nick. Geen van drieën zag hij, maar dat hoefde niets te betekenen. Wat hij wel zag was het eerste lichaam dat bewegingloos op de grond viel. Mensen begonnen uit te wijken, en Lennard zag nu steeds meer mensen wegrennen. Daar, bij het bos zag hij Chris een mes in zijn rug krijgen, en neervallen. Lennard probeerde alles in zich op te nemen. Zou handig worden bij confrontaties.

De Hoorn werd steeds leger. En toen, na uren wachten, vertrok de laatste deelnemer. Er lagen nog diverse wapens, maar stuk voor stuk verborgen onder het zand. Alleen Lennard wist waar ze lagen. Daar vergiste hij zich in, want na een minuutje wachten, toen Lennard net voorzichtig wat wilde verzamelen, zag hij een lompe gestalte tevoorschijn komen, die verwoed begon te graven en toen een speer vond. Ook hij had zitten kijken, blijkbaar. De gestalte pakte nog een rugzak, en besloot toen verder te gaan. Lennard had echter andere plannen. Hij pakte een van de stenen die vlakbij zijn plek lagen, en gooide hem vakkundig naar de tribuut toe. Raak; de gestalte, die hij nu herkende als Goomuin, strompelde nog even verder maar viel toen neer. Voorzichtig sloop Lennard op hem af. Hij was niet dood, maar was nogal gewond en buiten bewustzijn. Lennard had niet echt zin om hem af te maken, en pakte daarom maar gewoon de rugzak en de speer van Goomuin af. Verderop groef hij nog een mes op, dat hij een uur geleden iemand had zien laten vallen. Zo, nu zou het echte werk beginnen. Lennard liep naar het bos toe.

Onderweg bekeek hij zijn buit. De rugzak was nogal fluorescerend, maar dat kon hij wel verhelpen. Bij de trainingen had hij enkele camouflagelessen genomen, en hij had geleerd dat een dikke laag modder vaak al genoeg was. De inhoud gaf hoop, diverse groenten en fruit, een klein doosje waarvan hij niet kon zien wat erin zat, een nachtkijker en een groot zeil. Vooral de laatste 2 waren geweldig. Een nachtkijker gaf hem iets geweldigs tijdens de nacht, en een zeil zou heel goed van pas komen voor wat hij van plan was. Lennard besloot maar meteen een kamp op te bouwen. Maar anders dan de meeste kampementen, besloot Lennard om hier een soort huisje te maken. Een kleine open plek, nauwelijks zichtbaar leek goed. Een paar takken weghakken, en het zou voldoende zijn. Zo gezegd, zo gedaan, en even later had hij het zeil deels als dak gebruikt, en vanwege de lengte, ook als een van de muren en grond. Zat hij tenminste droog. Op het dakzeil lag een flinke hoop bladeren en takken, zodat het vanaf de buitenkant totaal onzichtbaar was. De overige muren had hij bekleed met lange boomstammen, en aan elkaar gezet met stukken gras en modder, dat opvallend weinig te vinden was in dit bos. Gelukkig voor hem was de grond een kwartier lopen een stuk natter, en toen de avond viel had hij een heel aardige hut. Verder in de spelen wilde hij het liefst een echte hut hebben, in een boom of zo. Maar nu was het tijd voor een sappige appel. Tijdens het eten van de appel hoorde hij diverse bosgeluiden. Lennard vond de natuur altijd mooi, en hield van kamperen. Ook hoorde hij de kreten van een stervend iemand. Tja, dat hoorde erbij.

Profiel bekijken http://google.nl

8 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 16:19

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Nickmariourbanus stond oog in oog met Poké-fan. Een licht verbaasde Poké-fan vroeg: "Hoe heb je hem zo snel vermoord?". Nickmariourbanus begon een leugentje te vertellen. "WM en ik zouden samenwerken deze spelen, want ik was blij met de aandacht van een sterke speler. Helaas wilde WM mij nu al verraden, dus gelukkig was hij vergeten dat ik nog een zwaard had en zo kon ik hem neersteken". Poké-fan bekeek hem aandachtig. Nickmariourbanus vroeg: "Heb je nog wapens gehaald bij de Hoorn?". Poké-fan schudde zijn hoofd. "We hebben veel van de ruzie aan het begin overgeslagen. We hoopten dat jij nog wat wapens had voor ons...". Nickmariourbanus zei "We? Ons? Wie dan". Poké-fan haalde zijn vrienden te voorschijn. Het waren de knappe Lazerstraal, de bange Goomuin en de rare Koopalingsfan. Lazerstraal stelde zich vriendelijk voor. Nicks hart moest sneller kloppen, maar Lazerstraal vertelde waarom ze deze spelen wilde winnen. Haar vriendje, Fisico, had een eerdere editie gewonnen, dezelfde editie waar zij aan mee deed. Als zij nu zou winnen konden ze waarschijnlijk nu wel een relatie aangaan. Koopalingsfan stelde zich ook voor. "Ik ben de superkoopalingsfan maar je mag ook de bazige dude noemen, dude! Ik ga deze keer bijlen en naar mensen pijlen hahahah!". Vervolgens vroeg hij "Heb jij de bijl? Ik wil zo graag een bijl!". Nickmariourbanus zei: "Jawel, ik heb de bijl! Wil jij die gebruiken! Hier!". Goomuin en Nickmariourbanus kenden elkaar al. Goomuin herinnerde Nick zich als de vriendelijke jongen die een mooie Hongerspelen had gespeeld. Omdat hij Hitomi tijdens de training had ontweken wist hij niet dat Nick een vals persoon was. De vijf besloten een verbond te vormen.

Het volgende plan werd daarna gemaakt: Goomuin en Poké-fan gingen de arena onderzoeken, terwijl Koopalingsfan, Lazerstraal en Nickmariourbanus achterbleven. Als er een kanonschot zou vallen moesten Goomuin en Poké-fan terugkeren, om te laten zien dat ze veilig waren. Koopalingsfan, Lazerstraal en Nickmariourbanus hadden een vriendelijke conversatie, totdat Nick ineens de bijl pakte van Koopalingsfan. "Mag ik terughebben?", vroeg Koopalingsfan, maar Nickmariourbanus luisterde niet, hij kwam op Lazerstraal af en hij stak haar direct dood. Kanonschot. Koopalingsfan begreep er niks van, en Nick gaf hem de bijl terug. Nick zei: "Het is goed zo. Ze was een verrader.". Koopalingsfan knikte. "Haha, we hebben die Lazerstraal een lesje geleerd!". Nick moest lachen. "En, we blijven toch altijd maten! Beloofd?" Koopalingsfan zei "Beloofd, wij zijn supervrienden voor altijd. Wij zullen elkaar nooit vermoorden!". Nick had precies gehoord wat hij wilde horen.

Niet veel later kwamen Goomuin en Poké-fan terug. Goomuin had besloten zich deze Hongerspelen te revancheren op zijn zwakke einde van het vorige potje en hij kwam een stuk stoerder en volwassener over. "Wij leven nog!", zei Goomuin. Totdat hij een doodgemaakte Lazerstraal op de grond zag liggen. En Koopalingsfan met een bloederige bijl in zijn handen. "JIJ!", riep Poké-fan. "JIJ HEBT JE BIJL MISBRUIKT! JE HEBT GOOMUIN VERMOORD". Nickmariourbanus riep, met een verdrietig gezicht, "Koopalingsfan was gewoon niet te stoppen! Hij wilde mij ook bijna doodsteken, maar gelukkig deed hij dat niet!" Koopalingsfan begreep er niks van. Hij zei "Wij waren toch vrienden?". Nickmariourbanus fluisterde zacht: "ssht, ren weg van die twee. en neem je bijl mee. En hou je aan je belofte, steek mij nooit neer". Koopalingsfan knikte, en hij rende weg. "HOUDT DE DIEF", riep Goomuin, die achter Koopalingsfan aan ging. Poké-fan bleef bij Nick. "Hoe is het mogelijk, hoe kon ik een debiel als Koopalingsfan in mijn team nemen...: . Nickmariourbanus moest lachen. Zijn plan was gelukt. Hij had een totaal gestoorde Koopalingsfan in de arena gestuurd met een wapen, uit om iedereen te vermoorden behalve hijzelf, hij had twee nieuwe bondgenoten en hij had één van de tributen vermoord. Nickmariourbanus ging nu wel winnen.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

9 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op ma 26 aug 2013, 19:04

Lucoshi

avatar
Super Mario
Super Mario
Fisico had de spullen uit de rugzak die hij bij de hoorn had weggegrist verspreid over een boomstronk. "Eens kijken" mompelde hij tegen zichzelf. Een Bril. Wat moest hij nou weer met een bril? Fisico pakte het ding vast, en draaide hem in zijn handen. Het was een erg lichte bril. Fisico bekeek de bril van dichterbij. Hij zag nu letters staan aan de binnenkant. "Made in District 3". District 3 was het District waar elektronica en dergelijke werden gemaakt. Wat zou er elektronisch kunnen zijn aan een bril? Een Röntgen bril? Een Nachtkijker? Wie weet. Hij zette de bril op. Alles werd een heel stuk witter. Waarschijnlijk dus een nachtkijker, dacht Fisico.
Volgende op de lijst, of eigenlijk, op de boomstronk. 4 Aardappelen. Handig voor eten, dacht Fisico. Hij was altijd wel dol op Aardappelen geweest. Hij wist niet waarom. Het klonk leuk. Verder zag hij ook nog 2 appels liggen, dat was ook altijd handig, die kon hij eten zonder er iets mee te hoeven doen. Ook lagen er nog twee lege flessen. Die kon hij vullen met water, waarschijnlijk. Als er geen water in de arena zou zijn, zouden de flessen wel vol hebben gezeten, dacht Fisico.
Fisico zag ook nog een doosje Lucifers liggen, dat zou misschien nog handig worden, al was het niet erg slim om vuur te maken. Andere tributen konden je op die manier veel makkelijker vinden. Tot slot vond Fisico nog een groot zeil. Nadat Fisico het had uitgevouwen, vond hij het toch wel een enorm zeil. Het groot genoeg om een hele tent mee te maken, met het onderzeil erbij. Dit zou nog handig worden voor zijn nieuwe boomhut. Fisico glimlachte. Zijn boomhut van zijn hongerspelen, hongerspelen 8. Hij had een prachtige boomhut gemaakt daar, met bergen wapens. Speren, messen, speren, hand katapulten, bogen, noem maar op. Hij had makkelijk kunnen winnen, als hij niet zo dom was geweest om naar Chris en JiHawk te gaan, die hem toen vermoord hadden. Deze keer zou het anders gaan. Hij zou in zijn schuilplaats blijven.

Fisico stond op en liep naar de berg takken die hij had verzameld bij het houtkamp. Vlak nadat hij weg was gerend bij de hoorn, was hij hierheen gegaan. Het was een klein stukje bos, tussen het grote bos, en de berg in. Het leek hem de geschikte plek, er moest wel iets speciaals zijn. Eenmaal aangekomen, zag hij dat er een gigantische berg hout lag. Het was een soort vervallen houtkamp, er stond nog een klein schuurtje. Fisico had daarin kunnen gaan wonen deze spelen, maar hij wilde liever zelf iets maken, hoog in de bomen. Hij begon met de dunste en langste takken aan elkaar te vlechten. Hij had tijdens de trainingen zijn tijd maar iets nuttiger besteed. Hij had zichzelf voorgenomen om elke dag een uur survivaltrainingen te volgen. De rest van de dag had hij dan nog om naar de prachtige klanken van zijn panfluit-spel te horen. Fisico had verwacht dat het kapitool hem deze spelen zijn panfluit niet mee gaf, maar hij kreeg er wel een, niet zomaar een, maar precies dezelfde van zijn eigen spelen. Het was nog een heel gedoe geweest voor het kapitool. Een rijke man uit een ver district had de panfluit gekocht als souvenir van de spelen, hij was een fan van Fisico geweest. De panfluit had het blijkbaar de spelen uit gered door Hitomi, wie de spelen had gewonnen, die de panfluit meenam naar het kapitool. Fisico vond het prachtig om te horen over wat er allemaal was gebeurd nadat hij was gestorven. Er was zo veel gebeurd! Er was nog een hongerspelen geweest, waar weinig bomen waren, en na een tijdje werd je gedwongen de woestijn in te gaan. Fisico was heel erg blij dat hij nu gewoon lekker veel bomen had. Het was prima zo.

Na een flinke stapel aan touw te hebben gevlochten, begon Fisico met het verzamelen van stevigere takken, voor de ondergrond van zijn boomhut. Er werd hem flink wat werk bespaard door de grote berg takken die er al lag voor Fisico om mee te nemen. Dus de boomhut was ook al snel af. Hij was groter dan vorige keer, vorige keer was hij aan één boom gemaakt. Nu had Fisico hem tussen 5 bomen gemaakt, en hij had zelfs twee verdiepingen! Een op de grond, en een daarboven, in de boom. Fisico was erg trots. Je kon van een afstandje de boomhut niet eens zien. Het leek net een hele dikke boomstam.
Na ook nog een stoel gemaakt te hebben, want dat kon niet ontbreken aan een aantal weken in de natuur, besloot hij maar het zeil ook goed te gebruiken. Hij scheurde het zodat het precies in de vloer zou passen, hij wilde geen stuk zeil verspillen. Na de bovenverdieping, en de onder verdieping belegd te hebben met plastic, zag hij dat hij nog een flink stuk over had. Hij besloot het maar te gebruiken in zijn stoel, en later misschien ook nog voor zijn wapens. Maar dat was voor later, nu ging hij even uitrusten en panfluit-blazen. De panfluit klanken galmden door de arena.

Er was al veel tijd voorbij gegaan. Sushi lag nog steeds op de grond in het zand. Hij was dom geweest, hij had zijn bondgenoot nooit moeten vertrouwen. Nu lag hij hier, al vanaf het punt dat hij hier was aangekomen, enkele uren geleden, met een gigantisch gat in zijn linker bovenbeen. Hij had enorm veel bloed verloren. Hij keek versuft voor zich uit. Hij hoorde muziek. Het was een prachtig geluid, hij herkende het deuntje ergens van. Zou hij dood gaan? Hij wist het niet. Er kwamen vlekken voor zijn ogen, die steeds groter werden, totdat Sushi niets meer zag.

Profiel bekijken

10 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op di 27 aug 2013, 14:07

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Tim had zich achter een struik verborgen. Ongeveer drie meter van hem vandaan zat een mes in een boom. Hij moest maken dat hij wegkomt, maar daar was het al te laat voor. De gedaante bleek bij nader inzien ook gezelschap bij zich te hebben. Terug onder de struik dan maar. Met een laag modder bedekte hij zich nog snel, zodat hij minder hard zou opvallen als ze langskwamen. De gedaantes kwamen nu vlak naast hem staan.

"Verdorie, het ziet er naar uit dat hij verdwenen is." Dat was de stem van Poké Fan. Hij keek om zich heen. "Hij kan niet ver zijn." Tim herkende de zware stem niet meteen, maar het bleek Goomuiin te zijn. Dat was wel makkelijk te zien door het zware gestalte dat voor de struik stond. Het was angstaanjagend, wetend dat als hij ontdekt werd, het klaar was met hem. Onder normale omstandigheden had hij een hele voorraad pijlen op hen afgevuurd, maar daarvoor moest hij eerst een boog weten te bemachtigen. Pijlen waren makkelijk te maken, maar de echte Capitoolpijlen zullen altijd de beste blijven, uiteraard. "Nieuwsflash: Poké Fan kan helaas niet met een mes gooien, beste kijkers!" hoorde Tim iemand anders zeggen. Ook deze stem herkende hij niet, maar door hetgene wat hij zei constateerde hij maar dat het Nick was. "Kun jij het beter dan?" vroeg Poké Fan. Hij was niet erg blij met de opmerking van Nick en voelde zich licht beledigd. "Uit een enquête die onze kijkers thuis hebben ingevuld, blijkt dat 86,9% voor het idee zijn om NickMarioUrbanus, jullie goedlachse verslaggever het mes te geven, omdat hij het beter weet te hanteren."
"Hmph, best, probeer maar eens." Nick trok het mes uit de boom.
"Indien de kijkers thuis een verzoek hebben waar ik nu op richt, sms dan nu naar..."
"Gozer, nee, gewoon nee." zei Poké Fan, die het hele presentatorgedoe van Nick ondertussen licht beu was. Hij vond het eerst behoorlijk komisch, maar hij begon zich meer en meer af te vragen of het wel een verstandig idee was om Nick in zijn team te hebben. "Ok, al goed, dan stel ik het publiek thuis voor deze maal teleur." zei Nick. Hij keek triest, maar het was duidelijk nep. Maar daar lette Poké Fan niet op. "Dan richt ik maar... op die vogel daar..." Met een vloeiende beweging gooide hij het mes, dat doel had getroffen. De vogel was dood. "Dank u, dank u, uw applaus is mijn beloning!" zei Nick. Maar het bleef stil. Niet dat hij verwacht had dat ze zouden applaudiseren voor hem... Hij hoefde het mes ook niet echt, de enige reden dat hij het gooide was om de anderen te imponeren, zodat ze twee keer zouden nadenken voor ze hem zouden backstabben. Niet dat ze dat zouden doen, maar je wist maar nooit. Goomuin was onder de indruk zo te zien, in tegenstelling tot Poké Fan. Maar toch gaf hij met moeite toe dat het een mooie worp was.
"Eh... mooie worp." zei Poké Fan. "Maar je krijgt het terug."
"Waarom?" vroeg Poké Fan. "Je kunt het beter hanteren dan ik, dus..."
"Ik heb al twee wapens, en dat is al te veel voor mij." zei Nick. "Daarbij, waarmee ga jij je dan verdedigen?"
Daar had hij een punt.
"Ok, bedankt Nick." zei Poké Fan. Hij wist nog steeds niet wat hij van hem moest denken, maar het was de kwaadste niet. Hij was duidelijk een goede aanwinst voor zijn team, af te leiden uit hoe goed hij met z'n wapens kan omgaan.
"Geen probleem, het is ten slotte jou mes." zei hij. Niemand zag de grijns die hij z'n gezicht had. De enige reden waarom hij Poké Fan z'n mes terug gaf was om het vertrouwen te winnen van de groep. En het leek te werken.
"Jij krijgt mijn speer, Goomuin."
"Echt?" vroeg Goomuin blij. "Tuurlijk!" zei hij op zekere toon. "Hopelijk kun je hem wel hanteren." Goomuin nam de speer aan van Nick.
"Maar met dat optreden van je zijn we wel behoorlijk wat tijd verloren." merkte Poké Fan op. "Kans is nu klein dat we hem nog inhalen."
"Jammer dat we die bijl niet meer hebben." zei Goomuin. "Als ik een iets betere conditie had, had ik Koops misschien wel ingehaald..."
"Ach, maakt niet uit, we hebben elk een wapen, dat is het belangrijkste." zei Poké Fan. "Kon erger." Het drietal wandelde terug verder, en had Tim, die nog steeds onder de struik zat, niet gezien. Na een paar minuten kwam hij van onder de struik vandaan.

"Dat was op het nippertje." dacht hij. Nog steeds was hij bedekt met een heleboel modder. Dat zou hij er zo wel af wassen als hij een plaats vond met water. Hij had ook dorst, het was heel erg warm onder de struik. Een mooie verrassing zat hem op te wachten: ze hadden het mes vergeten. Laten liggen, samen met de vogel. Mooi, hij had nu een wapen én iets te eten. Geweldig. Maar al gauw hoorde hij voetstappen naderen, en liep hij er als een gek vandoor. Hadden ze opgemerkt dat ze het mes vergeten waren? Op die vraag kreeg hij al gauw een antwoord toen hij een luid geschreeuw hoorde.
"Daar!" riep Poké Fan. "Een modderig figuur steelt ons mes! Achter hem aan!"
"Je meent het." zei Goomuin op sarcastische toon. "Had dan ook je mes niet laten liggen!"
Tim liep zo snel hij kon. Hij wist niet waarheen, hij wilde gewoon weg, het werd hem te heet onder zijn voeten. Hij kon vast wel één persoon aan met dit mes, maar zeker geen drie. Links, rechts, rechtdoor lopen...? Boeit niet, zolang hij hen maar wist af te schudden...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

11 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op di 27 aug 2013, 17:16

Hitomi liep door het bos. Ze hoorde haar eigen paniekerige ademhaling terwijl ze door de struiken kroop, takken opzij duwde en over boomstammen sprong. Zou ze hem kwijt zijn geraakt? Ze hoorde hem alleszins niet meer, en ze wist dat ze niet ver meer zou kunnen lopen. Ze moest rusten.

Ze kwam aan bij een meer. Drinken! ze liep ernaar toe, viel erbij neer en begon te drinken. Meteen voelde ze iets van de vermoeidheid uit haar lichaam wegtrekken, en ze kon weer helder denken. Ze keek om zich heen. Misschien was het niet zo slim om hier al te lang rond te hangen. Er was een grote open ruimte rond het meer, en het was vast en zeker ook een populaire trekpleister. Zeker met haar achtervolger achter haar aan was het niet verstandig hier nog langer te blijven. Net toen ze dat bedacht kwam JiHawk het bos uitgelopen met een speer in zijn hand en stormde naar haar toe. Zijn gezicht zat onder de schrammen door de haast waarmee hij door het bos gelopen was. "Nu heb ik je!" riep hij. Hitomi wist niet meer wat ze moest doen. Ze kon nergens dekking zoeken, en zou het bos niet meer bereiken voor JiHawk haar neer zou steken. Ze zou vroegtijdig uit deze HS verdwijnen, terwijl ze vorige keer nota bene gewonnen was... Maar plots zag ze JiHawk naar zijn keel grijpen en neervallen in het gras. Er stak een mes uit zijn nek, en hij kon het er nog net uittrekken voor hij nog een laatste stuiptrekking maakte en stil bleef liggen. Het kanonschot klonk. Direct was Hitomi weer waakzaam, en ze keek om zich heen. Dan zag ze een tribuut vanuit de bossen naar haar toelopen.

Ze herkende hem niet direct. Ze had wel eens gekeken naar de opnames van de vorige HS maar blijkbaar was hij niet bijzonder memorabel geweest. "Hey Hitomi" zei hij. Dan herkende ze hem toch aan zijn stem. Het was Necrodeus. Als ze het zich goed herinnerde was hij verraden door Ulysses in HS6. Niet de meest indrukwekkende dood. "Hey" zei ze voorzichtig terug. Hij maakte geen dreigende indruk. "Dat was maar net op tij hé" zei hij terwijl hij naar JiHawks lichaam liep, zich bukte en het mes uit zijn hand nam "Goed dat ik in de buurt was". "Wat wil je van me?" vroeg Hitomi behoedzaam. "Ik heb een voorstel" zei hij "wat dacht je van een bondgenootschap?". Ze zweeg terwijl ze nadacht, en Necrodeus kon blijkbaar de twijfel op haar gezicht aflezen, want hij zei "Denk eens na. We zijn twee tributen in de HS, allebei toch vrij middelmatig". Hij zag dat Hitomi hem wilde tegenspreken maar ging snel verder "Je bent al eens gewonnen, dat is waar. Maar erg indrukwekkend was het niet. Je hebt heel de tijd bewusteloos tegen een rots gelegen tot je als één van de laatste twee overbleef, en dan heb je door puur geluk de finale gewonnen. En kijk, als ik niet in de buurt was geweest, was je nu al dood geweest, op dag 1". Hitomi keek boos naar de grond. Zo vond het niet leuk dat te horen zeggen, maar hij had helemaal gelijk. Zo goed was ze niet. "En ik heb ook maar heel middelmatig gepresteerd" zei hij vlug, als om haar te troosten. "We zijn beiden niet echt toptributen. Vandaar mijn voorstel. We werken samen om zover mogelijk te komen. Twee kunnen meer dan één hé". Hitomi was geneigd zijn voorstel te aanvaarden, maar voor ze het wist had ze er toch nog uitgeflapt "Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?". Necrodeus glimlachte. "Ach meid, Ik heb je gered van JiHawk en als ik zou willen had ik jou ook wel kunnen aanvallen en waarschijnlijk ook doden, hetgeen ik niet gedaan heb. En daarbij, we hebben geen reden tot verraad. De kans dat wij het allebei tot in de finale schoppen is nagenoeg nihil. Geen reden tot zorgen". Hitomi dacht nog een laatste keer na. Ze was al eerder verraden door NMU en had geen zin in een tweede keer, maar in tegenstelling tot NMU kwam Necrodeus als een compleet normaal persoon over, en heel vriendelijk. Ook tijdens zijn eigen HS was het een relatief zachtaardige tribuut geweest". "Ok dan" zei ze. Necrodeus glimlachte weer en ze glimlachte terug. "Bondgenootschap aanvaard".

"Kom" zei Necrodeus toen vlug. "Weg hier. We vallen hier veel te veel op... En neem die speer mee, kan nog wel van pas komen, denk je ook niet?". Ze nam de speer en volgde hem. Hij liep door het bos tot hij bij een groepje dicht op elkaar staande bomen aankwam, waar een zeil tussen was gespannen dat dienst deed als dak. "Het is niet het van het" zei Necrodeus "maar het is goed genoeg voor de hongerspelen. We zitten beschermd tegen de regen en beschut tussen de bomen. En ze staan zo dicht op elkaar dat je ze niet zomaar beklimt, dus voor een luchtaanval moeten we ook niet bang zijn". Hitomi was tevreden over de schuilplaats, zeker toen ze ook een hoop besjes zag liggen. "Oh eet maar" zei Necrodeus toen ze ernaar vroeg "Ik weet zeker dat ze niet giftig zijn". En dat waren ze ook niet. Ze waren heerlijk. Ze keek Necrodeus aan, die blijkbaar in gedachten verzonken was. "Vreemd wel hoe je zo snel bondgenootschappen sluit nadat je al eens verraden bent" flapte ze eruit. Necrodeus' gezicht betrok even. "Ik had Ulysses nooit moeten vertrouwen. Met zijn rare gewoontes. Ik had kunnen weten dat hij onvoorspelbaar was". Hij keek haar aan. "Maar ik kan juist hetzelfde over jou zeggen". "Ja" zuchtte ze "Zeg dat wel".

Dit was helemaal geweldig. Niet alleen had hij een tribuut uitgeschakeld, hij had er nu ook een bondgenoot bij. Necrodeus werd weer eventjes koud vanbinnen toen hij dacht aan zijn vorige bondgenootschap. Maar dit keer zou het anders zijn. Hitomi zou hem niet verraden, dat wist hij wel. Ze vertrouwde hem nu al genoeg, dat zag hij terwijl ze de bessen at. En hij had dus een bondgenoot helemaal voor hem alleen. Ze moest toch voor iets nuttig kunnen zijn? De wacht houden, eten verzamelen, misschien wel een tribuut doden, voor ze zelf doodging of hij haar moest opruimen. Bij het begin van de spelen had hij gewalgd bij het idee aan nog een bondgenootschap, maar het was eigenlijk best handig. Nu wist hij hoe Ulysses zich had gevoeld. Hij had een tribuut die wat klusjes voor hem kon klaren en die hij gewoon kon doden als hij er klaar mee was. Verdraaid handig nog, zo'n bondgenoot. En alles wat ze kostte was eenbeetje eten en wat vriendelijke woorden. Een kinderhand is gauw gevuld. Hij grijnsde. "Is er iets?" vroeg Hitomi terwijl ze nog een bes naar binnen werkte. "Er is niks hoor" zei Necrodeus "Gewoon een binnenpretje".

Profiel bekijken

12 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op di 27 aug 2013, 21:26

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Tosti had zich niet heel goed voorbereid op deze spelen. Het kwam vrij onverwachts, en hij had niet de tijd  gehad om iedereen nauwkeurig te analyseren, de zwakke en sterke punten bekijken, hun favoriete wapen, enzovoort. Hij had slechts de belangrijkste tributen even door kunnen nemen, maar hij kwam niets nieuws tegen. Ach ja, verrassingen horen erbij, zullen we maar zeggen. De arena viel tenminste mee. Gewoon wat grasland, gelukkig ook een flink bos in de verte. Naar het zuiden toe werd het heuvelachtiger, en Tosti zag ook een enorme berg opdoemen. Niet zijn eerste keus. Het bos was meer zijn ding. Hield hij wel van, makkelijk te verschuilen, veel voedsel, ongezien voortbewegen. Niet iedereen kon die kunst, maar Tosti vond dat hij dat wel redelijk kon. Niet geweldig, mensen als Oshi en Fisico konden dat gewoon perfect. Daar moest hij voor oppassen. Nou ja, Tosti nam vaker het zekere voor het onzekere. Als hij de eerste dag doorkwam moest het lukken.

Het startschot rukte Tosti los uit zijn gedachtes. Damn, een kostbare seconde verloren. Hij besloot niet verder te twijfelen, en stortte zich in de strijd rond de Hoorn. Gevaarlijk, maar de moeite waard. Zijn oog viel op de boog. Uiteraard, de boog. Zijn lievelingswapen, wat anderen ongetwijfeld zouden weten. En hij was niet de enige. Met een uitgestrekte arm wist hij het handvat van de boog te pakken, en drukte hem tegen zich aan. Die had hij in ieder geval. Lucoshi keek woest naar Tosti en greep naar de pees. Mooi niet. Tosti trapte hem hard tegen zijn dij, en Lucoshi greep ernaar. Die zag nu ook in dat hij dit beter niet kon doen. Oshi greep een werpmes uit het gras en rende naar de bergen, maar niet voordat hij een woedende blik naar Tosti had geworpen. Daar kon hij nog last van krijgen. Maar eerst nog wat andere wapens te pakken krijgen. Tosti draaide zich om, maar de Hoorn was al teleurstellend leeg. En aan een boog zonder pijlen had je niet veel. Hij besloot dus Tuffie aan te vallen, die met een speer boven Sushi stond. Klaar om toe te slaan. Maar wat Tuffie niet zag, was dat Sushi een pijlenkoker met zich meedroeg. Tosti beukte Tuffie dus omver, en besloot in schiethouding te gaan staan. Hij had nog steeds geen pijlen, maar dat wist Tuffie niet, dus werd hij bleek en rende weg. Het had geen zin om erachter aan te gaan. Tosti hielp Sushi snel overeind. “Wow, ik dacht echt dat ik eraan was. Ontzettend bed-“ wilde Sushi uitbrengen. Tosti hield hem tegen. “Bedanken kan zo meteen. We moeten hier eerst eens weg. Ik wil niet alsnog afgeslacht worden.” Sushi knikte dat hij het begreep. Hij was nog zo slim om onderweg een rugzak mee te grissen, waarvan een groot deel van de inhoud helaas al platgetrapt in het gras lag. Na nog een wilde zwaardslag ontweken te hebben gingen de twee tributen naar het oosten toe. Niet echt waar Tosti heen wilde, maar hij zag wel.

“Echt, je was geweldig! Tuffie had me zo overmeesterd, maar jij beukte hem zo weg! Ag je hoe bang hij keek?” Sushi kon niet ophouden met praten. Tosti zuchtte. Dit was al de tiende keer dat hij dat gehoord had. Hij was er nu wel een beetje klaar mee. De afgelopen uren hadden ze de rugzak eens onderzocht. Licht beschadigd, maar de inhoud maakte alles goed 2 Appels, 2 Aardappelen, een drinkfles, een zeil en lucifers! Vooral met het zeil en lucifers had hij ideeën. Ze waren wat vaag, maar hij kon er wel wat mee. Ook had hij de pijlenkoker van Sushi gekregen. Wonderbaarlijk genoeg bleek Sushi ook nog over een mes te beschikken. Ze kwamen in ieder geval niets te kort, al maakte Tosti zich wel wat zorgen om hun watervoorraad, die er helemaal niet was. “Jaja, dat weet ik nu wel. Vertel nu eens, waarom gaan we eigenlijk naar de woestijn? Wat hoop je daar te vinden?” zei Tosti. Sushi werd een beetje rood. “Ik weet het eigenlijk niet.. Ik ben gewoon maar een kant opgelopen. Maar er is vast wel iets te vinden, toch? Mag ik trouwens nog een aardappel?” “Hou eens op met vreten, je hebt er al een op. Dit is geen restaurant of zo! En ik ben persoonlijk van plan iets naar het zuiden af te wijken, op zoek naar drinkwater. Ik had een heel plan in gedachten, maar dat heb jij verkloot.” zei Tosti geïrriteerd. Sushi zweeg. Wat had hij verkeerd gedaan?

Ze waren aangekomen bij de rand van de duinen. Sushi zeurde. “Hier is helemaal niets! En ik heb dorst. Waarom zijn we hierheen gegaan?” Tosti zuchtte nog eens diep, maar besloot dat het er nu tijd voor was. “Oke, hou nu alsjeblieft op met zeiken! Het was jouw pan, jouw idee, en ik heb net gezegd dat we naar het zuiden zouden afbuigen, wat je niet hebt gedaan. Je bent waardeloos!” Toen zag Tosti de halve aardappel die in Sushi’s hand zat. “Je hebt ook nog eens ons klein beetje voedsel gejat en opgegeten? Ik ben er nu echt klaar mee!” Na die laatste woorden rukte hij het mes uit Sushi’s hand en boorde hem in zijn dij, net zo lang totdat hij zijn bot zag. Sushi schreeuwde het uit van de pijn, maar viel toen bewusteloos neer. Dat, plus het feit dat er toevallig op dat moment een kanonschot klink, liet Tosti denken dat hij al dood was. Tosti pakte tevreden het mes en de rugzak, en liep naar het zuiden. Weer een probleem minder.

Er was al veel tijd voorbij gegaan. Sushi lag nog steeds op de grond in het zand. Hij was dom geweest, hij had zijn bondgenoot nooit moeten vertrouwen. Nu lag hij hier, al vanaf het punt dat hij hier was aangekomen, enkele uren geleden, met een gigantisch gat in zijn linker bovenbeen. Hij had enorm veel bloed verloren. Hij keek versuft voor zich uit. Hij hoorde muziek. Het was een prachtig geluid, hij herkende het deuntje ergens van. Zou hij dood gaan? Hij wist het niet. Er kwamen vlekken voor zijn ogen, die steeds groter werden, totdat Sushi niets meer zag.

Dark Lisa liep door de duinen. Ze had niet veel buit kunnen maken, maar wel een oranje rugzak die in haar ogen er nogal nutteloos uitzag. Bovendien had ze dorst en er was nergens water. Wat een stomme Hongerspelen waren dit. Toen zag ze de tribuut in het zand liggen. Haar nieuwsgierigheid won het van haar afstandelijkheid en voorzichtig kwam ze dichterbij. Voorzichtig raakte ze hem aan. Sushi, want dat was het, begon wild te spartelen. “Wa doedegij nou?” vroeg Dark Lisa verbaasd. “Dark Lisa?” vroeg Sushi. Ze hadden samen in dezelfde Hongerspelen gezeten. Ze hadden elkaar nooit gezien, maar het schepte wel een soort band. “Wa zou ik anders zijn. Je ken me toch wel?” Dark Lisa stak haar hand uit. Aarzelend nam Sushi die aan, en trok zichzelf overeind. Kon hij haar wel vertrouwen? De vorige bondgenoot was niet bepaald een toffe geweest. Maar Dark Lisa leek daadwerkelijk naar hem om te kijken. “Zo, je ken toch wel lope met die schaafwond he? Late we eens kijken of dat Capitool van hunnie ook wat kippe hier hebben neergezet.” Tevreden besloot Dark Lisa naar het noorden te lopen. Nog steeds een beetje verdwaasd volgde Sushi haar. Vreemde eerste dag voor hem.

Profiel bekijken http://google.nl

13 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op wo 28 aug 2013, 09:45

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Mijn zijn linkerhand probeert T.G het bloed uit zijn rechteroog weg te vegen. De snee die Para in zijn wang had gemaakt steekt als een gek en bloedt als een rund. Hij zou ook niet anders hebben verwacht van zo'n obscuur persoon als Para. De vorige keer maakte hij immers ook op de meest vernederende manier een einde aan zijn leven. Tot zijn grote verbazing had het kapitool besloten hem weer tot leven te wekken om hem hoogstwaarschijnlijk nog een keer de dood in te sturen, maar ergens ligt het hem ook wel goed. Nu heeft hij tenminste een kans om wraak te nemen op Para, die uiteindelijk zijn grootste vijand uit de hele hongerspelen waarin hij eerder deelnam bleek te zijn. En zo te zien zou Para hem deze keer gek genoeg ook die kans geven. Daar zou hij nog wel spijt van krijgen. Hij wil overeind komen, maar dan zet iemand zijn voet op zijn borst en heft een wapen boven zijn hoofd. Het is JSS met een speer. Even denkt hij dat hij er geweest is, maar dan hoest JSS plotseling bloed op en valt hij over hem heen met een werpmes in zijn rug. Jolien blijkt degene te zijn die het mes gegooid had. Jolien, de winnaar van HP 9, zo heeft T.G op de opnames van de vorige hongerspelen gezien. Ze was een bekwame tribuut, en de enige die uiteindelijk die bruut van een WM kon verslaan. Even denkt hij dat ze het op hem gemunt heeft, maar dan rent ze richting het noorden, richting het dorp.

Snel raapt T.G JSS's speer op. Nu heeft hij tenminste een wapen. Hij duwt het lichaam van JSS van zich af, staat op en zet het op een lopen richting een klein bosje net ten noordwesten van de hoorn. Hij hoort nog het kanonschot die de dood van JSS definitief maakt. Als hij het bosje bereikt, merkt hij tussen de bomen twee worstelende tributen op. Ze zijn aan het vechten om een knaloranje rugzak. Het zijn Adje en... Lucoshi. Als T.G zijn gezicht ziet, trekt er een gevoel van afkeer door hem heen. Die kwam ook uit de hongerspelen waarin hij had meegedaan. Hij was de reden dat Para zich uiteindelijk tegen hem keerde. Dankzij hem besloot Para T.G uiteindelijk te verraden. Hij was hem destijds een doorn in het oog toen Para wilde dat hij zou worden opgenomen in hun team, maar nu ziet hij al dat hij hem zal sparen. Adje heeft de overhand in het gevecht gekregen en probeert Lucoshi met zijn rechterhand te wurgen, terwijl hij met zijn linkerhand de tas achter zijn rug houdt. T.G beoordeelt de situatie een ziet dan zijn kans: hij rent op het worstelende duo af en spiest de rugzak van Adje op zijn speer. Hierbij maakt hij per ongeluk een snee in Adje's onderarm, die hevig begint te bloeden en Adje even in elkaar doet zakken van de pijn. Lucoshi duwt Adje van zich af en T.G raapt Adje's tas op. Heel even kijkt Lucoshi T.G verbaasd aan, en het is duidelijk dat ze elkaar herkennen. Ook Lucoshi weet nog hoe T.G hem de vorige keer niet in zijn team wilde accepteren, waardoor hij uiteindelijk met Para een team ging vormen. 'Deze keer spaar ik je.' zegt T.G streng. Vervolgens rent hij verder, richting het grote bos in het westen.

Als de maan inmiddels opkomt, heeft T.G zijn intrek gevonden in een mooie, hoge boom waarin hij een goed uitzicht over het hele bos heeft. De wond in zijn rechterwang is inmiddels gestold, maar tintelt nog steeds en maakt het gebruik van zijn rechteroog moeilijk. Er zit een gat in de tas die hij van Adje gestolen heeft doordat hij die op zijn speer spieste, en probeert te voorkomen dat de inhoudt eruit valt door er met zijn hoofd op te liggen. Een van e twee lege waterflessen was door zijn speer ook kapotgegaan, die heeft hij er nog maar één over. Terwijl hij daaraan denkt, beseft hij dat hij redelijke dorst heeft.

T.G denkt terug aan de trainingssessies. Hij heeft eigenlijk geen enkel wapen waar hij echt mee uitblinkt, maar toch wist hij een mooie score van 8 punten te behalen door zijn creativiteit met verschillende wapens tegelijk te laten zien. Tevens denkt hij terug aan beelden van voorgaande hongerspelen en hun tributen. Daaruit bleek dat hij niet het enige slachtoffer van verraad was: ook Necrodeus en Sushi stierven een vernederende dood, die respectievelijk door Ulysess en NMB verraden werden. Tja, verraad is nou eenmaal een slimme tactiek om zelf meer kans te maken op de overwinning, maar dat gaat helemaal tegen T.G's moraal in. Hij zou de hongerspelen puur op kracht, intelligentie en doorzettingsvermogen winnen. Dat is immers de eerlijke en correcte manier, denkt T.G. Dat zal hij Para nog wel eens laten zien als hij hem weer tegenkomt. Hij kan zich nog herinneren dat hij, vlak voor zijn dood in HS3, Tosti smeekte om te winnen, zodat Para tenminste niet zijn zin zou krijgen. Uiteindelijk is hem dat dus ook gelukt, weet hij nu. Daar had hij Tosti bij de trainingen al voor bedankt, maar als hij hem in de arena nog eens tegenkomt, dan zal hij dat waarschijnlijk weer doen.

Net als T.G nadenkt over een eventuele alliantie met andere slachtoffers van verraad, hoort hij bij de grond opeens stemmen. Hij kijkt naar beneden vanaf de dikke tak waar hij op ligt, en ziet in het vage maanlicht nog net een alliantie van Necrodeus en Hitomi voorbij komen. Hitomi, de winnares van HS8, die NMB net op tijd doorhad en daarmee haar hongerspelen won. Zij heeft dus ook wel een beetje ervaring met verraad. En Necrodeus, slachtoffer van een sluw complot van Ulysess... T.G twijfelt. Zal hij zich onthullen en vragen of hij zich bij hen kan aansluiten, of gaat hij deze hongerspelen op eigen kracht winnen?



Laatst aangepast door T.G op do 29 aug 2013, 09:56; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

14 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op wo 28 aug 2013, 10:10

Necrodeus lag wat te soezen. Best vredig hier. En hij had bescherming. Waarschijnlijk was hij één van de enige tributen die zich nu al eenbeetje rust kon veroorloven. Hij keek op en zag Hitomi met haar speer wat in de lucht steken. Het zag er klungelig uit. Hij zuchtte en stond op. "Heb je bij de trainingen eigenlijk ooit deftig met een speer leren vechten?". Ze keek beschaamd en schudde haar hoofd. "Het zijn nochtans meestal één van de meest voorkomende wapens..." zei hij. "Wel sorry, ik heb het niet geleerd" snauwde ze. Maar ze had wel spijt. Ze was misschien net iets teveel bezig geweest met praten en had nooit veel zin gehad om met wapens te trainen. Een grote fout. "Wel... nooit te laat om te leren" zei Necrodeus bemoedigend. "Kun jij er wel mee vechten dan?" vroeg ze. "Ik ken de techniek. Kom op, laat eens zijn wat je kunt!". Ze richtte zich naar hem en hij schrok op. "Neenee, niet op mij! Op die boom daar ofzo".

Hitomi stond voor de boom en stak er maar eens naar. "Stop!" riep Necrodeus al. Hij liep naar haar toe. "Je basispositie is helemaal verkeerd. Je moet daar niet gewoon staan. Stel dat je snel naar achter moet kunnen springen, of naar voor voor een aanval". Hij zette haar voeten juist. Zo begon de eerste oefensessie. "Sta niet zo stijf als een hark, speervechten draait helemaal om flexibiliteit" "Buig door je knieën, maakt het springen makkelijker" "Niet zo dichtbij! Een speervechter bewaart altijd de afstand, dat is zijn enige troef tegen bijvoorbeeld zwaard- of mesvechters. Geen risico's nemen. Speel voor veilig en bewaar die afstand koste wat kost" "Niet zomaar bovenhands beginnen steken! Hou de speer altijd dicht tegen je lichaam en geef korte, snelle steken". Uiteindelijk viel Hitomi compleet uitgeput neer. "We zullen het hierbij laten" zei Necrodeus.

Hitomi dronk water en at eenbeetje. Waarom gaf hij haar eigenlijk les? Wat boeide het hem? Goh ja, het zou best wel van pas komen, hield hij zichzelf voor. Wat had hij aan een Hitomi die zichzelf niet kon verdedigen? Helemaal niets, toch? Dit was beter voor hen allebei... Ook knaagde bij hem het gevoel dat ze bekeken werden. Hij zag niets, maar er waren wel sporen. Een voetstap van iemand anders als hij naar eten zocht, onverklaarbare geluiden. Wie het ook was, hij waagde zich niet te dichtbij. Ze waren veilig nu, maar des te waakzamer.

Jolien liep met haar werpmes en een rugzak door het bos. Zo voelde zich bijzonder kwetsbaar. Ze was eerst eens naar het dorp geweest, maar daar voelde ze zich nog kwetsbaarder. Ze had altijd in een team gezeten (behalve tot op het allerlaatste moment) en ze vond het maar niets om alleen rond te lopen. En er was niemand in deze HS van het voormalige team blauw. Ze onderdrukte een snik. Para was toch wel boeiend genoeg geweest om terug te halen? Toch boeiender dan die stomme Adje, Pokéfan of WM (hoewel ze bij WM bedacht dat hij bij het publiek vast wel in de smaak was gevallen). Plots hoorde ze stemmen, en ze hield zich koest. De stemmen kwamen dichterbij. Het waren Pokefan, NMU en Goomuin. "Hoe kon ik ook zo stom zijn" zei Pokéfan. "Dat dacht ik ook" antwoordde NMU. Plots zwegen ze allemaal, en Jolien wist dat er iets niet juist zat. "Kom maar tevoorschijn Jolien" hoorde ze NMU zeggen "We doen je heus niks". Jolien stond op, maar ze hield wel afstand. "Kijk nu toch eens mensen, een echte teamspeelster helemaal alleen. Ze wil vast wel wat gezelschap. Kom maar!". Maar Jolien kwam niet. Ze had het wel gehoord over NMU, over zijn smerige trucjes, en voelde er niks voor om met hem samen te werken. NMU kon dit blijkbaar aan haar gezicht zien, want hij vervolgde: "Wat is me dit nu? Slaat Jolien dit prachtige voorstel echt af? Om zich bij zo'n groot team aan te sluiten. Dat is niet echt dankbaar. Een straf is gepast". Toen stormde hij naar voren. Jolien was al beginnen weglopen, maar hij haalde haar in. Ze hoorde Pokéfan en Goomuin ook achter haar aan komen. "Dit is het einde... voor de lieflijke Jolien" hoorde ze NMU nog hijgen. Toen voelde ze hoe hij haar bij haar lange haar vastnam en achteruit trok. "Zeg maar dag tegen je hoofd". Ze hoorde het zwaard door de lucht snijden, en met tranen in haar ogen wist ze haar hoofd nog net naar beneden te trekken. Het zwaard sneed haar haar door, en ze draaide zich om om uit te halen met haar mes, maar NMU was verbaasd achteruit gevallen en Goomuin en Pokéfan kwamen te dichtbij. Ze ging er weer vandoor.

Goomuin en Pokéfan stopten bij NMU en hielpen hem overeind. "Wat doen jullie, achter haar aan!" riep NMU na even op zijn pas te zijn gekomen. Pokéfan schudde zijn hoofd. "Ze is al verdwenen in het bos. Die vinden we niet meer". Gefrustreerd sloeg NMU met zijn vuist op de grond. Hij keek naar zijn vuist, en daar zat het haar van Jolien in. Hij grijnsde. "Maakt ook niet uit" zei hij. "Ik krijg haar nog wel".

Profiel bekijken

15 Re: Toadplaza Hongerspelen: Deel 10 op wo 28 aug 2013, 13:45

Sushi

avatar
GameDonut
DL en Sushi Liepen door de droge duinen, opzoek naar wat water en of wat te eten. Opeens merkte Sushi de rugzak om die Lisa bij zich had. 'Wat zit daar in?' Vroeg Sushi.’ ‘Ach joh daar zit een of ander stom klein mes in. Ik hoef dat niet te hebbe, geef mij maar en groot zwaard ofzo.’ Antwoorde Lisa, die het mes aan sushi gaf. Bij de duinen was het droog en warm, wat er toe leidde dat de twee nog meer dorst kregen, dus besloten ze een andere plek op te zoeken.

Onderweg hield Sushi zich in, hij wou niet dat het weer zo zou eindig als het incident met Tosti. Lisa  begon echter steeds meer te klagen: ‘Verdomme zijne hier helemaal geen kippe wat een kutplek hier.’ Lisa werd door de honger onderweg steeds vervelender en agressiever, wat Sushi steeds meer irriteerde.  ‘kan je nou niet ophouden met zeuren en gewoon doorgaan?’ Vroeg Sushi. De heethoofdige Lisa pikte dit niet: ‘Verdomme nou moet ge je bek houden, ik heb meer aan jou als voedsel dan aan jou als bondgenoot!’ Lisa liep opeens boos richting Sushi, die niet wist wat er aan de hand was. Ze pakte hem vast, en probeerde hem te wurgen. Echter kon Sushi op een behendige wijze loskomen en wegrennen. Echter kwam hij niet goed vooruit, door de pijn van zijn wond. Lisa kwam er opnieuw aan, en dook op Sushi af. Sushi ontweek de aanval, en besefte opeens dat het mes nog in zijn zak had. Uit een reflex haalde hij het mes uit zijn zak, en gooide het in de rug van een versufte Lisa, die in elkaar zakte. Verdomm…. Waren de laatste woorden van Lisa, die dood was. Sushi kon het niet geloven, had hij haar echt vermoord? Snel pakte hij de tas.

Even later viel er opeens een sponsorgift uit de lucht, als een geschenk uit de hemel werd Sushi beloond voor zijn moord op Lisa met een fles water. Hij dronk ongeveer een kwart uit het flesje, en stopte het in de rugzak, die eerst van Lisa was. Toen zag hij een muur, waar hij op af liep. Het was een stad, die opvallend afgelegen was. Sushi ging naar binnen. HALLO? Riep Sushi, die geen antwoord terug kreeg. Wel zag hij een oud stenen huisje. Hij besloot er naar binnen te gaan. Het was kaal en leeg, maar Sushi kon eindelijk even uitrusten. Sushi kwam tot de conclusie dat hij een heleboel gelukt hebt gehad, hij had de aanslag van Tosti overleeft, hij had Lisa gedood waar hij voor beloond werd, en uiteindelijk deze stad gevonden. Ook wist hij dat hij dapperder moest zijn, en niemand zomaar mocht vertrouwen. Als ik wil overleven, moet ik beter mijn best doen dan ooit. Uiteindelijk viel hij in slaap op de vloer....

Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 1 van 2]

Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum