Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 9

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 5 van 8]

61 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 21:20

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
"Hoe heeft dit in godsnaam kunnen gebeuren?" Lucoshi was duidelijk in paniek. Hij had werkelijk geen idee wat hij nou moest doen. "Oké, dus Hitomi, jij moet... nee wacht, UNF, ga jij maar... of nee, misschien is dit meer een taak voor JiHawk om te..." JiHawk onderbrak hem.
"Je hebt geen idee wat nu doen." zei hij. "Of wel?" Het leek net alsof het hem niet veel kon schelen.
"Jij zit hier ook maar wat te staan! Ga liever... of nee, doe toch maar..." zei Lucoshi in een poging hem te verdedigen tegen JiHawk's uitspraak.
"Gast, even serieus nu." ging JiHawk verder. "Er zijn twee mensen vergiftigd, en jij zit hier wat rond te lopen, terwijl je niet eens weet wat te doen. Wees gewoon even kalm, en denk na wat te doen."
"Eh..." zei Lucoshi.
"Fijn, dan doe ik het zelf wel." zei JiHawk. "We hebben niet veel tijd meer. Tuffie houdt het misschien nog een tweetal uur uit, maar Fruitschaler heeft niet lang meer. Neem even dat overlevingshandboek, wil je?"
Lucoshi had geen idee wat JiHawk van plan was, maar hij wist zelf niks beters te doen op dit moment. Snel bracht hij het naar JiHawk.
"Ok, geef me even..." zei JiHawk.
"Lees sneller!" riep Lucoshi.
"Wow, gozer, even rustig man. Ok, al gevonden. Pagina 152, wat te doen bij vergiftiging. Even doornemen. Nou, het is het beste om Tuffie en Fruitschaler op hun linkerzijde te laten liggen. Er is een kans op braken op die manier. Misschien wordt er zelfs een deel van het gif uitgebraakt."
"Ok, laat ons dat maar doen." zei Lucoshi. "UNF en Hitomi, doe even wat JiHawk zegt. En wat kunnen we verder doen?"
"Niks te drinken geven. En misschien is het interessant om te weten dat er een tegengif is. Het sap van een vrij zeldzame cactus in de woestijn. Er staat zelfs een plaatje bij van hoe hij eruit ziet. Meer staat er niet in bij het hoofdstuk gif."
"Dat is het?" zei Lucoshi teleurgesteld. "Nou, wie ziet het dan zitten om de woestijn te verkennen om die wondercactus te vinden?"
"Ik ga wel." zei JiHawk. "Geef me even een lege waterzak om het sap op te vangen. Zo gezegd, zo gedaan. JiHawk vertrok richting woestijn, op zoek naar de cactus die alles zou goed maken.

"Heh, mooi, ik zie JiHawk al vertrekken." zei Necrodeus. "Nu zijn ze nog met... zes? Noémie is dood en JiHawk is weg."
"Vijf." zei T.G. "Ik heb Adje nergens gezien. Geen idee waar die uit hangt, maar het maakt het wel gemakkelijker voor ons. En vijf tegen vijf is behoorlijk eerlijke strijd. Nu wordt het wachten tot het goede moment, en dan is het... showtime."
"Wanneer vallen we aan?" vroeg Para.
"Nou, zien we wel." antwoordde Necrodeus. "Momenteel zijn ze nog te ver weg om goed bereikbaar te zijn met pijl en boog. Maar het kan niet meer lang duren." Bij het afmaken van die zin viel het hem op. Een aantal meter van hem vandaan. "Voetsporen." zei hij. De anderen draaiden zich om, om alles beter te kunnen zien. "Niet al te groot." besloot T.G. "En ze zien er vers uit. Hoe is iemand hier voorbij gewandeld zonder dat we het gehoord hebben?"
"Niet alleen dat, er ligt ook een stuk hout op de grond." zei Para. "En ik hoef jullie niet te vertellen dat dat niet normaal is in een ijsgebied."
"Ach, maakt het uit." zei Necrodeus onbezorgd. "Hij of zij is weg, dus laten we ons nu maar weer focussen op hetgene daarginds."
De anderen stemden in met zijn voorstel. Ze draaiden zich om en richtten hun blik naar het kamp van Team Groen, waar opvallend veel beweging waarneembaar was. Opvallend was de persoon met een hele grote hoeveelheid brandhout onder zijn arm. Die zat wat te roepen doorheen het hele kamp, al was het niet goed hoorbaar vanaf hun afstand. Als reactie daarop zagen ze dat Fruitschaler en Tuffie werden opgeheven door Hitomi en UNF, die vervolgens richting woestijn liepen. Toen pas had Necrodeus door wie degene was die zat te roepen. Het was Adje.

Profiel bekijken

62 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 21:38

Tosti


Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Pokéfan keek hun kamp rond en zag dat ze er niet goed voorstonden. Hij wist niet precies hoe het met de anderen verliep, maar hij had weinig kanonschoten gehoord en vermoedde dat de andere teams veel meer tributen en wapens hadden. En de wapens die ze hadden, waren niet echt in geweldige handen. Goomuin schatte hij laag in, hij wist dat hij zwak en laf was. Zo zag hij er tenminste uit tijdens de trainingen. Tosti kende hij uit zijn district, maar het was lastig om hem te peilen. Pokéfan had hem nog nooit zien vechten, en kende hem eigenlijk nauwelijks. Maar ja, dat was nog altijd beter dan hij Lyne en Roosjuh kende. Van hen wist hij totaal niets, maar met alleen hun pijlen zouden ze weinig van hun verborgen talenten kunnen bewijzen. Zelf kon hij redelijk overweg met een zwaard; als kind had hij er vaak mee gespeeld. Dat was weliswaar een houten exemplaar, maar hij was duidelijk meer dan alleen een spelend kind. De beste vechter die ze hadden gehad was WM. Pokéfan had bijna gewild dat hij terug was. ‘Nee, niet aan denken, we moeten blij zijn dat ik hem heb verjaagd…’ Hij was ongemerkt hardop gaan denken, en Lyne, die nog een ongeruste blik wierp op de dode Sushi, bracht hem terug naar de werkelijkheid.
“Wat zei je? “
Pokéfan schrok op maar wist zich snel weer te hervatten.
“Niets bijzonders, ik was gewoon een beetje aan het denken. Gaan jij en Roosjuh maar wat jagen met een van Tosti’s messen. We hebben dringend eten nodig; we hebben bijna niets gevonden bij de Hoorn. Jaag in de buurt van de woestijnzone. Volgens mij zijn daar geen tributen, en wij zijn er als team het beste op gekleed.”
Lyne en Roosjuh gingen er snel vandoor, maar Tosti wierp nog een verbaasde blik op hem. Hij had zijn gemompel duidelijk wel gehoord. En aangezien niemand wist dat hij WM eigenlijk had weggejaagd, zou dat nog een probleem kunnen worden… Niet belangrijk nu. Er waren belangrijke zaken. Zoals water…

Lyne stond erop dat ze zich zouden opsplitsen, zodat ze minder snel in een hinderlaag kwamen, en zo minder snel gezien werden. Maar stiekem wist Roosjuh dat het vooral kwam om haar gebrek aan jaagtalent. Samen zouden ze niets vangen, alles zou op de vlucht slaan door Roosjuhs lawaai. Als Lyne alleen jaagde hadden ze misschien nog kans op iets te eten. Allemaal heel logisch, maar nu stond Roosjuh wel alleen aan de rand van de woestijn. Ze was erop gekleed, maar had weinig zin om met alleen maar 2 pijlen de woestijn in te trekken op zoek naar eten dat ze waarschijnlijk toch niet zou vinden. Bovendien zag het er toch best eng uit, zo in de ochtendschemering. In eerdere Hongerspelen zag ze altijd dappere, sterke kinderen die zodra ze in de arena waren meteen wisten wat ze moesten doen, hoe ze moesten vechten, hoe ze moesten overleven. Zo iemand was Roosjuh niet. Ze had nooit ook maar enige training gehad, en was belabberd in vechten. En wat haar dapperheid betreft… Tja, die was ook niet zo hoog.

De rode zonnestralen bestraalden de kale woestijn. Het was nog behoorlijk fris, en ook het frisse briesje hielp niet echt. Maar over een paar uur zou het hier bloedheet zijn, en dan kon ze hier beter niet meer zijn.
‘Nou ja, ik kan tenminste een poging doen om eten te vinden…’ mompelde ze voor zich uit, en liep de woestijn in. Ze deed dit voorzichtig, op de hoede voor aanvallen, en de grond goed in de gaten houdend. Maar na een kwartier was er nog steeds totaal niets gebeurd, en haar waakzaamheid begon te verslappen. Juist op dat moment voelde ze haar been wegglijden en in een ondiep gat vallen. Ze viel meteen, en hoorde gewoon haar enkel breken. Een vlammende pijn schoot door haar been, en kwam voorover in het zand neer. Tranen rolden over haar wangen, en ze wist dat ze zo niet meer het kamp in kon komen. Zelfs kruipen zo lastig worden…
Ze wist dat het niet slim was om hulp te roepen, maar Lyne zou vast nog wel in de buurt zijn… Toch? Het was haar enige hoop.

Twee keer riep ze zo hard ze kon om hulp. Twee keer hoorde ze de echo’s. Twee keer kwam er niets. De pijn in haar enkel leek steeds erger te worden, het leek alsof het in brand stond… En het was haar eigen stomme schuld. Ze wist dat ze zo erg weinig kans maakte om nog te winnen. De rest van haar team moest het maar doen, en zij zou wonder boven wonder moeten overleven. Dat zou vast niet gebeuren. Maar moest ze dan martelende uren doorbrengen in dit muffe woestijngat, wachtend op haar dood? Toen gleed er een schaduw over haar gezicht. Door haar tranen kon ze de persoon eerst niet herkennen, maar toen zag ze het. Ze was verbaasd, niet bang, niet blij, alleen verbaasd. Hoe kwam die nou hier?

Profiel bekijken http://google.nl

63 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op wo 14 aug 2013, 16:44

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
Roosjuh kan haar ogen niet geloven. Aan de rand van het gat waar ze is in gevallen staat WM. Met een subtiele grijns kijkt hij omlaag naar haar. 'Vygan, ik geloof dat we nog een nieuwe tribuut hebben.' zegt hij tevreden. WM heeft ze al sinds het begin van de hongerspelen niet meer gezien. Na de eerste nacht was hij zomaar ineens verdwenen. Pokéfan had de rest van het team verteld dat hij, toen iedereen behalve hij en Pokéfan aan het slapen was, er alleen op uit was getrokken. Hij zou hebben gezegd dat hij zijn team te zwak vond, en dat hij met tributen uit andere teams een nieuw, sterker team zou oprichten. Nu Roosjuh hoort dat WM de naam roept van een tribuut waarvan ze dacht die in team blauw zat (Vygan) denkt ze inderdaad dat Pokéfan de waarheid sprak. En warempel: nu verschijnt ook Vygan bovenaan de rand van de kuil. Nu verwachten ze zeker van haar dat ook zij zich bij hun rebellenteam voegt. Veel keus heeft ze waarschijnlijk niet, want als ze weigert, dan vermoorden ze haar natuurlijk. De aanblik van de glinsterende speer die Vygan bij zich heeft maakt haar nu al angstig.

'Heb je hulp nodig om eruit te komen?' vraagt WM aan haar. Roosjuh is verrast door dit ogenschijlijk behulpzame antwoord. Ze had in de eerste instantie een bedreiging verwacht. 'Uh, ja...' stamelt ze. 'Ik zit hier vast. Maar ik geloof dat ik mijn enkel heb gebroken, dus het gaat me niet lukken om eruit te klimmen.' 'Geen probleem.' antwoordt WM. Vygan laat de speer zakken en gebaart dat ze die vast moet proberen te pakken. Met alle kracht wikkelt ze haar vingers dan ook om de speer heen. Vygan en WM trekken haar samen langzaam omhoog, en even hoopt ze dat ze vrijkomt. Maar dan wordt de inspanning haar toch te veel, en wordt haar grip op de speer steeds slapper. Ze dreigt lost te glippen als WM net op tijd haar onderarm beetpakt. Samen met Vygan hijsen ze haar uit de kuil. Daar ligt ze dan: in het woestijnzand, onder een vroege ochtendzon en omringt door twee, nee, DRIE tributen. Ze kan nu pas zien dat ook Lyne erbij staat.

WM, Vygan, Lyne en Roosjuh gaan bij elkaar zitten. Nu de pijn in haar enkel wat vermindert, kan Roosjuh weer wat rationeler denken. 'WM, ik ben je dankbaar voor het feit dat je mijn enkel hebt verbonden met een stuk woestijnkleding, maar als je ons zo zwak vind, waarom nodig je mij en Lyne dan uit om deel te nemen in jouw superieure team?' WM kijkt haar met fronsende wenkbrauwen aan. 'Pokéfan heeft gezegd dat...' 'Oh nee, ik wil NIKS meer horen over Pokéfan!' onderbreekt WM haar bruusk. Lyne legt een hand op Roosjuh's schouder. 'Hij heeft mij ook net verteld wat er in werkelijkheid gebeurd is. Daarom zit ik hier nu ook.' zegt ze. 'Ik zal het nog wel een keer vertellen.' zegt WM. 'Volgens Lyne heeft Pokéfan jullie wijsgemaakt dat ik mijn team te zwak vond, en dat ik er daarom alleen op uit ben getrokken om een beter team samen te stellen. Ach, ik zou ook niet anders verwachten van die snotaap.' Roosjuh luistert nu aandachtig. 'Maar hier de werkelijkheid: Pokéfan heeft mij die nacht bedreigd met een mes. Hij zei tegen mij dat het hele team me niet mocht, en dat ik daarom moest oprotten. Ik wilde me wel verzetten, maar hij had mijn zwaard afgepakt, dus moest ik wel eieren voor mijn geld kiezen. Snap je wat dat betekent? Pokéfan heeft in het geheim een coup gepleegd! Hij heeft mij verjaagd zodat hij de leider kon zijn in plaats van ik!' Roosjuh fronst haar wenkbrauwen. 'Meen je dat nou echt?' zegt ze verbaasd. 'Zie ik eruit alsof ik lieg? Ik meen het! Pokéfan is een verrader en ik wil hem een lesje leren.' WM schopt verwoed in het zand.

'Dus, wat gaan we met hem doen?' vraagt Lyne. Roosjuh kan uit Lyne's vraag opmaken dat zij WM in ieder geval wel gelooft. Maar zelf weet Roosjuh niet meer wie ze moet vertrouwen. Is het nou WM of Pokéfan die gelogen heeft? 'We gaan hem in ieder geval vermoorden, dat lijkt me duidelijk.' zegt Vygan.' 'Hem vermoorden is niet genoeg. Ik wil zijn ledematen eraf hakken en hem in het meer gooien. Dat heeft hij tenminste nog wat om over na te denken voordat hij sterft.' bromt WM. 'Hoeveel wapens hebben we nu eigenlijk?' vraagt Roosjuh. 'Wel...' begint Lyne. 'Vygan heeft een speer, jij en ik hebben allebei twee pijlen en ik heb ook nog een mes dat Tosti mij had meegegeven om te jagen.' 'Dat lijkt me genoeg.' zegt WM. 'Mag ik het mes van jou hebben, Lyne?' Lyne geeft zonder enige twijfel het mes aan WM. 'Dan stel ik voor dat we nu richting het bos gaan. Als Team geel daar nog steeds zit, dan kan ik eindelijk met Pokéfan afrekenen. God, wat haat ik dat joch...' Hij staat op en maakt zich klaar om te vertrekken. 'Wij zijn qua aantal misschien in het nadeel ten opzichte van de andere teams, maar met wilskracht alleen kom je al een heel eind.' zegt WM. 'Lyne, kun jij Roosjuh helpen met lopen?' 'Natuurlijk.' Samen staan ze enigszins wiebelend op en lopen ze achter WM en Vygan aan. Roosjuh kan immers niet goed lopen met haar zere enkel. 'Lyne, geloof jij zomaar wat WM zegt?' fluistert Roosjuh tegen Lyne. 'Ik zie geen reden om het niet te geloven.' antwoordt ze. 'Ik had al langer het vermoeden dat Pokéfan iets te verbergen had, en dat is voor mij nu bevestigd. Ik geloof hem. Jij niet dan?' Roosjuh geeft niet direct antwoord. Alles wat ze zojuist heeft gehoord heeft haar erg in de war gebracht. 'Ik weet het zo net nog niet...' antwoordt ze twijfelend. Als WM zich omdraait omdat hij denkt dat iets hoort, houden ze zich vlug stil en zetten ze hun tocht voort.

Profiel bekijken

64 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op wo 14 aug 2013, 20:47

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Even stond Lucoshi sprakeloos, was dat echt Adje die doodgewoon hun kamp binnenliep met een bosje brandhout!? Ja, het was hem echt, al had hij geen wapens, maar hij leek weinig onder de indruk van Lucoshi’s verbazing. Integendeel, hij richtte zich op Fruitschaler, die nu steeds minder jammerde en huilde, maar nog steeds dubbelgebogen bij het vuur zat. Hij zou niet lang meer hebben.
“Wat is er met hem gebeurd?” Snel onderzocht Adje Fruitschaler, en zag toen ook Tuffie pijn lijden. Zonder op antwoord te wachten ging hij verder. “Hij lijkt niet gewond of zo, meer ziek. En aangezien je hier niet echt ziek kan worden is hij waarschijnlijk vergiftigd. We kunnen hier niet zomaar wachten!”
Snel legde Hitomi uit wat er allemaal gebeurd was in Adjes afwezigheid “Ja, en toen ging Jihawk dus de woestijn in. Dat is dus ongeveer, eh, 10 minuten geleden. Als hij niet gauw terugkomt gaat Fruitschaler eraan!”
“Rustig maar, we kunnen heus wel iets doen. Als ik het goed begrijp komt dat tegengif uit die cactussen, en zitten die er goed vol mee ook. Probleem is nu om die te vinden. Hitomi, UNF, nemen jullie Tuffie en Fruitschaler mee naar de woestijn. Daar zullen ze sowieso veiliger zijn. Neem voor de zekerheid het boek mee, voor het geval jullie Jihawk niet kunnen vinden. Waar die ook moge zijn… O, en aarzel niet om water te halen uit het ijsgebied, ze zullen het nodig hebben.”
Hitomi en UNF volgden snel zijn bevelen op en droegen de twee zieken naar de woestijn. Adje en Lucoshi bleven over. En Noémie het konijn natuurlijk. Nu richtte Lucoshi zich eindelijk tot Adje.
“Waar was je man? We hebben ons vreselijk ongerust gemaakt! Serieus, we hadden je echt nodig!”
“Tja, sorry, maar ik vond het gewoon nodig. Ik weet dat het gevaarlijk is, maar zo nuttig was ik nou ook weer niet. Bovendien is het niet altijd slim om de hele tijd bij elkaar te blijven..” zei Adje.
“Nou ja, je bent er in ieder geval weer! En toen je wegging liet je merken dat je pas terug zou komen als je WM vermoord had. Is je dat gelukt? “ Dat laatste klonk bijna smekend.
“Nee, helaas niet echt. Ik ben vooral teruggekomen omdat ik een plan heb gemaakt, wat ik niet in mijn eentje kan uitvoeren, het is meer teamwerk. Maar daarna zullen we nooit meer last hebben van WM, ik zweer het!”
“Oh..” Lucoshi klonk teleurgesteld. “Ach, als Fruitschaler en Tuffie weer genezen zijn moet je het eens aan het team laten horen. Het tegengif schijnt snel te werken. Maar nu heb ik trek gekregen, en ik zie dat je wat te eten hebt meegenomen!” Zijn laatste woorden waren vooral gericht op Noémie het konijn, die nog steeds vrolijk achter Adje hupste.
“O nee, dat is geen eten, dat is mijn huisdier. Een herinnering aan Noémie. Je gaat zelf maar eten zoeken…”

Ondertussen informeerde Necrodeus zijn teamgenoten. “Dit is het perfecte moment! De leider van team Groen, bijna alleen! Als we hen goed verrassen kunnen we ze misschien allebei neerhalen! Para en T.G, jullie gaan met mij recht op hen af. Jolien en Lennard gaan wat verderop een plek zoeken om te schieten. Lazerstraal blijft hier om te kijken of we zelf niet in een hinderlaag komen.”
Necrodeus wachtte op het moment dat zowel Adje als Lucoshi niet in hun richting keken. Een dode Lucoshi zou fijn zijn…. Op het moment dat Lucoshi chagrijnig Adje de rug toekeerde gaf Necrodeus een teken, en snel en behendig renden ze de heuvel af. Niet stil genoeg helaas. Adje keek al verschrikt achterom, en riep naar Lucoshi. Verdomme, weg verrassing. Gelukkig leek Adje geen wapen te hebben, en Necrodeus hief zijn speer al voor een dodelijke treffer, toen hij achter zich Lazerstraal hoorde roepen. Hè, werden ze zelf aangevallen of zo? Hij draaide zich om, En Adje kroop haastig weg. Necrodeus kon helaas net niet verstaan wat Lazerstraal hem toeriep, er zat een irritant geruis tussen… Wacht, het was geen geruis, het was water! En opeens zag hij de golf over de heuvel breken, en de miljoenen liters water de vallei in stromen. Ze moesten hier weg, en snel ook! Snel informeerde Necrodeus zijn teamgenoten, maar de meeste hadden het ook al opgemerkt. Vol frustratie smeet Necrodeus nog zijn speer naar Adje, maar zag niet of hij hem had geraakt. Niet slim, maar hij had nu wel andere dingen aan zijn hoofd. Opeens raasde de golf over hem heen, secondelang zag hij niets. Eindelijk kwam hij weer boven water, en zag toen tot zijn opluchting ook Lazerstraal, Lennard en Jolien op de heuvel staan, die ernstig was beschadigd door de golf. Ook T.G kwam hoestend weer naar boven, maar waar was Para gebleven? En heel team Groen, eigenlijk?

Profiel bekijken http://google.nl

65 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 11:35

"Oh God zei dank, jullie zijn ok" zei Jolien opgelucht toen ze samen met de rest van het team op de doorweekte Necrodeus en T.G toeliep. Toen keek ze in het rond. "Maar waar is Para?" vroeg ze. "Geen idee" antwoordde Necrodeus. Jolien keek bezorgd in het rond. "Maar we vinden hem wel." voegde Necrodeus er snel aan toe. "Het water stroomde in... die richting" zei hij, in de richting van de woestijn wijzend. "En T.G is niet zo ver afgestroomd en het landschap is flink vervlakt... Het kan niet zo moeilijk zijn hem te vinden". Het team begon in de richting van de woestijn te lopen.

Ver waren ze nog niet gekomen toen Lazerstaal riep: "Daar, bij die rots". Er rees inderdaad een grote rots op uit het woestijnzand, en er lagen een paar gedaantes aan de voet ervan. Het waren Para, Fruitschaler en een konijn. Jolien knielde bij Para neer en schudde hem door elkaar. "Para, wakker worden!" riep ze. Toen duwde Lennard haar uit de weg. "Laat me met rust, jij..." begon ze, maar Lennard legde haar met een blik het zwijgen op. Hij voelde Para's pols, schudde zijn hoofd, en begon met drukken op zijn borst. "Is hij..." stotterde Jolien. "Dood?" maakte Lazerstraal haar zin af. Jolien keek haar boos aan. Plots hoestte Para een hoop water op. Lennard hielp hem overeind en en zo bleef Para hoestend zitten, terwijl de rest van het team bezorgd om hem heen stond. "Het... gaat" bracht hij moeizaam uit "Maak je geen zorgen". Jolien vloog hem om de hals, maar Para verbeet een kreet en ze liet hem geschrokken weer los. Lennard legde uit: "Ik voelde het wel toen ik hem reanimeerde. Para heeft een paar ribben gekneusd. Waarschijnlijk door tegen de rots te pletter te zijn geslagen." "Wel..." zei Necrodeus opgelucht "Hij leeft tenminste nog". "Hetgeen niet kan gezegd worden van deze hier" zei T.G. Het team draaide zich om en zagen T.G bij Fruitschaler zitten. "Blijkbaar is de combinatie van vergiftiging, overstroming en te pletter geslagen worden tegen een rots hem fataal geworden. De enige reden dat we geen kanonschot hebben gehoord is omdat het waarschijnlijk overstemd werd door het water. En ik heb ook dit terug gevonden." Hij liet Para's zwaard zien. "En dit" Hij liet ook een hele hoop splintertjes zien. "Wel" mompelde Necrodeus verdrietig "tot zover de speer. We hebben tenminste eten" en hij keek naar het konijn dat ook tegen de rotswand lag. Hij bukte zich om het te bestuderen. "Het is dood" besloot hij "Begrijpelijk... Hoewel ik me wel afvraag wat een konijn hier helemaal in de woestijn deed, of op het ijs als het van daar aangespoeld is". Lazerstraal besteedde daar geen aandacht aan. "Wel, ik rammel" zei ze "we eten konijn vandaag!".

Niet veel later zat team blauw terug in het groene gebied. Het konijn was bijna klaar. Jolien zat Para te verbinden met een lap stof van de kleren van Fruitschaler, het zou zonde zijn geweest hun eigen kleren daarvoor aan stukken te scheuren. Para deed zijn best om zijn pijn te verbergen. "Hoe zouden de rest van de tributen het er vanaf hebben gebracht?" vroeg Necrodeus zich luidop af. "Hopelijk zo slecht mogelijk" zei Lennard. T.G schudde twijfelend zijn hoofd. "De watergolf was niet zo sterk, en ze is zeker bij het verder stromen nog afgezwakt. Tenzij ze ergens tegenaan zijn geslagen zoals Para, denk ik niet dat andere tributen er veel last van hebben gehad. Ik vraag me wel nog steeds af waar de golf ineens vandaan kwam. Door het kapitool misschien?". "Het kwam van het ijsgebied" zei Necrodeus "Misschien een gebarsten ijsdam?" Hun overpeinzingen werden onderbroken door Lazerstraal, die opgewekt "Etenstijd!" riep.

Profiel bekijken

66 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 12:04

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Wat was hij toch blij dat hij dat overlevingshandboek had meegedaan. Niet alleen staat er een plaatje in van de zogenaamde wondercactus waar hij naar op zoek is, er is ook een heel hoofdstuk gewijd aan het overleven in de woestijn. JiHawk had het voor hij ging helpen met Tuffie al tot de helft doorgelezen, al is hij van die helft al zowat alles vergeten. Even stond hij stil om zich te oriënteren. Hij liep richting het westen, en kwam van het oosten, waar het kamp zich bevond. Hij was al een kwartier aan het lopen, maar nog steeds nul resultaat. De zon kwam al bijna op, en hoewel zo'n zonsopgang prachtig was om naar te staren, wist hij dat zijn tijd beperkt was. Wie weet hoe lang Fruitschaler het nog uithoudt? En als hij die cactus vindt, zou hij dan nog op tijd terug zijn? Tuffie redden was misschien nog mogelijk, maar JiHawk had z'n twijfels over hoe haalbaar het was om beiden te redden.

Het was nog behoorlijk warm in de woestijn, maar JiHawk wist dat z'n shirt af doen het enkel erger zou maken. Dat was een van de weinige zaken die hij zich nog herinnerde bij het lezen van het woestijnhoofdstuk. De kans op verbranden was groter op die manier. Zijn gezicht bedekte hij met de waterzak die hij meenam voor het sap van de cactus op te vangen. Het zou straks ijskoud zijn, dat wist hij ook zonder het overlevingshandboek. Toch vreemd dat een woestijn zo verraderlijk koud is tijdens de nacht.

Na een paar minuten had hij wat anders gezien dan een ontelbare hoeveelheid zandkorrels. Water. God, wat had hij dorst. Hij rende, en rende, en rende, wetende dat hij eindelijk wat zou kunnen drinken. Hij zou er wel kunnen in springen. Wat hij dus ook doet. Al had hij een ander idee van hoe water aanvoelt. Wacht, het was geen water. Het was... gewoon zand? Huh? Is dit nu een van die zogenaamde fata morgana's waar hij over gelezen had? Hij nam het boek erbij, en inderdaad, er stond een heel lange uitleg over fata morgana's in. Het was een optisch fenomeen dat het resultaat was van temperatuurinversie, wat ontstond door een groot temperatuurverschil tussen de luchtlagen, waardoor er een... Ach, wat maakte de verklaring ook uit. Hij gaat er heus niet minder dorst door krijgen. Maar toen viel hem wat anders op. Een cactus. Het was de enige cactus die hij in een straal van 50m kon zien, en hij was duidelijk uniek. Dit moet hem zijn. Snel prikt hij een gat in de cactus en laat het sap in de waterzak sijpelen. De cactus bevat meer sap dan eerst verwacht. Hij sluit de zak om verdamping tegen te gaan en zodat er niks verloren gaat. Mooi, hij had het sap, dus het was tijd om terug te keren. JiHawk stond op, en begon zich weer te oriënteren. De zon stond nu in het westen, en hij moest naar het oosten, dus moest hij in tegengestelde richting wandelen. Toen viel hem op dat er een viertal tributen richten het groene gebied aan het wandelen waren. Snel ging hij liggen, en bedekte hij zich met zand tot ze uit zijn zicht verdwenen waren. Hij herkende WM en Vygan, en hij zag nog twee personen. Eerst dacht hij dat hij een redelijk volwassen man zag die hij niet kende, maar op het tweede zicht bleek het Lyne te zijn. Het andere was duidelijk een meisje, en hij kende haar, maar de naam ontglipte hem.

Eenmaal de rand van het ijsgebied en de woestijn bereikt, ziet hij heel wat zaken tegelijk. Een groep mensen die samen een konijn zitten op te peuzelen, een Fruitschaler die wordt opgehaald door een hovercraft en de rest van Team Groen, waaronder tot zijn grote verbazing Adje. Hij loopt naar hen toe en wordt goed ontvangen, krijgt wat vers gesmolten ijswater en overhandigt de waterzak met het sap. "Ik heb het, maar ik vrees dat ik te laat ben." begint JiHawk. Hij wijst naar de hovercraft die Fruitschaler komt ophalen. "Waar is Tuffie?" vroeg hij. "Hitomi geeft hem net wat water." zegt Lucoshi. "Mooi, dan kunnen we het sap mengen met het water zodat hij het antigif kan innemen." zegt JiHawk. "En nog een vraag, nu ik terug ben, hoezo is Adje hier? En waarom zit hij te huilen?"
"Nou, Noémie is dood." zegt Lucoshi. "Maar die was toch al dood..." zegt JiHawk. "Nee, het konijn." verklaart Lucoshi. "Nou, wat staat er dan een paar meter verder woestijngras te eten?" vroeg JiHawk. Tot Adje's grote verbazing was het een konijn, die verdomd veel op Noémie lijkt. "Maar, maar... Necro... overstroming..." zegt Adje. "Rustig, ze leeft gewoon nog." zegt JiHawk. "Ik snap niet waarom je zo emotioneel doet om een konijn, maar alles ligt redelijk dicht bij elkaar. Een konijn in de woestijn is niet zo héél bijzonder." "Oef, gelukkig." Adje loopt naar Noémie toe en begint haar te aaien over haar zachte lijf. "Wat heeft hij nou?" vraagt JiHawk. "Geen idee, maar laat hem." beantwoordde UNF z'n vraag. "We kunnen hier in ieder geval niet lang meer blijven, Necro en z'n gezellige vriendenclubje zitten een 400-tal meter hier vandaan een konijn op te vreten."
"Nou, dan vallen we ze toch aan? We hebben die speren nog, en nu ze bezig zijn met dat konijn..." zegt JiHawk.
"Nee, Tuffie moet eerst beter worden." onderbreekt Lucoshi hem. "Daarna zien we wel. Verder wil ik je even vertellen over Adje's plan..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

67 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 12:37

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
De groep liep voort door de woestijn, terwijl de zon steeds hoger de hemel inklom. De hitte werd langzaam ondraaglijk. Roosjuh vroeg zich af waar ze eigenlijk heengingen. Ze wilde dit net aan WM vragen, die ze onderhand als leider begon te beschouwen, toen een enorm geraas haar woorden overstemde. Een gigantische ijsschots gleed in het water, wat een golf veroorzaakte die zeker 20 meter hoog was. De golf spleet doormidden door de grote heuveltop in het Groene gebied, waardoor het overgrote deel de piepkleine figuurtjes daarginds miste, maar wel de vallei ernaast onder water zette. En die daarnaast. Heel gebied Groen leek onder water te stromen, en ze hoorden zwak geschreeuw uit het gebied. Vast een Capitoolzet, dacht Roosjuh. Iedereen zat onderhand in het Groene gebied, waar het beste klimaat heerste, veel water was, veel beschutting en aardig wat eten. Nou, drinken was er nu wel genoeg, maar met de rest zou het tegenvallen… Langzaamaan werd het wat rustiger, en Roosjuh begon waar adem te halen. Ongemerkt had ze haar adem de hele tijd ingehouden, alsof ze verwachtte dat het ook hen zou treffen. Vygan was de eerste die uit zijn trance kwam, en de rest aanspoorde. “Kom op, we moeten daarheen! De golf heeft ongetwijfeld veel mensen verwond, want zo’n beetje iedereen was in dat gebied. Misschien kunnen we nog wat wapen of eten vinden! Of anders makkelijk tributen afmaken!” Hij leek zich zowaar erop te verheugen. Hoe meer ze liepen, hoe walgelijker ze Vygan vond. Maar stiekem kreeg ze toch ook meer respect voor WM; hij bleek best mee te vallen, en hij was een goede leider. En eigenlijk ook hun echte leider. Als ze nu Pokéfan zouden tegenkomen… Roosjuh wist niet hoe ze zou reageren. Maar WM bleek nu met Vygan in te stemmen, en ze begonnen naar gebied Groen te rennen. Lyne hielp Roosjuh overeind, en samen strompelden ze achter WM aan.


Na een paar minuten zagen ze WM en Vygan stilstaan. Ze leken te praten, maar met wie? Met pijn en moeite gingen Roosjuh en Lyne naast hun leider staan. Ze waren een klein en verfomfaaid groepje, maar ze hadden wapens. Capitoolwapens. De figuren die tegenover hen stonden hadden ook wapens, maar duidelijk zelfgemaakt. Een flinke klap en die zouden breken. Ongemerkt begon Roosjuh de situatie te analyseren. Ze waren flink in het voordeel; beter gekleed, betere wapens, meerderheid. Bovendien leken WM en Vygan totaal niet bang, terwijl de figuren, die Roosjuh nu herkende als Lazerstraal en Lennard, doodsbang waren, leek het. Roosjuh kon nu ook de eerste woorden verstaan, die van Lennard kwamen. “Echt, we willen jullie niet aanvallen! We waren gewoon even op patrouille, we zijn zo goed als ongewapend!” WM hield het woord voor hun groepje. Vygan wilde het liefst de 2 tributen afmaken, maar WM hield hem zachtjes tegen. “We zullen jullie niets doen, maar we willen wel jullie pijlen. Zonder pijlen is die boog van jullie toch waardeloos, en wij kunnen niet boogschieten, dus we hebben niets aan die boog. Lijkt me een eerlijke ruil, aangezien we er beide niet beter van worden. Als je weigert laat ik Vygan zijn gang gaan, en zal ik zelf meedoen. Jullie keuze.”

Lazerstraal keek even naar Lennard, knikte, en Lennard wierp zijn 6 pijlen naar WM toe. WM ving ze behendig. Maar Lazerstraal kon het niet laten om nog even het laatste woord te hebben. “Ach, vooruit. Ons kamp is toch 100 meter hiervandaan, en zodra jullie gaan komen we jullie achterna. Jullie zullen niet lang meer leven” voegde ze met een halve grijns eraan toe. WM wierp haar een vuile blik toe, maar begon wel weg te lopen. Vygan kookte nog steeds van woede. “Gaan we ze niet eens aanvallen? Ze zijn onze vijanden! We moeten ze stuk voor stuk afmaken! ZE MOETEN DOOD!” Vygan rende ervandoor, en WM kon hem niet meer tegenhouden. Met een gebrul dat Roosjuh nooit van Vygan verwacht had, stortte hij zich op Lazerstraal en stak zijn speer diep in haar rug, op de plek waar haar hart zat. Een kanonschot klonk meteen. Ondanks haar afschuw werd ze behoorlijk bang van Vygans precisie, plus het feit dat hij zichzelf niet in kon houden, maakte hem gevaarlijk. En eng. Lennard rende er ondertussen schreeuwend vandoor. “Help! We worden aangevallen!” Hij wees naar hen. Roosjuh zag al gedaantes op hen afkomen. WM was laaiend. “Sukkel! Besef je wel wat je hebt gedaan! Dit winnen we nooit!” En rende ondertussen de heuvel af, op weg naar het Groene gebied. Roosjuh en Lyne sloften achter hen aan, terwijl team Blauw steeds dichterbij kwam…


Goomuin en Tosti schrokken op. Het was al uren geleden dat ze Lyne en Roosjuh weg hadden gestuurd om te jagen, en ze hadden nog niets gehoord. De honger begon aan hen te knagen, maar toen hoorde ze opeens een kanonschot. Snel keken ze naar elkaar, en naar Pokéfan, die uitgeput lag te slapen. Gelukkig, niets aan de hand. Maar toen zagen ze mensen van de top van de heuvel op hen afrennen. En daarachter nog meer mensen. Goomuin was blij toen hij Lyne, en vooral Roosjuh tussen hen zag. Maar wat was er in vredesnaam aan de hand?

Profiel bekijken http://google.nl

68 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 12:45

Lucoshi deed Adje's plan uit de doeken tegen JiHawk. "We hebben geluk dat WM alleen is" besloot Lucoshi "we kunnen hem makkelijk uitschakelen." Adje was erbij komen staan en keek trots. "Ja..." begon JiHawk "Over dat plan... WM was de laatste keer dat we hem zagen inderdaad alleen. Maar ik heb hem daarnet in de woestijn zien lopen in een groepje van vier mensen. Daar gaat je plan Adje". Adje's mond was opengevallen, maar hij herstelde zich snel. Hij liep heen en weer, al denkend. "We kunnen nog altijd beter team blauw aanvallen" begon JiHawk tegen Lucoshi. Lucoshi schudde zijn hoofd. "Ze weten helaas maar al te goed dat we hier zitten. Niet verwonderlijk, we zitten er vlakbij. Maar momenteel... heerst er blijkbaar een korte wapenstilstand".

Even later kwam Adje terug met een glinstering in zijn ogen. "Dit komt zo mogelijk nog beter uit" zei hij grijnzend "Er kan iemand in team WM infiltreren!". JiHawk keek hem verbaasd, toen boos aan. "Dat is het stomste idee dat ik ooit heb gehoord. Denk je nu echt dat WM zo stom is om jou in zijn team toe te laten? Je mocht hem niet op de trainingen en hij weet dat je verliefd was op Noémie. Doe niet zo onnozel Adje." "Ik niet..." zei Adje "Hitomi!". Hitomi schrok op bij het horen van haar naam. "Denk maar na..." legde Adje uit "Hitomi had tijdens de trainingen een hekel aan Pokéfan, en die zit in het team geel waar WM nu geen deel meer van uitmaakt. En we weten ook allemaal hoe WM naar Hitomi keek..." "Iew nee" reageerde Hitomi "ik ga me echt niet aansluiten bij die...". "Het is de perfecte gelegenheid om maar liefst 4 tributen tegelijkertijd uit te schakelen" onderbrak Adje haar "En nagenoeg risicoloos". "Je bent gek man!" riep JiHawk "Kijk, ik vind het heel erg van Noémie enzo en snap dat je wraak wilt, maar moet dat per se ten koste van anderen gebeuren? Je jaagt Hitomi zo de dood in! Is dat de enige reden dat je terug bent gekomen naar dit team? Om ons te gebruiken voor jouw persoonlijke wraak?". JiHawk zag helemaal rood en keek Adje woedend aan, die al even erg terugkeek. "Wel" zei Adje "Dan ken ik jouw mening. Waar wat vindt de rest van het team ervan? Dit is een perfecte kans om een hele hoop tributen uit te schakelen, niet enkel WM. En belangrijker, wat vind jij ervan, Hitomi?". Hij keek haar smekend aan.

Profiel bekijken

69 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 13:29

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Hitomi zweeg even, ze had geen idee wat ze moest doen. Ging Adje nu niet wat te ver met zijn wraak op WM? Deed hij het daarvoor wel? Zou ze echt vier tributen kunnen doden? Adje heeft duidelijk heel wat vertrouwen in haar. Ze dacht na. Een kanonschot onderbrak de stilte, gevolgd door een luid geschreeuw van Lennard, waardoor Team Blauw hun spullen verzamelden, en hem volgden. Team Groen had geen idee waar ze mee bezig waren, maar het was nu wel mogelijk om te zeggen dat ze veilig waren. Althans, tijdelijk.

"Ik beloof momenteel nog niks, maar beschrijf even duidelijker wat je van me verwacht eenmaal in geïnfiltreerd ben bij hen." zegt Hitomi. Adje rook kansen, en dat was ook duidelijk te zien aan zijn gezichtsuitdrukking, die van een triest, smekend gezicht transformeerde naar een blij en opgelucht gezicht. "Luister aandachtig." begon hij. "Het infiltreren bij WM moet niet zoveel tijd in beslag nemen. We weten allemaal hoe..." "Kun je dat stuk alsjeblieft overslaan?" zegt Hitomi geërgerd. "Zoals je wenst." zegt Adje. "Enkel oppassen van de anderen. Lucoshi vertelde me al over het gif dat aanwezig was in het water van Fruitschaler en Tuffie. Hebben jullie dat nog?" "Ja, hier, pak aan, maar wat wil je er mee?" vroeg JiHawk. "Spreekt dat nog niet voor zich? We doen exact hetzelfde als wat ze met ons hebben gedaan. Gif gebruiken in ons voordeel. Hoe snel werkt het gif?"
"Fruitschaler deed na een minuut al vaag, Tuffie pas na vijf. Maar Fruitschaler had zowat een halve liter van het spul gedronken." legt Lucoshi uit.
"Dus kort gezegd, het gif treedt al snel in werking, maar leidt nog niet direct tot iemand z'n dood." ging Adje verder. "Dat wilt dus zeggen dat iedereen het gif tegelijk moet innemen. Denk je dat je hen zover zou krijgen, Hitomi?"
"Nou... ik denk het..." zegt Hitomi.
"Goed genoeg voor mij, maar wat denkt de rest hier?" vroeg Adje.
"Beloof je voorzichtig te zijn?" vroeg Lucoshi. "Altijd." antwoordde ze. UNF zag Adje's idee duidelijk niet zitten, maar wist geen degelijk tegenargument te geven.
"Mij goed hoor." zegt JiHawk. "Maar waar is WM met z'n groep dan?"
"Lijkt me duidelijk." zegt Adje. "Team Blauw ging achter iemand aan, daar is iedereen het hier wel mee eens, denk ik. Dus ze gingen vast achter WM aan. Als je hen volgt, kom je sowieso bij hen uit..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

70 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op do 15 aug 2013, 14:26

Hitomi liep samen met Adje op het lawaai af. Wat ze zagen was team blauw, dat team WM achtervolgde, terwijl beide teams op de rest van team geel af liepen. "Ok" zei Adje "We moeten gewoon een goed moment afwachten voor jou om je bij team WM aan te sluiten. "Oh ik weet al wat" zei Hitomi, en nog voor Adje iets kon zeggen liep ze op het slagveld af.

Het was een echte chaos daar beneden. De teams botsten op elkaar. Hitomi wist eromheen te lopen en aan de rand van het gevecht tekenen te doen naar WM. WM keek haar verbaasd aan. "Hierheen!" riep ze. WM leek te twijfelen, maar deed toen teken naar de rest van zijn team, en ze volgden Hitomi. "Ze ontkomen!" riep T.G. "Laat de rest van team geel dan maar" zei Necrodeus ijzig. "Erachteraan". Team geel hoorde dit en maakte zich maar snel uit de voeten, terwijl team blauw achter team WM aan ging. Die waren net verdwenen in een dicht bosje dat in het groene gebied groeide.

"Hier was vroeger ons kamp..." hijgde Hitomi "Dus hier moet het ergens...". Toen trok ze plots WM naar beneden, en ze vielen in een soort gat in de grond. Lyne en Roosjuh vielen achter hen aan. "Wat is dit hier?" fluisterde WM. "Een soort grot gevormd onder de wortels van een boom. De ingang is volledig dicht gegroeid. Hier vinden ze ons nooit". WM keek haar vreemd aan. Toen hoorden ze dicht bij zich voetstappen. "Verdomme, we zijn ze kwijt" hoorden ze gesmoord de stem van Para zeggen. "Ze kennen dit bos blijkbaar als hun achterzak. We zullen ze hier nooit vinden, en zijn zitten ons misschien op ditzelfde moment te besluipen... Het is beter als we maken dat we wegkomen". De rest van het team mompelde instemmend. "Hé" zei Jolien plots "Waar is Necrodeus?".

Vygan liep ergens door het groene gebied rond. Hij snapte er niks van. Het ene moment stond hij lekker te vechten met andere teams, en het andere hoorde hij van WM dat ze zich moesten terugtrekken. En toen was de rest van zijn team verdwenen. "Watermeloen!" riep hij "Lyne? Roosjuh? Waar zitten jullie?". "Maak je maar geen zorgen over hen" hoorde hij een stem achter zich "Je zit met een veel groter probleem nu". Vygan draaide zich om. Daar stond Necrodeus, met een zwaard in zijn hand. "Jij" siste Vygan. "Ik" zei Necrodeus. "Waar is de rest van je team om je achter te verbergen, stoere leider?" spotte Vygan. "Geen idee" antwoordde Necrodeus eerlijk. "Ik ben alleen. Jij bent alleen. Perfect, toch?". Necrodeus dacht na. Als het tot een gevecht kwam, moest hij kunnen winnen. Hij had Vygan genoeg verslagen op de trainingen. Het enige probleem nu was dat zijn schouder geblesseerd was. Van zijn vechtarm. Dat had Adje gedaan bij hun eerste ontmoeting, toen hijzelf Lazerstraal probeerde te redden...". Hij zette die gedachten uit zijn hoofd. "Alleen jij en ik Vygan. Wat zeg je ervan?". "Ik had dit liever als een finalegevecht gehad, maar dit is ook goed" zei Vygan. "Finale?" spotte Necrodeus "Jij bent niet belangrijk noch goed genoeg voor de finale, Vygan. De hongerspelen eindigen hier en nu voor jou". Vygan slaakte een kreet van woede en stormde op Necrodeus af.

Necrodeus had het lastig. Vygan had een speer, en in een 1-tegen-1-gevecht was dat in het voordeel tegen een zwaard, zolang de speer maar niet stuk geslagen werd. Maar hoe hij ook probeerde, Vygan hield altijd genoeg afstand, en hij kon hem niet raken. Vygan kon hem wel enkele schrammen en sneden berzorgen. "Dit zijn de trainingen niet meer" sneerde Vygan "Dit is echt. Tijdens de trainingen hield ik me altijd eenbeetje in, maar het ziet ernaar uit dat als het er echt op aankomt, je geen schijn van kans tegen me maakt". Necrodeus gaf geen antwoord, en daarop lachte Vygan spottend. "Is dit de leider van team blauw? Wat zielig". Necrodeus haalde wild uit met zijn zwaard, maar Vygan sprong opzij. Hij haalde nog eens uit, maar Vygan ontweek weer en gaf Necrodeus een stamp. Hij viel om en zijn zwaard viel uit zijn hand, en plots torende Vygan boven hem uit met zijn speer. "Je stelt me teleur..." zei hij vol haat. "Maar hé, gewonnen is gewonnen" en hij stak toe. Necrodeus kreeg nog een fractie van een seconde om na te denken. Hij dacht aan het deel van zijn team dat hij in de steek liet. En aan het deel dat hij teleur had gesteld. Chris... Lazerstraal... Lazerstraal! Necrodeus rolde op zijn schouder, en de speer boorde zich daarin. Hij hoorde Vygan lachen, maar hij verbeet de pijn, rolde door, en voelde de speerpunt afbreken. Vygan viel van de schok voorover op de grond. Necrodeus krabbelde recht, greep zijn zwaard, draaide zich om en stak naar Vygan die juist probeerde weg te komen. Hetgeen lukte. Het zwaard raakte niks dan aarde, en zonder wapen vluchtte Vygan nu weg. Hij verdween tussen de bomen. Hem achtervolgen had nu geen zin meer. Necrodeus sloeg met zijn vuist op de grond. Vygan was ontkomen. Hij keek naar zijn schouder. Daar zat een stuk boombast rond, dat hij had gebruikt om zijn schouder te verbinden die Adje bij hun eerste treffen had verwond. Dan was het redden van Lazerstraal toch niet voor niks geweest. Hij draaide zich om en ging op zoek naar de rest van zijn team.

"Hé, Vygan, hier". Vygan was door de bossen aan het lopen toen hij WM's stem hoorde. Ze kwam van onder de grond. Hij keek in het rond, zette een paar stappen naar links, en werd toen ineens door een had gegrepen en onder getrokken. Hij kwam terecht in een soort ondergrondse grot, waar de rest van zijn team zat en ook. "WM kijk uit achter je!" riep Vygan, en hij sprong op Hitomi en zette zijn handen op haar keel. Plots voelde hij zich beetgenomen worden en ruw van haar af getrokken worden. "Wat doe je gek?!" siste WM "Ze hoort bij ons. Ze heeft ons gered man!". Hij legde zijn arm over Hitomi's schouder, die geschrokken over haar keel zat te wrijven. "Ik mag haar wel" zei hij zelfvoldaan. Vygan haalde zijn neus op maar zei verder niks. "Hé... waar is je speer?" vroeg WM plots. "Die... euh..." stotterde Vygan "Was blijkbaar beschadigd door de kracht waarmee ik ze door Lazerstraal gestoken heb. De punt is afgebroken onder het rennen, ze was onbruikbaar geworden." WM haalde zijn wenkbrauwen op en keek hem ongelovig aan. "Wel..." zei hij "we hebben tenminste nog een nieuw lid. Het is zo erg niet. Maar wat je daar deed was erg stom. Als Hitomi er niet was geweest (hij keek haar liefdevol aan) waren we zeker ingemaakt". Vygan wou iets tegenwerpen, maar hield zijn mond maar. Hij keek gewoon nijdig naar Hitomi, die plagerig terugkeek.

Profiel bekijken

71 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 11:49

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"Wow, wat is er met jou gebeurd, Roosjuh?" Tosti zag dat Roosjuh niet in een al te goede staat was. Haar gezichtsuitdrukking alleen maakte dat al duidelijk. Ze had duidelijk pijn. Voornamelijk fysiek, maar ook mentaal. "Gebroken... enkel... WM... Poké Fan... Lyne... Vygan..." Hetgeen wat ze zei was onduidelijk en onvolledig, waardoor niemand van Team Geel begreep wat ze bedoelde. Met de uitzondering van Lyne. "We hebben er misschien meer aan als jij vertelt wat er gebeurd is." zegt Poké Fan. "Nou, fijn." begon Lyne haar verhaal. "Zolang je achteraf maar een aantal vragen van mij beantwoordt. En ik wil een eerlijk antwoord." "Geen idee wat je mij wilt vragen, maar ik beloof eerlijk te antwoorden." Poké Fan klonk oprecht, dus ze begon met haar verhaal. "Kan er ondertussen iemand zorg dragen voor Roosjuh haar enkel? Ze viel in een diepe put, vandaar haar pijnlijke gezicht. WM verbond hem met wat woestijnkleding, maar dat..."
"Wow, wow, wow, WM?" Poké Fan reageerde op geschokte toon. "Zijn jullie... WM tegen het lijf gelopen?"
"Ja, en hij was bijzonder behulpzaam." ging ze verder. "Ik ontdekte Roosjuh, maar alleen kon ik haar onmogelijk uit die put krijgen. Ik wilde terugkeren naar het kamp, maar toen kwam ik WM tegen... En hij was niet alleen. Vygan was bij hem. WM wilde daarna richting het kamp, hij had wat zaken af te handelen met Poké Fan. Maar goed, hier later meer over. Onderweg kwamen we Lennard en Lazerstraal tegen. Vygan doodde Lazerstraal, Lennard kon ontkomen en sloeg alarm, wij liepen weg, en tja, zo zijn we hier terechtgekomen. Dat brengt me nu bij die vragen voor jou, Poké Fan. Je weet vast wat ik je ga vragen, niet waar?" Lyne keek Poké Fan aandachtig aan, die deed alsof z'n neus bloedde. "En ik wil een eerlijk antwoord. Heb jij WM verjaagd?" Het bleef stil. "Ik vat dat maar op als een ja." zei Lyne. "Waarom?"
Alle ogen werden nu gericht naar Poké Fan. En iedereen wilde duidelijk een verklaring horen. Zat hij er echt zo naast? Wilde echt iedereen WM houden in het team, ondanks zijn vreselijke arrogantie?
"... Ja. Maar ik dacht... dat jullie hem ook niet mochten."
"Niet mogen?" zei ze geërgerd. "Gast, hij heeft Roosjuh geholpen!" Hij wist het allemaal niet meer. Was WM echt de kwaadste niet? Had hij dan toch een foute beslissing gemaakt...?

"Maar we hebben hier geen tijd voor." hervatte Lyne haar verhaal. "Team Blauw kan hier ieder moment zijn, dus we moeten hier weg. En snel."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

72 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 13:25

T.G

avatar
Bowser Jr
Bowser Jr
(Adje, volgens mij klopt jouw stukje niet. Lyne en Roosjuh zaten bij WM en Vygan onder de grond, maar in jouw geval zijn ze bij Team geel terecht gekomen.)

Profiel bekijken

73 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 13:26

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Goomuin en Tosti schrokken op. Het was al uren geleden dat ze Lyne en Roosjuh weg hadden gestuurd om te jagen, en ze hadden nog niets gehoord. De honger begon aan hen te knagen, maar toen hoorde ze opeens een kanonschot. Snel keken ze naar elkaar, en naar Pokéfan, die uitgeput lag te slapen. Gelukkig, niets aan de hand. Maar toen zagen ze mensen van de top van de heuvel op hen afrennen. En daarachter nog meer mensen. Goomuin was blij toen hij Lyne, en vooral Roosjuh tussen hen zag. Maar wat was er in vredesnaam aan de hand?
EDIT: O wacht, bedoel je dit?

"Hier was vroeger ons kamp..." hijgde Hitomi "Dus hier moet het ergens...". Toen trok ze plots WM naar beneden, en ze vielen in een soort gat in de grond. Lyne en Roosjuh vielen achter hen aan.
Ja, dan heeft iemand hier een fout gemaakt. Razz Normaal zitten ze bij Team Geel, maar Necro had ze blijkbaar nog verwerkt bij WM in een grot achteraf.



Laatst aangepast door Adje op vr 16 aug 2013, 13:29; in totaal 1 keer bewerkt


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

74 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 13:28

Necrodeus schreef:Toen trok ze plots WM naar beneden, en ze vielen in een soort gat in de grond. Lyne en Roosjuh vielen achter hen aan.
Maar ze kunnen om niet uitgelegde redenen weg gegaan zijn, whatever.

Profiel bekijken

75 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 13:48

Tuffie

avatar
Bowser
Bowser
Ga naar het discussie topic ofzo.

Profiel bekijken

76 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 16 aug 2013, 17:51

Team blauw liep door het groene gebied, weg van het bos. "Zo dichtbij" zei Necrodeus kwaad "En toch zijn ze allemaal kunnen ontsnappen!". "Je mag van geluk spreken dat je nog leeft" zei Para. Het team werd plots opgeschrokken door een overvliegende hovercraft. Verdrietig keken ze Lazerstraal na. "Wel, het wordt laat" mompelde T.G "We zoeken beter een plek om te overnachten. En met al die vijandige teams die rondlopen best een open plek. Iets meer naar de woestijn toe moet dat wel te vinden zijn." En ze liepen verder, terwijl het langzaam donker werd.

"Ik hoop voor jou dat Hitomi het redt" mompelde JiHawk tegen Adje. "Geen zorgen" zei Adje "We hebben nog geen kanonschot gehoord sinds ze vertrokken is. Dat wil waarschijnlijk zeggen dat ze succesvol in WM's clubje geïnfiltreerd is". "Je zult wel gelijk hebben" zei JiHawk voorzichtig "hopelijk vertrouwt hij haar genoeg zodat ze jouw plan kan uitvoeren. Zoniet zijn wij een lid armer... En munt WM het waarschijnlijk op ons." "Stil!" zei Lucoshi, die heel de tijd zwijgend bij het vuur had gezeten, plots "Ik hoor denk ik iets". Iedereen zweeg. Ze hoorden ritselingen in het gras, en Adje ging kijken. "Het is Noémie maar" zei hij opgelucht, en hij nam het beestje op en droeg het mee terug naar het vuur "Ik dacht eventjes dat...". Plots floot er een pijl vlak langs zijn oor, en hij schrok op. "We worden aangevallen!" riep Lucoshi "In het donker... door pijlen!". Het hele team begon richting een groepje struiken in het groene gebied te lopen, waar ze beschutting zouden vinden. Lucoshi hoorde vlak achter hem nog een pijl door de lucht suizen, maar hij besteedde er geen aandacht aan en bleef rennen, tot hij uitgeput in de struiken neerkwam. "Iedereen... ok?" hijgde hij. "Best", "Ja" en "Gaat wel" hijgden Adje, JiHawk en Tuffie terug. "Gelukkig... waar is UNF?" vroeg Lucoshi geschrokken. Ze keken om zich heen en zagen UNF een heel eind terug languit in het gras liggen, met een pijl in zijn rug. Ze zagen een gedaante met een mes dichterbij komen, bij hem neerknielen en hem de genadesteek toebrengen. Een kanonschot weergalmde door de arena. Lucoshi keek nog eens goed, en herkende de gestalte als T.G. De rest van team blauw kwam erbij staan. "Goed geschoten" hoorde Lucoshi iemand zeggen. "Dank je" antwoordde een meisje terug. "Waar is de rest van zijn team nu?" "Ze zijn weggevlucht in dat bos daar. Waarschijnlijk zijn ze al verder weg, en ik heb geen zin om het risico te lopen belaagd te worden door tussen die planten te gaan zoeken." Lucoshi hield zich heel de tijd muisstil, net als de rest van zijn team. Toen ging team blauw, na de pijl weer uit UNF te hebben getrokken en zijn speer meegenomen te hebben, weg. Lucoshi haalde diep adem, en keek naar de rest van zijn team. Die zaten stilletjes in de struiken team blauw na te kijken. Tuffie nam het woord: "Misschien verblijven we beter in de beschutting van dit bos hier. Zolang we geen vuur maken hoeft niemand ons hier ze vinden, en de temperatuur is hier goed. Het grote probleem is nog altijd onze slechte bewapening (hij gebaarde naar zijn zelfgemaakte houten speer). Die speren mogen dan wel scherp zijn, en ideaal om mee te jagen, maar ze zijn helemaal van hout. Bij een aanval van team blauw betwijfel ik of we zelfs makkelijk door hun jassen zouden kunnen steken, laat staan werpen". Iedereen zat stil, maar ze leken het met Tuffie eens te zijn. Ze bleven voor de rest van de nacht in het kleine bos. Voor het slapen pikte Adje de draad van Tuffie weer op: "We moeten het inderdaad niet hebben van directe confrontaties." Hij nam het overlevingshandboek. "Hier staan vast wel nog wat listen in" zei hij "We hebben daar al eerder Lazerstraal mee verwond, dus dat moet nog eens lukken".

Team blauw kwam aan op een mooi open stuk land, ergens tussen het groene en het gele gebied. "Dit is ideaal voor ons" zei T.G "We hebben pijlen en kunnen iedereen mooi zien aankomen. Maar misschien houden er toch beter 2 mensen tegelijk de wacht. Voor de zekerheid". Zo gezegd zo gedaan namen T.G en Necrodeus de eerste wacht. De rest van het team kroop in hun jassen tegen elkaar aan om het warm te hebben. Ze maakten liever geen vuur, want als de ogen van de T.G en Necrodeus aan het donker gewend waren, konden ze het beter zien als iemand hen besloop.

Profiel bekijken

77 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 18 aug 2013, 12:08

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
(Niet dat ik veel inspiratie heb, maar aangezien dit topic anders doodgaat wegens inactiviteit probeer ik maar weer eens wat te posten. Razz)

Op verzoek van Lyne verplaatste Team Geel zich naar het ijsgebied, ergens achter een reusachtige berg sneeuw. Alhoewel de meesten hun twijfels hadden of Team Blauw daadwerkelijk achter hen aan zat, bracht niemand een woord in tegen Lyne. Zelfs Poké Fan niet, die ondanks zijn kleine geheimpje de leider blijft van Team Geel. Ook zei niemand wat over hem tijdens hun verplaatsing. Het was muisstil. De sfeer in de groep zat duidelijk niet zo goed als voordien, maar dat was ook logisch. WM vertrok, Sushi stierf, Roosjuh en Lyne ontdekten dat Poké Fan loog en zijn nu erg teleurgesteld in hem, alhoewel Tosti dat ook al had gehoord en er merkwaardig kalm over blijft. En Goomuin houdt zich er liever buiten, en is niet de beste discussiestarter.

Het temperatuurverschil was zeer zeker waarneembaar, en het was voor de hele groep even wennen. De overgang van het groene gebied met een aangename warme, maar niet té warme temperatuur naar het ijskoude gebied dat voor de meesten onbekend terrein is was voor velen van hen zwaar. Goomuin had blijkbaar niet zo'n probleem ermee. Al snel hadden ze een tekort aan eten, waardoor ze weer een beroep deden op Roosjuh en Lyne om te jagen. Poké Fan protesteerde, en waarschuwde hen voor WM, maar dat negeerden ze. WM was de kwaadste niet, dat had hij toch wel duidelijk laten blijken. Maar toen hield Goomuin hen tegen. "WM is niet het gevaar hier, maar hetgene wat hier allemaal leeft. "Als jullie een ijsbeer zien, dan lopen jullie het best zigzaggend weg, dan achtervolgt hij jullie niet." waarschuwde hij hen. "En verder kun je hier ook nog andere eetbare zaken vinden. Pinguïns, ook bepaalde planten die aangepast zijn aan het klimaat hier, en..."
"We zien wel." zei Lyne. "Heb wat vertrouwen in ons. We zijn betrouwbaarder dan de meeste mensen hier..." Lyne keek Poké Fan aan. Soms zegt een blik meer dan honderden woorden, en dat deed hij in dit geval.

Na een eind wandelen stond het tweetal even stil om zich te oriënteren. "Dus als we nu rechtdoor lopen...". Verder kwam Roosjuh niet. "We gaan helemaal niet jagen." zei Lyne. "Sure, als we wat eetbaars zien nemen we het wel mee. Maar we gaan nu naar het groene gebied, om een bepaald iemand te gaan opzoeken..." "Wie dan?" vroeg Roosjuh. "Moet ik het je nog vertellen?" antwoordde ze op een toon die aangaf dat Lyne wel verwachtte dat Roosjuh dat al door had. "WM natuurlijk! Luister, Poké Fan is er onmogelijk van te overtuigen dat WM goede bedoelingen heeft, dus als we hem niet naar WM kunnen brengen, dan brengen we WM naar hem. Dan moeten ze het maar goed maken. Echt, de sfeer... met deze sfeer in de groep gaan we niet winnen. Dat zie je ook wel in, toch?" Roosjuh knikte, Lyne had zeker een punt daar. "Nou... ok dan." zei ze aarzelend. "Maar waar is ie dan?" "Vast nog bij gebied Groen." zei Lyne. "We zoeken eerst bij het oude kamp."

Het tweetal komt aan en het eerste wat ze zien is WM, Vygan en Hitomi die de omgeving aan het observeren zijn. Die leek niet al te blij met de verplaatsing. Beiden kwamen dichterbij en trokken z'n aandacht. "Oh, hoi, WM." begon Lyne het gesprek. "Waar waren jullie?" zei WM geërgerd. "Nadat we Team Blauw hadden afgeschud met de hulp van Hitomi merkten we dat jullie er niet meer waren. Waar waren jullie?" "Uh... ik hoop dat je er niet kwaad om bent, maar we zijn even teruggekeerd naar het kamp. Zie je... we willen dat je het bijlegt met Poké Fan. Maar aangezien hij de eerste stap niet wilt nemen... vragen we of jij dat doet. Als je dat wilt, natuurlijk." WM keek heel even naar Hitomi en Vygan en zei toen het volgende. "Als Vygan en Hitomi ook in Team Geel mogen... sure. Toon me maar waar het nieuwe kamp is." "Awesome! Je bent de beste, WM!" zei Lyne opgewekt. Ook Roosjuh leek blij, maar ze had iets gezien aan zijn blik naar Hitomi en Vygan dat haar stoorde. Ach, ze vergist zich vast.

"Daar, achter die ijsberg zitten we." zei Roosjuh. "Mooi zo." antwoordde WM. Hij keek Hitomi en Vygan heel even aan, die vervolgens Roosjuh en Lyne duwden. Die vielen in een diepe put. Roosjuh had haar andere enkel ook gebroken en verloor het bewustzijn, Lyne had wonder bij wonder niks, maar was wel compleet verrast. "Wat... waarom..." bracht ze met moeite uit. "WM... waarom..."
"Dit is toch dezelfde plaats waar we Necrodeus hebben ingeduwd?" vroeg Vygan. "Inderdaad, de pret." antwoordde WM. Hij lachte kwaadaardig. "Voor het geval jullie het niet door hadden, ik zit jullie al vanaf het begin te misbruiken. Eerst was mijn intentie om meer teamleden aan onze groep toe te voegen, maar jullie bleken al snel waardeloos.
"Maar... je zei... Poké Fan bekende... Loog hij... Wat...". Wat Lyne ook probeerde te vertellen, het was moeilijk te begrijpen. Al kon WM wel raden waarover het ging.
"Hij loog niet, en ik loog niet." ging hij verder. "Ik heb nooit zoiets gezegd. Tot nu dan. Maar ik was wel van mening dat jullie nutteloos waren. En dat werd bevestigd toen ik zag hoe hulpeloos jullie waren toen Roosjuh in die put viel. Jullie willen dat ik het bij ga leggen met iemand die me bedreigde met een mes? Really, forget it. Het enige wat ik dat joch toe wens is een langzame, pijnlijke dood. Ik vond het vreselijk dat jullie verplaatst waren, en ik had totaal geen zin om jullie te gaan opsporen. En toen kwamen jullie, als een geschenk uit de hemel. Om mij te tonen waar hij zich bevond. Echt, bedankt. Maar het is nu de hoogste tijd voor afscheid. Geniet van het weer daar beneden, dames."
"Geniaal, die grap is de tweede keer nog beter dan de eerste!" Vygan kon zich niet meer inhouden en begon keihard te lachen. Hitomi forceerde een lach, al vond ze het niet grappig, maar eng.

"Godver... Poké Fan... had gelijk..." Lyne bekeek Roosjuh nog heel even, die het waarschijnlijk niet lang zou uithouden in deze kou onder deze omstandigheden. Ze was niet dood, haar polsslag was nog waarneembaar. Maar hoe zouden ze hier uitkomen...


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 5 van 8]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum