Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 9

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 6 van 8]

76 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 17:51

Team blauw liep door het groene gebied, weg van het bos. "Zo dichtbij" zei Necrodeus kwaad "En toch zijn ze allemaal kunnen ontsnappen!". "Je mag van geluk spreken dat je nog leeft" zei Para. Het team werd plots opgeschrokken door een overvliegende hovercraft. Verdrietig keken ze Lazerstraal na. "Wel, het wordt laat" mompelde T.G "We zoeken beter een plek om te overnachten. En met al die vijandige teams die rondlopen best een open plek. Iets meer naar de woestijn toe moet dat wel te vinden zijn." En ze liepen verder, terwijl het langzaam donker werd.

"Ik hoop voor jou dat Hitomi het redt" mompelde JiHawk tegen Adje. "Geen zorgen" zei Adje "We hebben nog geen kanonschot gehoord sinds ze vertrokken is. Dat wil waarschijnlijk zeggen dat ze succesvol in WM's clubje geïnfiltreerd is". "Je zult wel gelijk hebben" zei JiHawk voorzichtig "hopelijk vertrouwt hij haar genoeg zodat ze jouw plan kan uitvoeren. Zoniet zijn wij een lid armer... En munt WM het waarschijnlijk op ons." "Stil!" zei Lucoshi, die heel de tijd zwijgend bij het vuur had gezeten, plots "Ik hoor denk ik iets". Iedereen zweeg. Ze hoorden ritselingen in het gras, en Adje ging kijken. "Het is Noémie maar" zei hij opgelucht, en hij nam het beestje op en droeg het mee terug naar het vuur "Ik dacht eventjes dat...". Plots floot er een pijl vlak langs zijn oor, en hij schrok op. "We worden aangevallen!" riep Lucoshi "In het donker... door pijlen!". Het hele team begon richting een groepje struiken in het groene gebied te lopen, waar ze beschutting zouden vinden. Lucoshi hoorde vlak achter hem nog een pijl door de lucht suizen, maar hij besteedde er geen aandacht aan en bleef rennen, tot hij uitgeput in de struiken neerkwam. "Iedereen... ok?" hijgde hij. "Best", "Ja" en "Gaat wel" hijgden Adje, JiHawk en Tuffie terug. "Gelukkig... waar is UNF?" vroeg Lucoshi geschrokken. Ze keken om zich heen en zagen UNF een heel eind terug languit in het gras liggen, met een pijl in zijn rug. Ze zagen een gedaante met een mes dichterbij komen, bij hem neerknielen en hem de genadesteek toebrengen. Een kanonschot weergalmde door de arena. Lucoshi keek nog eens goed, en herkende de gestalte als T.G. De rest van team blauw kwam erbij staan. "Goed geschoten" hoorde Lucoshi iemand zeggen. "Dank je" antwoordde een meisje terug. "Waar is de rest van zijn team nu?" "Ze zijn weggevlucht in dat bos daar. Waarschijnlijk zijn ze al verder weg, en ik heb geen zin om het risico te lopen belaagd te worden door tussen die planten te gaan zoeken." Lucoshi hield zich heel de tijd muisstil, net als de rest van zijn team. Toen ging team blauw, na de pijl weer uit UNF te hebben getrokken en zijn speer meegenomen te hebben, weg. Lucoshi haalde diep adem, en keek naar de rest van zijn team. Die zaten stilletjes in de struiken team blauw na te kijken. Tuffie nam het woord: "Misschien verblijven we beter in de beschutting van dit bos hier. Zolang we geen vuur maken hoeft niemand ons hier ze vinden, en de temperatuur is hier goed. Het grote probleem is nog altijd onze slechte bewapening (hij gebaarde naar zijn zelfgemaakte houten speer). Die speren mogen dan wel scherp zijn, en ideaal om mee te jagen, maar ze zijn helemaal van hout. Bij een aanval van team blauw betwijfel ik of we zelfs makkelijk door hun jassen zouden kunnen steken, laat staan werpen". Iedereen zat stil, maar ze leken het met Tuffie eens te zijn. Ze bleven voor de rest van de nacht in het kleine bos. Voor het slapen pikte Adje de draad van Tuffie weer op: "We moeten het inderdaad niet hebben van directe confrontaties." Hij nam het overlevingshandboek. "Hier staan vast wel nog wat listen in" zei hij "We hebben daar al eerder Lazerstraal mee verwond, dus dat moet nog eens lukken".

Team blauw kwam aan op een mooi open stuk land, ergens tussen het groene en het gele gebied. "Dit is ideaal voor ons" zei T.G "We hebben pijlen en kunnen iedereen mooi zien aankomen. Maar misschien houden er toch beter 2 mensen tegelijk de wacht. Voor de zekerheid". Zo gezegd zo gedaan namen T.G en Necrodeus de eerste wacht. De rest van het team kroop in hun jassen tegen elkaar aan om het warm te hebben. Ze maakten liever geen vuur, want als de ogen van de T.G en Necrodeus aan het donker gewend waren, konden ze het beter zien als iemand hen besloop.

Profiel bekijken

77 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 18 aug 2013, 12:08

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
(Niet dat ik veel inspiratie heb, maar aangezien dit topic anders doodgaat wegens inactiviteit probeer ik maar weer eens wat te posten. Razz)

Op verzoek van Lyne verplaatste Team Geel zich naar het ijsgebied, ergens achter een reusachtige berg sneeuw. Alhoewel de meesten hun twijfels hadden of Team Blauw daadwerkelijk achter hen aan zat, bracht niemand een woord in tegen Lyne. Zelfs Poké Fan niet, die ondanks zijn kleine geheimpje de leider blijft van Team Geel. Ook zei niemand wat over hem tijdens hun verplaatsing. Het was muisstil. De sfeer in de groep zat duidelijk niet zo goed als voordien, maar dat was ook logisch. WM vertrok, Sushi stierf, Roosjuh en Lyne ontdekten dat Poké Fan loog en zijn nu erg teleurgesteld in hem, alhoewel Tosti dat ook al had gehoord en er merkwaardig kalm over blijft. En Goomuin houdt zich er liever buiten, en is niet de beste discussiestarter.

Het temperatuurverschil was zeer zeker waarneembaar, en het was voor de hele groep even wennen. De overgang van het groene gebied met een aangename warme, maar niet té warme temperatuur naar het ijskoude gebied dat voor de meesten onbekend terrein is was voor velen van hen zwaar. Goomuin had blijkbaar niet zo'n probleem ermee. Al snel hadden ze een tekort aan eten, waardoor ze weer een beroep deden op Roosjuh en Lyne om te jagen. Poké Fan protesteerde, en waarschuwde hen voor WM, maar dat negeerden ze. WM was de kwaadste niet, dat had hij toch wel duidelijk laten blijken. Maar toen hield Goomuin hen tegen. "WM is niet het gevaar hier, maar hetgene wat hier allemaal leeft. "Als jullie een ijsbeer zien, dan lopen jullie het best zigzaggend weg, dan achtervolgt hij jullie niet." waarschuwde hij hen. "En verder kun je hier ook nog andere eetbare zaken vinden. Pinguïns, ook bepaalde planten die aangepast zijn aan het klimaat hier, en..."
"We zien wel." zei Lyne. "Heb wat vertrouwen in ons. We zijn betrouwbaarder dan de meeste mensen hier..." Lyne keek Poké Fan aan. Soms zegt een blik meer dan honderden woorden, en dat deed hij in dit geval.

Na een eind wandelen stond het tweetal even stil om zich te oriënteren. "Dus als we nu rechtdoor lopen...". Verder kwam Roosjuh niet. "We gaan helemaal niet jagen." zei Lyne. "Sure, als we wat eetbaars zien nemen we het wel mee. Maar we gaan nu naar het groene gebied, om een bepaald iemand te gaan opzoeken..." "Wie dan?" vroeg Roosjuh. "Moet ik het je nog vertellen?" antwoordde ze op een toon die aangaf dat Lyne wel verwachtte dat Roosjuh dat al door had. "WM natuurlijk! Luister, Poké Fan is er onmogelijk van te overtuigen dat WM goede bedoelingen heeft, dus als we hem niet naar WM kunnen brengen, dan brengen we WM naar hem. Dan moeten ze het maar goed maken. Echt, de sfeer... met deze sfeer in de groep gaan we niet winnen. Dat zie je ook wel in, toch?" Roosjuh knikte, Lyne had zeker een punt daar. "Nou... ok dan." zei ze aarzelend. "Maar waar is ie dan?" "Vast nog bij gebied Groen." zei Lyne. "We zoeken eerst bij het oude kamp."

Het tweetal komt aan en het eerste wat ze zien is WM, Vygan en Hitomi die de omgeving aan het observeren zijn. Die leek niet al te blij met de verplaatsing. Beiden kwamen dichterbij en trokken z'n aandacht. "Oh, hoi, WM." begon Lyne het gesprek. "Waar waren jullie?" zei WM geërgerd. "Nadat we Team Blauw hadden afgeschud met de hulp van Hitomi merkten we dat jullie er niet meer waren. Waar waren jullie?" "Uh... ik hoop dat je er niet kwaad om bent, maar we zijn even teruggekeerd naar het kamp. Zie je... we willen dat je het bijlegt met Poké Fan. Maar aangezien hij de eerste stap niet wilt nemen... vragen we of jij dat doet. Als je dat wilt, natuurlijk." WM keek heel even naar Hitomi en Vygan en zei toen het volgende. "Als Vygan en Hitomi ook in Team Geel mogen... sure. Toon me maar waar het nieuwe kamp is." "Awesome! Je bent de beste, WM!" zei Lyne opgewekt. Ook Roosjuh leek blij, maar ze had iets gezien aan zijn blik naar Hitomi en Vygan dat haar stoorde. Ach, ze vergist zich vast.

"Daar, achter die ijsberg zitten we." zei Roosjuh. "Mooi zo." antwoordde WM. Hij keek Hitomi en Vygan heel even aan, die vervolgens Roosjuh en Lyne duwden. Die vielen in een diepe put. Roosjuh had haar andere enkel ook gebroken en verloor het bewustzijn, Lyne had wonder bij wonder niks, maar was wel compleet verrast. "Wat... waarom..." bracht ze met moeite uit. "WM... waarom..."
"Dit is toch dezelfde plaats waar we Necrodeus hebben ingeduwd?" vroeg Vygan. "Inderdaad, de pret." antwoordde WM. Hij lachte kwaadaardig. "Voor het geval jullie het niet door hadden, ik zit jullie al vanaf het begin te misbruiken. Eerst was mijn intentie om meer teamleden aan onze groep toe te voegen, maar jullie bleken al snel waardeloos.
"Maar... je zei... Poké Fan bekende... Loog hij... Wat...". Wat Lyne ook probeerde te vertellen, het was moeilijk te begrijpen. Al kon WM wel raden waarover het ging.
"Hij loog niet, en ik loog niet." ging hij verder. "Ik heb nooit zoiets gezegd. Tot nu dan. Maar ik was wel van mening dat jullie nutteloos waren. En dat werd bevestigd toen ik zag hoe hulpeloos jullie waren toen Roosjuh in die put viel. Jullie willen dat ik het bij ga leggen met iemand die me bedreigde met een mes? Really, forget it. Het enige wat ik dat joch toe wens is een langzame, pijnlijke dood. Ik vond het vreselijk dat jullie verplaatst waren, en ik had totaal geen zin om jullie te gaan opsporen. En toen kwamen jullie, als een geschenk uit de hemel. Om mij te tonen waar hij zich bevond. Echt, bedankt. Maar het is nu de hoogste tijd voor afscheid. Geniet van het weer daar beneden, dames."
"Geniaal, die grap is de tweede keer nog beter dan de eerste!" Vygan kon zich niet meer inhouden en begon keihard te lachen. Hitomi forceerde een lach, al vond ze het niet grappig, maar eng.

"Godver... Poké Fan... had gelijk..." Lyne bekeek Roosjuh nog heel even, die het waarschijnlijk niet lang zou uithouden in deze kou onder deze omstandigheden. Ze was niet dood, haar polsslag was nog waarneembaar. Maar hoe zouden ze hier uitkomen...

Profiel bekijken

78 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 18 aug 2013, 16:09

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
De zon zakt langzamerhand achter de horizon weg en de ijsvlakte wordt geleidelijk aan gehuld in duisternis. Team geel heeft zich verschanst in een kleine maar vrij steile ijsgrot om beschutting te zoeken tegen de koude wind. Pokéfan en Tosti maken zich klaar om te gaan slapen, terwijl Goomuin zich aanbiedt om de eerste wacht te houden. 'Waar blijven Lyne en Roosjuh?' vraagt Goomuin bezorgd. 'Die komen wel.' antwoordt Pokéfan. 'Dat deden ze de vorige keer ook, toch?' Pokéfan heeft een te lange dag achter de rug om zich zorgen te maken over anderen. Hij valt vrijwel direct in in slaap. Maar Goomuin is niet gerust.

Zijn wachtperiode duurt nog niet zo lang als hij ineens een vage gil hoort. Hij spitst zijn oren. 'Pokéfan!' roept een meisjesstem. 'Tosti! Goomuin! Iemand! Haal ons hieruit!' Nu beseft Goomuin dat hij de stem van Lyne hoort. Onmiddellijk vergeet hij zijn teamgenoten die in de grot liggen te slapen en gaat hij op onderzoek uit. Niet ver bij hun kamp vandaan, net achter de sneeuwberg waarin hun ijsgrot zit, vind hij een diepe kuil. 'Alsjeblieft, kom gauw!' Goomuin's scherpe gehoor bevestigd meteen dat Lyne's stem daar vandaan komt en kijkt erin. 'Goomuin! Goodzijndank!' verzucht Lyne opgelucht. 'Nee!' Brult Goomuin wanhopig. Hij ziet Roosjuh in de kuil liggen: bleek en met een gewonde enkel. 'Roosjuh is niet in orde, Goomuin! Ga hulp zoeken!' Bijt Lyne hem toe. 'Ik weet niet of daar wel tijd voor is...' stamelt Goomuin. Dan merkt hij een paar groeven in de rand van de kuil op, die overduidelijk met een mes of iets anders scherps zijn aangebracht. 'Probeer er anders uit te klimmen. Dan kan misschien via deze groeven.' en hij wijst naar wat hij bedoelt. Lyne komt moedig overeind, en doet enkele pogingen om eruit te komen, maar tevergeefs. Desondanks blijft ze het proberen en zelfs Roosjuh probeert nu overeind te komen.

'Sukkel.' zegt WM zelfgenoegzaam. Hij had gezien hoe Goomuin zijn kamp verliet om de twee meisjes uit de kuil te helpen. 'Nu kunnen we voor open doel scoren. Pokéfan ligt waarschijnlijk onbeschermd in die grot. Eindelijk krijg ik dan mijn wraak...' Hij haalt zijn mes tevoorschijn. 'Uh... ik heb geen wapens...' stamelt Vygan. 'Mijn speer ging kapot in een gevecht met Necrodeus. Nu heb ik alleen deze afgebroken stok nog.' en hij laat zijn kapotte speer zien. 'Maakt niet uit,' zegt WM. 'Als het goed is, dan heeft Pokéfan mijn zwaard nog steeds. Als we stil genoeg zijn en ik het zwaard kan afpakken, dan mag jij mijn mes hebben.' Vygan glimlacht bij de gedachte. 'Ik heb ook geen wapens, WM.' zegt Hitomi. 'Je hebt me dan wel die zes pijlen van Lennard gegeven, maar daar heb je weinig aan zonder boog.' 'Dat maakt ook niks uit, Hitomi. Wacht jij maar gewoon een stukje verderop totdat wij onze zaakjes gedaan hebben, goed?' WM geeft haar een knipoog, die Hitomi een gevoel van walging bezorgt.

Stilletjes sluipen WM en Vygan de ijsgrot binnen, en vrijwel direct zien ze de slapende Pokéfan liggen. Vygan doet een stap in zijn richting, maar WM houdt hem tegen. 'Was je het vergeten? Pokéfan is mijn prooi.' Vygan knikt verontschuldigend. Met zeer verfijnde pasjes sluipt WM op Pokéfan af en trekt hij zijn mes. Plotseling doet Pokéfan een oog open, tot WM's verbazing. 'Jij...' fluitsert Pokéfan hatelijk. Hij wil overeind komen en zijn zwaard pakken, maar dan komt WM snel op hem af, zet zijn voet tegen zijn borst en drukt hem tegen de grond. 'Hallo, klootzak.' zegt WM nog net iets hatelijker. Pokéfan kan zich niet verzetten en nog voordat hij er erg in heeft bereikt WM's mes zijn keel. Er volgt een rochelende pijnkreet en een plas bloed.

Er klinkt nog een andere luide schreeuw achter in de grot en er vliegt een mes door de lucht die WM in zijn linkerschouder raakt. De daaropvolgende pijnscheut verlamt hem tijdelijk en hij ziet Tosti uit een ander hoekje van de grot tevoorschijn komen. Verdomme, denkt WM. Hij was zo gefixeerd op Pokéfan dat hij simpelweg was vergeten dat Tosti er ook nog is. 'Op heterdaad betrapt, WM.' zegt Tosti. 'Nu snap ik waarop Pokéfan jou verjaagd had. Je vermoord blijkbaar jouw eigen Teamleden!' 'Mijn eigen teamleden?' zegt WM sinister. 'Al vanaf begin zijn jullie niet langer mijn teamleden, en daar ben ik tevreden mee.' Hij grinnikt zachtjes, maar hij weet dat hij in de penarie zit als Tosti met zijn tweede mes op hem afkomt, en kruipt langzaam achteruit. 'Vygan!' schreeuwt hij in paniek. Plotseling springt een roekeloze Vygan op Tosti af en beukt hij hem omver. 'Pak aan, Vyg!' WM gooit het mes waarmee Tosti zijn schouder had geraakt naar Vygan toe, die hij behendig uit de lucht grist. Tosti komt weer overeind en gaat in gevecht met Vygan. Ze proberen elkaar met hun messen te besteken.

Een kanonschot bevestigt Pokéfan's dood, en WM probeert op adem te komen van de wond in zijn schouder. Hij voelt het bloed onder zijn woestijnkleding via zijn bovenarm naar beneden druipen. Als de pijn een beetje afneemt komt hij overeind en raapt hij Pokéfan's zwaard op. Het is het zwaard waarmee hij de Hongerspelen aftrapte. Waarmee hij Noemie gedood heeft en Adje in het verdriet stortte. De gedachte dat hij dit zwaard nu eindelijk weer in zijn bezit heeft windt hem van top tot teen op. Hij wil op de worstelende Tosti en Vygan afstappen om Vygan een handje te helpen, maar een nieuwe pijnscheut in zijn schouder verhindert dat. Als hij de ingang van de grot uitkijkt ziet hij iets wat hij nog minder leuk vindt: Goomuin heeft het lawaai in zijn kamp opgemerkt en is teruggekomen om orde op zaken te stellen. Hij trekt zijn bijl en rent op WM af. Al vanaf het begin schat WM Goomuin in als een softie, maar hij is in ieder geval sterker dan hij eruit ziet. Dat gecombineerd met zijn WM's gewonde schouder betekent voor hem een kans om het gevecht te winnen. Dat risico wil WM niet nemen.

'Vygan, we gaan hier weg.' zegt WM. Vygan kijkt verstoord op terwijl Tosti voor hem op de grond ligt. 'Nu al? Ik begon net de overhand te krijgen! Waarom...' 'We gaan, hoor je me?!' roept WM. 'Goomuin komt er weer aan. Dit kunnen we niet winnen. Niet met mijn pijnlijke schouder!' Op dat moment merkt WM net op dat Goomuin hem bereikt heeft en met zijn bijl naar zijn hals uithaalt. Met al zijn wilskracht heft WM zijn zwaard en blokkeert hij Goomuin's toch al slordige slag. Deze brengt hem uit balans en WM geeft hem een schop waardoor hij omvalt. Maar zelfs deze kleine inspanning veroorzaakt een helse pijn en hij grijpt naar zijn schouder. Snel stopt hij zijn zwaard in zijn woestijnkleding en zakt hij voor een paar seconden tegen de grotwand. 'Vygan... WE GAAN!' Hij controleert niet of Vygan achter hem aankomt, noch controleert hij of Tosti of Goomuin hem achtervolgen. Het enige wat hij nu wil is zichzelf zo snel mogelijk in veiligheid brengen. Hij rent met alle macht de grot uit naar de plek die hij Hitomi aangewezen had.

De gloed van de zon is nu bijna helemaal verdwenen en de nachtelijke hemel wordt zichtbaar. Tot zijn opluchting vindt WM Hitomi in een kleine kuil in het landschap omringd door een paar sneeuwheuvels. Hij knielt bij haar neer en hijgt van uitputting. Hij wist dat Tosti een goede vechter was, hij had hem nooit over het hoofd moeten zien. 'Is het gelukt?' vraagt Hitomi. WM knikt. 'Pokéfan is dood.' Dan merkt Hitomi WM's wond op. 'Oh nee, je bent gewond!' zegt Hitomi. Eigenlijk kan het haar niets schelen wat WM overkomt, maar als ze wil dat Adje's plan slaagt, dan moet ze het spel wel meespelen. 'Goh, echt...' zucht WM. Snel scheurt Hitomi een stukje van WM's woestijnkleding los en probeert daarmee het bloeden uit WM's schouder te stulpen. 'Dank je... maar het gaat wel weer.' zegt WM met een glimlach. 'Kom op, het is toch belangrijk dat het geneest?' antwoordt Hitomi. Dit is goed, denkt ze. Tot nu toe weet ze het spel bijzonder goed mee te spelen. 'Wil je niet een beetje water?' vraagt ze vervolgens. Ze heeft het vergiftigde water nog altijd bij zich in haar emmer. WM lijkt de valstrik nog niet door te hebben. 'Ik heb nu geen dorst, maar dank je.' zegt hij. Hitomi glimlacht, maar van binnen is ze teleurgesteld. 'Waar is Vygan eigenlijk?' Daar had WM even geen rekening mee gehouden...

(Sorry voor dit lange stukje Laughing .)

Profiel bekijken

79 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 18 aug 2013, 17:17

Het was nog donker. Maar niet voor lang meer. Bij team blauw was iedereen het erover eens geweest dat ze genoeg rust hadden gehad en ze waren vertrokken. Ze waren beginnen wandelen richting het blauwe gebied. Het was een rustige wandeling geweest. Een heel eind waren ze gekomen zonder een levende ziel tegen het lijf te lopen. Maar toen hoorden ze plots lawaai.

Team blauw lag verscholen achter een sneeuwheuvel. Er had juist een kanonschot geklonken, en ze hadden zich er snel achter verborgen. Ze zaten nu naar een grot te kijken, waar het lawaai van een gevecht uit kwam. "Klinkt heftig" mompelde T.G. "Yep" antwoordde Necrodeus. Er viel en stilte. "Hé kijk daar is Goomuin" zei T.G toen. "Zie ik" zei Necrodeus. Weer een pauze. "Moeten we niet iets doen?" vroeg T.G toen lichtjes geïrriteerd. Necrodeus zuchtte. "Zolang ze elkaar afmaken vind ik het best". Toen hoorden ze plots een stem om hulp roepen: "Goomuin, ben je daar nog? We houden het hier niet lang meer vol!". Het hele team keek om. "Ik ga wel gaan kijken" zei Para. Hij verdween achter een andere ijsheuvel. "Hé jongens" riep hij toen "Misschien komen jullie beter eens kijken".

"Ik ken deze plek" zei Necrodeus grimmig toen hij met de rest van het team op Para afliep. "Dit is de plek waar..." zijn ogen dwaalden naar beneden en hij keek in de spleet. "Ow" zei hij. Lyne en de nauwelijks nog bij bewustszijnde Roosjuh keken angstig omhoog naar het vijandige team. Er viel een pijnlijke stilte terwijl de tributen elkaar bekeken. "Wat... wat gaan jullie met ons doen?" vroeg Lyne toen schril. Het blauwe team stak de koppen bij elkaar. "We kunnen ze er gewoon in laten zitten" zei Lennard "in hun staat geraken ze er toch nooit uit". "Ik weet nog niet hoor" zei Para "Dit is exact dezelfde kloof waar ik Necrodeus uit heb geholpen. Zelf was hij er inderdaad nooit uit geraakt, maar met mijn hulp ging het best". "Het is wel moeilijk om iemand die zo die in het ijs zit handig te doden..." mompelde T.G. "Wat zijn jullie aan het bespreken?" riep Lyne ondertussen "Het... het zou heel erg laf zijn ons hier te doden". Toen richtte Necrodeus zich toch tot Lyne. "Tot welk team behoren jullie?" vroeg hij. "Bij... bij team geel" antwoordde Lyne voorzichtig. "Waarom hebben we jullie dan laatst met WM en Vygan gezien?" vroeg Necrodeus kil. "Ze hebben ons verraden" zei Lyne "om ons team aan te kunnen vallen". Necrodeus ging weer bij de rest van zijn team staan. "Wat doen we ermee?" vroeg Para. Iedereen dacht na. Plots schrok Jolien op. "Kijk uit!" riep ze

Het gebeurde heel erg snel. Vygan had team blauw beslopen, en toen hij dichtbij genoeg was had hij Necrodeus besprongen. De twee vielen op de grond, rolden een keer om, en plots lag Necrodeus languit in de sneeuw, alleen. Hij hijgde geschrokken en voelde aan een kleine snee op zijn gezicht die Vygan had kunnen maken, rolde toen weer om en keek geknield over de rand van de ijsspleet. Vygan was erin terecht gekomen en kreunde pijnlijk, terwijl Lyne geschrokken tegen de tegenoverliggende wand van de spleet gedrukt stond. Necrodeus maakte een gniffelend geluid. "Is er iets?" vroeg Para bezorgd "Ben je gewond?". "Hé Vygan" zei Necrodeus toen met een uitgestreken gezicht "Hoe is het weer daar beneden?". Toen barstte hij in lachen uit. De rest van het team bekeek hem vreemd terwijl de tranen over zijn wangen liepen van het lachen. "Phew... sorry..." zei hij toen, terwijl hij de tranen opdroogde met zijn mouw. "Zo grappig was dat nou ook weer niet" zei Para nors. "Nee... nee je hebt gelijk... sorry" zei Necrodeus nog nahijgend van het lachen. Toen herstelde hij zich weer en keek in de ijsspleet. "Wat doe we nu?" vroeg Lennard. Terwijl keken Vygan en Lyne elkaar vijandig aan. "Helemaal niks" zei Necrodeus "Ik denk niet dat zij beste vrienden zijn. Ze kunnen het uitvechten". Lyne stond beschermend voor Roosjuh, terwijl Vygan woedend van haar naar team blauw keek. "Ga maar weg lafaards!" riep hij team blauw na terwijl het vertrok "Maar na ik klaar ben met deze twee niksnutten hier kom ik achter jullie aan, hoor je? Ze zijn maar een opwarmertje voor het echte werk!". Maar team blauw was weg. Vygan, Lyne en Roosjuh bleven alleen in de ijsspleet achter.

Profiel bekijken

80 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 18 aug 2013, 21:46

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Team blauw loopt in de duisternis van de nacht. Als de lucht nu niet zo helder zou zijn geweest en de volle maan niet zo helder zou hebben geschenen, dan zouden ze nu waarschijnlijk geen hand voor ogen zien, denkt Necrodeus. 'Laten we teruggaan naar die ene ijsberg waar we Goomuin gezien hebben.' oppert T.G. 'Als hij en zijn team daar nog steeds zijn, dan kunnen we allicht wat kills maken.' 'Je hebt gelijk. Laten we daar eens gaan kijken.' antwoordt Necrodeus. Maar zelfs met de volle maan is het 's nachts moeilijk oriënteren.

Team blauw zwerft een beetje rond. 'Was het niet dat groepje sneeuwheuvels waar we Goomuin zagen?' vraagt Necrodeus. 'Dat weet ik ook niet meer precies.' antwoordt T.G. 'We kunnen er eens gaan kijken.' 'Ik denk dat Jolien en Lennard maar beter een pijl op hun boog kunnen leggen voor het geval er daadwerkelijk iemand achter die heuvel zit.' zegt Necrodeus. Jolien haalt haar boog tevoorschijn. 'Lennard. Hoorde je me?' zegt Necrodeus. 'Ik vrees dat ik geen pijlen meer heb, Necrodeus.' zegt Lennard. Necrodeus kijkt hem verbaasd aan. 'Hoe bedoel je?' 'Toen wij nog in het bosgebied waren en ik en Jolien op patrouille waren, kwamen we WM en Vygan tegen en moest ik onder bedreiging al mijn zes pijlen afstaan. Alleen mijn boog heb ik nog.' Necrodeus slaat zichzelf voor zijn hoofd. 'Waarom vertelde je dat niet eerder?!' 'Ik heb eerlijk gezegd geen idee...' antwoordt Lennard.

Plotseling hoort Para stemmen opkomen uit het groepje heuvels waar ze naartoe liepen. 'Ssst!' zegt hij tegen Lennard en Necrodeus. 'Er zit daar daadwerkelijk iemand! Als we ze te grazen willen nemen, dan moeten we nu allemaal onze mond houden.' Necrodeus knikt instemmend. Hij gebaard naar Para en T.G om voorop te gaan, aangezien zij de slagwapens hebben. Para kan de stemmen nu al wat beter horen. Hij denkt dat hij WM hoort, samen met een meisjesstem die hij niet kan plaatsen. Hij hoort ook dat het gesprek over nogal zoetsappige dingen gaat. 'Ik denk niet dat ik wil weten wat er achter die heuvel gebeurd.' fluistert T.G tegen Para. Para glimlacht bij de gedachte die hij bij T.G's opmerking krijgt. Plotseling klinkt er een doffe klap en een kanonschot.

Necrodeus draait zich om en ziet Lennard in de sneeuw liggen met zijn hoofd in een onnatuurlijke positie. Dood. Hij wil het uitschreeuwen als hij een zacht gegrom hoort en een grote, witte gedaante bij Lennard's lichaam opmerkt. 'Een ijsbeer!' gilt Jolien. 'Stil!' sist T.G. ' Dadelijk worden we...' maar ook hij verliest zich op hun oorspronkelijke doel als hij de ijsbeer ziet. 'Ga weg!' Jolien schiet in paniek een pijl op het beest af, die hem in zijn poot raakt. De ijsbeer slaakt een rauwe pijnkreet, en rent op Jolien af. 'Nee!' roept ze. Ze schiet nog eens twee pijlen af, die de ijsbeer respectievelijk nog eens in zijn poot en in zijn bef raken, maar dat lijkt 'm niet te deren. Hij gaat op twee poten staan, en heft zijn massieve klauw om met Jolien hetzelfde te doen als wat hij zojuist met Lennard gedaan heeft. Jolien struikelt naar achteren, en even denkt ze dat ze er is geweest.

Maar dan steekt T.G, die meteen terug was gerend, zijn mes in wat hij denkt dat de hartstreek van de reusachtige beer moet zijn. De ijsbeer brult het uit, zakt weer terug op twee poten en braakt een beetje bloed op. Even denkt T.G dat hij hem verslagen heeft, maar dan duwt het dier hem met zijn massieve kop in de sneeuw. De ijsbeer komt over hem heen staan. 'Mooi niet!' roept T.G hardop. Hij gaat op zijn rug liggen en schopt de beer uit alle macht, maar dat haalt weinig uit. In plaats daarvan zet de ijsbeer zijn tanden in zijn rechterbeen. T.G hoort iets kraken en schreeuwt het uit van de pijn, maar dan steekt Para zijn zwaard recht door de hals van het beest. De ijsbeer wil opnieuw een pijnkreet uitstoten, maar dat lukt niet meer als Para hardnekkig op zijn hals begint in te hakken. T.G kruipt langzaam weg en nog voordat Para zijn hoofd er volledig heeft afgehakt valt de ijsbeer met een ontnuchterende plof in de sneeuw, die vervolgens donkerrood kleurt. Necrodeus kan niets anders doen dan verschrikt toekijken.

'Nou... dat hebben we ook weer gehad.' zegt T.G met een pijnlijk gezicht. Hij denkt dat zijn been gebroken is door de krachtige ijsberenbeet. 'Ik was bijna vergeten dat er hier zulke monsters zitten...' stamelt Necrodeus. 'Ja, en dat heeft een gevolg gehad.' zegt Para. Hij kijkt lijdzaam naar het lichaam van Lennard. 'Sorry...' zegt Necrodeus. Zijn ogen worden vochtig. 'Ik heb jullie alweer een probleem gebracht. Als we hier niet naartoe waren gegaan, dan...' 'Oh kom op!' zegt Para. 'Volgens mij hebben we het hier al eerder over gehad. Het was dan misschien wel jouw idee om hier naartoe te gaan, maar wij hebben er mee ingestemd. Niemand zag dit aankomen. Lennard is dood, maar wij leven nog en kunnen nog winnen. Daar moeten we ons op concentreren, en niet op wat verleden tijd is. Dat heeft geen zin en maakt ons alleen maar zwak. Begrijp je dat?' Necrodeus beseft nu inderdaad weer dat hij deze les al eerder heeft geleerd en herpakt zichzelf. 'Eh, oke, laten we dan maar weer verder gaan.' 'Ik ben bang dat dat mij niet gaat lukken.' zegt T.G. 'Die ijsbeer heeft mij in mijn been gebeten. Daar moet ik even van herstellen. Bovendien hebben we nu tenminste veel vlees. Ik heb redelijke honger, en ik ben blij dat we nu tenminste eens wat meer kunnen eten dan alleen een hapje.' Necrodeus knikt. 'Ik heb eigenlijk ook wel honger. Als iemand nog wat hout bij zich heeft, dan kunnen we een vuur maken en het vlees van de ijsbeer braden. Maar pas wel er wel voor op dat je de lever niet opeet: die is namelijk giftig.' Ook Para en Jolien stemmen ermee in. T.G en Jolien proberen samen met T.G's mes de vacht van de dode ijsbeer kaal te scheren, terwijl Necrodeus en Para teruglopen naar het bos om wat hout te halen. Ondertussen scheurt T.G een stukje van zijn jas los om het bloeden van de wond in zijn been te stulpen.

Profiel bekijken

81 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op ma 19 aug 2013, 08:49

Team groen had de nacht in het kleine bosje doorgebracht, maar het was minder goed verlopen dan ze hadden gehoopt. Ondanks hun inspanningen hadden ze niks te eten kunnen vangen. Ze hadden wel fruit gevonden maar volgens hun boek was het lichtjes giftig en Lucoshi was in zijn slaap bijna gestoken door een groot, heel giftig insect. De sfeer zat er dus niet echt in.

"Bij nader inzien gaan we hier toch beter weg" zei Adje terwijl hij nog steeds door het overlevingsboek zat te bladeren, in de hoop toch nog iets bruikbaars te vinden dat hij alle andere keren over het hoofd had gezien. "Als dit zo blijft doorgaan verhongeren we nog. We hebben al te lang niks meer te eten gehad." JiHawk gromde instemmend. "We gaan ons hier niet blijven verbergen als lafaards. Dit zijn de hongerspelen. Met eenbeetje op de achtergrond blijven halen we het niet." "We hebben deze nacht nochtans wel een paar kanonschoten gehoord" zei Adje hoopvol. "En voor hetzelfde geld was één ervan voor Hitomi" zei JiHawk kwaad terug. Lucoshi zat heel de discussie voor zich uit te kijken, te bedenken wat ze nu het best konden doen, en Tuffie probeerde vruchteloos toch eten te vinden. "Hé, wacht eens!" zei Tuffie plots "We hebben toch eten?". De rest van het team keek hem verbaasd aan. "Dat konijn!" zei hij, wijzend naar Noémie het konijn dat in Adje's armen lag. "Wat?" zei Adje geschrokken "Je wilt Noémie toch niet opeten?! Ze... ze is ons teamlid!". Tuffie zuchtte. "Kijk Adje" zei hij "Ik vind het heel erg van Noémie, maar ze is dood. Ze is gestorven op onze eerste dag hier, en dat konijn kan haar echt niet vervangen. Maar het kan nu wel ons leven redden". Adje drukte Noémie tegen zich aan. "Om wie geef je het meest Adje, om ons of om dat dom konijn van je?!" riep Tuffie kwaad. "Van Noémie blijf je af!" riep Adje terug. "Geef hier dat beest!" beval Tuffie terwijl hij Adje besprong. Adje hief verdedigend zijn speer, sloot zijn ogen en beschermde Noémie, terwijl hij de klap afwachtte.

Die kwam niet. Voorzichtig deed Adje zijn ogen weer open. Tuffie stond voor hem, met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht. Toen viel hij achterover op de grond. Er klonk een kanonschot. Tuffie lag levenloos tussen zijn teamleden in, uit zijn buik stak Adje's speer. JiHawk (die net recht gekomen was om in te grijpen), Lucoshi én Adje keken er met open mond naar. "Wat... Wat heb je gedaan gek?!" schreeuwde JiHawk toen. Adje kon niks anders uitbrengen dan een licht piepgeluid. "Je hebt Tuffie gedood! Je eigen teamlid! Voor een dom konijn!" ging JiHawk verder. Razend liep hij op Adje toe, en nog voor die kon reageren, gaf JiHawk Noémie een trap. Ze vloog door de lucht en kwam met een dof gekraak tegen een boom aan. "Nee!" schreeuwde Adje. Hij liep naar Noémie en pakte haar op. Ze was dood, haar ruggengraat was gebroken. "Nee..." zei hij weer, nu stilletje. Tranen verschenen in zijn ogen. "Wat heb je gedaan?" vroeg hij snikkend aan JiHawk "Je hebt Noémie vermoord!". "Zoals Tuffie al zei, Noémie is lang geleden al gedood. Ik heb een konijn gedood, en nu hebben we eten" zei JiHawk koel. "Maar tegen welke prijs?" zei Lucoshi stilletjes. Hij zat verdrietig naar Tuffie's lijk te kijken. "We zouden je uit het team moeten zetten!" riep JiHawk tegen Adje. "Nee" zei Lucoshi "We moeten bij elkaar blijven nu. Wat gebeurt is is gebeurt, hoe erg het ook mag zijn. Het was een ongeluk. We moeten in het heden leven. Kijk, nu hebben we eten (hij gebaarde naar Noémie het konijn. Adje nam haar steviger vast, maar JiHawk griste ze uit zijn handen). Laten we het klaarmaken."

Even later zaten JiHawk en Lucoshi konijn te eten. Lucoshi kon niet ontkennen dat hij het eenbeetje akelig vond het beestje op te eten, maar overleven was nu belangrijker. Adje zat met zijn rug van de twee weg gedraaid. Hij weigerde te eten, en zat lichtjes te snikken. "Stel je niet zo aan Adje en eet iets" zei JiHawk, nu enigszins tot rust gekomen. Adje reageerde niet. Hij had weer gefaald. Hij was Noémie een tweede keer verloren. Hij had haar alweer niet kunnen beschermen...

Profiel bekijken

82 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op ma 19 aug 2013, 15:29

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Vygan was razend. Hoe had hij toch zo roekeloos kunnen zijn om een volledig team te besluipen omwille van 1 persoon? En dan nog het vernederende moment dat hij in die put viel, en Necrodeus hem vierkant uit zat te lachen. Die grap mocht de tweede keer wel grappiger zijn dan de eerste, maar dat was hij de derde keer absoluut niet. En dan zat hij nog opgescheept met twee zwakke meidentributen. Misschien werd het eens tijd dat hij ze zou vermoorden. Hij had dan wel geen wapen, maar er zijn genoeg manieren om iemand te vermoorden. "Dus, Lyne, ben je er klaar voor?" zei hij. Lyne zei niks, maar haalde uit met een bliksemsnelle aanval. Lyne was heel populair in haar district, ook al was ze niet de mooiste. Mensen vielen haar constant lastig en zaten haar te stalken. Daarom heeft ze een speciale cursus zelfverdediging gevolgd. Ze nam Vygan vast bij zijn nek met haar ene hand, en met de andere hield ze zijn arm op haar rug. Daarna duwde ze hem op de grond en ging ze op hem zitten, terwijl ze zijn nek en arm blijft vasthouden. Hij schreeuwde het uit van de pijn, maar was ook verbaasd. Hij had Lyne behoorlijk zwak ingeschat, en nu deed ze dit. "Argh, laat me los!" schreeuwde hij. "Ik zal je...", maar verder kwam Vygan niet. Lyne propte een stuk sneeuw in zijn mond, wat hij meteen weer uitspuwde. "In godsnaam, luister eens!" zei ze boos. "Stop even met dat vreselijke gedrag van je, en denk eens even goed na. Denk eens na, met dat holle hoofd van je! Als jij mij doodt, dan kom je hier niet meer uit. Dan bevries je, en sterf je zelf ook. Roosjuh is er erg aan toe, dus reken niet op haar. Anderzijds kom ik er ook niet uit in m'n eentje. Face it, we zitten aan elkaar vast tot we hier uit zijn. Ik ga je nu loslaten, en dan gaan we hier allemaal uit. En waag het niet me nog eens aan te vallen. Geloof me, ik weet de gevoelige plekjes van je lichaam." Ze verzwakte haar greep en hielp hem omhoog. "Grmblm..." mompelde Vygan. Hij had echt zin om Lyne wat aan te doen. Maar hij zag in dat hij zonder wapen in het nadeel was. Dit had ze duidelijk eerder gedaan. "Best." zei hij. "Dus wat is je plan?" "Heel simpel, één iemand gaat naar boven." legde Lyne uit. "Kom op, help me even een handje. Laat me op je hand staan en duw me omhoog. Daarna trek ik je omhoog." "Wacht, kun je dat wel?" vroeg Vygan spottend. "Je bent en blijft tenslotte maar een meisje..." "Kun jij mij wel optillen?" kaatste ze terug. "Alsjeblieft, je beledigt me." zei hij. "Ik heb spierkracht zat." "Niet al te hoog van de toren blazen, alsjeblieft." lachte Lyne. "Probeer het maar eens." Maar inderdaad, Vygan kreeg Lyne met alle gemak omhoog. Alhoewel Lyne geen goeie greep had op het gladde ijs, slaagde ze er toch in om zich op te trekken. "Ben je er?" vroeg Vygan. "Hoog en droog." antwoordde ze met een lach. "Geef me nu maar Roosjuh aan, dan volg jij." "Beloofd?" vroeg hij toch licht argwanend. "Beloofd." zei ze geruststellend. Zo gezegd, zo gedaan. Vygan tilde de bewusteloze Roosjuh op, en vervolgens nam Lyne haar vast en trok haar omhoog. "Zo, dat ging simpel." zei hij. "Nu mij nog." Lyne nam hem bij z'n handen vast, en trok hem omhoog. Maar net voor hij de oppervlakte had bereikt, laat ze hem vallen. Hij komt hard neer. Hij heeft duidelijk heel veel pijn. Het is een wonder dat hij niks gebroken heeft. "Wat doe je?" zei hij kwaad. "We hadden een deal!" "Hoogmoed komt voor de val, Vygan." zei ze. "Ik zal je..." zei hij woedend. "We hadden een deal!" "Ach, Vygan, ik zei dat ik je zou optrekken." zei Lyne. "En dat heb ik. Serieus, dacht je nou echt dat ik de persoon die mij plande te vermoorden zou uit een put halen? Je bent niet echt een hoogvlieger." "Kun je nu kappen met die zegswijzen?" "Misschien komt je goeie vriend WM je wel helpen." antwoordde ze spottend. "Je weet wat men zegt: wanneer de nood het hoogst is, is de redding nabij." Met Roosjuh in haar armen vertrok ze, en liet ze de put waar Vygan zich bevond achter zich. Terug naar de rest van Team Geel.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

83 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 20 aug 2013, 15:28

Lucoshi

avatar
Super Mario
Super Mario
Lucoshi, Jihawk en Adje zaten rond het vuur. Adje had al de hele avond niets gezegd, en niets gegeten. "Adje, eet dan toch iets" probeerde Lucoshi, met een fazantenpoot in zijn hand. Jihawk en Lucoshi waren nadat ze Noémie het konijn op hadden op jacht gegaan. Ze hadden na lang zoeken eindelijk een fazant gevonden. Ze wilden dat Adje ook iets zou eten, want het was wel duidelijk dat hij het konijn niet op zou gaan eten. Toen ze de fazant hadden kaalgeplukt, en hadden gebraden, gaven ze het aan Adje, maar die deed niets. Adje reageerde ook op niets wat Jihawk of Lucoshi zeiden. Hij zat maar naar de grond te staren, onder een boom.
Toen het erg donker werd, begon het ook ernstig koud te worden, zo koud was het nog geen enkele nacht geweest. Ze besloten dus een vuurtje te maken, met de lucifers die ze aan het begin van de spelen bij de hoorn hadden weten te bemachtigen. Toen Lucoshi het vuur aan aan het maken was, zocht Jihawk een boomstronk voor de drie tributen om op te zitten. Die had hij gevonden, en had hij bij het kampvuurtje neergelegd, wat Lucoshi ondertussen al aan had gemaakt. Tot hun verbazing, kwam Adje er ook bij zitten, naast Lucoshi, met Jihawk aan de andere kant van de boomstronk.

Lucoshi dacht aan Hitomi, of ze nog zou leven. En als ze nog zou leven, of ze ongedeerd zou zijn. Hij zou het zichzelf niet kunnen vergeven als Hitomi iets overkwam, hij had haar laten gaan. Hij vond Adje's idee niet het beste idee, maar hij dacht dat hij geen keuze had. WM moest dood. Ook dacht Lucoshi aan Tuffie, wiens lijk enkele uren geleden was opgehaald door de hovercraft. JiHawk had eerst Tuffie's kleren gepakt, die konden ze misschien nog gebruiken. Lucoshi keek naar Adje. Hij zat voor zich uit in het vuur te staren. Arme jongen, dacht Lucoshi. Hij heeft het vast moeilijk, het konijn betekende blijkbaar veel voor hem, en dat hij Tuffie heeft vermoord, zal ook niet helpen. Alsof Adje Lucoshi's gedachten kon lezen, begon hij te praten, voor het eerst sinds een lange tijd.
"Jongens..." begon Adje twijfelend. "Het spijt me." Hij keek Lucoshi aan. Adje had tranen in zijn ogen, die al helemaal rood waren van het gehuil. "Het geeft niet, we begrijpen het" zei Lucoshi en hij legde een hand op Adje's schouder. Lucoshi keek om naar Jihawk. "Toch?" Jihawk knikte zacht. "Ik had nooit die speer voor me uit moeten houden, maar Noémie..." Adje begon weer te snikken. "Het geeft niet, Adje" zei Jihawk, die nu geknield voor hem op de grond zat. "We hadden Noémie niet moeten vermoorden, aangezien we daarnet nog fazanten hebben gezien, maar we wisten niet dat er nog eten was. Er bleek maar één dier in de buurt te zijn, en dat was..." zei Jihawk met een rustige toon in zijn stem. "Noémie" eindigde Lucoshi Jihawk's zin. "Ik begrijp het wel, voor jullie was het maar een konijn, maar voor mij was ze veel meer. Ze was... ze was Noémie" Adje veegde zijn tranen weg. "Ik zal proberen weer nuttig te zijn, we hebben al nog maar drie tributen, dus als er één ook nog eens niets doet, dan kunnen we dit niet meer winnen." zei Adje tot Lucoshi en Jihawk's verbazing. "Vier" zei Lucoshi zacht. "We zijn nog met vier".

Profiel bekijken

84 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 20 aug 2013, 17:49

Lyne liep met Roosjuh in haar armen over de sneeuwheuvels. Ze zag een grot, die moest het zijn! Ze kwam dichter. Die was het ook niet. Ze was enorm in de war. In deze ijswereld zag alles er hetzelfde uit. Elke heuvel was hetzelfde, elke grot was hetzelfde. Hoe moest ze ooit nog de grot terugvinden waar Goomuin en Tosti in zaten? Ze voelde zich enorm zwak. Ze had al lang niks meer gegeten en had ook veel te lang vastgezeten in de kloof. En dat ze Roosjuh moest meedragen hielp ook al niet. Ze viel neer op haar knieën. Ze wist dat het niet veilig was, maar deed het toch; ze riep om hulp. "Tosti!" riep ze "Goomuin! Hier ben ik!" Plots hoorde ze iemand aan komen lopen. Ze keek wild om zich heen, en zag een gestalte achter een ijsheuvel vandaan komen. Ze zette zich schrap om te vechten. "Niet doen!" hoorde ze de stem van Tosti roepen "Ik ben het". Ze haalde opgelucht adem, en tosti kwam bij haar. "Hier vlakbij is een grot" zei hij "kom maar mee". Hij nam Roosjuh op en leidde Lyne naar de grot. Daar hing een poolhaas boven het vuur. Lyne ging erbij gaan zitten en keek er met grote ogen naar. Toen schudde ze haar hoofd en keek in het rond. "Waar is Goomuin?" vroeg ze. "Dood" zei Tosti kortaf. Lyne sloeg haar handen voor haar mond. "Hoe?" vroeg ze toen.

*Een 40-tal minuten eerder*

"Wel jongens" zei Necrodeus somber "het ziet ernaar uit de WM en zijn vriendinnetje de benen hebben genomen. Logisch ook, dat gevecht met die ijsbeer was nu niet bepaald stil". "We hebben nu wel genoeg vlees" zei Para "toch nog iets positiefs". Jolien huiverde, ondanks haar warme jas. "Ligt het aan mij of is het abnormaal koud hier?" vroeg ze rillend. Para keek haar bezorgd aan. "We vinden wel een grot" zei hij "Er zijn er hier toch genoeg. Kom op!". "Terug... in die richting" kreunde T.G terwijl hij wees "Daar heb ik er één gezien". "Waar wachten we dan nog op?" zei Para. Hij hielp T.G haastig overeind en ondersteunde hem tijdens het lopen. Necrodeus liep peinzend achterop. "Is er iets misschien?" vroeg Para iets bitser dan de bedoeling was. "Ik weet niet" zei Necrodeus "dit landschap komt me hier vreemd bekend voor". "Ja tuurlijk" zei Para "Alles lijkt hier op elkaar". Necrodeus gaf geen antwoord.

"Daar is het" zei T.G vermoeid. "Eindelijk" zei Jolien, en ze legde eventje de hoop ijsbeervlees neer die ze droeg. Necrodeus deed hetzelfde en tuurde aandachtig naar de grot. Plots werden zijn ogen groot. "Bukken!" zei hij, en hij trok Jolien en Para naar beneden (waardoor T.G automatisch ook viel). Tosti kwam uit de grot en keek bezorgd in het rond. "Moet ik Lyne gaan zoeken?" riep hij naar binnen. Er kwam een kreun als antwoord. Tosti schudde zijn hoofd. "Vygan heeft je erg kunnen verwonden voor hij wegliep, en ìk weet niet waar Lyne en Roosjuh zitten". "Het is niet zo ver" bracht Goomuin uit "En als je nog langer wacht dat stervan ze zeker. Het is vlak naast de grootste ijsheuvel in de omgeving (Tosti haalde zijn wenkbrauwen op, voor hem waren ze allemaal hetzelfde). Maak je maar geen zorgen om mij. Ik red me wel. Er is hier toch niemand meer in de buurt. Ik heb WM al in de verte zien verdwijnen." "Ik zal snel eens gaan kijken" zei Tosti niet erg zeker van zichzelf. Hij vertrok. En toen was het weer stil. "... Ik zei toch dat deze plek me bekend voorkwam" fluisterde Necrodeus "Hier hebben we dat gevecht eerder gezien... of gehoord". "Wel, beter voor ons" zei Para "Goomuin is alleen dus het zal niet moeilijk zijn hem te doden". Het team stond stilletjes weer op, sloop op de grot toe en stormde toen naar binnen (behalve T.G dan). Ze vonden er Goomuin. Hij zat ineengezakt tegen een rotswand, met een mes tegen zijn borst geklemd. Het team ging rond hem heen staan. "Is hij bewusteloos ofzo?" vroeg Necrodeus zich luidop af. Plots deed Goomuin zijn ogen open en kwam recht, maar zakte direct weer in elkaar. Hij had een grote snee in zijn zij, en had duidelijk heel wat bloed verloren. "Wel..." mompelde Para "Dan gaan we hem maar afmaken hé". Er kwam geen antwoord. "Oh god" zei Jolien toen "zit ik hiervoor in een team met 3 jongens?". Ze nam haar boog, legde een pijl aan, en schoot die in de nek van Goomuin (die voorover lag), schuin zijn hoofd in. Er klonk direct een kanonschot. Er viel een korte stilte. "Wij wouden het ook wel doen hoor" zei Para toen "Maar mijn zwaard had waarschijnlijk nogal veel... bloed gemaakt enzo". "Inderdaad" beaamde Necrodeus "Een boog was het perfecte wapen voor deze klus". Jolien keek hen beide met haar wenkbrauwen opgeheven aan. Toen kwam T.G binnenhinkelen, steunend tegen de rotswand. "Tosti weet ervan" hijgde hij "Ik heb hem weg zien lopen". "Geen ramp" zei Necrodeus "We hebben een nieuw wapen (hij raapte het mes op), een nieuwe schuilplaats en brandhout (hij gebaarde naar een stapeltje hout in de hoek van de grot). We kunnen eten en rusten". Hij keek naar het lijk van Goomuin. "Maar dat moet wel opgeruimd worden". Hij keek zijn teamleden aan. "Wel" zei Jolien glimlachend "Dat kunnen jullie dan doen hé". Para haalde zijn schouders op, en samen met Necrodeus droeg hij het lijk van Goomuin naar buiten. Eenmaal weer binnen begon het team met het maken van vuur.

*Terug in het heden*

"Ik ben direct gevlucht toen ik het kanonschot hoorde" eindigde Tosti zijn verhaal. Lyne had heel de tijd stil zitten luisteren. Ze zuchtte. "We zijn nog met drie" zei ze. "Als Roosjuh erbovenop komt tenminste". De twee keken Roosjuh aan. Haar lichaam bewoog lichtjes op het ritme van haar ademhaling.

Profiel bekijken

85 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 20 aug 2013, 19:15

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
De volle maan staat hoog aan de hemel. WM's team had uiteindelijk zijn intrek gevonden in een kuil omringd met ijspegels. WM slaapt als een blok, maar Hitomi niet. Ze waren uit hun vorige schuilplaats weggetrokken omdat team blauw in de buurt was, en ze twijfelt of ze niet opgemerkt zijn. Zodoende gaat ze op onderzoek uit. Ze komt uiteindelijk terug bij hun eerdere schuilplaats, en vanaf een van de heuvels kan ze Jolien en T.G zien die een dode ijsbeer aan het kaalplukken zijn. T.G is gewond aan zijn been, maar Jolien heeft een boog bij zich. Als ze iets verder kijkt, ziet ze een hovercraft wegvliegen. Er is hier kort geleden iemand gedood, denkt ze. Ze loopt subtiel om T.G en Jolien heen om te kijken of ze iets laten rondslingeren, en dan ziet ze voor haar voeten ineens een boog in de sneeuw liggen. Hitomi glimlacht. De boog was vast van die ene tribuut die kort geleden gedood is, maar nu is het van haar. En aangezien ze ook nog eens zes pijlen van WM bij zich heeft, kan ze 'm ook direct gebruiken. Ze raapt de boog op en legt er een pijl op. Ze kijkt naar Jolien en T.G. Ze praten niet veel, maar als ze iets zeggen, dan gaat het meestal over hoe stug de vacht van de ijsbeer is.

Nonchalant richt Hitomi de boog op het hoofd van T.G. De duisternis vormt voor haar de ideale dekking. Vanaf deze afstand moet ze T.G zo kunnen neerschieten, en Jolien kan haar nooit direct opmerken in de duisternis van de nacht, denkt ze. Dit is vast en zeker een win-winsituatie. Maar dan bedenkt ze zich. Moet ze haar pijlen niet sparen om WM te doden? Dat is immers de reden waarom ze besloot om in WM's team te infiltreren. De gedachte trekt haar mondhoeken in een brede, duivelse grijns. Arme WM. Degene die alle tributen met zijn blote handen wel eens een kopje kleiner zou maken. Hij licht nu lekker te slapen, zich onbewust van de pijl zie ze dadelijk door zijn strot zal jagen. Een perfecte gelegenheid is het. Ze wil weer teruglopen, maar dan begint ze te twijfelen. Op de een of andere manier voelt ze zich toch vrij ongemakkelijk bij de gedachte om WM per direct te vermoorden. Moest ze dat niet aan Adje overlaten? Ze weet immers dat hij maar al te graag wraak wil nemen. Bovendien zit het haar persoonlijk ook niet helemaal lekker. Hij is immers zo aardig voor haar sinds ze bij hem is... een paar minuten lang staat ze te twijfelen, totdat ze tot de conclusie komt dat Adje het maar moet doen. Zelf kan ze het waarschijnlijk niet opbrengen. Dan richt ze haar boog toch maar weer op T.G. Ze laat de pijl los, maar ze mist. 'Wie was dat?!' roept T.G, en Jolien brengt haar eigen boog in paraatheid. Verdomme, denkt ze. Ze is dus toch minder goed dan ze dacht. Dan kijkt ze opzij, en ziet twee gestalten uit de richting van het bos lopen. Het zijn Para en Necrodeus met een lading takken onder hun armen. Hitomi beseft dat haar kansen om Jolien of T.G om te brengen verkeken zijn, en neemt gauw de benen.

(Even voor de duidelijkheid: Hitomi's korte confrontatie met Jolien en T.G speelt zich nog vóór het stukje van Necrodeus af.)

Na even nagedacht te hebben besluit ze dat het misschien handig is om haar eigen team weer even op te zoeken. Ze waren voor het laatst in het groene gebied, en dat is nu niet ver bij haar vandaan. Ze rent het bos in, haastig op zoek naar een teken dat haar team zou kunnen hebben achtergelaten. Uiteindelijk merkt ze een licht op tussen de bomen, en stuit op het kampvuur van haar eigen team. 'Hitomi!' roept Lucoshi. 'Wat doe jij hier?' 'Sorry.' antwoordt ze. 'Ik wilde alleen weten of alles nog goed met jullie was.' 'Blijf maar niet te lang. Dadelijk merkt WM dat je weg bent.' bijt JiHawk haar toe. 'Die ligt nu als een blok te slapen. Ik ga er vanuit dat hij voorlopig niet wakker wordt.' Ze vind het bijzonder aangenaam om even uit de kou van het blauwe gebied weg te zijn. Maar ook hier is het opvallend koud.

Dan merkt Lucoshi haar boog op. 'Wauw!' roept hij verbaasd uit. 'Hoe kom je daaraan?' 'Die vond ik toevallig in de buurt van het kamp van team blauw.' antwoordt ze. 'De pijlen heb ik van WM gekregen. Hij vertelde dat hij die van Lennard heeft gekregen toen hij hem bedreigde. Oh, en over WM gesproken: hij is gewond. Tosti heeft hem geraakt met een mes toen hij het kamp van team geel overviel, zo vertelde hij mij.' 'Mooi zo.' zegt JiHawk. 'Dan kun je hem vermoorden als je weer terugkomt.' Maar die uitspraak valt Hitomi verkeerd. 'Ik... ik denk niet dat dat een goed idee is...'  stamelt ze. JiHawk kijkt haar beledigd aan. 'Hoezo niet? Je bent toch juist in zijn team geïnfiltreerd om zijn leven te beëindigen? Doe dat dan ook! Of kun je dat niet opbrengen?' 'Ja!' schreeuwt Hitomi bijna. 'Jullie snappen het niet... we zouden hem inderdaad vermoorden... maar sinds ik in zijn team zit is hij gewoon zo aardig voor me... ik kan het inderdaad niet opbrengen. Een van jullie kan het beter doen.' Lucoshi schut zijn hoofd. JiHawk wil opstaan, maar Lucoshi houdt hem tegen. 'Laat maar, JiHawk. Ik snap haar best.' Adje kijkt Hitomi teleurgesteld aan. 'Ik weet wat je denkt, Adje.' zegt ze. 'WM heeft jou meer leed veroorzaakt dan welke andere tribuut dan ook. Daarom denk ik dat jij hem beter kan vermoorden.' Lucoshi knikt. 'Op die manier krijgt Adje inderdaad zijn eerlijk verdiende wraak. Als we de kans krijgen, dan moet hij het inderdaad doen.' 'Dank je...' stamelt Adje, nog steeds met een rood gezicht.

'Goed, dan gaan we nu maar.' zegt JiHawk. 'Nee!' roept Hitomi. 'Team blauw en team geel bevinden zich, voor zover ik weet, momenteel ook in het blauwe gebied. Als wij er met z'n allen eropuit trekken en een van hen tegenkomen, dan zijn we ernstig in het nadeel. Dat risico wil ik niet nemen.' 'Mee eens.' zegt Lucoshi. 'Hoe je het ook bekijkt, onze bewapening laat nog steeds te wensen over. In een confrontatie zouden wij waarschijnlijk het onderspit derven. Maar Hitomi, als je toch niks met jouw pijl en boog gaat doen, kun je die dan misschien aan mij geven?' Hitomi knikt en geeft haar boog en haar vijf pijlen aan Lucoshi. Bij hem zijn de pijl en boog tenminste in goede handen, hij is tenminste een ervaren boogschutter, denk ze. 'Dank je.' antwoordt Lucoshi. 'Ga nu maar gauw terug naar WM, voordat hij merkt dat je weg bent en erachter komt dat jij iets in je schild voert.' Hitomi herinnert zich dan ineens dat ze de hele nacht nog niet geslapen heeft en wil inderdaad zo snel mogelijk terug naar WM's kamp. Net als ze zich om wil draaien en weer terug wil rennen, schiet haar nog één vraag te binnen. 'Waar is Tuffie, eigenlijk?' Dat was haar nog niet eerder opgevallen. Lucoshi zucht, en JiHawk werpt een boze blik op Adje, die snel wegkijkt. 'Tuffie is dood.' zegt Lucoshi. 'Hij is verongelukt tijdens het jagen. Maar goed, ga nu maar gauw.'

Profiel bekijken

86 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 20 aug 2013, 19:55

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"Zo, dat is ook weer gefixt." Tosti had Roosjuh's enkel vakkundig met een stuk van zijn eigen kledij verbonden. De binnenkant had hij ingewreven met sneeuw, zodat hij koel blijft en de pijn vermindert. Hij wist dat de basissurvivaltraining die te volgen was voor de Spelen. Zijn mentor genaamd Hans, de broer van een ex-kandidaat genaamd Ulysses die ooit de Spelen bijna had gewonnen, had hem een wijze raad gegeven. "Tosti, ik geef je een goede tip." zei hij heel serieus. "Een hoge score halen is niet van belang. Je kunt natuurlijk weer een wapen in handen nemen dat je goed ligt, een 11 scoren en redelijk gevaarlijk overkomen voor de andere tributen, maar dat heeft weinig tot geen nut, behalve sponsorgifts ontvangen, maar zelfs dat krijgen de meesten niet. Integendeel, het verrassingseffect dat je iets goed kunt wat de meesten niet verwachten kan je in je voordeel gebruiken. Verder houden de mensen uit het Capitool niet meer zo van het voorspelbare, het voor de hand liggende, zoals vroeger. Men wilt graag plottwists zien. Zijn ze dol op. Heb je het publiek achter je, dan... jackpot. Een sponsorgift. Maar ok, waar was ik verbleven. Ach, ja. Het punt is: het heeft geen zin om wat uit te gaan voeren dat je al onder de knie hebt. Ga touwen leren knopen, een EHBO-cursus volgen, vallen leren maken en plaatsen, de basis survivalzaken."  En kijk eens aan, hij had gelijk. Het was van pas gekomen. Wonderbaarlijk.

"Waar denk je aan, Tosti?" vroeg Lyne. "Uh... niks, hoor." beantwoordde hij. "Maar we moeten hier weg. Roosjuh's enkel is nu wel verbonden, maar ze kan nog steeds niet lopen. Ze is nog niet eens bij bewustzijn. Dus we moeten naar een veilige plaats. Met een gematigde temperatuur."
"Woestijn is te warm, ijsgebied is te koud, dus groene gebied." Het leek voor Lyne allemaal heel snel uit gemaakt. Er was maar 1 gebied dat geschikt was. Toch?
"Ik snap wel dat je voor het groene gebied kiest, maar ik heb een beter idee." begon hij. Grootste deel van het groene gebied is toch al gesloopt door die overstroming."
"Tosti, er zijn maar drie gebieden. We moeten in één van de drie!"
"Nee." zei Tosti. "Technisch gezien... zijn er vier gebieden. Je zult wel zien, volg me maar."
Lyne snapte niks van wat Tosti bedoelde, maar ze was uitgeput van het dragen van Roosjuh doorheen het hele ijsgebied. Het enige waar ze nu naar zat te verlangen, was slapen. Gewoon heel even niks doen, en slapen. Niks anders. Even het feit vergeten dat ze in een arena zit waar ze op leven en dood zit te vechten tot één iemand overleeft. Ze vroeg aan Tosti of hij Roosjuh even wilde overnemen. Die nam haar met plezier aan, en liep voorop, met Lyne achter zich.

Er was iets bizars aan de manier waarop Tosti zich verplaatste. De ene keer zat hij vooruit te wandelen, de andere keer achteruit, de andere keer zigzaggend... "Om het moeilijker maken ons te vinden." verklaarde hij. "Hoef je niet te doen, mag wel. Kans is groot dat onze voetsporen door de sneeuw gewist worden, maar als we dat geluk niet hebben, dan maken we het onze tegenstanders in ieder geval moeilijker." Ze bleven door wandelen, tot Tosti plots halt riep. Ze waren inderdaad aangekomen in een vierde gebied. Er was wat gras, wat andere planten waarvan Tosti er een paar kende, een aantal bomen waar helaas geen fruit aan hangt, en het meest opvallende in het hele gebied: de Hoorn. "We zijn er." zei hij. "Tosti, wat bezielt je?" vroeg ze kwaad. "Pardon?" zei hij. "Dit is de perfecte plaats!" "Het is de Hoorn, Tosti." antwoordde ze. "Wat is er ideaal aan?"
"Luister." begon hij. "Zie je hier in een straal van 400 meter ergens tributen? Dacht het niet, inderdaad. We hebben hier toegang tot alle gebieden, en er komt zelden iemand in die stukken van het gebied. De meesten bevinden zich aan de rand van de arena, dicht bij het krachtveld. Hier is wat basismateriaal, zoals hout van de bomen om wapens te maken, planten, waarvan een aantal eetbaar... En niet te vergeten: een aangename temperatuur waarbij Roosjuh langzaam kan herstellen. "Ok, je hebt daar wel een punt, maar dit gebied is zo open..." zei Lyne. "Als er toch iemand komt..." "Maak je daar geen zorgen over, de kans is heel klein. Tenzij men iedereen naar de Hoorn gaat lokken, dan moeten we hier weg. Maar tegen die tijd zal Roosjuh er wel weer bovenop zijn. En in de Hoorn kan je je makkelijk verstoppen."
Lyne wist niet wat ze moest zeggen. Dat was stiekem best... briljant.

Lyne legt Roosjuh voorzichtig in de Hoorn. "Dus, meneer Tosti de briljante ideeën-man." zei ze spottend. "Wat is je plan nu dan?" "Ach, alsjeblieft, noem me niet zo." zei hij. "Nou, ons voorbereiden op een comeback." zei hij. "Wapens maken, eten verzamelen, dat soort zaken. Met welk wapen ben je goed?" "Nou, niks..." zei ze met een triest gezicht. "Ik kan wel een paar grepen omdat ik een cursus zelfverdediging heb gevolgd voor de Spelen. Maar ik zat te denken... er zitten toch explosieven onder de plaatsen waar de tributen starten, zodat ze niet vroeger starten dan toegelaten is?" "Nou, normaal wel, maar één probleem: deze editie starten we niet bij de Hoorn..." zei hij, ook licht teleurgesteld. "Wiens briljante idee was het ook om te beginnen in een random gebied... Maar je zou ze ook niet kunnen gebruiken als ze er waren, aangezien je ze niet kunt activeren." "Argh, al vergeten." zei ze. "Want weet je wat ze in mijn district maken? Explosieven. En ik kan ze wel degelijk activeren. Niet veel meer nodig dan een klein vuurtje. Maar de explosieven hier zijn niet zo heel sterk. Genoeg om iemand te vermoorden, maar schade aanrichten aan de arena? Nope, dat helaas niet." "Je kunt altijd even graven en kijken of je er vindt, maar ik zou er niet op hopen..." zei Tosti triest. "Anyway, ik ga een boog maken. Ga je gang maar, maar ik denk dat je je tijd verdoet..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

87 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 20 aug 2013, 20:58

Necrodeus loopt samen met de rest van zijn team over de ijsvlakte. Hij voelt zich goed. Hun team heeft (voor zover hij weet) nog de meest overlevende tributen, de beste wapens, en aan eten is er ook geen tekort. T.G loopt naast hem en discussieert tactieken. Hij noemt er verschillende op, allemaal briljant. Zo winnen ze de hongerspelen zeker! Plots gilt Jolien iets. Necrodeus kijkt achterom, en ziet een hovercraft van het kapitool aan komen vliegen. Nee, twee... drie? Een gigantische golf van sneeuw bevindt zich achter de hovercrafts. Necrodeus kijkt om zich heen. Er is geen ontsnappen aan, geen plaats om te schuilen... De golf raast over. Hij doet zijn ogen dicht. Vreemd genoeg voelt hij bitter weinig. Hij doet zijn ogen weer open, en ziet een wit landschap voor zover het oog reikt. T.G, Jolien en Para liggen stil in de sneeuw. "Het ziet ernaar uit dat enkel de leider van team blauw nog over is!" hoort hij uit een hovercraft komen. Dan volgt er een kanonschot. Necrodeus drukt zijn handen tegen zijn oren. Er klinkt nog een. "Hij heeft niet goed opgelet, die sneeuwstorm was te voorspellen...". Bij het derde kanonschot voelde hij een klap op zijn hoofd.

Necrodeus schrok wakker. Hij wreef in zijn ogen. Het was maar een droom geweest. Hij had jeuk aan zijn hoofd en wou krabben, maar voelde iets warm en vochtigs. Hij bekeek zijn hand. Het was bloed. Direct was hij klaarwakker. Hij keek in het rond, en zag naast zich een steen op de grond liggen. Die was vast op zijn hoofd gevallen... Hij keek naar het plafond, sperde verschrikt zijn ogen open en sprong uit de weg, nog net op tijd om een grotere steen te ontwijken. "De grot stort in!" riep hij zo luid hij kon. "Iedereen naar buiten!" Jolien, Para en T.G schrokken alle drie wakker en keken verbaasd in het rond, maar nog voor Necrodeus hen een tweede keer kon waarschuwen, stortte de hele achterkant van de grot in. Het was wel duidelijk nu. Iedereen haastte zich naar buiten.

Para, Jolien en Necrodeus kwamen hijgend de grot buitenlopen. "Dat was... maar net op tijd" zei Para. "Waar is T.G!?" riep Jolien toen paniekerig. Necrodeus kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Die kon natuurlijk niet goed meer lopen. Hij ging weer naar binnen. "T.G!" riep hij "Waar zit je?". "Hier" hoorde hij van ergens aan zijn linkerkant. Hij volgde het geluid en vond T.G. Hij lag tot aan zijn bekken bedolven onder de rotsen, en had een pijnlijke uitdrukking op zijn gezicht. "Ik krijg je er wel uit!" zei Necrodeus, en hij nam zijn armen vast en begon te trekken. Het had geen nut. T.G zat muurvast. "Laat het" zei T.G toen. Necrodeus keek hem aan. "Het heeft geen zin" vervolgde hij "Je krijgt me hier nooit meer uit". Dat wist Necrodeus ook wel, maar tegen beter weten in probeerde hij toch. "Ga nu maar gewoon" zei T.G "Dood hebben Para en Jolien toch niks meer aan je". Para stormde terwijl ook naar binnen, onder luid protest van Jolien die hem probeerde tegen te houden. "Verdomme ga!" schreeuwde T.G nu voor iedereen. Meteen daarna stortte nog een deel van de grot in. Necrodeus en Para konden nog net op tijd opzij springen, maar T.G niet. Hij werd bedolven onder de stenen. Veel tijd om te rouwen was er niet, de drie overgebleven leden van team blauw stormden de grot uit.

Ze vielen buiten in de sneeuw en lagen daar na te hijgen. "Hoe is dat kunnen gebeuren?" bracht Para moeizaam uit. "Water dat bevriest zet uit" mompelde Necrodeus meer tegen zichzelf dan tegen Para. "Overdag sijpelt er smeltwater in de rotsen... en het was uitzonderlijk koud vannacht...". "Ja dat heb je dan te laat bedacht!" riep Para boos "Nu is T.G dood". "Ja dat weet ik ook wel!" riep Necrodeus terug. "Rustig jongens!" riep Jolien "Niemand zag het aankomen, niemand treft schuld. De enige die schuldig zijn voor de dood van T.G, is het kapitool!". Necrodeus en Para zwegen. Toen zuchtte Necrodeus diep. "Wat hebben we nog van wapens?" vroeg hij. "Ik en Jolien hebben onze boog en zwaard" zei Para. "Wel fijn, want onze messen zijn we kwijt" antwoordde Necrodeus. Para vloekte. "Kon je ze niet meenemen?" zei hij beschuldigend. "Sorry, dat was niet echt het eerste waar ik aan dacht!" riep Necrodeus terug. "Hou toch gewoon op!" zei Jolien "Serieus... Ok is er iemand gewond?". Para schudde zijn hoofd. "Mja..." zei Necrodeus "Maar zo ernstig is het niet...". "Het is een hoofdwonde!" merkte Jolien op. "Ja...". "Die kunnen erg bloeden, weet je" zei ze. Ze nam een lap stof uit de net gemaakte EHBO-bundel (lappen stof dus, en de rest van het medicijn voor Lazerstraal, hoewel ze dat niet echt meer nodig hadden). En gaf hem aan Necrodeus. Die drukte het tegen zijn hoofd. "Ok dan..." zei Para terwijl hij nog één keer omkeek naar de grot waar T.G lag "Het is nog steeds koud en onherbergzaam hier. Laten we een andere grot zoeken". Ze gingen op pad.

Profiel bekijken

88 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op wo 21 aug 2013, 13:02

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
De ochtend wordt aangekondigd door een prachtige zonsopgang. WM werd wakker. Het duurde nog even voor hij effectief op stond, want hij was kapot. Hij had heerlijk geslapen, dat was het probleem niet, maar het was ijskoud vannacht. Ook had het gesneeuwd, dus was hij bedekt met een kleine laag sneeuw. Naast hem lag Hitomi, die nog steeds haar roes aan het uitslapen was. Ze was bloedmooi als ze sliep. Eindelijk kon WM haar eens goed observeren. Haar beeldschone, glanzende haar, haar geweldig figuur, ze mocht er zeker zijn. Dat gecombineerd met een aangenaam, warm karakter, en zij was dé vrouw voor hem. Het enige wat hij wel jammer vond, was dat hij niet in haar ogen kon kijken. Haar prachtige, lichtblauwe ogen, waarin hij wel kon verdrinken. Alles is zo rustig. Té rustig. Misschien werd het tijd dat hij haar wakker zou maken.

"Wakker worden, schoonheid." zei hij op zachte toon. Hij gaf haar een klein tikje op haar schouder, zodat ze zou ontwaken. Ze opende haar ogen op een traag tempo. "Ach, WM..." zei ze verlegen. "Vlei niet zo..." "Is behoorlijk moeilijk in de aanwezigheid van zo'n prachtig iemand als jij." ging hij door. Dus het was waar wat Adje zei over WM voor de start van de Hongerspelen. Zat hij... echt naar haar te staren? "Rust maar lekker uit, schat, ik ga wel eten regelen." zei hij. "Ga een ochtendwandeling maken, of blijf gewoon liggen... Doe maar wat je wilt."
"Ik haal wel wat te drinken voor ons." zei Hitomi. "Dan maak ik mezelf ook nuttig."
"Is goed." antwoordde hij daarop. "En terwijl ik voor eten zorg ga ik eens op zoek naar Vygan. Waar is die in godsnaam gebleven?" Maar Hitomi was al richting woestijn gegaan, om een stuk ijs te smelten.

Het was een prachtige ochtend, en WM was in een goede bui. Niet alleen had hij een toffe gesprekspartner, ook had hij een mes en een zwaard. Het weer was fantastisch, en was ook zeer zeker van invloed op zijn humeur. Al snel had hij drie pinguïns kunnen doden met zijn zwaard. Dit zou het ontbijt worden voor vandaag. Hij stopte even bij een put om op adem te komen en ging zitten, maar stond al snel weer op toen hij dacht wat te horen. Het klonk als het gegrom van een ijsbeer, maar dat idee verwierp WM al snel toen hij iemand hoorde klappertanden. Hij probeerde er achter te komen waar het geluid vandaan kwam, en het kwam van de put voor hem. O wacht, nu ziet hij het pas. Dit is de put waar Lyne en Roosjuh in zitten. Om hen even wat te plagen, kijkt hij naar de bodem van de put, en zegt "Dag lieverdjes van me!" op luide toon. Toen zag hij pas dat er maar één iemand in de put zat. En die zag er niet uit als een meisje. Wacht... het was Vygan!

"Vygan! Wakker worden!" Vygan schrok, stond op en keek omhoog. "Wel? Wat is er gebeurd? Wat doe je daar? Waar zijn Lyne en Roosjuh?"
Maar Vygan kon geen woord uit brengen. Hij had het zo koud en had duidelijk last van de honger en dorst.
"Vygan, gast, je hebt een mes!" schreeuwde WM. "Had wat voegen uitgesneden en er uit geklauterd! Nou, ja, het heeft geen zin om hier te staan schreeuwen, dus pak mijn hand en laat de rest maar aan mij over. Ik trek je eruit!" Vygan deed wat WM hem vroeg, en hield WM's hand stevig vast. Zo kwam hij er in een mum van tijd uit. Voor het eerst bracht hij een woord uit. "WM... Ik..." bracht hij met moeite uit. "Zwijg maar, ik wil niet weten hoe je er in bent gekomen." onderbrak hij hem. "Ik wil maar één ding weten: waar zijn Lyne en Roosjuh?" Maar Vygan wist het antwoord niet op die vraag. "Vertel me dan op z'n minst hoe ze zijn ontsnapt!" zei WM geërgerd. Dat wist Vygan wel, maar hij had noch zin noch de energie om het te zeggen. Straks dacht WM dat hij een enorme sukkel was. Toegegeven, dat was hij wel, dat zag hij nu ook in. Maar daarom hoefde hij het niet nog eens te horen door iemand anders. "Geen idee..." zei hij.
"Soms vraag ik me af waarom jij in mijn team zit..." WM keek teleurgesteld naar Vygan. "Misschien herinner je het je weer na een wandeling naar ons kamp. Volg maar. We maken wel een omweg langs de woestijn. Dan warm je wat op."

Na een eind bereikten WM en Vygan de plaats waar Hitomi en hij de nacht hadden doorgebracht. Hitomi stond blijkbaar al een eind te wachten op hen. Ze had verwacht dat WM sneller zou terugkomen. En Vygan was er blijkbaar ook weer. "WM, waar...", maar verder kwam ze niet. "Hitomi, geef me even wat hout voor een vuur." zei hij. "Vygan is er erg aan toe door de nacht door te brengen in die put, wat pinguïnvlees zal hem goed doen. Momenteel geen vragen over hem dus. Ik weet zelf niet wat er met hem gebeurd is."
Hitomi deed wat WM haar vroeg. "En... is er iemand die geïnteresseerd is in wat water...?" vroeg ze met een onschuldige glimlach.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

89 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op wo 21 aug 2013, 22:52

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Hitomi houdt haar adem in. Ze heeft het vergiftigde water nog steeds bij zich. Als ze WM en Vygan daarmee een beetje vergiftigt, dan kan ze de rest van team groen erbij halen en Adje WM de genadeklap laten toedienen. Dat is immers de afspraak die ze met hem heeft gemaakt. 'Zullen we afspreken dat we hoogstens drie slokken nemen?' zegt ze. 'Het is immers niet zoveel water, dus we moeten...' maar Vygan luistert niet. Hij heeft zo'n dorst dat hij de emmer met water met beide handen beetpakt en het water in volle teugen naar binnen giet. 'Vygan, wat zei ik nou net?!' brengt ze verontwaardigd uit. 'Hé, Vygan!' roept WM. 'Ik weet dat je dorst hebt, maar laat ook wat voor ons over!' WM grist de emmer uit zijn handen en wil zelf ook gaan drinken, maar dan zakt Vygan ineens in elkaar. 'Wat is er, Vygan?' zegt Hitomi, die doet alsof ze bezorgd is. 'P... pijn...' sputtert hij. 'O... op... deborst... aaah...' Vervolgens begint zijn mond te schuimen en krijg hij last van stuiptrekkingen.

WM kijkt de lijdende Vygan met open mond aan, en werpt vervolgens een ongeloofwaardige blik op Hitomi, die een niet-begrijpende blik terugwerp. 'Hoe... hoe kan dit nou?!' zegt ze. 'Iemand heeft een vergif in het water gedaan.' 'Goh... hoe logisch.' antwoordt WM. 'We moeten iets doen!' 'Nee, laat hem maar doodgaan.' zegt WM bruusk. 'Ik heb nu wel wat belangrijkers aan mijn hoofd.' Hij staat op, pakt Hitomi bij haar schouders en kijkt haar doordringend aan. Hitomi weet niet wat ze moet doen, maar probeert zo onschuldig mogelijk te kijken. Vygan's enorme dorst had het plan verraden. 'Wist jij hier vanaf?' vraagt WM autoritair. Hitomi kijkt naar haar voeten. 'Hoe kom je daarbij? Ik had me echt niet bedacht dat een tribuut van een ander team misschien...' 'JA, NATUURLIJK WIST JIJ HIER VANAF!' schreeuwt WM door haar heen. Hij laat Hitomi los en keert haar de rug toe. Vervolgens schopt hij de emmer met vergiftigd water omver, waardoor het water wegstroomt. Vygan's stuiptrekkingen worden erger, maar WM en Hitomi besteden daar nu geen aandacht aan.

'Je hoeft het niet te ontkennen, schoonheid.' zegt WM. 'Het zou mij toch niets kunnen hebben schelen. Ik zou alle soorten voedsel van jou aannemen, zelfs als ik zou weten dat het vergiftigd was. Maar dat gifwater was niet jouw idee.' Hij draait zich weer om naar Hitomi. 'Adje zit hierachter, nietwaar?' Hitomi kijkt weer naar de grond, en probeert haastig een reactie te bedenken. Maar het feit dat WM's blik dwars door haar schedel lijkt te gaan helpt niet bepaald, en maakt haar alleen maar nerveuser. 'Laat maar. Je hoeft het me niet te vertellen. Alleen hij kan het zijn geweest. Al vanaf het moment dat ik Noémie vermoorde is hij eropuit om mijn leven te nemen.' 'Vind je het gek?!' werpt Hitomi hem plotseling tegen. 'Iedereen zou er alles aan doen om de liefde van zijn leven te wreken. Denk eens na: hoe zou jij het vinden als iemand jouw grote liefde zou afnemen? Dat betekent dus: hoe zou jij het vinden als IK zou sterven?' WM kijkt haar verbaasd aan. 'Ik ben niet blind, WM. Jij houdt van mij, nietwaar? Moet ik soms zelfmoord plegen om jou te laten ervaren hoe het voelt om iemand die je liefhebt te verliezen?' Hitomi geeft de brui aan haar act en onthult haar ware gezicht. Ze kan zich simpelweg niet meer inhouden.

Dan begint WM sinister te lachen. 'Ik? Jou verliezen? Maak je maar geen zorgen, want dat gaat niet gebeuren. Al vanaf het begin van de spelen zet ik alles op alles om dat te voorkomen.' Hitomi kijkt hem vragend aan. 'Luister, schat: al vanaf het begin van de spelen plande ik om mijn eigen team te vertalen en zelf een nieuw team te stichten. Niet alleen omdat ik mijn teamgenoten in team geel te zwak vond, maar ook omdat ik met jou een team wilde stichten.' Hitomi fronst haar wenkbrauwen. 'Ik wilde eigenlijk met jou in een team komen, maar dat lieten de spelmakers niet toe... dus dan moet het maar zo, he?' zegt WM met een sarcastische lach.

Plotseling klinkt er een kanonschot. Hitomi kijkt naar Vygan, en ziet dat zijn stuiptrekkingen tot stilstand zijn gekomen. Hij ademt niet meer, en licht roerloos in de dikke sneeuwlaag. Hij had een te grote dosis vergif binnengekregen. Maar WM kijkt niet om. 'Vygan was een roekeloze maar respectabele teamgenoot. Desondanks is hij niets vergeleken met jou. Al vanaf het moment dat ik jou bij de trainingen zag, streefde ik ernaar om samen met jou als winnaar uit de bus te komen. Met jou alleen. Nee Hitomi, ik laat jou niet sterven. Daar zal ik hoogstpersoonlijk voor zorgen.' Nu begint Hitomi bang te worden. Ze heeft nu maar al te goed door dat Adje's plan mislukt is, en WM zal haar nu waarschijnlijk niet meer alleen laten. Hij is zelfs bereid om haar, desnoods tegen haar eigen wil, in leven te houden om samen met haar te kunnen winnen. Hitomi is sprakeloos, maar één ding is haar wel duidelijk: zolang WM nog leeft, zit ze aan hem vast.

Profiel bekijken

90 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 10:39

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Tosti had een rustige nacht achter de rug, en Lyne eveneens. Afwisselend hielden ze de wacht, ook al was de kans klein dat ze hier werden gevonden. De veiligheid van Roosjuh was zeer belangrijk voor beiden, want ze waren nog maar met drie. Hij dacht aan al zijn teamleden die gesneuveld waren. Goomuin, die zich niet kon verdedigen toen het volledige blauwe team voor zijn neus stond. Fisico, die de Spelen exact een halfuur heeft overleefd. En ten slotte: Poké Fan, hun leider. Momenteel hadden ze geen nood aan een leider. Lyne en Tosti maakten alle beslissingen samen, en waren het veelal met elkaar eens. Er was wat discussie omtrent het konijn dat Tosti had gevangen (of ze het konijn volledig zullen oppeuzelen of nog wat overlaten voor morgen, maar uiteindelijk hebben ze het volledig opgegeten) en gedood met een zware steen, bij gebrek aan wapens. Hij meende nog één mes op overschot te hebben, maar dat was op mysterieuze wijze verdwenen. Tosti kon zich niet meer herinneren waar hij het had gelaten. Had hij het nou aan Goomuin gegeven? Of had ie het toch onderweg verloren? Hij had er ook een aan Lyne gegeven, maar die zei dat ze het aan WM had afgestaan. Tosti's bijl hadden ze ook niet meer: die had hij aan Goomuin gegeven. Dat kon hij zich nog herinneren. Het enige wat ze nog hadden, waren vier pijlen die wel van pas zouden komen, aangezien Tosti voor de nacht aan brak alle materialen had verzameld om een boog te maken. Lyne zat nog te slapen, dus ging Tosti in stilte aan zijn boog werken. Een boog maken had met een mes een stuk handiger geweest, maar hij moest roeien met de riemen die hij had. Met een scherpe steen zou het ook wel lukken. Het was allereerst van belang om het stuk hout te gaan bewerken tot het sterk en buigbaar was. Kleinere takken die nog aan de tak hangen van ongeveer anderhalve meter groot sloeg hij af. Vervolgens ging de schors af, iets wat vrij gemakkelijk ging met die steen die hij had. De uiteinden van de boog moesten smaller gemaakt worden. Het stuk hout was nu behoorlijk mooi, maar nog iets te droog en breekbaar. Normaal helpt het dan om een speciaal goedje er op te smeren dat enkel in Tosti's district verkrijgbaar is, maar het dierlijk vet van het konijn zou ongeveer hetzelfde effect moeten hebben. Om het af te maken had hij een elastisch touw nodig, maar dat had hij niet. Maar bij de dissectie van het konijn vond hij een elastisch, lang... ding, waarschijnlijk een van z'n ingewanden, die perfect als vervanging kan dienen.

Lyne werd wakker door de vreselijke geur van het konijn. "Bah, walgelijk dit." zei Lyne. "En wat is die stok met het ingewand van een konijn?"
"Dat heet een boog." antwoordde Tosti. Hij genoot van Lyne's gezicht, die duidelijk liet merken dat ze het walgelijk vond. "Geef me even een pijl." zei Tosti. Hij kon niet wachten om zijn zelfgemaakte boog te testen. "Neem ze gewoon alle vier." zei Lyne. Tosti nam ze aan, en keek even wat zijn doel zou worden waar hij op zou richten. "Hè, Lyne." zei Tosti. "Zie je die vogel, daar op die boom?" Lyne zag hem inderdaad. Tosti spande z'n boog en richtte op de vogel. "Wat kun je met een lucifer maken?" vroeg hij. "Uh... vuur?" antwoordde ze. Ze zag het nut niet in van die vraag. Op dat moment liet Tosti los, en zoefde de pijl richting de vogel. Raak. "Goed schot!" riep iemand. Maar het was niet Lyne. Het was Roosjuh. Ze was eindelijk wakker.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

91 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 16:08

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
“Ja, leuk en zo, maar heb jij lucifers?” Tosti wachtte het antwoord niet af en vulde het zelf aan. “Nee, we hebben niets. Niet lullig bedoeld, maar we zijn nou niet echt het beste team tot nu toe. Sterker nog, als er nu een vijandig team zou komen, zouden we zo afgeslacht worden. Roosjuh, tja, die moet gewoon rusten. Maar jij zou jezelf nuttig kunnen maken. Verzamel wat stenen, of beter nog, maak een slinger!” Lyne aarzelde even, maar antwoordde wel. “Heel leuk en zo, maar ik ben niet zo handig als jij. Ik maak niet zomaar een wapen….” “Ach, geeft niet. Maak dan maar vuur, dat is simpel, maar vraagt wel doorzettingsvermogen, en dat heb jij. Als we goed samenwerken, hebben we een kans. Anders gaan we eraan…” zei Tosti. Roosjuh mengde zich ook in het gesprek. “Zeg, ik ben er ook nog hoor, waar hebben jullie het over? “ zei ze geïrriteerd. “Niets bijzonders. Kom, we gaan een vuur maken!”

Tosti bleef nog even staan. Hij had plannen zat, maar ze waren gewaagd.. Aan de andere kant, ze konden hier niet eindeloos blijven wachten, ze moesten iets doen. In Tosti’s hoofd begon zich een plan te vormen. Lyne had gelijk met dat mijnengedoe, er moesten ergens explosieven liggen. Ze hadden geen idee waar, want iedereen startte ergens anders, maar als zijn plan slaagde hoefde dat waarschijnlijk ook niet. Tosti kwam aan bij de geschoten vogel, en bijna nonchalant schoot hij met diezelfde pijl een tweede vogel dood. Met deze boog hadden ze tenminste weer eten. Zolang hij niet kapot ging, tenminste. Hij zag er degelijk uit, maar een echte boog zou nooit breken. En Lyne had ook wel gelijk, hij rook niet fris. Ach, beter dan niets. Tosti liep terug naar het kamp.

“Nou, ik heb wat vuur gekregen, dus leg dat beest maar op die steen daar” zei Roosjuh toen Tosti het kamp binnenstapte. Tosti trok de pijl uit de tweede vogel, legde hem op de gloeiende stenen en plofte vermoeid neer. Hij wilde net zijn plannen met zijn team delen toen hij achter zich een tak hoorde kraken. Vliegensvlug draaide hij zich om, een pijl al op zijn boog leggend. Het bleek WM te zijn. Tosti’s blik verstrakte, maar er was nog iemand . Hitomi? Wat deed die hier? Niet dat hij haar goed kende, maar hij wist wel dat Hitomi niet bij WM hoorde. WM was immers hun vroegere ‘leider’… WM begon te praten.
“Kijk eens wie we hier hebben! Is dit serieus alles wat er van mijn team overgebleven is? Niet best he! Jullie hebben ook echt niets, behalve die darm die je daar in je hand houdt. En ik? Ik heb een zwaard. Een echt capitoolzwaard. En ik heb Hitomi, en die twee varkens daar.. Tja, je ziet het verschil, lijkt me. En al zijn jullie van mijn team, ik heb geen genade. Jullie moeten eraan!” Die laatste woorden schreeuwde hij, en hij stormde naar voren. Tosti deinsde naar achter, maar wist zich te hervinden, en schoot instinctief naar WM. De pijl schoot door de lucht, recht op WM af, maar WM draaide zich net op tijd om, zodat hij alleen maar half in zijn schouder kwam. Toch liet hij door de shock zijn zwaard vallen, en Tosti sprong naar voren, op het zwaard af. WM sneed hem echter de pas af en beukte hem opzij. “Hier zal je om boeten! Jij zal de eerste zijn die sterft!” schreeuwde hij. Bloed stroomde uit zijn schouder, maar hij scheen het niet te merken. Tosti stompte hem, maar WM hield hem makkelijk tegen en graaide naar de nog steeds gloeiende stenen. Hij zwaaide ze omhoog, en Tosti hief angstig zijn armen om de stenen af te weren. Dit zou hij niet meer winnen… Maar er kwam geen klap. Lyne kwam aangestormd en beukte WM omver, zodat hij twee meter verderop neerkwam. Lyne haalde meteen uit met WM’s zwaard, maar WM sprong achteruit. En liep verder achteruit. “Kun je niet eens tegen een varken op?” vroeg ze spottend. WM keek haar nog een keer woedend aan, maar rende toch weg. Hij was verslagen. Maar hij zou terugkomen…

Tosti stond bibberend op. “Wow, je was geweldig Lyne! Je hebt mijn leven gered! Ik dacht echt dat ik er geweest was.. En je hebt meteen een wapen!”
“Tja, ik kon niets anders he? Hij beledigde ons…”
Tosti schakelde over nar een ander onderwerp. “Maar ja, we kunnen hier dus niet meer blijven. WM zal terugkomen, ik heb hem nauwelijks verwond. En ik weet niet of ik hem midden in de nacht in mijn eentje kan tegenhouden… Draag jij Roosjuh weer? Ik draag de spullen wel.”
Lyne knikte en pakte hun kleine bezittingen in, onder andere de twee vogels. Snel gebeurd. Lyne tilde Roosjuh op, wat redelijk eenvoudig op, en stond al klaar om te gaan. Tosti stond nog wat te klooien met brandende stokken.
“Hé, we moesten toch opschieten?”
“Ja, ik kom er al aan. Ik moest nog even iets doen…”
Haastig kwam hij aangelopen. De stenen rond het kampvuur waren weg, en overal in het gras zag Lyne vonken. Ze trok haar wenkbrauwen op, maar zei niets.

Na een uurtje lopen rustten ze even. Tosti keek achterom. Het gebied rond de Hoorn was niet te zien door de vele rook. Aan de horizon waren vlammen te zien. Tosti hoopte dat hij niet had overdreven…

Profiel bekijken http://google.nl

92 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 22 aug 2013, 17:40

WM vloekte. Hij had niet zo stom moeten zijn Tosti aan te vallen, dan had hij zijn zwaard nu nog gehad. Maar wat gebeurd was was gebeurd. Hij moest er zich maar bij neerleggen. Hij was team groen op het spoor. Ze dachten dat zij hem in het nauw hadden gedreven, maar hij was nu de jager geworden. Hij legde de laatste knopen in een touw waarmee hij Hitomi vast had gebonden aan een boom. Hij had het gevonden in de resten van een verlaten kamp, achtergelaten. Misschien per ongeluk, misschien omdat ze verjaagd werden. Het deed er niet toe. "Sorry schat" zei hij "Maar jij moet hier eventjes wachten". Ze keek hem hatelijk aan, maar kon niks zeggen door een lap stof rond haar mond. "Ik zou liever niet willen dat je mijn wraakactie op team groen dwarsboomt. En hoe graag ik je ook zou vertrouwen, dat kan ik niet tot zij zijn weggewerkt. Tot later hé". En hij gaf haar een kus op haar voorhoofd. Ze bleef machteloos achter, terwijl hij de sporen van team groen begon te volgen.

Team Groen zat weer in een bos bij elkaar. Nu Lucoshi een boog had zat hij daar constant mee te oefenen, en hij had al een konijn weten te schieten. Toen hij aan Adje gevraagd had of die het klaar wou maken, had hij het konijn vreemd bekeken, en Lucoshi zei toen direct dat hij het wel zou doen. Hij had eventjes niet meer aan Noémie gedacht. Dus nu zat hij met Adje rond een klein, nagenoeg rookloos vuur. Lucoshi zat het konijn klaar te maken, en Adje zat een pijl te repareren die tijdens een oefensessie gebroken was. JiHawk was in de nabije omgeving op zoek naar eetbare planten.

Jihawk bleef met zijn kleren aan een doornstruik steken en rukte zich voor de zoveelste keer los. Al die doornstruiken irriteerden hem mateloos, maar hij was nu op zoek naar eten, daar concentreerde hij zich dus maar op. Hij had al een paar eetbare wortels gevonden (dat waren ze toch volgens het overlevingshandboek) en had ook een paar wilde, eetbare besjes weten te vinden. Plots stopte hij bij een paddestoel. Hij bladerde door het boek, en kwam snel tot de conclusie dat hij eetbaar was. Met een tevreden glimlach op zijn gezicht bukte hij zich voorover om de paddestoel te plukken...

Plots werd hij door iemand vastgegrepen. Hij voelde hoe een sterke arm zijn eigen armen op zijn rug hield en de andere was rond zijn keel geslagen. "Hallo JiHawk" hoorde hij zijn belager in zijn oor fluisteren. Het was WM. JiHawk wou om hulp roepen, maar WM had zijn arm te strak om zijn keel geslagen, en hij kon geen woord uitbrengen. "Dus het is waar dat jullie die lieflijke Hitomi op me af hebben gestuurd om me in de val te lokken?" ging WM verder. "Slim, ze is immers het meest capabel van jullie allemaal. Maar het is ook heel erg laf. Jullie zijn drie lafaards. Jij, die onbeduidende Lucoshi en die zielige Adje. Heb je daar iets op te zeggen?". JiHawk zou wel iets gezegd hebben als hij daartoe de kans had gehad, maar het enige wat hij kon was een heel zwak piepgeluidje uitbrengen. "Jammer" zuchtte WM "Sterf dan". Toen verstrakte hij zijn greep rond JiHawks nek. JiHawk probeerde tegen te spartelen, maar het had geen nut. WM was gewoon te sterk. Langzaam voelde hij de kracht uit al zijn ledematen verdwijnen. Zwarte vlekjes dansten voor zijn ogen en werden steeds groter, tot tenslotte heel de wereld zwart was...

"Ik zweer je dat ik iets gehoord heb!" riep Adje tegen Lucoshi terwijl hij zich een weg door de struiken baande "Het kwam daarvandaan". Ze hadean een kanonschot gehoord en vreesden het ergste "JiHawk!" riep Adje "Waar ben..." Hij maakte zijn zin niet af. Ze hadden JiHawk gevonden. Hij lag bewegingsloos op de grond. Je zou hebben kunnen denken dat hij sliep, als er niet overduidelijk wurgsporen op zijn nek hadden gestaan. Maar dat was niet het ergste. Op JiHawks borst lag een lok van Hitomi's haar. Lucoshi en Adje keken er vol afschuw en angst naar. Deze boodschap was wel duidelijk. Hitomi was ontdekt.

Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 6 van 8]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum