Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 9

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 7 van 8]

91 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 16:08

Tosti


Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Ja, leuk en zo, maar heb jij lucifers?” Tosti wachtte het antwoord niet af en vulde het zelf aan. “Nee, we hebben niets. Niet lullig bedoeld, maar we zijn nou niet echt het beste team tot nu toe. Sterker nog, als er nu een vijandig team zou komen, zouden we zo afgeslacht worden. Roosjuh, tja, die moet gewoon rusten. Maar jij zou jezelf nuttig kunnen maken. Verzamel wat stenen, of beter nog, maak een slinger!” Lyne aarzelde even, maar antwoordde wel. “Heel leuk en zo, maar ik ben niet zo handig als jij. Ik maak niet zomaar een wapen….” “Ach, geeft niet. Maak dan maar vuur, dat is simpel, maar vraagt wel doorzettingsvermogen, en dat heb jij. Als we goed samenwerken, hebben we een kans. Anders gaan we eraan…” zei Tosti. Roosjuh mengde zich ook in het gesprek. “Zeg, ik ben er ook nog hoor, waar hebben jullie het over? “ zei ze geïrriteerd. “Niets bijzonders. Kom, we gaan een vuur maken!”

Tosti bleef nog even staan. Hij had plannen zat, maar ze waren gewaagd.. Aan de andere kant, ze konden hier niet eindeloos blijven wachten, ze moesten iets doen. In Tosti’s hoofd begon zich een plan te vormen. Lyne had gelijk met dat mijnengedoe, er moesten ergens explosieven liggen. Ze hadden geen idee waar, want iedereen startte ergens anders, maar als zijn plan slaagde hoefde dat waarschijnlijk ook niet. Tosti kwam aan bij de geschoten vogel, en bijna nonchalant schoot hij met diezelfde pijl een tweede vogel dood. Met deze boog hadden ze tenminste weer eten. Zolang hij niet kapot ging, tenminste. Hij zag er degelijk uit, maar een echte boog zou nooit breken. En Lyne had ook wel gelijk, hij rook niet fris. Ach, beter dan niets. Tosti liep terug naar het kamp.

“Nou, ik heb wat vuur gekregen, dus leg dat beest maar op die steen daar” zei Roosjuh toen Tosti het kamp binnenstapte. Tosti trok de pijl uit de tweede vogel, legde hem op de gloeiende stenen en plofte vermoeid neer. Hij wilde net zijn plannen met zijn team delen toen hij achter zich een tak hoorde kraken. Vliegensvlug draaide hij zich om, een pijl al op zijn boog leggend. Het bleek WM te zijn. Tosti’s blik verstrakte, maar er was nog iemand . Hitomi? Wat deed die hier? Niet dat hij haar goed kende, maar hij wist wel dat Hitomi niet bij WM hoorde. WM was immers hun vroegere ‘leider’… WM begon te praten.
“Kijk eens wie we hier hebben! Is dit serieus alles wat er van mijn team overgebleven is? Niet best he! Jullie hebben ook echt niets, behalve die darm die je daar in je hand houdt. En ik? Ik heb een zwaard. Een echt capitoolzwaard. En ik heb Hitomi, en die twee varkens daar.. Tja, je ziet het verschil, lijkt me. En al zijn jullie van mijn team, ik heb geen genade. Jullie moeten eraan!” Die laatste woorden schreeuwde hij, en hij stormde naar voren. Tosti deinsde naar achter, maar wist zich te hervinden, en schoot instinctief naar WM. De pijl schoot door de lucht, recht op WM af, maar WM draaide zich net op tijd om, zodat hij alleen maar half in zijn schouder kwam. Toch liet hij door de shock zijn zwaard vallen, en Tosti sprong naar voren, op het zwaard af. WM sneed hem echter de pas af en beukte hem opzij. “Hier zal je om boeten! Jij zal de eerste zijn die sterft!” schreeuwde hij. Bloed stroomde uit zijn schouder, maar hij scheen het niet te merken. Tosti stompte hem, maar WM hield hem makkelijk tegen en graaide naar de nog steeds gloeiende stenen. Hij zwaaide ze omhoog, en Tosti hief angstig zijn armen om de stenen af te weren. Dit zou hij niet meer winnen… Maar er kwam geen klap. Lyne kwam aangestormd en beukte WM omver, zodat hij twee meter verderop neerkwam. Lyne haalde meteen uit met WM’s zwaard, maar WM sprong achteruit. En liep verder achteruit. “Kun je niet eens tegen een varken op?” vroeg ze spottend. WM keek haar nog een keer woedend aan, maar rende toch weg. Hij was verslagen. Maar hij zou terugkomen…

Tosti stond bibberend op. “Wow, je was geweldig Lyne! Je hebt mijn leven gered! Ik dacht echt dat ik er geweest was.. En je hebt meteen een wapen!”
“Tja, ik kon niets anders he? Hij beledigde ons…”
Tosti schakelde over nar een ander onderwerp. “Maar ja, we kunnen hier dus niet meer blijven. WM zal terugkomen, ik heb hem nauwelijks verwond. En ik weet niet of ik hem midden in de nacht in mijn eentje kan tegenhouden… Draag jij Roosjuh weer? Ik draag de spullen wel.”
Lyne knikte en pakte hun kleine bezittingen in, onder andere de twee vogels. Snel gebeurd. Lyne tilde Roosjuh op, wat redelijk eenvoudig op, en stond al klaar om te gaan. Tosti stond nog wat te klooien met brandende stokken.
“Hé, we moesten toch opschieten?”
“Ja, ik kom er al aan. Ik moest nog even iets doen…”
Haastig kwam hij aangelopen. De stenen rond het kampvuur waren weg, en overal in het gras zag Lyne vonken. Ze trok haar wenkbrauwen op, maar zei niets.

Na een uurtje lopen rustten ze even. Tosti keek achterom. Het gebied rond de Hoorn was niet te zien door de vele rook. Aan de horizon waren vlammen te zien. Tosti hoopte dat hij niet had overdreven…

Profiel bekijken http://google.nl

92 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 17:40

WM vloekte. Hij had niet zo stom moeten zijn Tosti aan te vallen, dan had hij zijn zwaard nu nog gehad. Maar wat gebeurd was was gebeurd. Hij moest er zich maar bij neerleggen. Hij was team groen op het spoor. Ze dachten dat zij hem in het nauw hadden gedreven, maar hij was nu de jager geworden. Hij legde de laatste knopen in een touw waarmee hij Hitomi vast had gebonden aan een boom. Hij had het gevonden in de resten van een verlaten kamp, achtergelaten. Misschien per ongeluk, misschien omdat ze verjaagd werden. Het deed er niet toe. "Sorry schat" zei hij "Maar jij moet hier eventjes wachten". Ze keek hem hatelijk aan, maar kon niks zeggen door een lap stof rond haar mond. "Ik zou liever niet willen dat je mijn wraakactie op team groen dwarsboomt. En hoe graag ik je ook zou vertrouwen, dat kan ik niet tot zij zijn weggewerkt. Tot later hé". En hij gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ze bleef machteloos achter, terwijl hij de sporen van team groen begon te volgen.

Team Groen zat weer in een bos bij elkaar. Nu Lucoshi een boog had zat hij daar constant mee te oefenen, en hij had al een konijn weten te schieten. Toen hij aan Adje gevraagd had of die het klaar wou maken, had hij het konijn vreemd bekeken, en Lucoshi zei toen direct dat hij het wel zou doen. Hij had eventjes niet meer aan Noémie gedacht. Dus nu zat hij met Adje rond een klein, nagenoeg rookloos vuur. Lucoshi zat het konijn klaar te maken, en Adje zat een pijl te repareren die tijdens een oefensessie gebroken was. JiHawk was in de nabije omgeving op zoek naar eetbare planten.

Jihawk bleef met zijn kleren aan een doornstruik steken en rukte zich voor de zoveelste keer los. Al die doornstruiken irriteerden hem mateloos, maar hij was nu op zoek naar eten, daar concentreerde hij zich dus maar op. Hij had al een paar eetbare wortels gevonden (dat waren ze toch volgens het overlevingshandboek) en had ook een paar wilde, eetbare besjes weten te vinden. Plots stopte hij bij een paddestoel. Hij bladerde door het boek, en kwam snel tot de conclusie dat hij eetbaar was. Met een tevreden glimlach op zijn gezicht bukte hij zich voorover om de paddestoel te plukken...

Plots werd hij door iemand vastgegrepen. Hij voelde hoe een sterke arm zijn eigen armen op zijn rug hield en de andere was rond zijn keel geslagen. "Hallo JiHawk" hoorde hij zijn belager in zijn oor fluisteren. Het was WM. JiHawk wou om hulp roepen, maar WM had zijn arm te strak om zijn keel geslagen, en hij kon geen woord uitbrengen. "Dus het is waar dat jullie die lieflijke Hitomi op me af hebben gestuurd om me in de val te lokken?" ging WM verder. "Slim, ze is immers het meest capabel van jullie allemaal. Maar het is ook heel erg laf. Jullie zijn drie lafaards. Jij, die onbeduidende Lucoshi en die zielige Adje. Heb je daar iets op te zeggen?". JiHawk zou wel iets gezegd hebben als hij daartoe de kans had gehad, maar het enige wat hij kon was een heel zwak piepgeluidje uitbrengen. "Jammer" zuchtte WM "Sterf dan". Toen verstrakte hij zijn greep rond JiHawks nek. JiHawk probeerde tegen te spartelen, maar het had geen nut. WM was gewoon te sterk. Langzaam voelde hij de kracht uit al zijn ledematen verdwijnen. Zwarte vlekjes dansten voor zijn ogen en werden steeds groter, tot tenslotte heel de wereld zwart was...

"Ik zweer je dat ik iets gehoord heb!" riep Adje tegen Lucoshi terwijl hij zich een weg door de struiken baande "Het kwam daarvandaan". Ze hadean een kanonschot gehoord en vreesden het ergste "JiHawk!" riep Adje "Waar ben..." Hij maakte zijn zin niet af. Ze hadden JiHawk gevonden. Hij lag bewegingsloos op de grond. Je zou hebben kunnen denken dat hij sliep, als er niet overduidelijk wurgsporen op zijn nek hadden gestaan. Maar dat was niet het ergste. Op JiHawks borst lag een lok van Hitomi's haar. Lucoshi en Adje keken er vol afschuw en angst naar. Deze boodschap was wel duidelijk. Hitomi was ontdekt.

Profiel bekijken

93 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 18:53

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"Wie... waarom... wat... Nee! JiHawk!" Lucoshi kon zijn ogen maar niet af houden van de vreselijke wurgsporen die op JiHawk's nek te vinden waren. Adje zat de situatie in te schatten. Wie was de moordenaar? Die vraag bleef niet lang door zijn hoofd spoken, want honderd meter verder zag hij een gedaante lopen. WM. "Hoe laf..." bracht Lucoshi uit. "Ons individueel aanvallen. JiHawk, waarom jij..." "Laat het." zei Adje. "Het heeft geen zin om te huilen. En ik weet het: dat klinkt vreemd uit de mond van iemand die deze Spelen niks anders heeft gedaan dan zitten janken."
"Adje, denk nou niet zo over jezelf..." zei Lucoshi in een poging om Adje een beter gevoel te geven.
"Ach, kom op, je weet zelf wel dat je dat niet meent." zei Adje zonder enige te merken emotie. "Je dacht het wel, ontken het maar niet. En je hebt voor de volle honderd procent gelijk."
Adje stond op.
"Dit zijn de Hongerspelen. De Spelen waarin een groep Capitoolmonsters vierentwintig onschuldige burgers van een bepaalde leeftijd in een arena gooien, en dan verwachten dat we elkaar gaan uitmoorden, puur voor hun vermaak. En wat hebben we bereikt?"
Het bleef stil.
"Juist, ja. Niets. Het mocht je nog niet opgevallen zijn, maar ons team heeft nog geen enkele kill gemaakt. Met uitzondering van Tuffie, en die is dan nog een van onze bloedeigen teamleden. En zijn dood... is allemaal mijn schuld. En Hitomi is waarschijnlijk nog niet overleden, maar verkeert in groot gevaar. Ik voel het gewoon. Ik voel dat ze nog leeft."
"Adje...", zei Lucoshi in een poging wat tussen zijn lange speech te zeggen, maar Adje ging gewoon door met praten.
"Weet je, Lucoshi... Ik heb nagedacht. Heel diep. En het wordt tijd dat we hier verandering in gaan brengen. We zijn lafaards. Al de hele Spelen zitten we ons te verstoppen voor anderen. En weet je... Ik ben het spuugzat. Het wordt tijd dat we zelf eens de handen uit de mouwen steken. WM komt terug, alleen of met iemand anders, maakt niet uit, hij komt terug. We zijn hier niet meer veilig, dat zie je hopelijk ook in. Maar nu gaan we de rollen omdraaien. Wij... gaan hem opzoeken. Niet alleen hem, we gaan iedereen op zoeken."
"Ben je gek?" riep Lucoshi iets te luid. "Heb je even goed gekeken wat hij gedaan heeft met..."
"Lucoshi, alsjeblieft, heb je een beter idee?" riep Adje even hard terug. "We zijn maar met z'n drieën. En op Hitomi hoeven we momenteel niet te rekenen. Hier blijven zitten heeft echt geen nut meer. Ik wil wat doen, wat ondernemen. Maar ik wil dat je dan volledig achter mijn mening staat."
Het bleef even stil, maar toen antwoordde Lucoshi toch.
"... je hebt gelijk." Meer kwam er niet.
"... mooi. Dan gaan we onze spullen maar pakken, hmm?" zei Adje.
"Klinkt goed." antwoordde Lucoshi. Ze liepen terug naar de plaats waar ze hun spullen hadden geplaatst. "Maar... wat is je plan?"
"Het redden van Hitomi." zei Adje. "WM liep die kant op, dus grote kans dat we weten waar Hitomi is als we hem volgen."

Twee speren namen ze mee, de rest verstopten ze onder een struik. Verder hadden ze elk een boog, Lucoshi de Capitoolboog en Adje de boog die Lucoshi had gemaakt. De pijlen verdeelden ze. Adje hield de lucifers en het overlevingshandboek bij, het touw was verdwenen. Terwijl het duo nog een laatste blik wierp op JiHawk die net werd opgehaald door hovercraft, liepen ze in de richting waar WM naartoe liep.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

94 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 00:41

Tuffie

avatar
Bowser
Bowser
Het geluid van voetstappen maakte Hitomi wakker. Ze zat nog steeds vastgebonden aan een boom, tevergeefs probeerde ze zich zelf los te wrumelen. Ze gaf na een tijdje op en viel in slaap. De voetstappen lijken steeds luider te worden. Hulpeloos houdt ze haar adem in. Een donker figuur met twee felle ogen komt uit de duisternis voorschijn.

"Rustig maar, ik ben het schat" zei WM met een flauwe glimlach. Hitomi zucht, haar oplichting werd al snel verplaatst door woede. "Waar was je? Ik kon wel dood zijn door alle wilde dieren of tributen die hier ronddwalen!
"Relax" zei WM nonchalant "de meeste tributen zitten toch te slapen of te janken over hun problemen."
"Besides, ik had toch nog wat te regelen met Jihawk" zei WM terwijl hij tegelijkertijd het touw ontknoopt.
Hitomi slikte
"Jihawk...? Wat heb je met hem gedaan?!" riep Hitomi
"Ik heb hem een gratis ticket gegeven voor het hiernamaals" zei WM. Hij begon luider en directer te praten "Luister Hitomi, je vorige team is kapot! Het zat vol met mislukkingen, Lucoshi heeft gefaald als leider en waar Adje in straalt is huilen in een hoekje of levenloos Minecraft spelen! HET IS
OVER. WIJ HOREN NU BIJ ELKAAR. BEGREPEN?"
"Dat..dat is niet waar! Ze zijn misschien niet de beste maar wel dapper en moedig"
"Creër geen valse illusies, ze waren zwak en laf en dat weet je zelf ook. Het is nu beter met een sterke en sluwe leider zoals ik. Dit is voor je eigen best wil" zei WM zonder enige vorm van emotie.
Hitomi had moeite om dit allemaal op te nemen, zouden Adje en Lucoshi ookal dood zijn? Zijn mijn teamgenoten echt mislukkingen? Is het nu beter zo? Hitomi staarde leeg voor haar uit.

Er heerste stilte in het bos , om het ijs te breken zei WM iets. "Je hebt prachtig golvend haar, wist je dat?" Hitomi blooste, WM flirte veel om indruk te maken. Stiekem vond ze het wel leuk. Ze kreeg niet veel aandacht of liefde in het verleden... "Auw, stop!" WM pakte haar opeens vast en begom er intiemer en aggresiever op in te gaan. Als snel probeerde hij haar kleren uit te trekken. "Stop nu meteen viezerik!" schreewde Hitomi terwijl ze zich probeert te verzetten. WM grinnikte, Hitomi kon het niet langer aan, ze moet en zal Lucoshi en Adje vinden. Dan maar ten kosten van de missie. Met een snelle beweging beet Hitomi in WM's keel. Het ging zo hard dat er een stuk huid eraf scheurde en het bloed ervan af druipte. Een hard oorverdovend geluid klonk door de hele arena.

Hitomi zette hem op rennen, ze keek niet om ze bleef rennen en rennen tot het gevloek en geschreeuw niet mee te horen was. "Ik kom eraan Team groen" fluistert Hitomi "Hou even vol"

Profiel bekijken

95 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 10:19

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"Ergh, verdorie!" riep WM. "Hitomi... Ik kom je halen. Reken daar maar op!" Maar dat zou niet voor nu zijn. WM verloor behoorlijk veel bloed, en de plaats waar ze gebeten had deed best veel pijn. Toen hij een stuk huid op de grond zag liggen, wist hij dat hij momenteel niet Hitomi zou kunnen achtervolgen. Zijn wonde verzorgen was nu een prioriteit. Hitomi's jas had hij nog bij zich, hij zou daarmee wel het bloeden laten stoppen. Eerst de wonde wat wassen met water, en dan het bloeden stoppen.

Hitomi had ondertussen de plaats bereikt waar Team Groen het kamp had opgeslagen. Maar die was leeg. Het enige wat er nog op duidde dat er hier mensen zijn geweest was het kampvuur, dat nog steeds brandde. Onder een struik vond ze ook een aantal zelfgemaakte speren met cactuspinnen aan, die niet zo goed gecamoufleerd waren. Geen twijfel mogelijk, dit was de plek. Maar waar is iedereen? Waar zijn Lucoshi en Adje? Is JiHawk echt dood? Die laatste vraag werd beantwoord door een hovercraft die in de verte weg zat te vliegen met een persoon met een groen shirt aan. Ze had inderdaad een kanonschot gehoord toen ze vastgebonden zat. Maar... dat is het! Lucoshi en Adje leven nog! Ze had maar één kanonschot gehoord! Natuurlijk, dat ze daar niet aan had gedacht! Ze kreeg weer wat hoop.

Ze was in ieder geval niet voor niets terug gekomen. Eindelijk had ze een wapen. Als ze WM volgende keer zou tegen het lijf lopen, zou ze zich tenminste kunnen verdedigen. Al betwijfelt ze of ze het wel zou halen, en als ze in dat geval niet zou weg rennen in de plaats van vechten als het er op aan komt.

Maar nu moest ze Lucoshi en Adje nog zien te vinden. Vlakbij vond ze heel wat voetsporen. Ze kon drie paar voetstappen onderscheiden. Maar dat was de richting waar ze vandaan kwam. En ze had onderweg geen van beiden gezien. Misschien zijn ze WM achterna gegaan, maar achteraf afgeweken? Ze wist het even niet meer.

Nou, ze had maar één keuze: teruglopen, en ze gaan zoeken...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

96 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 10:46

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Lucoshi en Adje kwamen er aan. Al zou het hun leven kosten, WM moest dood. Adje riep: "Weet je, voor het eerst sinds de dood van Noémie ben ik weer gemotiveerd!". Lucoshi riep: "Ja, inderdaad!". Ineens werd Adje vastgepakt. "Hallo, Adje". Het was de ergste stem die Adje kon horen. Het was de stem van WM. Lucoshi had een pijl en riep: "Laat hem los! Anders steek ik je neer". WM zei: "O ja, want dat is zoooo slim. Dat knappe krengetje heb ik al dusdanig verwond. Daar heb je niks meer aan. Ik ook niet, maar in ieder geval kán ze dan niet zonder me". WM loog, maar wegens zijn serieuze en enge stem geloofde Lucoshi het direct. "Als jij me neersteekt, steek ik ook je maatje neer. Dus dan blijft over... Jij. En die knappe, zinloze, zwaargewonde Hitomi. "O, de sponsors staan ook aan mijn kant", vervolgde WM.

Terwijl Adje vast zat realiseerde hij zich iets. WM was gestoord en eng, hij had een wapen. Hij wist nog zijn emotionele instorting toen Noémie stierf. Twee keer. Wat zou er in godsnaam gebeuren als Hitomi zou sterven. Op dat moment hoorden ze een schreeuw. "ADJE. LUCOSHI." Hoorden de drie spelers. WM kreeg een verbaasde, enge blik. "Dat is haar", dacht WM. Hij smeet Adje weg, zonder hem te verwonden, en hij vloog er vandoor. Lucoshi probeerde een pijl te gooien naar WM maar hij miste jammerlijk. WM had het niet eens door, hij was te geobsedeerd door Hitomi.

Lucoshi riep naar Adje: "gaat ie?". Adje zei: "Ja, ik ben goed weggekomen. We moeten Hitomi vermoorden. Ze moet dood. Dood!" Lucoshi keek hem aan alsof hij iets gestoords zei. Vervolgens vertelde Adje zijn plan. Lucoshi knikte. "Je hebt gelijk. Dit is onze enige winkans. WM is niks zonder Hitomi. Ze renden weg en ze gingen op zoek.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

97 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 12:27

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Team blauw had zijn intrek gevonden in een ruime grot met meerdere ingangen. Para en Jolien liggen hand in hand te slapen, maar Necrodeus had geen oog meer dichtgedaan sinds hun vlucht uit hun vorige schuilplaats. Zijn team heeft qua wapens altijd min of meer een overmacht op alle andere teams gehad, maar hun aantal is behoorlijk uitgedund. Hoewel dat niet meer dan normaal is de Hongerspelen, zit het hem toch dwars. Necrodeus sluit zijn ogen en probeert alsnog te slapen, maar dat lukt nauwelijks. Het enige dat hij voorbij ziet komen tijdens zijn korte slaapperiodes is T.G, die ondanks zijn pogingen om hem te redden onder de rotsen wordt bedolven. Hij ziet Chris, die ernstig verwond aan zijn voeten ligt en hem smeekt om hem uit zijn lijden te verlossen. Hij ziet Lennard, die uit het niets wordt doodgeslagen door een ijsbeer. Hij ziet Lazerstraal, die zonder pardon door Vygan wordt doodgestoken. Hij ziet Vygan, die zich niet geaccepteerd voelde door zijn leider en besluit om met WM een nieuw team te stichten. Vygan, de verrader... hij is grotendeels de schuld van de situatie waar ze nu in zitten, denk Necrodeus. Hij balt zijn vuisten en komt overeind. Hij heeft geen zin meer om te slapen.

Dan ziet hij ineens de grote scheur in de ijswand van hun grot. Verschrikt controleert hij het plafond op andere scheuren. Hij wil immers niet dat nog een teamgenoot van hem onder het ijs en de rosten wordt bedolven. En warempel: hij ziet er een heleboel. Snel komt hij de grot uit, en merkt dan dat de zon al hoog aan de hemel staat. En dat is niet het enige: het is opmerkelijk warm. De temperatuur is ongeveer hetzelfde al die in het groene gebied. Om hem heen bestaat het landschap nog steeds grotendeels uit ijs, maar er worden steeds sneller grote plassen zichtbaar. 'Shit, dit is niet goed...' denkt hij hardop. Dit is vast een truc van de spelmakers om de overige tributen naar elkaar toe te drijven.

Necrodeus stormt de grond weer binnen. 'Para! Jolien! Wakker worden! Het is al middag!' Para wordt gapend wakker. 'Is er soms iets ernstigs aan de hand?' 'Kijk om je heen!' sist Necrodeus. Dan merkt Para ook de scheuren in de wanden en het plafond op. 'Wat? Hoe kan dit nou?! In ieder geval, gauw wegwezen hier, voordat wij allemaal net als T.G eindigen.' nu wordt ook Jolien wakker. 'De temperatuur hier is ongewoon hoog.' vertelt Necrodeus. 'Toen ik buiten keek, kon ik al plassen en scheuren in de ijslaag zien. We hebben al gezien hoe een afgebroken ijsschots bijna de helft van het groene gebied onder water heeft gezet. Als de spelmakers van plan zijn om al het ijs hier te laten smelten, dan krijgen we niet alleen hier een oceaan, maar ook in het groene gebied.' 'En het gele gebied dan?' vraagt Jolien. 'Het zand daar zou het water moeten absorberen.' zegt Necrodeus. 'Als we daar naartoe gaan, dan kunnen we de grootste vloedgolf misschien ontlopen. Maar de moeten we wel snel zijn, want de temperatuur stijgt nog steeds!' Onmiddellijk pakken Necrodeus, Para en Jolien hun spullen bij elkaar, en rennen de grot uit. Als ze enkele honderden meters hebben gelopen, horen ze hun schuilplaats achter zich instorten.

De scheuren in het ijs worden steeds groter, en het gebeurde in een zodanig tempo dat Necrodeus het ijs soms zelfs kan horen scheuren. Hij begint nerveus te worden. Zouden ze het tot aan het gele gebied halen? Maar dan komt het grensgebied in zicht: het ijs maakt plaats voor een dorre ondergrond, en daarachter is er niets anders dan zand en cactussen te zien. 'Vooruit, we zijn er bijna!' roept hij. Para en Jolien rennen intussen voor hem uit, en achter zich ziet Necrodeus een gigantische breuk in de ijslaag ontstaan die de grond onder zijn voeten doet trillen en het water eronder wordt zichtbaar. Maar Necrodeus probeert zich er niet door te laten afleiden, en focust zich weer op de zandbak voor zich.

Ondertussen is team geel ook ondergedoken in het gele gebied, omdat dat immers het gebied is waar ze op gekleed zijn. 'Maar hoe gaan we hier eten vinden?' vraagt Lyne, die een beetje met het zwaard van WM aan het klooien was. 'Dat zien we nog wel.' antwoord Tosti. 'Er zouden hier ook schorpioenen, hagedissen en bepaalde soorten insecten moeten zitten, en zouden eetbaar moeten zijn.' 'Iew, schorpioenen eten...' Roosjuh walgt al bij de gedachte. 'Er zit niets anders op, Roosjuh.' antwoordt Tosti. 'En wat water betreft, we kunnen ijs uit het blauwe gebied hier smelten om aan water te komen.' Maar Roosjuh kan zich er niet overheen zetten. 'Ik ga echt geen schorpioenen eten, hoor!' Tosti reageert echter niet. Het enige wat hem nu bezighoudt is het beeld van drie tributen in dikke, blauwe kostuums, een paar honderd meter verderop, die het grensgebied met het blauwe gebied overstekken en worden achtervolgd door een kleine vloedgolf die hun voeten overspoelt...

Profiel bekijken

98 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 15:20

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Adje en Lucoshi renden en renden. Ze moesten en zouden Hitomi vinden. Lucoshi vertelde eerst aan Adje dat het niet verstandig was haar direct te vermoorden. WM moest er bij zijn als het gebeurde. Zowel Adje als Lucoshi wist dat WM ook op zoek was naar Hitomi. Ze hield haar mond na haar eerste schreeuw, waarschijnlijk omdat ze zich realiseerde dat ook WM haar op die manier kon vinden.

Echter, niet veel later waren het Adje en Lucoshi die hun vriendin vonden. "ADJE, LUCOSHI!". Ze rende naar hen toe, en zowel Adje en Lucoshi waren flink verbaasd. Adje fronste en zei: "Was jij niet zwaargewond?". Hitomi keek verbaasd. "Nee, WM probeerde mij te... strippen. Ik had hem flink gebeten in zijn nek, dat heeft hem vast even tegengehouden. Daarna ben ik gevlucht en ben ik naar jullie gaan zoeken. En jullie zijn hier!". Adje en Lucoshi vertelden over hun ontmoeting met WM. Hitomi reageerde verbaasd. "Hij had dus geen enkele last meer van zijn wonden", vroeg zij. Adje snapte er niks van, maar Lucoshi herinnerde zich dat WM inderdaad iets had verteld over sponsors. "De mazzelaar", zuchtte Hitomi.

"Mazzel mijn reet. Ik ben toch ook geweldig?", hoorde het trio uit het niets. Het was WM. De drie zagen hem niet, maar met een katachtige beweging had hij Lucoshi te pakken. "Jullie hebben Hitomi. Hitomi is van mij. Ze is helemaal niet van jullie. WM leek ieder moment in staat te zijn om Lucoshi te wurgen. WM glimlachde. "Adje, jij wil Lucoshi terug, toch? Ik wil Hitomi terug. Lijkt me wel zo eerlijk." Adje was bang en Hitomi vertelde Adje dat het tijd was om terug te gaan naar WM. "Maar Hitomi... hij doet je verschrikkelijk veel pijn!", zei Adje. Opeens kwam Adje met een idee. Een idee die goed genoeg was om zowel Hitomi als Lucoshi te redden van WM. Als het maar goed zou lopen...

Adje pakte Hitomi op dezelfde manier vast als op de manier dat WM Lucoshi vast had. Klaar om haar in één klap te vermoorden. Hitomi schreeuwde: "LAAT MIJ LOS, GEK! JE DOET ME PIJN!", maar Adje hield haar mond dicht. "WM, je krijgt haar niet terug. Vermoord Lucoshi maar. Best. Dan vermoord ik Hitomi.". "Je bluft", reageerde WM. "Dan ben je in één keer allebei je teamgenoten kwijt. Zoiets doe je niet." Adje wist dat WM gelijk had, als Lucoshi vermoord zou worden door WM zou hij heus Hitomi niet vermoorden. Maar Adje riep: "Neem je dan het risico? Dat je geliefde hier sterft? Is Lucoshi dat offer waard?"

Daar stonden ze, met z'n vieren. WM, klaar om Lucoshi te vermoorden, en Adje, klaar om Hitomi te vermoorden. Wat moesten ze? Ze stonden minutenlang stil. Zowel Adje als WM wist niet wat ze moesten doen. Lucoshi probeerde te ontsnappen, maar WM was veel sterker. Hitomi was al helemaal verbaad. Ze konden niet de hele dag zo blijven staan, dreigend elkaar te vermoorden. Maar wat moesten ze dan doen?

Na 5 minuten was er nog steeds geen actie ondernomen. Allevier waren ze stil. Hitomi en Lucoshi hadden ook niet echt de mogelijkheid om te praten, en WM en Adje maakten er een staarwedstrijd van. Terwijl dit gebeurde, vreesden Hitomi en Lucoshi, meer dan welk moment dan ook, voor hun leven. In één klap kon het nu klaar zijn. Ze waren er op voorbereid.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

99 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 15:25

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Team Blauw was niet snel genoeg en werd meegesleurd door de stroming, die niet zo heel zwaar meer was. De golf ging een vijftigtal meter de woestijn in, daarna was al het water door het zand geabsorbeerd. Het trio was zacht en veilig geland, gelukkig maar. Necrodeus zat het teveel aan water uit te spuwen en was lichtelijk geïrriteerd door het water dat zich in zijn oor bevond. Hij ging op één been staan en zat te springen, zodat het water uit zijn oor zou stromen. Para moest lachen. "Heh, wat sta jij daar te springen?" zei hij. "Last van water in m'n oor." antwoordde Necrodeus. "Maar het is er eindelijk uit." "Mooi." zei Para. Hij deed z'n kletsnatte shirt uit en zat het uit te wringen. "Laat dat." zei Necrodeus. "Het droogt toch wel op. En het is overdag heel warm hier. Bedank me later maar."
"Ok, als jij het zegt." Para deed z'n shirt weer aan, en moest zeggen dat Necro wel gelijk kon hebben. Het was behoorlijk warm hier. Hij was hier nog maar een paar minuten en hij voelde nu al het temperatuursverschil. "Uh, jongens, help even?" Jolien zat onder het zand met de helft van haar lichaam. De gigantische hoeveelheid water had er voor gezorgd dat het gewone woestijnzand zich heeft omgevormd tot drijfzand. "Help, ik word naar beneden getrokken!" riep ze. "Wacht even, Jolien, ik haal een stok in het groene gebied en...", maar Necro onderbrak Para. "Even rustig, man, je kunt helemaal niet verdrinken in drijfzand." Para keek hem aan. "Kijk, de opwaartse kracht van drijfzand is ongeveer 2 keer zo groot als die van water, waardoor het technisch gezien niet mogelijk is om te verdrinken in drijfzand, tenzij je je hoofd onder het zand gaat duwen. Een mens is..."
"Allemaal goed en wel, maar dat wilt niet zeggen dat we haar er niet uit moeten krijgen." zei Para geërgerd. "Ik heb geen zin in een episode van 'Interessante weetjes: met Necrodeus'. Ze zit wel vast en kan er niet zelfstandig uit, dus ga nu even naar dat groene gebied en haal een stok of zoiets, zodat we haar er uit kunnen halen!
"Dan hebben we wel een probleem." zei Necrodeus. "Een groot deel van het groene gebied staat onder water nu."
"Neem dan Jolien's boog, lukt ook wel." zei Para. "Maar die ligt hier niet." merkte Necrodeus op. "De pijlen heb ik hier, maar de boog is nergens te vinden..."
"Sta hier dan niet zo te staan en ga hem zoeken!" zei Para.
"Ok, ok, ik ga al..." Necrodeus zat wat rond te zoeken op de plaats waar ze aangespoeld waren. Jolien en Para voerden ondertussen een discussie.
"Je maakt je echt wel zorgen om me, niet?" zei Jolien. Maar voor Para kon antwoorden riep Necrodeus dat hij de boog van Jolien gevonden had onder wat zand, dus Jolien's vraag bleef onbeantwoord.
"Ok, geef hier dat ding." zei Para tegen Necrodeus. Zo gezegd, zo gedaan. Para nam de boog vast, ging plat op z'n buik liggen, maar zag al snel dat hij niet lang genoeg was. "Necro, je moet me even helpen!" riep Para. "Hou me bij m'n voeten vast, ik ga wat dichter naar Jolien toe schuiven." "Is goed." antwoordde Necrodeus. Maar wat het team niet zag, was dat het vijandige Team Geel alles aandachtig zat te bekijken van op een afstand.

"Het ziet er naar uit dat we een aantal kills kunnen maken..." fluisterde Lyne zacht. Aan de manier waarop ze het zei kon je duidelijk horen dat ze daar heel blij om was. "Ik ga er naar toe."
"Nee, wacht." zei Tosti. "Het heeft geen zin om er met z'n allen blind op af te lopen. Zo makkelijk wordt het niet. Necrodeus zou met gemak Para terug kunnen trekken als hij ons opmerkt, en ze hebben redelijk wat wapens van goede kwaliteit. Een boog met heel wat pijlen en een echt Capitoolzwaard."
"Maar een kans als deze krijgen we nooit meer!" zei Lyne teleurgesteld.
"Oh, en wees maar zeker dat we hem zullen benutten." zei Tosti. "Ik heb een plan."
"En wat kan ik doen?" vroeg Roosjuh. "Ik ben er ook nog!"
"Blijven leven." zei hij droog. "Het spijt me, Roosjuh, maar momenteel kun je niet anders." Ze leek het wel te begrijpen, maar ze zag er wel triest uit. "En ga je me dat meesterplan van je nog uitleggen?" vroeg Lyne. "Zeker!" zei Tosti. "Dus..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

100 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 18:20

"Ok Tosti dat is eerlijk waar het allerstomste plan dat ik ooit heb gehoord" zei Lyne. Tosti werd rood. "Weet jij iets beters dan? Ik weet veel van mijnen, en we weten dat ze er moeten zijn, dus...". "Kijk Tosti, we zijn met drie en we hebben goede wapens. Ik zou zeggen dat we overgaan tot actie. Ik kan goed met een zwaard overweg en jij hebt een boog. Team blauw zit in de moeilijkheden. Het is het perfecte moment nu". En nog voor Tosti er iets tegen kan inbrengen trekt Lyne haar zwaard en stormt naar voren.

Tosti had gelijk gehad. Necrodeus had vrij snel door dat Lyne kwam aangestormd. Hij trok Para, die net Jolien vasthad, zonder waarschuwing weer naar zich toe. "Wtf gast!" riep Para terwijl hij drijfzand uitspuugde "Wat had dat te betekenen?". "Moeilijkheden" zei Necrodeus op verontschuldigende toon, en hij wees naar Lyne die kwam aangestormd. Plots dook hij geschrokken opzij en er floot een pijl rakelings langs zijn gezicht. Jolien slaakte een gil toen die vlak naast haar neerkwam. "En pijlen" zei Necrodeus. "Wel..." zei Para. Hij trok zijn zwaard. "We moeten toch blijven om Jolien te beschermen". Necrodeus was ongewapend. Bij het wegtrekken van Para had Jolien uit schrik de boog losgelaten. Ze had ze nog kunnen redden, maar haar arm met de boog zat nu ook hopeloos verstrikt in het drijfzand. Hij zorgde ervoor dat hij afstand van Lyne nam, en Para stormde nu ook naar voren. De twee zwaarden botsten tegen elkaar.

Necrodeus moest iets doen. Hij kon niet staan toekijken terwijl Para moest zwaardvechten met Lyne en terwijl ook nog pijlen moest ontwijken. Maar hij kon moeilijk dichterbij komen. Tosti had blijkbaar zelf pijlen van hout gemaakt dus hij had er een heleboel, en als hij in de buurt zou komen zou hij òf neergeschoten worden òf aan het zwaard eindigen. En met pijlen smijten was niet er effectief. Plots voelde hij iets hards onder zijn voeten. Hij bukte zich en veegde een hoop vochtig zand weg. Het waren stenen. Tuurlijk, die lagen hier overal. De vloedgolf had ze gewoon verborgen.

Para zat in de moeilijkheden. Hij was een betere zwaardvechter dan Lyne, dat zeker. Maar hij was wel gewond. En ook al was daar uiterlijk niet veel meer van te merken, het had zijn zwaardvechtkunsten hevig aangetast. Hij kon niet in het offensief gaan. Constant zat hij aanvallen van Lyne af te weren. Plots raakte Lyne hem onverwacht hard, en er trok een pijnscheut door zijn arm. Hij viel naar op een knie en wou overeind komen, maar wist dat het gedaan was. Hij hoorde Lyne's zwaard door de lucht suizen voor de genadeklap, en hij hoorde Jolien zijn naam roepen.

De klap kwam niet. In de plaats kwam er een gil van Lyne. Ze was met een steen op haar arm geraakt, en moest uit de weg dansen voor de volgende die Necrodeus smeet. "Wat doe je toch?" riep ze naar Tosti "Schiet die gast neer. Het is wel duidelijk dat ik deze alleen aankan". Tosti mopperde maar begon de ene na de andere houten pijl naar Necrodeus te schieten. Die kon dus ondertussen ook niet naar meer stenen graven en begon maar rond te lopen. Tosti had het grappig gevonden als hij daardoor niet bijzonder moeilijk te raken was. Hij klemde zijn tanden op elkaar van frustratie. Maar bleef schieten.

Necrodeus liep maar wat rond. Hij voelde zich stom, maar wat had hij beter te doen? Het hielp ook niet echt dat Tosti nu ook dichterbij kwam terwijl hij pijlen schoot, waardoor ze moeilijker te ontwijken waren. En hij leek een oneindige voorraad zelfgemaakte houten pijlen te hebben. Niet extreem dodelijk, maar goed genoeg afgewerkt om dodelijk te verwonden, of zelfs te doden als ze in de hals werden geschoten. Plots kwam een pijl vlak voor zijn voeten terecht, en hij schrok hier zo van dat hij achterover viel. Hij landde niet in het zachte zand, maar op iets hards. Hij bleef versuft liggen.

Tosti keek naar Necrodeus. Hij lag neer en bewoog niet meer. Hij zou later makkelijk met hem kunnen afrekenen. Hij richtte nu weer zijn andacht op Para en Lyne. Ze waren nog steeds aan het vechten. Hij schoot een pijl af, en Para werd in zijn been geraakt. Met een pijnkreet viel hij op zijn knieën, maar het was niks ernstigs want hij bleef Lyne's aanvallen zelfs geknield toch afweren. "Laat maar Lyne" riep Tosti "Ik heb hem. Ga jij maar die andere twee afmaken". Lyne knikte naar hem, keek nog eens met een grijns naar Para en liep toen naar Jolien. Para kwam recht. Tosti legde een dodelijke kapitoolpijl aan, richtte op Para's hoofd en schoot...

Of hij zou geschoten hebben als zijn boog het niet begaf. Er klonk een luide krak en zijn zelfgemaakte boog vloog uit elkaar. Van de schok viel hij verdwaasd achterover en zo bleef hij eventjes zitten. Toen herstelde hij zich weer en keek geschrokken voor zich uit. Lyne was bijna bij Jolien, maar Para was rechtgekomen en was alweer bijna bij haar. "Lyne!" riep hij "Achter je!". Lyne draaide zich om en zag Para nog net op zich afkomen. Hj haalde uit met zijn zwaard maar ze wist nog net achteruit te springen.

Toch stond ze doodstil. "Lyne!?" riep Tosti. Toen zag hij eenbeetje bloed spuiten uit een fijne snee in haar keel. Ze viel languit achterover. Tosti keek er met open mond naar. Wel, hij kon nog steeds Necrodeus afm... Nee, Necrodeus krabbelde alweer overeind. Hij moest zich uit de voeten maken. Hij liep terug naar Roosjuh, die hem verbaasd aankeek, hielp haar overeind en liep ermee weg.

Lyne lag gorgelend op de grond. Haar keel was maar net doorgesneden. Ze was aan het stikken in haar eigen bloed. Ze keek Para smekend aan. Die keek niet terug en wendde zich af, maar stak wel zijn zwaard door haar hart. Ze bleef stil liggen, en het kanonschot weergalmde door de arena. Op dat moment kwam Necrodeus weer bij hem staan, terwijl hij op zijn pijnlijke achterhoofd wreef. "Waarom heeft Tosti me niet neergeschoten?" wou Para weten terwijl hij zijn zwaard schoonmaakte in het zand. "Zijn boog is kapotgesprongen" antwoordde Necrodeus "We hebben geluk gehad". "En wat is er met jou gebeurd?" vroeg Para "Terechtgekomen op een begraven steen" mopperde Necrodeus terug. "Hé jongens" riep Jolien. Ze zat nog steeds vast in het zand, maar zag lijkbleek. Ze klonk wel heel opgelucht. "Fijn dat jullie nog leven, maar kunnen jullie mij hier nu eindelijk uit halen?". Necrodeus en Para liepen naar haar toe. "Dit keer zal ik jou wel vasthouden" zei Para lacherig tegen Necrodeus. Necrodeus mompelde iets dat leek op "Sorry hoor", maar hij ging op zijn buik liggen om Joliens vrije arm beet te kunnen pakken. Dit keer lukte het, en Para wist de twee weer helemaal uit het drijfzand te trekken. Jolien vloog in zijn armen toen ze eruit was, en hoewel ze helemaal onder het dikke drijfzand zat merkte Para daar helemaal niks van. Maar veel rust kregen ze niet. "Ik wil dit moment niet verpesten ofzo..." zei Necrodeus op verontschuldigende toon "Maar daar komt een tweede golf". Para en Jolien keken verschrikt in de richting die hij aanwees. De eerste golf was nog maar een voorproefje geweest. Er kwam een tweede, enorme golf op hen afstevenen vanuit het blauwe gebied.

Profiel bekijken

101 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 18:40

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Zeg, ruik jij ook iets? “ vroeg Adje ongerust. “Probeer me niet voor de gek te houden. Ik laat me niet afleiden!” zei WM. Adje zuchtte. Dit ging hem niet worden. Ze konden nog uren hier staan, zonder dat er iets gebeurde. Adje probeerde Lucoshi een teken te geven om zich los proberen te wurmen. Lucoshi knikte ongemerkt. Blijkbaar hield WM hem iets te stevig vast. Adje probeerde vervolgens ongemerkt met Hitomi te onderhandelen, die het ook niet te gemakkelijk had. Ze wist niet zeker of Adje het zomaar zou doen, en eigenlijk wist ze ook niet of Adje wel sterk genoeg was. Maar dat het pijn zou doen, wist ze zeker. Daarom vertrouwde ze Adje niet volledig, en was niet echt bereid om met hem de aanval in te gaan. Adje vloekte binnensmonds. Misschien zou hij in zijn eentje iets klaar kunnen spelen..
“Zeg, ik heb eerlijk gezegd niet echt zin om hier te blijven staan. Misschien kunnen we onderhandelen?”
WM’s reageerde woest. “Nooit. Ik neem alleen genoegen met Hitomi, en waarschijnlijk zou ik Lucoshi achteraf toch wel vermo..” Een enorme vallende boom doorbrak hun gesprek. Met ene luid gekraak viel hij naar beneden. Adje zag nu ook dat de hele boom in brand stond, dat het hele bros in brand stond! Wat eerst een dun sliertje was dat nauwelijks te ruiken viel, was nu een kolkende donkergrijze wolk geworden. Adje kon WM nog maar nauwelijks zien, maar zag wel dat WM verbaasd achteruit moest springen, omdat hij anders de boom op zijn kop zou krijgen. En hierbij moest hij Lucoshi uit zijn houdgreep halen. Adje reageerde onmiddellijk.
“Wegwezen hier! Van WM zijn we voorlopig af, maar dat zal niet lang meer duren. We moeten een schuilplaats vinden, en het liefst niet in deze zooi hier!”
Adje liet Hitomi los, die dankbaar over haar pijnlijke keel begon te wrijven. Ze wilde iets zeggen, maar de rook verstikte haar ogen en keel. Hoestend hield ze hem vast. Adje zag de donkere gestalte van WM door de rook heen, maar de enorme boom leek zijn weg te versperren. Lucoshi zag hij nergens. Hij zou zelf maar slim genoeg moeten zijn… Strompelend begon Adje weg te lopen, richting de woestijn die hij nergens zag.

WM was razend. Dit was ongetwijfeld een list van Adje geweest. De logica dat ook Adje er van schrok, en dat hij die boom nooit zou kunnen laten vallen ontging hem. Adje zou hier voor boeten… Lucoshi interesseerde hem niet zo, hij was handig daarnet, maar ongetwijfeld een tegenstander van niets. En Hitomi moest hij zo snel mogelijk terugkrijgen, wat lastiger zou zijn als ze een wapen kreeg. Maar niemand kon WM aan, gewapend of niet. “NIEMAND!” Dat laatste schreeuwde hij door het brandende bos. Hij zag nu zelf ook wel in dat hier blijven staan niet slim was. Hij begon in de richting van Adje te lopen, een weg parallel aan de zijne. De rook was vervelend, maar WM concentreerde zich helemaal op Adje, hoe hij Adje zou vermoorden, hoe hij hem zo veel mogelijk pijn zou laten lijden. En Hitomi ook, al zou hij ervoor zorgen dat zij niet stierf. Nee, zij niet. Nooit. Door deze gedachtes kon hij de signalen van zijn verstikte longen negeren. Hij liep de brandende bomenmassa in.

Vaag herinnerde Adje zich de lessen van school. Ook daar hadden ze wel eens brand, en er werd altijd uitgebreid voorlichting naar gedaan. Mensen gingen dood door de rook, niet door het vuur of de hitte. Je moest vooral rustig blijven, en de dichtstbijzijnde uitgang nemen. Heel leuk allemaal, maar hier had hij er vrijwel niets aan. Hoewel die rooktip wel handig was.. Buiten adem snakte hij naar adem op de grond. Dat hielp. Hier was frisse lucht, al was het niet veel, en ademde hij veel as binnen. Maar altijd beter dan die dikke, vieze rook. Tot zijn blijdschap herkende Adje Hitomi naast zich. Lucoshi zag hij nog steeds nergens, maar die kon zichzelf wel in veiligheid brengen. Hoopte hij tenminste. Adje en Hitomi kropen langzaam maar zeker het bos uit.

Uiteindelijk werd de rook minder dik, was er minder vuur, was het minder warm en begonnen ze dingen te ontwaren. Ze bleken een paar honderd meter van de Hoorn vandaan te zijn, waar het vuur blijkbaar al geweest was, want overal zag Adje zwartgeblakerde aarde, en ook de Hoorn zelf was er slecht aan toe. Door de extreme, maar onvoorspelbare hitte waren sommige delen gesmolten. Dat betekende dus dat het toch niet van goud was… Nou ja, er waren belangrijkere dingen dan het feit dat hij voorgelogen was. Hij riep Hitomi.
“Tja, we hebben niet heel veel keus. Het blauwe gebied staat half onder water, en het water lijkt te stijgen. Het groene gebied staat helemaal in de fik, en hier is het ook niet echt tof. De woestijn in, dan maar.”
Hitomi antwoordde niet, maar wees bibberend naar het brandende bos. Adje begreep het eerst niet, maar zag toen de zwarte gestalte die eruit strompelde. Met half verbrande kleren, sommige nog flakkerend, en volledig onder de as, strompelde WM op hen af, met ogen waar haat in te zien was. Adjes keel werd droog. WM had blijkbaar de brand overleefd. Wat moest hij doen?


Profiel bekijken http://google.nl

102 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 19:12

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
WM zei: "Ik word zo... ziek... van jou!". De frustratie was van zijn gezicht af te lezen. Het was sowieso voor het eerst dat WM échte woede toonde. "IK BEN HET ZAT! ZAT!". WM pakte zijn mes, die gesmolten bleek te zijn. "DAN MAAR MET MIJN BLOTE VUISTEN"WM rende op Adje af. Adje had alle tijd om zich te beschermen, om weg te rennen van de strompelende WM, maar hij was te verbaasd. Hij had gedacht nu klaar te zijn met WM. Adje bleef stil staan. WM had bijna hem een ram gegeven, totdat Hitomi hem wegtrok. "WAT DOE JE NOU! MEEKOMEN!". Een kanonschot klonk. "Hahahaha, wat een mop, riep een duizelige WM. Dat was je maatje, je teamaanvoerdertje, Lucoshi natuurlijk. Jammer voor hem dat hij is overleden. Ga je hem missen! Ik zou hem wel missen!". Op dat moment stortte WM ten aarde.

Hitomi en Adje stonden er bij en keken er naar. Adje was verbaasd. WM lag bewusteloos voor Adje. Klaar om te pakken. Adje had geen wapens meer, en Hitomi ook niet. "Zullen we hem... vermoorden?", vroeg Hitomi. Adje zei: "Tja, dan moet het zo maar, he".

Adje gaf een speech, vlak voor zijn neus. "WM, je was een van de sterkste deelnemers. Je hebt mijn liefde vermoord. Je hebt Jihawk vermoord. Je was veruit de slechtste, gemeenste en meest doortrapte jongen die ik ooit heb gezien. Al jou leugens, zo geloofwaardig, maar zo sluw. Maar nu, nu krijg ik mijn wraak. Je hebt me onderschat, WM. Je dacht dat ik alleen maar om liefde gaf. Maar die liefde die jij had voor Hitomi, heeft voor je ondergang gezorgd. Of dat mag ook een leugen zijn geweest. In ieder geval zou het dan je laatste leugen zijn geweest. Ach, wat zouden je laatste woorden zijn geweest". Ik zou zeggen: "Je hebt het fout" hoorde Adje. In een mum van tijd pakte WM Adje vast, terwijl WM nog Adje complimenteerde. "Wat een fantastische speech! En wat heb je goed door dat ik zoveel leugens maak! Knappe jongen! Jammer dat je niet eens door had dat ik deed alsof ik bewusteloos was, zodat je me op een trieste manier zou aanvallen! Maar nu ga ik je wurgen. En raad eens, je krijgt geen speech van mij!"

"HITOMI! HELP ME! HEEEELP... ME....!" WM liet Adje langzaam stikken. Adje piepte wat, totdat Hitomi riep: "vermoord Adje en ik pleeg zelfmoord!". WM schrok. Weer die situatie.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

103 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 20:25

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Weet je, het is nu wel een goed moment om er vandoor te gaan. Lijkt me zo.” Jolien probeerde grappig te zijn, maar ze werd genegeerd door haar teamgenoten. “We moeten hier weg! Tegen die golf kunnen we niets beginnen, we zouden onmiddellijk verdrinken!” Necrodeus. Naar hem werd uiteraard wel geluisterd. Veel tijd om na te denken had ze niet. Para duwde haar meteen naar voren, zodat ze half struikelde. Jolien mompelde boos iets naar Para, maar liep wel door. Het was tenslotte wel Para, en voor hem had ze meer respect. Necrodeus was hun leider maar ietwat suf. Maar ondertussen kwam de golf steeds dichterbij, en Jolien zag dat ze hem niet meer voor kon blijven, dus dook ze in elkaar en klampte ze zich vast aan een dor struikje dat wonderbaarlijk genoeg nog best stevig was. Ze hoopte er maar het beste van…

De golf was ijskoud, secondenlang kwam er een enorme hoeveelheid water over haar heengerold, en ze kon bijna niet meer ademhalen van de shock. Voordeel was dat ze deze had aan zien komen, maar toch werd ze er volledig door verrast. Het water sijpelde overal doorheen, door elke laag van haar zogenaamde waterdichte pak. Ze kreeg het ijskoud, de bloedhete zon leek opeens zo ver weg. En toen was het opeens voorbij. Hijgend kwam ze op haar knieën overeind. Het hele landschap was gevuld met ijsblokken, met waterplassen, alles was drijfnat. Net zoals de bodem, die nu meer op een zompig moeras leek. Het was zo anders, dat Jolien in eerste instantie niet zag wat er miste. Maar toen besefte ze het; nergens zag ze een spoor van haar teamgenoten. Verdomme, die Spelmakers bereiken wel steeds wat ze willen hebben. Zuchtend stond Jolien op en liep verder de woestijn in. Precies de verkeerde kant op.

Proestend kwam Roosjuh boven. Zwemmen was nog verdraaid lastig met gebroken enkels, en ondanks de goede EHBO-skills van Tosti, was het nog nauwelijks aan het helen. Niet verwonderlijk, ze had die gebroken enkels pas een paar uur. Of dagen. Ze wist het niet meer. In ieder geval kwam er opeens een onverwachte golf die hen beiden wegsloeg. Tot haar opluchting zag ze Tosti al op een droog stuk verbrand gras zitten. Tosti hielp haar om uit het water te komen. “Ongedeerd? “ wist hij uit te brengen. Ook hij was er niet geweldig aan toe. “’t Gaat. Sorry dat ik het zeg, maar je verband heeft nog niet veel uitgehaald. Maar geen schade door de golf gelukkig.” Tosti knikte tevreden. “Mooi zo. Het landschap is er gelukkig slecht aan toe, dus de rest heeft ook niet veel ruimte om heen te gaan. Dan kunnen we nu..” “Pas op!” Roosjuh kon Tosti nog net op tijd waarschuwen. Achter Tosti kwam Para uit de bosjes tevoorschijn. En hij zag er niet uit alsof hij gezellig wilde babbelen met hen.

Para knipperde even met zijn ogen, maar wachtte niet lang en begon meteen een uithaal met zijn zwaard. Tosti kon hem nog net opvangen met zijn inmiddels nutteloze boog. De boog was gelukkig niet helemaal kapot, maar zowel de pees als het bovenste stuk hout waren onherstelbaar geworden. Maar nog uitstekend te gebruiken als pareermiddel. Zeker nu hij niets anders had. Para was even uit balans gebracht. Hij had gehoopt in een keer een einde te maken aan Tosti’s leven, maar had hem onderschat. Para wachtte echter niet lang en sloeg er een indrukwekkende reeks slagen bij. Tosti had nooit leren zwaardvechten, en enigszins onhandig probeerde hij deze aanvallen af te weren. Necrodeus kwam nu ook uit de bosjes tevoorschijn, maar leek weinig van plan. Iedereen leek in te zien dat Tosti dit gevecht zou verliezen.

Roosjuh, die een paar meter verderop in de struiken lag, was onderhand helemaal vergeten door de drie jongens. Ook zij zag dat Tosti dit niet zou winnen, en dat hij haar enige teamgenoot die nog leefde was. En ze besefte dat als er nog iemand van team Geel kans maakte om te winnen, zij het niet was. Wat ze nu ging proberen zou in ieder geval heel veel pijn doen, en waarschijnlijk zelfmoord betekenen. Als ze het niet deed, ging Tosti eraan. Ze twijfelde nog. Toen bedacht ze dat dit de mensen waren die Lyne hadden gedood. Dit overtuigde haar. Roosjuh zette zich uitermate pijnlijk met pijnlijke enkels af van de stenen.

Para maakte zich klaar voor de genadeklap. Met een snelle uithaal sloeg hij Tosti’s stok doormidden, waarna beide delen een paar meter door de lucht vlogen en daar neerkwamen. Ver uit de buurt. Para grijnsde. Niet veel mensen konden hem aan met het zwaard, en deze hier zeker niet. Toen zag hij de plotselinge herkenning in Tosti’s blik. Fronsend wierp hij een blik achterover, waar een meisje zich plotseling om zijn keel klemde en hem meesleurde de helling af. Vloekend probeerde Para zich los te krijgen uit haar greep, maar tevergeefs. Ze rolden samen de natte helling af, recht in een duingat. Para probeerde nog haar van achteren te steken, maar het lukte niet echt. Plots kwamen ze tot stilstand wat een metalen klank gaf. Metaal? Wat?

Tosti zag Roosjuh aan komen vliegen, en probeerde haar nog tegen te houden. Ze moest haar leven niet geven voor het zijne! Het was te laat; Para en Roosjuh rolden de helling af. Tosti keek met grote ogen naar deze vechtpartij. Hij had niet veel kans gehad, maar Para zou Roosjuh in een seconde kunnen vermoorden. De klap verraste hem. Een enorme hittegolf kwam van de plek waar Para en Roosjuh neer waren gekomen. Zijn ogen waren vol getroffen door de explosie, en ook zijn oren tuitten. Hij hoorde nog hoe Necrodeus angstig de heuvel afrende. Hij was kennelijk weer vergeten. Wat was dit? Toen kwam er iets binnen door de waas in zijn hoofd. Explosie. Hoorn. Mijn. Kon dit een mijn zijn? Ongetwijfeld. Ze waren niet ver van de Hoorn. Had Lyne dus toch gelijk gehad. Lyne. Hij had gezien hoe ze was neergestoken door Para. Had haar kanonschot gehoord. En nu ook Roosjuh. Dit kon ze nooit overleefd hebben. Enigszins bedroefd besefte hij dat hij nu de enige was. Hij stond er alleen voor, tegen veel sterkere tegenstanders. Maar hij kon nu niet opgeven. Hij was verder dan hij gedacht had, en hij kon nog verder komen. Hij wist nu dat hij in een directe confrontatie zou verliezen van de echte vechters, dus moest hij het anders aanpakken. Sneller. Stiekemer. Tosti had besloten wat zijn nieuwe tactiek was. Hij sloop snel het verbrande bos in, hoewel niemand meer op hem lette. Tijd om wat tributen uit te schakelen.

Profiel bekijken http://google.nl

104 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 20:49

Necrodeus liep de helling af in de richting van de ontploffing. Hoe kon dit gebeurd zijn? Toen bedacht hij het. Mijnen. Toch snapte hij het niet. De mijnen werden bij het begin toch altijd uitgeschakeld? Anders zouden alle tributen al direct ontploffen. Hij had thuis vaak de hongerspelen gezien en geregeld werd er op het begin wel eens een tribuut opgeblazen. Het waren wel nooit sterke mijnen. Net genoeg om zijn of haar benen of te blazen en dan als makkelijk slachtoffer te laten liggen. En zodat omstaande tributen niet voor zijn domheid werden gestraft. Dus er was nog hoop. Hoop dat Para het gehaald had... Als hij geluk had gehad.

Necrodeus vond Para. Hij zag er niet goed uit. Niet dat dat normaal zou zijn na een mijnexplosie. Hij bloedde uit zijn oren en was bewusteloos (wat hij ontdekte na het voelen van zijn halsslag). Maar Roosjuh... zij was er nog veel erger aan toe. Necrodeus wist dat Para inderdaad geluk had gehad. Roosjuh moest met haar rug op de mijn beland zijn. En dat had hem deels beschermd. Maar zij was compleet aan stukjes geblazen. Hoe de hovercraft haar lijk ging ophalen was hem een raadsel. Er had vast een kanonschot geklonken voor haar, maar hij hoorde enkel een gepiep in beide oren. Dat ging wel over gaan. Maar Para was zogoed als zeker doof. En wie weet wat hij nog meer had. Necrodeus hief hem op en begon hem weg te slepen. Para was een pak groter en zwaarder dan hij, dus makkelijk was dat niet, maar hij wist hem uiteindelijk onder een overhangende rots te krijgen, en dat bood beschutting en was een uitstekende plaats om uit te rusten. Maar als iemand hen nu besloop, zou hij het niet horen. En waar was Jolien? Die had de explosie toch wel gehoord? Ze zou er toch wel op afkomen? Plots zag hij een beweging buiten. Het kon Jolien zijn. Maar ook Tosti. Of nog een andere tribuut. Hij nam Para's zwaard, en ging gaan kijken.

Profiel bekijken

105 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 21:05

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Hitomi hield haar speer vast en hield die tegen haar nek. Ze hoefde maar even te duwen, en het was klaar. De cactuspinnen waarmee de speer was gemaakt waren vlijmscherp en dodelijk van op zo'n afstand. "Hitomi, je maakt het me niet makkelijk, lieverd..." zei WM met een gemene grijns op z'n gezicht. "Dat is ook niet de bedoeling!" riep ze. "Laat hem gaan, of ik zal..."
"Wat ga je doen, Hitomi?" WM bleef akelig kalm bij de situatie. Voor het eerst leek het hem niet te boeien dat ze zelfmoord zou plegen. "Schat, je weet zelf ook wel dat je noch de moed noch de wilskracht hebt om zelfmoord te plegen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van je met heel mijn hart en je bent beeldschoon, aardig, vriendelijk, sociaal, begaafd en... Waar was ik gebleven?"
"Je ging net stoppen met je geflirt en verdergaan op het stuk dat ik de wilskracht niet had om zelfmoord te plegen." zei ze geërgerd. "Ach, ja, inderdaad." ging hij verder. "Bedankt, schoonheid. Anyway, je weet dat ik gelijk heb. En waarom doe je dit? Om dat zielig, klein onderkruipsel te redden? Hij is het niet waard, Hitomi. Geloof me. Laat die speer vallen, ik maak hem af, en dan gaan we samen naar huis nadat ik de rest van de tributen even heb opgeruimd voor je."
"Dus je denkt dat ik niet durf?" vroeg Hitomi. Dat deed ze inderdaad niet, maar ze moest overtuigend over komen voor WM. "Dat denk ik niet." zei WM. "Ik ben het zeker. Ik heb overigens altijd gelijk."
"Wil je het op de proef stellen?" riep Hitomi. Ze bracht de speer dichter bij haar nek. WM was nog steeds niet overtuigd, maar toen hij bloed zag stromen dacht hij voor even dat ze het meende. "Wacht!" hield hij haar tegen. Hij liet Adje los en liep naar haar toe. "Hitomi, laat dat! Je weet niet wat je doet!" Adje maakte van de situatie gebruik om het op een lopen te zetten. Hij ging niet zo heel ver weg, net ver genoeg om niet meer zichtbaar te zijn voor WM, maar WM wel nog voor hem. Hitomi was ondertussen op de grond gevallen. Dood? Nee. Ze sloeg keihard met de speer die naast haar lag tegen WM's hoofd. Ze had verwacht dat dit wel genoeg zou zijn om definitief met hem af te rekenen, maar het enige wat gebeurde was dat hij viel. Hij had wel een wonde op zijn voorhoofd. Jezus, had die gast een hoofd van graniet? Of had ze dan toch niet zo hard geslagen als ze had gedacht? Ach, in ieder geval zag ze nu een kans om weg te glippen. In de verte zag ze Adje staan, die gewoon stil stond en alles gade zat te slaan. Eenmaal ze hen had bereikt, riep ze enkel dat ze moesten wegwezen. "Maar... het bloeden dan?" vroeg Adje tijdens het lopen. "Ik ging niet zo diep..." antwoordde Hitomi. "Ik mankeer niks. Lopen nu!"

WM had zich eindelijk gerealiseerd wat er allemaal gebeurd was. Hij is in z'n eigen truc getrapt. Hitomi had het best goed gespeeld. Nog maar eens het bewijs dat zij de vrouw was die voor hem bestemd was...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

106 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 21:31

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Met een luide kreun komt WM weer overeind. Zijn lichaam zit onder de schrammen, maar de pijn daarvan negeert hij. Hij heeft geluk gehad dat Hitomi de speer zo slecht hanteerde dat het wapens slechts langs de zijkant van zijn hoofd schampte, maar dat is haar enige tekortkoming, dat moet haast wel. Hij haalt zijn mest tevoorschijn, die inmiddels weer gestold is. Een beetje misvormd is hij wel, maar nog steeds bruikbaar. Maar dat terzijde, want hij heeft wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd. 'Waar is Hitomi?!' roept hij hardop. Daarnet zag hij haar nog, maar nu kan hij haar nergens meer zien. Hij merkt dat hij in een dal terecht is gekomen en klimt eruit. Maar aan de ene kant ziet hij alleen het brandende en deels overspoelde bos en aan de andere kant ziet hij alleen woestijn, waarin Adje of Hitomi nergens te bekennen zijn. 'Waar zijn ze?!' roept hij opnieuw hardop. Maar hoe ver hij ook kijkt, er is geen teken van Hitomi of Adje te bekennen. 'Verdomme...' zegt hij knarsetandend. Hij rent in een willekeurige richting de woestijn in, in de hoop dat Hitomi en haar hopeloze bodyguard in die richting gevlucht zijn. De hitte negeert hij. 'Wacht maar, Hitomi.' zegt hij tegen zichzelf. 'Jij leert mij nog wel te waarderen.'

Dan ziet hij in de verte ineens een hovercraft wegvliegen. Uit nieuwsgierigheid gaat hij eropaf, en kan nog net zien dat de dode tribuut een gele woestijn outfit draagt. Met wroeging denkt hij terug aan het team waarmee hij de hongerspelen begon. Dat waren allemaal miskleunen. Hij is blij dat zijn gele kostuum er in de bosbrand vanaf is gebrand, want die heeft hij eigenlijk de hele tijd onwillig gedragen. WM ziet dat er hier kort geleden een vloedgolf heeft toegeslagen, want het zand is veranderd in modder. Hij loopt een stukje verder, en ziet dan ineens iets glimmends in de modder steken. Met beide armen trekt hij het voorwerp eruit, en dan komt daar zomaar een zwaard tevoorschijn. Hij herkent het als zijn zwaard. Het zwaard waarmee hij Noémie heeft gedood. Dat is zijn enige goede herinnering aan het begin van de hongerspelen. Met een duivelse grijns bekijkt hij het van top tot teen, veegt de modder eraf en steekt 'm onder zijn riem. Dat was nou nog eens een gelukkige aanwinst. En dan herinnert hij zich zijn oorspronkelijke doel weer. 'Hitomi... Adje...' fluistert hij. Onmiddellijk gaat hij weer op zoek naar de laatste teamleden van team groen.

Profiel bekijken

107 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 21:52

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Hitomi en Adje waren wel een eindje weggerend in de woestijn. "Daar waren we WM te slim af", zei Adje, duidelijk nagenietend. "Ehhhm... ik was WM te slim af, Adje.", riep Hitomi licht verbaasd. "Nee, we deden dit samen". Hitomi accepteerde Adjes onterechte trots maar, ze wist toch wel dat ze alleen waren gered door haar intelligentie, en niet die van Adje. Zonder haar was Adje al gestorven. Hitomi wist toch niet of ze het juiste had gedaan. Nu was ze eindelijk van die goorlap af. Maar Hitomi kon zich eigenlijk alleen maar irriteren aan het samenzijn met Adje. En tuurlijk, WM was verschrikkelijk tegen haar maar... toch lukte het er net niet om hem de genadeklap te geven. Tegen Adje kon ze nog wel vertellen dat het kwam omdat ze niet zo getraind is, en dat is waarschlijnlijk ook wat ze WM gaat vertellen. Maar stiekem weet ze dat ze hem had kunnen vermoorden. Waarom deed ze het dan niet?

"Je bent eigenlijk best knap" zei Adje tegen haar. "alsjeblieft", dacht Hitomi. Gaat Adje nu een beetje met haar flirten? Hitomi probeerde het een beetje te ontwijken. Adje hield daarna zijn kop een tijdje, totdat Hitomi weer hoorde hoe prachtig ze was. Alleen werd dit niet gezegd door Adje. Dit kwam uit de mond van WM.

WM was woest, schuimbekte en was duidelijk klaar er mee. Hij had natuurlijk hun voetsporen gevolgd. Zijn kleren waren haast volledig afgescheurd. Godzijdank dat hij nog net niet naakt was, dacht Hitomi. Alhoewel hij best knap was. Hij had een mooi getraind bovenlichaam en... wat dacht ze nou ineens? Hij is afschuwelijk! WM kwam dreigend op de twee af met een zwaard. "NU ONTSNAP JE NIET", riep WM woest. Hij stak Adje in zijn voet. Vervolgens deed hij hetzelfde bij Hitomi, waardoor ze moeilijk kon lopen. "Vermoord me maar!", riep Adje. "Nee... dat doe ik niet. Ik ga je niet vermoorden". Adje en Hitomi keken verbaasd naar WM. "Dat is te makkelijk. Je gaat de meest helse pijn van je leven beleven. O, daarna laat ik je hier lekker uitdrogen. WM begon, lachend als een maniak, met snijden. "Vingertje één... oeps, dat was je duim!", zei WM sarcastisch nadat hij Adjes duim had afgesneden. "O jeetje mineetje, dat was je hele hand! Oeps, dat was je andere hand". Adje had de meest afschuwelijke pijn en hij scheeuwde: "STEEK HEM DOOD HITOMI! STEEK HEM DOOD! PAK JE SPEER EN STEEK HEM DOOD". Maar Hitomi was in een tweestrijd. Ze snapte niet hoe ze niet zo verrot kon zijn. Waarom kon ze niet de grootste psychopaat die ze ooit had ontmoet, haar grootste vijand ooit, even afmaken? En waarom liet ze een van de aardigste en meest vriendelijke personen van haar leven zoveel pijn lijden? Ze kon weinig, want ze had een helse pijn aan haar voet. Maar ze kon zo WM aanvallen. En toch deed ze het niet. WM was rustig Adje in stukken aan het snijden. Één van de meest walgelijke beelden uit de Hongerspelen óóit werd gevormd.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 7 van 8]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum