Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 9

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 4 van 8]

46 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 02 aug 2013, 19:45

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
Veel slapen zat er voor Adje niet in. De zon stond nu hoog aan de hemel, wat aangaf dat het ongeveer middag was nu. Hij keek even of er gevaar in de buurt was, en besloot dat het veilig was. Voorzichtig klom hij uit de boom op een rustig tempo. Hij zat tenslotte 8 meter hoog. Als hij hier viel, was het gedaan met hem. Eenmaal op de grond ging hij naar het meer, dat zich een eindje verder bevond om de modder af te vegen. Adje sprong in het water. Het water maakte hem klaarwakker, en voelde verfrissend aan. Eerst begon hij aan zijn gezicht, daarna de rest. Ondertussen dacht hij ook eerst aan zijn prioriteiten op dit moment. Hij wilde WM wel uitschakelen, maar dat kon niet in zijn huidige toestand. Hij had geen wapen, geen eten, en tenzij er een mirakel zou gebeuren zou hij er wat moeten op vinden om WM van zijn team te scheiden. En hij had ook geen zin om steeds in een boom te gaan slapen. Een vaste verblijfplaats had ook tof geweest. Volgens hem moest dit de beste plaats zijn om te verblijven. Een aangename temperatuur, toegang tot water en dieren die hij kon opeten.

Hij nam een slokje water en begon met een wapen te maken. De punt van een tak, die hij van een boom afkraakte, sleep hij met een steen die hij op de grond vond. Zo werd hij scherp genoeg om een dier te doden, al betwijfelde hij of deze stok scherp genoeg was om een mens te vermoorden. Een persoon zou hij hier ten hoogste mee kunnen verwonden. Maar dit was goed genoeg om te jagen. Na een kwartier vond hij al gauw een familie konijntjes. Ze waren enorm schattig. Konijnenvlees was behoorlijk lekker. Adje at het behoorlijk vaak in het lokale restaurant in zijn district. Ondanks de honger kreeg hij het niet over z'n hart om deze onschuldige dieren te doden. "Dan maar vruchten eten." dacht Adje. Die zijn er genoeg aan de bomen. Vooral appels waren talrijk aanwezig. Hij klom in een appelboom en plukte de appels er uit. Vervolgens gooide hij ze op de grond, om daarna uit de boom te klauteren, de appels te verzamelen en aan zijn maaltijd te beginnen. Een konijn bleek Adje wel aardig te vinden, terwijl de anderen nogal angstig leken. Adje gaf hem een stukje appel, hij had toch genoeg. Het leek hem te smaken. "Zo, dat vind je lekker, niet?" zei Adje. Ongelooflijk, zat hij nou echt tegen een konijn te praten? Hij realiseerde zich nu pas hoe eenzaam hij zich eigenlijk voelt.

Hij stond recht. Een aantal appels hield hij bij zich. Nu kwam de volgende stap, het bouwen van een verblijfplaats, liefst naast het meer. Hij besloot terug naar het meer te wandelen dus, maar merkte al gauw dat het konijn hem zat te achtervolgen. "Ach, lieverdje, moet jij niet naar je familie gaan?" zei hij luidop. Hij keerde terug naar de plaats waar hij voor het laatst de konijnenfamilie had gezien. Wat hij toen hem liet hem toch schrikken: ze waren dood. Adje had er gemengde gevoelens bij. Het was goed dat hij nu wat te eten had, maar hij vond het behoorlijk zielig dat het resterende konijn er nu alleen voor stond. En verder: wie heeft deze dieren gedood, en ze niet eens meegenomen? Zijn ze misschien door een andere reden gestorven, iets natuurlijks? Te warm weer, gevallen, ...? Nee, uitgesloten. Maar Adje zag ook nergens een wonde. Het enige wat hem opviel, is dat het hoofd van de konijnen nogal een rare positie heeft. Net alsof iemand hun nek heeft omgedraaid. Maar wie is sterk genoeg om zoiets te doen?

In ieder geval kwam Adje tot de conclusie dat blijven piekeren hem niet dichter bij de oplossing van deze vage gebeurtenis zou brengen. Hij vond het konijn ontzettend schattig en aardig, dus hij besloot het maar tijdelijk te verzorgen. De omstandigheden zijn daarvoor niet geweldig, maar op die manier voelt hij zich niet meer zo eenzaam. Verder wilde hij het konijn een naam geven. Hij had wel een aantal ideeën voor een naam. Toch wel gek, hij zit in een arena te vechten op leven en dood, en toch zit hij na te denken over de naam voor een konijn. Na een eind erover nagedacht te hebben, besloot hij het konijn Noémie te noemen. Noémie...

Profiel bekijken

47 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 03 aug 2013, 10:33

Necrodeus zat in de kloof. Hij probeerde warm te blijven. Er zaten al verschillende inkepingen in de kloof die hij gemaakt had met zijn speer in een poging eruit te geraken, maar het enige wat hij daarbij had opgelopen waren een paar blauwe plekken toen hij weer naar beneden viel. Hij wist dat een mens ongekleed ongeveer 20 minuten een temperatuur van 0 graden Celcius kon overleven, dus hij was net druk bezig aan het bedenken hoelang hij, gekleed, een veel lagere temperatuur kon overleven toen er plots een pakje aan een parachute uit de lucht viel en op zijn hoofd terecht kwam. Een sponsor! Hij was gered!

Hij deed het pakje open. Er zaten medicijnen in, tegen de koorts. Hij checkte het pakje nog een tweede keer, maar dat was echt alles wat erin zat. Necrodeus werd boos. Echt typisch voor het kapitool om de medicijnen voor Lazerstraal bij hem te droppen. Nou ja, hij was nu wel extra gemotiveerd. Hij nam zijn speer en begon weer te klimmen. Hij slaagde erin nog wat extra inkepingen in het ijs te maken en hoger te klimmen. Hij was bijna bij de rand... Maar toen gleed hij weer uit en kwam weer op de bodem van de kloof terecht. Het had geen zin. Hij geraakte hier nooit alleen uit. "HELP!" riep hij maar nog eens, voor de zoveelste keer. "IEMAND?". Geen antwoord.

Para werd onrustig. Necrodeus was nog altijd niet terug, terwijl hij had gezegd dat het maar heel even ging duren. Hij stond op. "Ik ga hem gaan zoeken" zei hij. "Wacht" zei Jolien. Ze gaf hem een primitief gemaakte drinkzak. "Van de maag van een konijn" zei ze stilletjes "Er kan niet veel in, maar het is beter dan niets." "Bedankt" zei Para, en hij ging op weg.

Para liep een hele tijd door het ijzige landschap. Er stond een gure wind, waardoor Necrodeus' sporen waren uitgewist, maar hij ging ervan uit dat Necrodeus in zijn zoektocht naar Vygan steeds rechtdoor was gegaan. Toch liep hij een hele tijd vruchteloos rond. Hij ontweek dun ijs, en passeerde de ene sneeuwheuvel na de andere... wacht eens... Hij ging terug naar de vorige sneeuwheuvel. Er stonden diepe sporen in, alsof iemand was uitgegleden. Hij volgde de sporen, keek in een ijskloof naar beneden, en zag daar Necrodeus zitten. Hij bewoog niet, zijn ogen waren gesloten en zijn lippen blauw. "Hé" riep Para "Necrodeus! WAKKER WORDEN!". Hij vreesde dat hij te laat was.

Necrodeus deed zijn ogen open. Hij zag overal wit om hem heen en had het warm. Was hij soms dood? En was dit de hemel? "WAKKER WORDEN" hoorde hij plots boven hem. Hij keek omhoog. Er stond een figuur. Hij knipperde met zijn ogen om hem beter te kunnen zien. Het was Para. "Para?" zei hij verdrietig "Jij hier ook?" "Wat bedoel je?" riep Para. "Hoe ben jij gestorven?" vroeg necrodeus "toch niet door Vygan... Hoe is het met de rest van het team?!". Para schudde verbaasd zijn hoofd. Necrodeus dacht dat hij dood was. Hij dacht even na, nam toen zijn waterzak, deed hem open en kapte de inhoud over Necrodeus' hoofd. "BEN JE HELEMAAL GEK GEWORDEN PARA?" proeste hij uit. "Water over iemand kappen bij deze temperaturen?" Para glimlachte terwijl Necrodeus zich uitschudde. Die keek nu weer normaal naar Para. "Help me hieruit" zei hij toen.

Het duurde eventjes, maar doordat Necrodeus toch hoog genoeg kon klimmen zodat Para zijn hand vast kon nemen, geraakte hij uiteindelijk toch uit de kloof. De twee lagen uitgeput te hijgen op de rand ervan. "Wist je..." begon Necrodeus "Dat kloven zoals deze in de natuur kunnen ontstaan als gletsjers over een drempel bewegen. Dat is dan wel bij landijs, terwijl dit zee-ijs..." "Het doet niet terzake, ok?" zei Para. Hij stond op en hielp Necrodeus recht. Die staarde eventjes voor zich uit, en zei toen: "Vygan heeft dit gedaan Para. Hij heeft ons verraden". Daar schrok Para eventjes van, maar toen hij iets verder nadacht kon hij het eigenlijk wel geloven. Hij had zich nooit goed gevoeld bij Vygan. "En ik heb medicijnen voor Lazerstraal". "Van waar dat?" vroeg Para. "Een sponsor" zei Necrodeus "Maar blijkbaar vonden de spellenmakers het komisch om ze bij mij te droppen". "Kom" zei Para, "we brengen ze zo snel mogelijk bij haar".

Profiel bekijken

48 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 03 aug 2013, 11:42

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
"Sushi! Gaat het?" zei Goomuin ongerust. "Wat is er aan de hand?" Een antwoord bleef uit. Sushi was bewusteloos. Of misschien zelfs dood. Goomuin plaatste zijn hand op Sushi's pols. Een polsslag was nog waarneembaar, maar die was ongewoon traag. Wat kon de oorzaak zijn? Goomuin was de enige van hen die wat wist van medische problemen, door de simpele reden dat hij die zelf ook had door zijn overgewicht. Dus liet de rest hem maar te werk gaan.

"Hmm, dit is ernstig." zei hij. "Is ie dood?" vroeg Lyne? "Nee, dat niet. Anders hadden we wel een kanonschot gehoord. Maar hij is wel in levensgevaar. Zijn polsslag is abnormaal traag. Kan iemand hem omdraaien? Ik wil de achterkant van zijn lichaam ook even bekijken." En toen zag hij het. Een angel in zijn rug. En een eind verder op de grond een dood insect dat zijn angel niet meer heeft.
'Sushi is gestoken door een giftig insect." zei Goomuin. Iedereen kwam rond Sushi staan om de plaats te bekijken waar de angel uit stak.
"Dus wat doen we eraan?" vroeg Poké Fan? "Nou, allereerst lijkt het me verstandig om de angel uit te halen." Zo gezegd, zo gedaan. Goomuin trok de angel uit Sushi's lichaam en gooide die tegen een boom. Poké Fan gaf het bevel om een verband te maken door dat met stevig gras te vlechten, maar Goomuin hield hem tegen.
"Nee, dat is momenteel niet nodig." zei Goomuin. "Momenteel doen we er goed aan om het bloed uit de wonde te laten sijpelen. Er is een kleine kans dat het gif mee naar buiten stroomt. Zolang Sushi niet te veel bloed verliest en de wonde regelmatig wordt afgeveegd met water. Dat moeten we dus in het oog houden. Verder hebben we ijs nodig om op de wonde te leggen."
"Ok, als jij het zegt, maar het ijsgebied ligt redelijk ver hier vandaan." zei Poké Fan. "Het zal een hele onderneming worden om naar daar te gaan, en al helemaal met een gewonde Sushi."
"Ik wil wel gaan!" zei Tosti. "Nee, dat kan ik niet toestaan." zei Poké Fan. "Ik laat je niet alleen gaan, dat is te gevaarlijk." "Ik wil ook wel!" zei Lyne. Zo te zien wilde men wel voor Sushi zorgen, en zelfs het risico nemen om de groep tijdelijk te splitsen. Maar was dat hele splitsgedoe het wel waard omwille van één persoon?


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

49 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 03 aug 2013, 17:24

Lucoshi


Super Mario
Super Mario
Team Groen was ondertussen al weer goed op weg met het nieuwe kamp. Ze hadden al een aparte slaapplaats gemaakt, door een grote kuil te maken en die met takken te bedekken. Ze hadden een kampvuurkuil, als binnenplaats. Hierin stonden genoeg "stoelen" (Gaten in het zand) voor elke tribuut van het team. Verder vond Hitomi het nodig om een toilet te hebben, dus daar waren Fruitschaler en UNF nu mee bezig.

Lucoshi, Hitomi en JiHawk waren nog een keer het overlevingshandboek aan het doornemen. Er stond in dat in de woestijn allerlei soorten cactussen te vinden waren. Je had Cactussen die je kon eten, cactussen die je kon drinken, cactussen die extreem giftig waren, en zelfs cactussen met pinnen die zo groot waren dat ze als wapens gebruikt konden worden, als je ze er zorgvuldig uit haalde. Hier was Tuffie dan ook mee bezig. Hij had zo'n wapen-cactus gevonden vlak bij het kamp. Hij was nu de naalden eruit aan het halen. Heel langzaam haalde hij de pinnen eruit. Het was gevaarlijk werk, want als je het te snel deed, bleek er een reactie te komen van de plant, en dan zouden alle pinnen eruit schieten. Dit kon nog wel eens handig worden tijdens een aanval, vond Tuffie. Hij had al vier pinnen naast zich liggen. JiHawk was nu Tuffie aan het helpen, omdat hij het lezen saai vond, hij zou het allemaal nog wel horen.

"In het gebied van team blauw, zijn ijsberen, meerdere soorten pinguïns, sneeuwhazen en 's avonds zelfs poolwolven te vinden" las Lucoshi. "Hmm, we moeten dus wel uit kijken voor die ijsberen en voor de wolven" zei Hitomi. "Zouden we muren moeten bouwen?". "Wie weet, we zullen vanavond kijken of we ijsberen of wolven zien, als we ze vinden, dan bouwen we wel een muur" antwoordde Lucoshi, en hij las verder. Er stond een hoop informatie over de dieren. De wolven zouden in groepen jagen, en aten hun complete vangst op: ook de huid, de vacht en de botten. In de woestijn waren ook dieren te vinden; schildpadden en gieren. Ze moesten dus wel uit kijken voor de gieren, de schildpadden zouden geen probleem zijn.

Tuffie was nu begonnen met het maken van wapens (takken met cactus pinnen eraan) samen met JiHawk. Al snel hielpen Lucoshi en Hitomi ook mee. Na een paar uur hadden ze al weer zes "speren", en deze waren onder de tributen verdeeld; iedereen één. Tuffie was bezig met het maken van een boog, met een kromme tak en een stuk touw, wat hij van lange sprieten uit woestijngras had gevlochten. Als er nu andere teams of wolven kwamen, dan konden ze tenminste terugvechten.



Laatst aangepast door Lucoshi op za 03 aug 2013, 19:28; in totaal 1 keer bewerkt

Profiel bekijken

50 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 03 aug 2013, 19:12

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
"Haha, je had z'n gezicht moeten zien! Mooi gedaan, Vygan!" WM was helemaal in z'n nopjes. Het was slechts een paar uur geleden dat hij Team Geel had verlaten, en hij heeft nu al een nieuw teamlid. Niet alleen dat, hij had zich ook al de hele ochtend kapot gelachen met Necrodeus. Wat was hij toch briljant, met zijn geniale grappen. "Haha, en weet je nog dat ik zei 'Hoe is het weer daar beneden?"? Dat was briljant, toch? En wat ik daarna zei vond ik persoonlijk nog briljanter! De kans dat ze hem vinden is heel erg klein tot bijna onmogelijk." zei WM.
"Misschien, maar ik weet niet echt." zei Vygan. "Hadden we hem beter niet ter plekke kunnen vermoorden?"
"Neh, totaal niet nodig, man!" zei WM. "Hij is vast al lang doodgevroren! Ga even chillen! Maar ok, je had blijkbaar wat problemen met die Necro-gast, dus vertel daar maar eens over."
"Ja, Necro deed nooit wat met mijn goede advies waar iedereen altijd achter stond. Verder onderschat hij echt heel zwaar mijn kwaliteiten. Ik was lichtjes ziek, maar ik kon nog vechten. Maar dat mocht niet van meneer Necrodeus, de grote leider!"
"Wel, dat is behoorlijk vervelend voor je. Maar geen zorgen, je zult het nu stukken beter hebben!" zei WM luidop.
"En wat doe jij hier alleen, eigenlijk?" vroeg Vygan.
"1 woord: muiterij. Ergens midden in de avond werd ik wakker gemaakt door een zekere Poké Fan. Ik ken hem niet enorm goed, maar wat een vervelend kutjoch was dat, zeg. Hij zei dat niemand van het team me nog hoefde, en ik het daarom beter aftrapte." legde WM uit.
"En dat deed je gewoon maar?" vroeg Vygan.
"Had ik een keus? Ik werd bedreigd met een mes. Hij kon me direct vermoorden als hij daar zin in had. Maar het maakt niet uit, wij zullen een beter team vormen, en dan gaan we die knul eens laten zien wie de leider is." zei WM op een boosaardige, kwaadaardige manier.
"Correctie: leiders." corrigeerde Vygan. WM keek hem aan met een blik die duidelijk maakte dat dat een nee was.
"Ok, ok, al goed. Onderbevelhebber dan."
"Dat klinkt al beter." zei WM.

"Dus... heb jij wat bij?" vroeg WM.
Vygan schudde zijn hoofd.
"Ik ook niet, helaas." zei WM terug. "Ik had graag wat wapens meegenomen uit het kamp voor mijn vertrek, maar daar had ik de kans niet toe."
"Ik kreeg nooit een wapen. Die vervelende Necrodeus wou me nooit een wapen geven. Hij vond dat ik niet in staat was het te gebruiken in mijn toestand. Uiteraard had hij geen gelijk." zei Vygan.
"Trouwens, nu we het weer over Necrodeus hebben, had hij geen wapen bij zich?" vroeg WM.
"Nu je het zegt... Hij had een speer, ja. De grootste speer van alle speren die we hadden in het team, want Necro..."
"Ja, ja, ok, ok, je hebt je punt duidelijk gemaakt, je mag hem echt niet." onderbrak WM hem. "Anyway, het is maar een halfuur wandelen naar de plaats waar hij viel. Een normaal mens kan niet lang overleven in zo'n koude. Het is onder de -10° C. Bereid je dus maar voor op een kanonschot tijdens onze wandeling. En als hij toch nog niet dood zou zijn, dan is hij op z'n minst enorm verzwakt, en kunnen we hem uitschakelen."
Vygan knikte, en zo besloten de twee naar de plek terug te wandelen.

"Het moet hier zijn." zei WM. Maar Necrodeus was nergens te bespeuren. "Verdomme, dat kan niet! Het was hier! Heel erg zeker! Waar is hij, verdomme!" WM vloekte er op los. "Kanker, hoe! En de speer is er ook niet meer!"
"WM, kalmeer, en kijk hier even." zei Vygan. "Voetsporen. En niet van één persoon, maar van twee..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

51 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 04 aug 2013, 09:47

Necrodeus en Para kwamen aan de rand van het blauwe gebied aan. De tocht was nogal traag en moeizaam verlopen, maar uiteindelijk kwamen ze dus toch het kamp weer binnen, waar een bibberende Necrodeus en een uitgeputte Para bij het vuur neerploften. De rest van het team was blij dat hun leider terug was, maar merkten ook op dat het niet goed met hem was. En dat Vygan niet mee terug was gekomen. Para begon het hele verhaal uit te leggen aan de aanwezige teamleden. "Vygan heeft ons dus verraden en loopt nu alleen met WM rond. We moeten op onze hoede zijn voor die twee. Ze zijn dan wel ongewapend, maar allebei knettergek. Oh, en we hebben medicijn voor Lazerstraal gevonden." Bij die woorden schrok Necrodeus, die ondertussen van de ergste kou bekomen was, op, nam het medicijn en gaf het aan Lennard. Die liep ermee naar Lazerstraal en begon de bijsluiter te lezen. "Ons team is nu dus 1 lid kleiner" mompelde Necrodeus "maar zeker niet op een manier die ik verwacht had". Plots kreeg hij een angstige blik in zijn ogen en keek in het rond. "Waar zijn Chris en Jolien?" vroeg hij. "Die zijn eenbeetje buiten het kamp aan het patrouilleren" zei Lennard. "Maar geen zorgen, ze zijn met twee". Necrodeus stond bruusk op. "Maar ze weten nog niet dat Vygan ons verraden heeft!" riep hij uit "Ik ga ze gaan zoeken". "Ik ga mee" zei Para. Maar net op dat moment zagen ze Jolien aankomen.

Ze kwam uitgeput in het kamp aan en viel neer, maar Para wist haar nog op te vangen. Haar gezicht was nat van de tranen. "Chris" hijgde ze. "Hij is...". Ze deed haar ogen dicht. "Wat is er gebeurd?" vroeg Necrodeus. "We... we kwamen Vygan tegen" snikte ze. "Hij zei dat hij jou niet was tegengekomen op het ijs en nu gewoon weer op weg naar het kamp was. We vertrouwden hem en ik liet hem eventjes alleen met Chris om een strik te controleren, maar toen ik terugkwam...". Ze begon weer te snikken. Na eventjes herstelde ze zich weer. "Ze waren met 2 en hadden nu de speer van Chris, dus ik zette het op een lopen. Ik ben een lafaard." zei ze zwakjes. "Neenee" suste Para "je bent juist slim geweest. Daar is niks lafs aan". "Kom" zei Necrodeus grimmig "we gaan gaan kijken".

Zo kwamen hij en T.G (Para bleef in het kamp bij Jolien) bij Christopherz aan. Hij leefde nog. Vygan en WM hadden hem dodelijk verwond, zijn buik opengehaald, maar ze hadden hem geen genadeklap gegeven. Ze hadden hem achtergelaten om een trage, pijnlijke dood te sterven. Necrodeus knielde bij hem neer en keek hem in de ogen. "Sorry Chris" zei hij. Chris keek hem angstig aan. "Waar is Jolien?" vroeg hij. "Is zij ook...". "Nee" zei Necrodeus "ze heeft niks. Ze zit veilig in het kamp". De angstige blik verdween uit Chris' ogen, en maakte plaats voor rust, hoewel zijn gezicht wel nog vertrokken was van de pijn. Necrodeus en T.G bleven bij hem. "Geloof jij in een leven na dit leven?" vroeg Chris plots aan Necrodeus. Necrodeus keek hem aan. "Dat doet er niet toe" zei hij. "Hetgeen ertoe doet is of jij erin geloofd". Chris keek naar de lucht. "Dood me" zei hij plots. "Wat?" zei Necrodeus geschrokken. "Alsjeblieft" smeekte Chris "Dit is echt ondraaglijk, hier langzaam dood liggen bloeden... Dood me nu". Necrodeus stond op en hief zijn speer. Hij hield ze boven Chris' hart, en keek nog een laatste keer in de ogen van zijn vriend. Chris keek nog steeds naar de lucht. "Ik geloof erin, weet je." bracht hij nog uit. Toen liet Necrodeus de speer neerkomen. Chris gaf geen reactie meer. Zelfs geen laatste stuiptrekking. Hij was dood. Het kanonschot galmde door de arena.

Die avond zat Necrodeus met Para en T.G rond het kampvuur. Niemand durfde het eerste woord te nemen. "Ik heb jullie teleurgesteld" zei Necrodeus plots. T.G en Para keken hem aan. "Ik had moeten weten dat Vygan niet deugde. De tekenen waren zo overduidelijk... Wat ben ik toch een sukkel". "Ow, wacht" zei Para "Niemand uit het team zag Vygans verraad aankomen. Ik niet, T.G niet, niemand. Dat ligt niet aan jou". "En als ik nu eens beter mijn best had gedaan om sneller bij het kamp te komen, of sneller Chris' afwezigheid had opgemerkt... We hadden hem nog kunnen redden". Het was eventjes stil. "En toen hij daar lag te sterven" vervolgde Necrodeus "er was niks dat ik kon doen, behalve toekijken. En dan die filosofische zever die ik tegen hem zei...". Necrodeus' laatste zin eindigde in een snik. "Ik vond het mooi gezegd" mompelde T.G. Plots stond Para recht, liep op Necrodeus toe en keek hem recht in de ogen. "Luister goed" zei hij "want ik ga dit maar één keer zeggen. Het is niet jouw schuld dat Vygan ons verraden heeft, noch dat hij Chris heeft vermoord. Dat is de schuld van zijn eigen, gestoorde geest. En zolang jij dat niet wil inzien, maar hier wat depressief zit te wezen, heeft het team niets meer aan jou als leider. Sterker nog, dan ga je het nog de ondergang in sleuren." Necrodeus keek hem met tranen in de ogen aan. "Een leider moet nu juist op zijn sterkst zijn" vervolgde Para. "Want een goede leider herken je niet aan hoe hij het doet in de tijden dat het goed gaat, dat kan iedereen... Je herkent hem aan hoe hij handelt in de slechtere tijden, wanneer iedereen anders het opgeeft en niet meer weet hoe het verder moet". Necrodeus keek hem nog steeds aan. "Ben jij ook zo'n leider?!" vroeg Para, iets bruusker dan de bedoeling was. Necrodeus duwde hem van zich af en wendde zijn gezicht af om in het vuur te staren. Toen veegde hij zijn gezicht af met zijn mouw en stond op. "Denk altijd in het belang van het team..." mompelde hij. "Geef het nooit op, zelfs wanner de rest dat wel doet...". Hij keek Para aan. "Bedankt dat je me daaraan herinnerde". "En..." vroeg Para ongeduldig "ben jij zo'n leider?". "Ja" zei Necrodeus "Dat ben ik".

Profiel bekijken

52 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 04 aug 2013, 12:31

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
"Nou, hadden wij mazzel dat we Chris tegenkwamen!" zei WM. "En vooral dat hij nog niet wist dat je niet meer bij Team Blauw zit. Geweldig ook dat we nu een wapen hebben!"
"Ja, inderdaad. Hem vermoorden was een zachtgekookt eitje!" antwoordde Vygan.
"Nou, we hebben hem niet vermoord..." zei WM. "Maar wel dodelijk verwond. We kunnen ieder moment een kano..." En toen weergalmde een kanonschot door de gehele arena.
"...schot verwachten. Wat zei ik?" maakte WM zijn zin af.
"We moeten wel nog een wapen zoeken voor jou dan." zei Vygan.
"Uh, nee, die speer is voor mij." antwoordde WM op een dreigende manier.
"Maar jij bent toch sterk genoeg om iemand te doden met je blote handen?" zei Vygan. "Dat heb je wel duidelijk laten blijken tegen Chris." WM voelde zich enorm gevleid. "Nou, daar heb je een punt... Ik ben heel sterk. Ach, pak aan dan. Indien we nog een wapen vinden, is die wel voor mij." Hij gaf de speer aan Vygan. "Trouwens, over Chris gesproken..." begon Vygan. "Het is nog maar de derde tribuut die gestorven is deze spelen."
"Ja, je zou wel verwachten dat de helft van de tributen rond deze tijd al dood is." zei WM. "Ik heb Fisico zien sterven, en Noémie heb ik gedood. En we kunnen er van uit gaan dat Chris nu ook naar het hiernamaals is."
"En geen van deze is echt een potentieel gevaar." ging Vygan verder.

"Inderdaad." stemde WM in. "Alle tributen die nog een bedreiging voor ons vormen zijn nog in leven. Daaronder valt bijvoorbeeld Tosti. Er is een reden dat hij het zover wist te schoppen in vorige edities. Niet alleen is hij zeer intelligent, hij heeft ook een sterk tactisch inzicht. Lucoshi zou onder normale omstandigheden een bedreiging vormen, maar hij is enkel goed met afstandswapens, en die heeft hij niet in zijn bezit. Enkel jullie team had die. Dan hebben we nog Para. Als die een zwaar wist te bemachtigen, moeten we op onze hoede zijn voor hem.
"Oh, die had hij wel als ik het me goed herinner." beantwoordde Vygan.
"Godver, balen." vloekte WM. "Maar dat zijn niet de enige bedreigingen. Adje is een emotioneel wrak momenteel. Echt, toen ik Noémie vermoordde, had je z'n gezicht moeten zien. Een geweldige vechter is het niet, maar hij weet wel hoe te overleven in de meeste gebieden, in tegenstelling tot sommige anderen. Necrodeus vormt een redelijke bedreiging, want..."
"Stop daar, WM, Necrodeus is een vreselijk persoon op alle vlakken, niet enkel door z'n vervelende gedrag, maar ook met wapens en als leid..."
WM onderbrak hem.
"Je mag hem echt niet, hè? Necrodeus is geweldig met een speer, ga hem niet onderschatten."
"Phuh, hem in die kloof duwen was nochtans een eitje." zei Vygan.
"Alsjeblieft, Vygan, zelfs Goomuin zou zoiets kunnen." lachte WM. "Anyway, waar was ik. Oh, ja, we waren de gevaarlijkste tributen aan het overlopen. Ik heb Tuffie nog niet vernoemd denk ik, die is geweldig met zowat alle wapens, vooral korteafstandswapens zoals zwaarden, bijlen en speren. T.G is dan weer heel goed met messen en heeft ook een sterk tactisch inzicht."
"Ja, al gemerkt." onderbrak Vygan. "Je weet wel, toen we voorbij je team gingen? Jij zat in Team Geel, toch? Het was T.G's idee om de langeafstandswapens te showen."
"Typisch iets voor T.G, zo'n idee kan enkel van hem komen." vervolgde WM. "Dat zijn zowat onze grootste zorgen. Het zou trouwens geweldig zijn moest iemand van deze tributen zich bij ons aansluiten."
"Neh, denk niet dat dat gaat gebeuren." zei Vygan. "Maar zou wel heel mooi zijn."

"Brr, koud." WM bibberde van de kou. Ook Vygan had het heel koud, al hield hij zich stoer en ontkende hij het.
"Misschien is het een idee om een verblijfplaats te maken hier?" zei Vygan. "Iglo's zijn aan de binnenkant verbazend warm, wist je dat?"
"Neh, kost te veel tijd." WM had duidelijk geen zin om hier te blijven. "Laat ons naar een nieuw gebied gaan. Ik ben al in het groene gebied geweest, en nu ook hier. Misschien is er nog wat te vinden in de woestijn."
"Maar weet je hoe je moet overleven in een woestijn?" Vygan was er niet helemaal gerust in.
"Ach, lukt wel joh." zei WM. "En anders keren we wel terug naar het groene gebied. Laat ons gaan. ... tenzij je een ijslolly wilt worden."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

53 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op wo 07 aug 2013, 11:02

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Bump?

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

54 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 11 aug 2013, 01:49

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Bump

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

55 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 11 aug 2013, 09:54

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
Niemand heeft er echt tijd voor nu (behalve ik en Necrodeus misschien dan). En ik denk niet dat het hele verhaal met ons twee schrijven echt tof wordt... Razz Oshi is op vakantie, WM ging een poging doen dacht ik maar daar reken ik niet op, T.G is er ook niet en de rest toont niet echt interesse om deel te nemen.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

56 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op ma 12 aug 2013, 18:27

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
Sorry voor mijn afwezigheid, maar ik ben de afgelopen week ook op vakantie geweest en het kostte even tijd om alle nieuwe stukjes te lezen. Vanaf nu ga ik weer mee proberen te doen.

_____________________

Met instemming luistert T.G naar Para's speech tegen Necrodeus. 'Ben jij zo'n leider?' eindigt Para. 'Ja, dat ben ik.' antwoordt Necrodeus. Nu staat T.G ook op. 'Ik ben het met Para eens.' zegt hij. 'Dit zijn de Hongerspelen. Hier vallen altijd doden, of we nou willen of niet. Het heeft dus geen zin om te rouwen om iedere tribuut die we verliezen.' Hij kijkt omhoog naar de ondergaande zon en keert Necrodeus en Para de rug toe, die nu allebei naar hem kijken. Hij trekt zijn mes en begint er dwangmatig mee te spelen. 'Deze editie van de Hongerspelen duurt te lang,' gaat T.G verder. 'Er zijn tot nu toe nog maar drie tributen omgekomen. We zijn te veel bezig met het vermijden van confrontaties, alleen maar om onszelf te ontzien. Maar de toeschouwers in het Kapitool vervelen zich nu waarschijnlijk dood. Als we niks ondernemen, dan gaan de spelmakers misschien iets doen waar niemand op zit te wachten.' Plotseling draait T.G zich weer om naar de rest met zijn mes in zijn hand, waardoor Necrodeus en Jolien een beetje schrikken. 'En dat wil ik niet. Jullie ook niet. Ik stel voor dat we eens op rooftocht gaan. Wat denken jullie? En vooral: wat denk jíj, Necrodeus?'

Necrodeus laat zijn blik naar de grond zakken. T.G kan zien dat hij twijfelt. 'Wat denk jij ervan, Necrodeus?' herhaalt T.G. 'Daar kan ik me wel in vinden.' antwoordt Para tevreden. Ook Lennard knikt instemmend. 'Als we naar huis willen, dan moeten we uiteindelijk toch de strijd aangaan.' zegt Jolien. 'Onze passiviteit heeft inderdaad lang genoeg geduurd. Ik ben voor.' Lazerstraal is nog steeds niet helemaal in orde, maar ook zij knikt instemmend. Nu kijkt iedereen naar Necrodeus, die nog steeds een beetje afwezig is. 'Nou, eh...' begint Necrodeus stamelend. 'Als jullie het willen...' 'Necrodeus, jij bent de leider.' zegt Para licht geïrriteerd. 'Jij moet de knoop doorhakken. Niet wij, maar jij.' Dan lijkt Necrodeus zich eindelijk te herpakken. Hij komt overeind en haalt zijn speer tevoorschijn. 'We doen het.' zegt hij zelfverzekerd. 'Wij zullen degenen zijn die naar huis gaan.' Opgelucht haalt T.G adem. Hij had daarnet even getwijfeld of Necrodeus het leiderschap nog wel aankon, maar nu lijkt hij zijn zelfvertrouwen weer te hebben teruggevonden. 'Ik stel voor dat we onze spullen pakken,' zegt Necrodeus. 'Ik kijk ernaar uit om Vygan een lesje te leren.'

Als iedereen het kamp aan het opbreken is, klinkt er ineens een kanonschot. Jolien laat van schrik haar boog vallen, en Lennard kijkt achterdochtig in het rond. Hij legt een pijl op zijn boog voor alle zekerheid. 'Wat was dat?!' roept hij in paniek. Maar iedereen van hun team staat nog overeind.

Een paar kilometer verderop raakt Goomuin in paniek. Hij voelt aan Sushi's borst, daarna aan zijn pols en daarna nog eens aan zijn borst, maar hij voelt geen hartslag meer. 'Nee...' kreunt hij. Lyne is erbij komen staan. 'Oh nee, dat meen je niet...' de tranen springen haar in de ogen. Goomuin kijkt haar lijdzaam aan. 'Helaas wel, Lyne...' ook in zijn ogen worden tranen zichtbaar. Ook Pokéfan merkt nu op wat er aan de hand is. 'Nou, lekker dan.' zegt hij. 'Het lijkt erop dat onze zorgen om Sushi hem fataal zijn geworden.' Team geel was zo bezig met discussiëren over wat ze met Sushi aanmoesten dat ze zijn toestand niet meer in de gaten hielden. Het gif van het insect dat hem had gestoken had bereikte uiteindelijk zijn hart, waardoor hij een hartstilstand kreeg. Sushi is dood.


_________________
The ones who hate you the most, are the ones who know you the best. And Para was here.
Profiel bekijken

57 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op ma 12 aug 2013, 22:44

Prins Para Vanilla


Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Zijne koninklijke hoogheid Prins Para Mustafa Pinguïn andy Geweldig Bartholomeus III ofzoiets
Eventjes een bump zodat dit topic niet op pagina 2 verdwijnt ofzo

Profiel bekijken http://www.xnxx.com/c/Lesbian-26

58 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 10:05

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
Noémie het konijn zag er wat bedroefd uit. Maar geen wonder, haar familieleden zijn net gestorven. Adje nam haar even vast en begon het te aaien. "Stil nou maar, we vinden degene die dit gedaan heeft wel." Adje keek nog een laatste keer naar de gesneuvelde konijnen, draaide zich om en wandelde richting het meer. Onderweg dacht ie na. Het is hier niet meer veilig, dat is zeker. Dit is de makkelijkste plek om te overleven, dat was niet het probleem. Genoeg eten, drinken, hout voor het maken van wapens of vuur, ideaal, maar het zou Adje niet verbazen dat de anderen hetzelfde idee zullen krijgen na een eind. Het maken van een degelijk wapen was voor hem nu een prioriteit voor als het tot een gevecht zou komen. Maar daarna... weggaan? Als hij zich goed voorbereidt moet het haalbaar zijn om in andere gebieden te overleven. 1 probleem: Noémie het konijn zal het er in een woestijn of ijsgebied niet zo goed van af brengen als hij. Sowieso zou het voor hem niet praktisch zijn om de hele Hongerspelen voor een konijn te gaan zorgen, zelfs al kon ze wel overleven in die twee gebieden. Het voelde niet goed, maar hij wist dat hij haar zou moeten vrij laten.

Adje had het meer bereikt en plaatste Noémie voorzichtig op de grond. Hij zat met talloze vragen in zijn hoofd. Wat doen, wat doen. Hier blijven? Weggaan? Naar waar? Het ijsgebied? Woestijn? Wat voor wapen maak ik? Moet ik nog wat maken? Als ik weg ga, wat heb ik best bij me voor ik vertrek? Na wat nadenken besloot hij dat het het beste was om hier weg te gaan. Naar waar hoefde hij niet lang over na te denken, Adje had een verschrikkelijke hekel aan de hitte, maar geen probleem met de koude, al wist hij hoe te overleven in een woestijn. Met een bijzondere techniek die hij ooit van zijn grootvader had geleerd kon hij zelfs vuur maken op ijs. Hij had het al eens uitgeprobeerd tijdens de koude winterperiodes in zijn district. Na de sneeuw begon de zon te schijnen. Dan was het slechts een kwestie van een droge ondergrond te vinden onder het sneeuw en met een vergrootglas de lichtstralen van de zon er op te richten. Hier had hij geen vergrootglas, maar het kon ook met een lens gemaakt van ijs. Zo'n lens maken was niet eenvoudig, en het was hem nog maar één keer gelukt. Hij had er toen twee uur aan gewerkt.

Ok, de locatie had hij ook al uitgemaakt. Maar welk wapen? Wat meenemen? Adje had nog een kleine voorraad appels, waarvan hij er een drietal zal meenemen. Dat is wel genoeg voor een dag. Ter plekke is er ook eten. Hout zou er daar ook niet zijn en dat had hij sowieso wel nodig voor vuur en een wapen, dus begon hij maar hout te sprokkelen.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

59 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 11:19

"Wel... daar zijn we goed vanaf gekomen" zei Jolien. Necrodeus knikte. Ze hadden het hele tafereel rond Sushi's dood waargenomen vanuit de beschutting van de struiken. Omdat het nacht was, had niemand hen gezien, maar toen team Geel was vertrokken naar minder insectrijke oorden (m.a.w. verder weg van het meer) hadden ze zich uit de voeten gemaakt. Ze waren als verkenners vooropgestuurd om te kijken welk team ze het best bij verrassing konden aanvallen. Nu gingen ze terug naar het meer, waar een paar platgeslagen insecten op een hoopje lagen. Jolien huiverde. Als Necrodeus ze niet op tijd had opgemerkt, waren zij op dezelfde manier geëindigd als Sushi. Toen bukte Necrodeus zich en bestudeerde de insecten. "Niet aanraken" zei Jolien "stel dat het gif..." Necrodeus schudde zijn hoofd. "Dit soort gif heeft een wonde nodig, het geraakt niet zomaar door de huid". Hij nam een kleine waterzak en kapte de inhoud uit. "Gaan we het gif opvangen?" vroeg Jolien. "Je weet maar nooit wanneer het van pas komt" mompelde Necrodeus, en door de angel van de achterlijven te trekken sijpelde er een kleurloze vloeistof in de waterzak. Het was niet enorm veel, maar zoals ze gezien hadden bij Sushi was dat ook niet nodig. Toen gingen de twee weer verder, op weg om nu eens het groene team op te zoeken.

Ze vonden het groene team op een vreemde plaats. Ergens tussen ijs en woestijn, maar ook niet zo ver van het groene gebied vandaan.Vanuit de verdorde struiken aan de woestijnrand slopen ze naderbij. Het team was aan het slapen. Maar Fruitschaler was wel wakker om de wacht te houden. Hij zag er slaperig uit, maar als ze te dichtbij zouden komen zou hij het zeker merken. "Dit team is misschien wel goed om bij verrassing aan te vallen" fluisterde Jolien. Necrodeus knikte terwijl hij zijn ogen over het kamp liet gaan. Toen keek hij opzij, en er verscheen een glinstering in zijn ogen. Hij grijnsde, tikte op Joliens schouder en wees in de richting van de woestijnrand. Daar stond een emmer die diende om smeltwater op te vangen van een brok ijs erboven. De brok ijs die er ooit boven lag was al helemaal in de emmer gesmolten. Jolien keek van de emmer terug naar Necrodeus. Ze knikte. "Het moet gaan" fluisterde ze. "De emmer staat ver genoeg van het kamp verwijderd en dicht bij de struiken". Ze slopen naar de opstelling, Necrodeus nam het gif en liet het in de emmer stromen. "Kleurloos, geurloos, en waarschijnlijk ook smaakloos... en het vermengd perfect met het water" mompelde hij "prachtig". Stilletjes slopen ze weer weg. Fruitschaler had niks gemerkt.

Eenmaal terug bij de rest van het team legden Necrodeus en Jolien uit wat ze hadden gezien en gedaan. Hoewel dit niet de actie was die het team gepland had, waren ze heel positief. "In het beste geval begint een verdunde oplossing van het gif niet direct te werken" zei T.G "Zo kunnen er meerdere leden van team groen vergiftigd worden alvorens ze ook maar iets door hebben. En aangezien het straks ochtend is zullen er wel veel mensen dorstig zijn. Een vergiftiging is ook de perfecte afleiding. Een verzwakt team groen bij verrassing aanvallen terwijl ze zich om hun zieken bekommeren..." Necrodeus knikte. "Laten we voor de rest van de nacht maar uitrusten. Er blijven wel een paar mensen wakker, met team geel dat rondloopt kunnen we niet waakzaam genoeg zijn".

Para en Lennard hielden de eerste wacht. De rest van het team maakte zich klaar om te slapen. "Gelukkig zijn jullie niet gestoken door die insecten" mompelde Para nog tegen Jolien. "Ja..." zei ze terug. "Ik was bezorgd, weet je" zei Para. Jolien keek hem aan. "Ik kan me prima zelf redden hoor" zei ze lichtjes geïrriteerd. "Weet ik wel" zei Para grijnzend". "...Maar bedankt" voegde Jolien er nog stilletjes aan toe. Toen ging ze gaan slapen, en Para begon met Lennard aan de wacht.

Profiel bekijken

60 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 18:36

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
'Pssst... Hitomi? Het is jouw beurt.' Fruitschaler had het grootste deel van de nacht de wacht gehouden, en seint de toch al half wakkere Hitomi dat zij de wacht nu moet houden. 'Daar kom je een beetje laat mee, Fruitschaler.' antwoordt ze. 'Het is al ochtend.' En inderdaad. Als Fruitschaler opkijkt, ziet hij dat de horizon al licht aan het worden is. Het zou waarschijnlijk geen zin hebben om nu nog te gaan slapen. De rest van het team komt nu ook langzaam tot ontwaking. Lucoshi is zelfs al klaarwakker en probeert het team voor te bereiden op de dag. 'Laten we eens kijken bij de emmer die we onder het ijs gezet hebben.' stelt hij voor. Samen met Hitomi loopt hij ernaar toe.

'Wauw, dat is niet mis!' Hitomi is behoorlijk enthousiast over de hoeveelheid water die ze hebben verzameld in hun emmer. 'Nee, zeker niet.' antwoordt Lucoshi. 'Laten we het meenemen naar de rest. Nu kan iedereen een paar slokken water hebben.' Als ze de emmer mee terug nemen naar het kamp, is de sfeer erg opgewekt. Ze hebben nu voor tenminste alle zes personen in hun team een paar slokken water beschikbaar. En met de snelheid waarmee het ijs gesmolten is zouden ze de volgende dag waarschijnlijk wel een vergelijkbare hoeveelheid water hebben, of misschien wel iets meer, denkt Lucoshi bij zichzelf. 'Fruitschaler mag als eerst drinken.' zegt hij. 'Hij is immers bijna de hele nacht opgebleven om ons veilig te houden.' Fruitschalers pakt de emmer gretig beet en drinkt een paar slokken. 'S nachts de temperatuur in de woestijn onder de nul zakken. Maar de lucht is nog steeds erg droog. Hij snakt naar een paar slokken water. 'Dat is onvoorstelbaar lekker.' zegt hij met een zucht, en hij neemt nog een paar slokken. 'Hoho, niet te veel, he?' wijst Lucoshi hem terecht. Hitomi giechelt zachtjes. 'Doe nu Tuffie maar,' zegt ze.

Ook Tuffie is blij met de paar slokken water die hij mag hebben. Het maken van al die speren in de hitte van de dag heeft hem behoorlijk wat energie gekost. Maar net als hij één slok genomen heeft, zakt Fruitschaler ineens in elkaar, en haalt hij de emmer snel bij zijn mond weg. 'Wat gebeurd er?' zegt hij verward. Hitomi gaat bij Fruitschaler zitten. 'Wat is er met je?' zegt ze bezorgd. Fruitschaler wordt getroffen door een onverdraaglijke pijn in zijn buik. 'M... mijn maag...' brengt hij er met veel moeite uit. 'Mijn maag... voelt alsof... hij wordt... weggebrand...' Inmiddels is hij ook zwaar aan het hijgen. 'Verdomme, nu krijg ik...' voordat Tuffie zijn zin af kan maken voelt ook hijeen stekende pijn in zijn maag opkomen. Hij gaat noodgedwongen even zitten. 'Jij ook al?' zegt Lucoshi. 'Ja...' zegt Tuffie met enige moeite. 'Volgens mij zit er een vergif in dat water.' zegt JiHawk op pessimistische toon. 'Dat denk ik ook, JiHawk.' antwoordt Tuffie. 'Gelukkig heb ik maar één slok genomen, anders was ik misschien zoals Fruitschaler geëindigd.' Fruitschaler is nu ook hevig aan het kwijlen, heeft last van stuiptrekkingen, en zijn pupillen worden zo groot dat de blauwgekleurde irissen bijna niet meer zichtbaar zijn. 'Nee, Fruitschaler!' roept Hitomi paniekerig. 'Hou vol!' 'Jongens, kom niet met je tong aan dat water!' zegt Lucoshi verschrikt. 'Alsof dat nog niet duidelijk was.' zegt JiHawk sarcastisch. De dag, die goed zou moeten beginnen voor Team groen, dreigt nu al een fiasco te worden.

Vanaf een redelijke afstand kijkt Necrodeus toe op het tafereel dat zich in het kamp van Team groen afspeelt. Samen met de rest van zijn team ligt hij verscholen aan de schaduwzijde van een hoge zandduin, aangezien de zon nog net niet helemaal op is. 'Ze zijn erin getrapt, nietwaar?' zegt Jolien. 'Dat zijn ze inderdaad.' antwoordt Necrodeus. 'Fruitschaler heeft zo te zien niet lang meer te leven, en Tuffie heeft ook last van krampen.' 'Maar het gif ging dus blijkbaar toch sneller werken dan ik had verwacht.' zegt T.G, die ook over de rand van de duin heen probeert te kijken. 'Daar lijkt het inderdaad op.' zegt Necrodeus. 'Maar dat maakt niet uit. Dit is immers de perfecte afleiding.' Er verschijnt een zelfgenoegzame lach op zijn gezicht. 'Ik stel voor dat Lennard en Jolien, onze boogschutters, nu iets dichterbij in een hinderlaag gaan liggen, en ze vanuit daar gaan beschieten. Als ze afgeleid zijn, dan vallen Para, T.G en ik ze van precies de andere kant aan. Lazerstraal heeft helaas nog geen wapen, maar zij wilde wel op ons kamp in het groene gebied passen. Ik hoop niet dat haar iets overkomt. Maar goed: zodra ik mijn duim opsteek, beginnen jullie met schieten, goed?' Lennard en Jolien knikken en nemen hun posities in. 'Eindelijk. Tijd voor actie.' zegt Para, als hij samen met Nedrodeus en T.G ook zijn positie inneemt en langzaam zijn zwaard trekt. De strijd staat op het punt om los te barsten.


_________________
The ones who hate you the most, are the ones who know you the best. And Para was here.
Profiel bekijken

61 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 21:20

Adje Vanilla


Administrator
Administrator
"Hoe heeft dit in godsnaam kunnen gebeuren?" Lucoshi was duidelijk in paniek. Hij had werkelijk geen idee wat hij nou moest doen. "Oké, dus Hitomi, jij moet... nee wacht, UNF, ga jij maar... of nee, misschien is dit meer een taak voor JiHawk om te..." JiHawk onderbrak hem.
"Je hebt geen idee wat nu doen." zei hij. "Of wel?" Het leek net alsof het hem niet veel kon schelen.
"Jij zit hier ook maar wat te staan! Ga liever... of nee, doe toch maar..." zei Lucoshi in een poging hem te verdedigen tegen JiHawk's uitspraak.
"Gast, even serieus nu." ging JiHawk verder. "Er zijn twee mensen vergiftigd, en jij zit hier wat rond te lopen, terwijl je niet eens weet wat te doen. Wees gewoon even kalm, en denk na wat te doen."
"Eh..." zei Lucoshi.
"Fijn, dan doe ik het zelf wel." zei JiHawk. "We hebben niet veel tijd meer. Tuffie houdt het misschien nog een tweetal uur uit, maar Fruitschaler heeft niet lang meer. Neem even dat overlevingshandboek, wil je?"
Lucoshi had geen idee wat JiHawk van plan was, maar hij wist zelf niks beters te doen op dit moment. Snel bracht hij het naar JiHawk.
"Ok, geef me even..." zei JiHawk.
"Lees sneller!" riep Lucoshi.
"Wow, gozer, even rustig man. Ok, al gevonden. Pagina 152, wat te doen bij vergiftiging. Even doornemen. Nou, het is het beste om Tuffie en Fruitschaler op hun linkerzijde te laten liggen. Er is een kans op braken op die manier. Misschien wordt er zelfs een deel van het gif uitgebraakt."
"Ok, laat ons dat maar doen." zei Lucoshi. "UNF en Hitomi, doe even wat JiHawk zegt. En wat kunnen we verder doen?"
"Niks te drinken geven. En misschien is het interessant om te weten dat er een tegengif is. Het sap van een vrij zeldzame cactus in de woestijn. Er staat zelfs een plaatje bij van hoe hij eruit ziet. Meer staat er niet in bij het hoofdstuk gif."
"Dat is het?" zei Lucoshi teleurgesteld. "Nou, wie ziet het dan zitten om de woestijn te verkennen om die wondercactus te vinden?"
"Ik ga wel." zei JiHawk. "Geef me even een lege waterzak om het sap op te vangen. Zo gezegd, zo gedaan. JiHawk vertrok richting woestijn, op zoek naar de cactus die alles zou goed maken.

"Heh, mooi, ik zie JiHawk al vertrekken." zei Necrodeus. "Nu zijn ze nog met... zes? Noémie is dood en JiHawk is weg."
"Vijf." zei T.G. "Ik heb Adje nergens gezien. Geen idee waar die uit hangt, maar het maakt het wel gemakkelijker voor ons. En vijf tegen vijf is behoorlijk eerlijke strijd. Nu wordt het wachten tot het goede moment, en dan is het... showtime."
"Wanneer vallen we aan?" vroeg Para.
"Nou, zien we wel." antwoordde Necrodeus. "Momenteel zijn ze nog te ver weg om goed bereikbaar te zijn met pijl en boog. Maar het kan niet meer lang duren." Bij het afmaken van die zin viel het hem op. Een aantal meter van hem vandaan. "Voetsporen." zei hij. De anderen draaiden zich om, om alles beter te kunnen zien. "Niet al te groot." besloot T.G. "En ze zien er vers uit. Hoe is iemand hier voorbij gewandeld zonder dat we het gehoord hebben?"
"Niet alleen dat, er ligt ook een stuk hout op de grond." zei Para. "En ik hoef jullie niet te vertellen dat dat niet normaal is in een ijsgebied."
"Ach, maakt het uit." zei Necrodeus onbezorgd. "Hij of zij is weg, dus laten we ons nu maar weer focussen op hetgene daarginds."
De anderen stemden in met zijn voorstel. Ze draaiden zich om en richtten hun blik naar het kamp van Team Groen, waar opvallend veel beweging waarneembaar was. Opvallend was de persoon met een hele grote hoeveelheid brandhout onder zijn arm. Die zat wat te roepen doorheen het hele kamp, al was het niet goed hoorbaar vanaf hun afstand. Als reactie daarop zagen ze dat Fruitschaler en Tuffie werden opgeheven door Hitomi en UNF, die vervolgens richting woestijn liepen. Toen pas had Necrodeus door wie degene was die zat te roepen. Het was Adje.


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

62 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op di 13 aug 2013, 21:38

Tosti


Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Pokéfan keek hun kamp rond en zag dat ze er niet goed voorstonden. Hij wist niet precies hoe het met de anderen verliep, maar hij had weinig kanonschoten gehoord en vermoedde dat de andere teams veel meer tributen en wapens hadden. En de wapens die ze hadden, waren niet echt in geweldige handen. Goomuin schatte hij laag in, hij wist dat hij zwak en laf was. Zo zag hij er tenminste uit tijdens de trainingen. Tosti kende hij uit zijn district, maar het was lastig om hem te peilen. Pokéfan had hem nog nooit zien vechten, en kende hem eigenlijk nauwelijks. Maar ja, dat was nog altijd beter dan hij Lyne en Roosjuh kende. Van hen wist hij totaal niets, maar met alleen hun pijlen zouden ze weinig van hun verborgen talenten kunnen bewijzen. Zelf kon hij redelijk overweg met een zwaard; als kind had hij er vaak mee gespeeld. Dat was weliswaar een houten exemplaar, maar hij was duidelijk meer dan alleen een spelend kind. De beste vechter die ze hadden gehad was WM. Pokéfan had bijna gewild dat hij terug was. ‘Nee, niet aan denken, we moeten blij zijn dat ik hem heb verjaagd…’ Hij was ongemerkt hardop gaan denken, en Lyne, die nog een ongeruste blik wierp op de dode Sushi, bracht hem terug naar de werkelijkheid.
“Wat zei je? “
Pokéfan schrok op maar wist zich snel weer te hervatten.
“Niets bijzonders, ik was gewoon een beetje aan het denken. Gaan jij en Roosjuh maar wat jagen met een van Tosti’s messen. We hebben dringend eten nodig; we hebben bijna niets gevonden bij de Hoorn. Jaag in de buurt van de woestijnzone. Volgens mij zijn daar geen tributen, en wij zijn er als team het beste op gekleed.”
Lyne en Roosjuh gingen er snel vandoor, maar Tosti wierp nog een verbaasde blik op hem. Hij had zijn gemompel duidelijk wel gehoord. En aangezien niemand wist dat hij WM eigenlijk had weggejaagd, zou dat nog een probleem kunnen worden… Niet belangrijk nu. Er waren belangrijke zaken. Zoals water…

Lyne stond erop dat ze zich zouden opsplitsen, zodat ze minder snel in een hinderlaag kwamen, en zo minder snel gezien werden. Maar stiekem wist Roosjuh dat het vooral kwam om haar gebrek aan jaagtalent. Samen zouden ze niets vangen, alles zou op de vlucht slaan door Roosjuhs lawaai. Als Lyne alleen jaagde hadden ze misschien nog kans op iets te eten. Allemaal heel logisch, maar nu stond Roosjuh wel alleen aan de rand van de woestijn. Ze was erop gekleed, maar had weinig zin om met alleen maar 2 pijlen de woestijn in te trekken op zoek naar eten dat ze waarschijnlijk toch niet zou vinden. Bovendien zag het er toch best eng uit, zo in de ochtendschemering. In eerdere Hongerspelen zag ze altijd dappere, sterke kinderen die zodra ze in de arena waren meteen wisten wat ze moesten doen, hoe ze moesten vechten, hoe ze moesten overleven. Zo iemand was Roosjuh niet. Ze had nooit ook maar enige training gehad, en was belabberd in vechten. En wat haar dapperheid betreft… Tja, die was ook niet zo hoog.

De rode zonnestralen bestraalden de kale woestijn. Het was nog behoorlijk fris, en ook het frisse briesje hielp niet echt. Maar over een paar uur zou het hier bloedheet zijn, en dan kon ze hier beter niet meer zijn.
‘Nou ja, ik kan tenminste een poging doen om eten te vinden…’ mompelde ze voor zich uit, en liep de woestijn in. Ze deed dit voorzichtig, op de hoede voor aanvallen, en de grond goed in de gaten houdend. Maar na een kwartier was er nog steeds totaal niets gebeurd, en haar waakzaamheid begon te verslappen. Juist op dat moment voelde ze haar been wegglijden en in een ondiep gat vallen. Ze viel meteen, en hoorde gewoon haar enkel breken. Een vlammende pijn schoot door haar been, en kwam voorover in het zand neer. Tranen rolden over haar wangen, en ze wist dat ze zo niet meer het kamp in kon komen. Zelfs kruipen zo lastig worden…
Ze wist dat het niet slim was om hulp te roepen, maar Lyne zou vast nog wel in de buurt zijn… Toch? Het was haar enige hoop.

Twee keer riep ze zo hard ze kon om hulp. Twee keer hoorde ze de echo’s. Twee keer kwam er niets. De pijn in haar enkel leek steeds erger te worden, het leek alsof het in brand stond… En het was haar eigen stomme schuld. Ze wist dat ze zo erg weinig kans maakte om nog te winnen. De rest van haar team moest het maar doen, en zij zou wonder boven wonder moeten overleven. Dat zou vast niet gebeuren. Maar moest ze dan martelende uren doorbrengen in dit muffe woestijngat, wachtend op haar dood? Toen gleed er een schaduw over haar gezicht. Door haar tranen kon ze de persoon eerst niet herkennen, maar toen zag ze het. Ze was verbaasd, niet bang, niet blij, alleen verbaasd. Hoe kwam die nou hier?


_________________
Tosti schreef:
Meuh

schaap8

Timtamtom schreef:tosti aap

Met geen woorden zou ik ooit kunnen trachten te beschrijven hoe geweldig en genadig mijn goddelijke meester de expendable fucks all! wel niet is.
Profiel bekijken http://google.nl

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 4 van 8]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8  Volgende

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum