Je bent niet ingelogd. Log in of registreer je

Toadplaza Hongerspelen: deel 9

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down  Bericht [Pagina 8 van 8]

106 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 21:31

T.G


Bowser Jr
Bowser Jr
Met een luide kreun komt WM weer overeind. Zijn lichaam zit onder de schrammen, maar de pijn daarvan negeert hij. Hij heeft geluk gehad dat Hitomi de speer zo slecht hanteerde dat het wapens slechts langs de zijkant van zijn hoofd schampte, maar dat is haar enige tekortkoming, dat moet haast wel. Hij haalt zijn mest tevoorschijn, die inmiddels weer gestold is. Een beetje misvormd is hij wel, maar nog steeds bruikbaar. Maar dat terzijde, want hij heeft wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd. 'Waar is Hitomi?!' roept hij hardop. Daarnet zag hij haar nog, maar nu kan hij haar nergens meer zien. Hij merkt dat hij in een dal terecht is gekomen en klimt eruit. Maar aan de ene kant ziet hij alleen het brandende en deels overspoelde bos en aan de andere kant ziet hij alleen woestijn, waarin Adje of Hitomi nergens te bekennen zijn. 'Waar zijn ze?!' roept hij opnieuw hardop. Maar hoe ver hij ook kijkt, er is geen teken van Hitomi of Adje te bekennen. 'Verdomme...' zegt hij knarsetandend. Hij rent in een willekeurige richting de woestijn in, in de hoop dat Hitomi en haar hopeloze bodyguard in die richting gevlucht zijn. De hitte negeert hij. 'Wacht maar, Hitomi.' zegt hij tegen zichzelf. 'Jij leert mij nog wel te waarderen.'

Dan ziet hij in de verte ineens een hovercraft wegvliegen. Uit nieuwsgierigheid gaat hij eropaf, en kan nog net zien dat de dode tribuut een gele woestijn outfit draagt. Met wroeging denkt hij terug aan het team waarmee hij de hongerspelen begon. Dat waren allemaal miskleunen. Hij is blij dat zijn gele kostuum er in de bosbrand vanaf is gebrand, want die heeft hij eigenlijk de hele tijd onwillig gedragen. WM ziet dat er hier kort geleden een vloedgolf heeft toegeslagen, want het zand is veranderd in modder. Hij loopt een stukje verder, en ziet dan ineens iets glimmends in de modder steken. Met beide armen trekt hij het voorwerp eruit, en dan komt daar zomaar een zwaard tevoorschijn. Hij herkent het als zijn zwaard. Het zwaard waarmee hij Noémie heeft gedood. Dat is zijn enige goede herinnering aan het begin van de hongerspelen. Met een duivelse grijns bekijkt hij het van top tot teen, veegt de modder eraf en steekt 'm onder zijn riem. Dat was nou nog eens een gelukkige aanwinst. En dan herinnert hij zich zijn oorspronkelijke doel weer. 'Hitomi... Adje...' fluistert hij. Onmiddellijk gaat hij weer op zoek naar de laatste teamleden van team groen.

Profiel bekijken

107 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 21:52

Olivier Vanilla


Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Hitomi en Adje waren wel een eindje weggerend in de woestijn. "Daar waren we WM te slim af", zei Adje, duidelijk nagenietend. "Ehhhm... ik was WM te slim af, Adje.", riep Hitomi licht verbaasd. "Nee, we deden dit samen". Hitomi accepteerde Adjes onterechte trots maar, ze wist toch wel dat ze alleen waren gered door haar intelligentie, en niet die van Adje. Zonder haar was Adje al gestorven. Hitomi wist toch niet of ze het juiste had gedaan. Nu was ze eindelijk van die goorlap af. Maar Hitomi kon zich eigenlijk alleen maar irriteren aan het samenzijn met Adje. En tuurlijk, WM was verschrikkelijk tegen haar maar... toch lukte het er net niet om hem de genadeklap te geven. Tegen Adje kon ze nog wel vertellen dat het kwam omdat ze niet zo getraind is, en dat is waarschlijnlijk ook wat ze WM gaat vertellen. Maar stiekem weet ze dat ze hem had kunnen vermoorden. Waarom deed ze het dan niet?

"Je bent eigenlijk best knap" zei Adje tegen haar. "alsjeblieft", dacht Hitomi. Gaat Adje nu een beetje met haar flirten? Hitomi probeerde het een beetje te ontwijken. Adje hield daarna zijn kop een tijdje, totdat Hitomi weer hoorde hoe prachtig ze was. Alleen werd dit niet gezegd door Adje. Dit kwam uit de mond van WM.

WM was woest, schuimbekte en was duidelijk klaar er mee. Hij had natuurlijk hun voetsporen gevolgd. Zijn kleren waren haast volledig afgescheurd. Godzijdank dat hij nog net niet naakt was, dacht Hitomi. Alhoewel hij best knap was. Hij had een mooi getraind bovenlichaam en... wat dacht ze nou ineens? Hij is afschuwelijk! WM kwam dreigend op de twee af met een zwaard. "NU ONTSNAP JE NIET", riep WM woest. Hij stak Adje in zijn voet. Vervolgens deed hij hetzelfde bij Hitomi, waardoor ze moeilijk kon lopen. "Vermoord me maar!", riep Adje. "Nee... dat doe ik niet. Ik ga je niet vermoorden". Adje en Hitomi keken verbaasd naar WM. "Dat is te makkelijk. Je gaat de meest helse pijn van je leven beleven. O, daarna laat ik je hier lekker uitdrogen. WM begon, lachend als een maniak, met snijden. "Vingertje één... oeps, dat was je duim!", zei WM sarcastisch nadat hij Adjes duim had afgesneden. "O jeetje mineetje, dat was je hele hand! Oeps, dat was je andere hand". Adje had de meest afschuwelijke pijn en hij scheeuwde: "STEEK HEM DOOD HITOMI! STEEK HEM DOOD! PAK JE SPEER EN STEEK HEM DOOD". Maar Hitomi was in een tweestrijd. Ze snapte niet hoe ze niet zo verrot kon zijn. Waarom kon ze niet de grootste psychopaat die ze ooit had ontmoet, haar grootste vijand ooit, even afmaken? En waarom liet ze een van de aardigste en meest vriendelijke personen van haar leven zoveel pijn lijden? Ze kon weinig, want ze had een helse pijn aan haar voet. Maar ze kon zo WM aanvallen. En toch deed ze het niet. WM was rustig Adje in stukken aan het snijden. Één van de meest walgelijke beelden uit de Hongerspelen óóit werd gevormd.

Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

108 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op vr 23 aug 2013, 23:52

Tuffie

avatar
Bowser
Bowser
Necrodeus liep stilletjes naar de plek waar hij de persoon gehoord. Hij hoopte niet dat het Tosti was, een bloederig gevecht was wel het laatste wat hij nodig had. Terwijl hij verder ging met zijn epische wandeltrip hoorde hij vaag gebrul in het oosten. Hij besloot het geluid maar te volgen. In de verte zag hij al iemand gehurkt bij een paar dorre struiken zitten. Het is Jolien!

Necrodeus liep naar haar toe en legde zijn hand op haar schouder, voor hij iets kon zeggen kreeg hij een razendsnelle stomp in de maag. "Wat heeft dit nu weer te betekenen?" zei Necrodeus kreunend. "O sorry sorry sorry! Ik dacht dat je iemand anders was!" zei Jolien paniekerig. Necrodeus zuchte, Het was ook nogal stom om zo iemand te benaderen. "Luister ik moet het hebben over ons team en Para er is.." Necrodeus kon zijn verhaal nauwelijks afmaken en Jolien legde haar hand op zijn mond en gaf een gebaar om stil te zijn. Necro wist niet echt waarom totdat hij een schatterende lach hoorde. "Kijk daar" fluisterde Jolien. Al snel gluurde hij achter de struiken om te kijken. Daar zag hij een walgelijk beeld, WM die lachend Adje's ledenmaten eraf hakt aan de andere kant zit Hitomi die probeert een mes uit haar voet te krijgen. "Oke bedankt voor deze nuttige info, merci" zei Necrodeus sarcastisch. "Wat bedoel je? We moeten ze helpen!" zei Jolien licht gefrustreerd.
"Nee dit is verspilling van kostbare. Adje word gehakt en WM is psychisch gestoord. Denk je nu serieus dat ik mijn leven ga riskeren voor dit?"
Jolien zuchte, "Red teminste Hitomi dan, ze kan een waardevol lid kunnen zijn en anders word ze ook tot de dood gemarteld"
Necro keek nog even naar Hitomi, ze probeerde weg te lopen wat niet praktisch is met een mes in je voet natuurlijk. Ze leek wel een hulpeloos dier in een val. Hij begon toch wel
"Oke" mompelde Necrodeus. "Ik haal haar wel"
Hij sluipte richting Hitomi toe, toen Hitomi hem begon te zien gebaarde hij dat ze haar mond moest houden. Hitomi wist niet goed wat ze moest denken, maar ze volgde het bevel maar op. Necrodeus keek vlug naar WM, in geen enkele omstandigheid mag hij hem zien. Gelukkig lijkt hij te gefocust bezig met Adje. "Klim op mijn rug" Ze vertrouwde het niet echt, maar volgens mij is het een betere optie dan bij WM blijven. Ze zei niks en klom moeizaam op Necrodeus rug met haar gewonde voet.

Een kanonschot klonk. Necro's hart stond even stil. WM was klaar met Adje en draaide zich om. "Mooi weertje om te sterven vind je niet, Necro?" Hij wachtte niet af en zette hem op het lopen. WM liep hem schreeuwend achterna. Necro ging veel te langzaam met Hitomi achterop en probeerde haar eraaf te gooien maar haar grip is zo sterk dat ze er nog aan blijft hangen. Necro struikelde en rolse samen met Hitomi over de grond. Het is over dacht hij, hij deed instictief zijn ogen dicht. Het enige wat hij hoorde was geschreeuw en gevloek vervolgens een plof op de grond. Hij deed zijn ogen open, WM was op de grond gevallen en zat te kreunen van de pijn, er zittwn 2 pijlen in zijn schouder. "NAAR HET KAMP" riep jolien "IEDEREEN NAAR HET KAHAAAAMP" Godzij dank dat Jolien er was, hij glimlachte. Hij pakte Hitomi op die bewusteloos lijkt te zijn door de klap van de val. en rende naar Jolien, hij wil hier geen seconde langer blijven.

"Dus, wat,was er met het team en nog belangrijker Para?" vroeg Jolien lachend. Ze was duidelijk heel blij met de reddingsactie.
Hij schraapte zijn droge keel "Nou het,zit zo..."

Profiel bekijken

109 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 09:28

Lucoshi

avatar
Super Mario
Super Mario
Lucoshi slenterde door het bos, tussen de verkoolde bomen, van welke sommige nog de toppen nog brandden. Hij was er niet goed aan toe. De boom die naar beneden was gevallen, had Lucoshi net niet geraakt. Zijn haar stond in brand en hij had nog een klein stukje kunnen redden door in de sompige grond te gaan rollen. Hij wist niet hoe hij er nu uit zag, maar hij voelde dat er nog maar een paar willekeurige plukken haar op zijn hoofd stonden. Ook zijn hele jas was verschroeid, waardoor hij zelf ook een aantal flinke brandwonden kreeg. Verder lag zijn arm uit de kom door het plotseling wegspringen van de boom, en net iets te hard neerkomen. Maar zijn arm had hij al weer (erg pijnlijk) in de kom gekregen. Ook de wurgsporen van WM hielpen niet echt. WM was echt sterk. Lucoshi had moeite te ademen, vanwege een bijna fijngeknepen keel, en de zwarte rook die hij zojuist had ingeademd.

Het was een verschrikkelijk zicht, het bos. Overal lagen verbrandde en verminkte dieren, smekend om hulp. Als Lucoshi een wapen had gehad, of een beetje heldere gedachten, dan had hij de dieren vermoord en meegenomen als voedsel. Maar het enige waar hij nu aan kon denken was zijn verwondingen, en Adje en Hitomi. Zouden ze nog leven? Zou WM ze te pekken hebben gekregen? Lucoshi gruwelde bij die gedachte. Hij had nog geen kanonschot gehoord... "Ik moet ze vinden" zei Lucoshi tegen zichzelf. Hij schrok van zijn eigen stem. Het was een erg schorre stem. Hij kreeg ook meteen pijn in zijn keel nadat hij had gepraat. De rook was erger dan hij had gedacht. Wat zou zijn team wel niet denken? Een leider die nutteloos was, al de hele spelen lang. Hij had geen een kill gemaakt, hij had weinig ideeën of plannen bedacht, meestal kwamen die van Adje en/of JiHawk. Ze haatten Lucoshi waarschijnlijk als leider. Hij was een zwakkeling. Hij was niets vergeleken met de andere leiders. Necrodeus was slim en sterk, tenminste zo leek hij tijdens de trainingen. En dan natuurlijk WM, voor zijn kracht had hij nu wel bewijs gevonden. Lucoshi wreef over zijn nek. En dan nu... ALS hij zijn team terug zou vinden, zouden ze hem dan nog wel willen? Hij zat onder de brandwonden. Hij had geen wapens. Hij was nutteloos. Hij kon geen bijdragen meer doen aan deze spelen. Als Adje en Hitomi een schuilplaats zouden vinden, en Lucoshi aan zou komen, zouden ze hem waarschijnlijk niet eens herkennen. Ze zouden denken dat de spelmakers Zombies hadden neergezet, en dat hij er een was. Adje zou Lucoshi misschien meteen vermoorden, en anders Hitomi wel. Bij die naam stond Lucoshi even stil. Zou Hitomi hem niet herkennen? Hitomi was altijd Lucoshi's rechterhand geweest, tenminste aan het begin van de spelen. Of... was ze meer dan een rechterhand?

Lucoshi werd uit zijn gedachten geschud door een stem. "Halt!" hoorde hij een stem roepen vanuit een boom boven zich. Hij draaide zich om en keek omhoog. "L-Lucoshi?" klonk de verbaasde stem van Tosti. "The one and only" zei Lucoshi met zijn schorre stem, waar hij nog steeds aan moest wennen. "W-wat is er met jou gebeurd?" Tosti was duidelijk geschrokken van hoe Lucoshi er aan toe was. Lucoshi keek nog eens naar zichzelf. Grote delen van zijn kleren waren weg, en op de open plekken, waren brandwonden zichtbaar. Overal zaten sneeën en blauwe plekken. Lucoshi werd misselijk door het zicht van zichzelf, in deze staat. Hij keek weer terug naar Tosti, die snel zijn Pijl en boog weer aanspande. Het was een met haast gemaakte pijl en boog, maar hij zag er toch effectief uit. Ook had hij een berg met een gigantische hoeveelheid zelfgemaakte pijlen naast zich liggen, dus hij had genoeg munitie. "Noem eens één reden waarom ik je niet zou vermoorden?" zei Tosti terwijl hij zijn boog op Lucoshi's hals richtte. Het bleef stil van Lucoshi's kant. Hij wist niets. Hij dacht na over zijn team, en dat ze hem waarschijnlijk niet meer zouden willen. Zijn familie thuis zouden hem waarschijnlijk ook een zwakkelijk vinden. Lucoshi keek weer terug naar Tosti, en deed zijn ogen dicht. "Doe het" zei Lucoshi, wachtend op een pijl die zijn hals zou doorboren.

Profiel bekijken

110 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 10:56

De pijl kwam niet. Lucoshi deed zijn ogen weer open. Tosti was weg. Waarom? Waarom had hij hem niet doodgeschoten? Hij had geen enkel idee. Misschien wou Tosti dat hij bij hem in het krijt stond. Of had hij medelijden. Hij wist het niet. Hij bleef alleen achter in de vernielde restanten van het bos...

Jolien liep weg nadat Necrodeus haar veteld had wat er gebeurd was met Para. Hij kon niet volgen want moest Hitomi ondersteunen, dus hij bleef alleen met haar achter. Er viel een ongemakkelijke stilte. "Zoooo..." begon Necrodeus "Dus jij hoorde bij team groen hé?". Ze knikte. "Ben jij de laatste overlever?" vroeg hij toen. "Ik... ik weet het niet..." zei ze stilletjes "Ik denk het. Lucoshi zou nog kunnen leven maar hij is achtergebleven in de bosbrand, en we hebben een kanonschot gehoord. Waarschijnlijk is hij ook...". Ze zweeg weer. Necrodeus dacht na. "En WM heeft dit allemaal veroorzaakt?". Ze knikte weer en wou iets zeggen, maar deed toen haar mond weer dicht. Necrodeus was verbaasd. Hij wist dat WM niet helemaal 100% was, maar bij de trainingen had hij er altijd heel beheerst uitgezien. Terwijl hij in werkelijkheid zo was... Toen kwamen ze aan bij de kleine grot waar Para in lag. Hij was wakker.

Para haalde zijn hand verdrietig op bij wijze van groet toen Necrodeus binnenkwam. Toen hij Hitomi zag keek hij vragend naar Jolien, en die knikte geruststellend. Necrodeus kreeg het koud vanbinnen. Dit was wel duidelijk. Para was potdoof. Maar voor de rest zag hij er nog best uit. Hij kon tenminste rechtzitten. "Hoe is die mijn trouwens kunnen ontploffen?" zei Jolien toen lichtjes boos, alsof het Necrodeus' schuld was. "Weet ik veel" zei hij "Normaal gezien worden ze na het begin van de spelen uitgeschakeld. Ze zijn blijkbaar gereactiveerd". Para probeerde het gesprek te volgen maar wist niet waar ze het over hadden, en Hitomi zat wezenloos voor zich uit te staren. "Wel, hij heeft verzorging en rust nodig" zei Jolien "En iets te eten". Ze keek Necrodeus aan alsof ze daarmee iets duidelijk wilde maken. "Wel, verderop staat en groepje struiken met eetbare bessen..." zei hij. Ze keek hem nog steeds aan. "Ik ga wel" zuchtte hij.

Hij ging de grot uit. Hij wist dat niet alles goed ging nu, maar dat was nog geen reden voor Jolien om zo te doen. Hij liep het korte eind tot aan de struiken. Daar hingen de bessen aan die hij gezien had. Hij kende ze van thuis, ze groeiden daar ook, dus hij wist zeker dat ze eetbaar waren. Waarschijnlijk in tegenstelling tot de meeste andere bessen in de arena. Hij boog zich voorover om er een paar te plukken, maar hoorde plots een licht geritsel. Helaas te laat. Met zijn slechte gehoor had hij hem niet op tijd gehoord, en Tosti greep hem beet en drukte een pijl in zijn rug. Necrodeus had het uitgeschreeuwd als Tosti geen hand voor zijn mond had gelegd. "Zozo, wie we hier hebben" zei Tosti hatelijk "De leider van team blauw". Necrodeus' ogen traanden van de pijn en hij voelde bloed over zijn rug lopen. "Het team dat mij mijn laatste 2 vrienden heeft afgenomen". Necrodeus zag net Jolien uit de grot tevoorschijn komen om te kijken waar hij bleef, maar Tosti bukte zich. "En nu zal ik de rest van jouw team uit de weg ruimen" zei hij terwijl hij naar Jolien keek. "En jij zult er niks aan kunnen doen. Want ik begin met jou". Hij nam een tweede pijl om hem af te maken.

Necrodeus had niet veel tijd meer. Hij had gefaald. Gefaald als leider. Hij vroeg zich af hoe hij het zelfs ooit tot leider had geschopt. Hij was fysiek maar middelmatig geweest, over de hele lijn. Misschien was het gewoon omdat hij logisch en realistisch kon nadenken. Toen wist hij wat hij moest doen. Hij had Chris en Lazerstraal niet voor Vygan kunnen beschermen, Lennard niet voor de ijsbeer, en T.G niet voor de grot. Maar hij ging Jolien en Para wel voor Tosti beschermen. Hij nam zijn zwaard, dat hij had laten vallen, met beide handen beet. Te laat zag Tosti wat hij van plan was. Hij stak het zwaard door zijn eigen buik.

Tosti schreeuwde, en Necrodeus voelde hoe hij hem losliet. Hij hoorde iemand dichterbij komen lopen... Jolien kwam aan en zag Tosti bloedend wegkruipen. Ze sprong achter hem aan, nam een pijl en stak die in zijn hals. Hij bleef stil liggen, en er klonk een kanonschot. "Goed gedaan" hoorde ze Necrodeus hoestend zeggen. Ze draaide zich om en hij hoestte wat bloed op. Hij had een gapende wonde in zijn buik. Hoe het ook zij, lang had hij niet meer.

Profiel bekijken

111 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 11:03

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
"Weet je... Je bent eigenlijk best knap, Hitomi." zei Adje. "Pardon?" vroeg Hitomi. "We zitten hier weg te lopen voor WM, en dan kom je daar mee? Je timing is niet echt perfect." "Maar Hitomi... Je bent écht beeldschoon." zei iemand. Maar het was niet Adje. Het was WM, die woest aan kwam lopen. Van z'n gele woestijnkleding is niet veel overgebleven. Z'n hele bovenlijf was nu zichtbaar en licht aangebrand door de bosbrand. En ondanks de brandwonden en de talloze wonden die er op z'n lichaam te vinden waren, kwam hij zonder ook maar even de indruk te geven dat hij enorm veel pijn lijdt. "Weet je, ik ben dit hele achtervolgingsgedoe spuugzat." zei WM geërgerd. "Het wordt tijd dat we hier een einde aan gaan maken." WM gooide z'n mes naar Hitomi's voet en trof doel. "Het spijt me dat ik dit moet doen, lieverd, maar je laat me geen keus." zei WM, waarna hij boosaardig zat te lachen. "Je gaat hier voor boeten, WM..." riep Adje. "Voor alles!" Maar een antwoord bleef uit, WM sloeg Adje tegen z'n voet met z'n zwaard waardoor hij op de grond viel. Daarna trok hij hem aan zijn hand, terwijl hij met z'n voet op de zijne stond. Adje schreeuwde het uit van de pijn. "Het wordt tijd dat we je laffe vriendje even een toontje lager laten zingen." zei WM, waarna hij weer als een gestoorde maniak zat te lachen. Hitomi had hem nog nooit zo gezien. In het ijsgebied was hij al eng, maar bleef hij zich wel kalm gedragen. Nu was hij werkelijk gestoord geworden. Adje probeerde om te ontsnappen, maar dat lukte niet. WM had hem te stevig vast, en in tegenstelling tot hem had hij een wapen. "Best, vermoord me maar dan." zei Adje. Hij meende het niet, hij was enkel benieuwd naar WM's reactie. "Ik ga je niet vermoorden." antwoordde hij, tot zowel Adje's als Hitomi's verbazing. "Nou, ok, dat was gelogen. Je gaat er aan, dat zeker, maar wees maar zeker dat ik er uitgebreid de tijd voor neem. Je gaat de meest helse pijn van je leven hebben. Ik wil je zien lijden, Adje. Je zielige poging om mijn ware liefde te overtuigen mij gif te laten drinken is mislukt, maar ging wel ten koste van één van m'n beste en enige tributen. Vygan mocht  wel een roekeloos persoon zijn, door jou is hij dood. Daarna nog proberen om mijn geliefde Hitomi te vermoorden helpt nou ook niet echt. Ik vraag me af hoe ik je pijn gaan doen. Ik had wel zin om je te waterboarden, te onthoofden, of aan een boom op te hangen met je been en je daarna honderden keren te slaan met een stok. Maar nu ik m'n zwaard terug heb..." WM bracht z'n zwaard dichter bij Adje's vingers. "Herken je dit zwaard nog? Het is het zwaard waar ik dat zielige kleine meisje heb gedood waar je zo van hield. Hoe heette ze ook alweer?" "Ze heette Noémie!" riep Adje. "En ze was geen zielig klein meisje!" "Was ze wel." antwoordde WM. "Maar goed, jij zal aan dit zelfde zwaard pijn lijden. Tof, toch?" Hij hield het zwaard tegen z'n duim. "Oeps, daar gaat je duim!" WM zat te lachen. De pijn was onbeschrijflijk. Hoe het zwaard met gemak door z'n botten heen kon, was hem een raadsel. "En daar gaat je hele hand! Oeps, en dat was je andere hand! Wat doe ik nou toch!" "Hitomi, help!" riep Adje. "Dood hem! Pak je speer, en maak er een einde aan!" Hitomi vond het walgelijk, en zat WM te smeken om te stoppen, maar die ging genadeloos door. Hem aanvallen met haar speer lukt niet, daarvoor had ze teveel pijn aan haar voet. "Adje! Adje, gaat het?" vroeg ze. "... wat denk je zelf?" antwoordde hij. "Het is al over voor mij, Hitomi. Doe geen moeite. Maak dat je wegkomt." "Dat gaat nogal moeilijk met een mes in m'n voet." zei ze. "Ik krijg het er niet uit!" "Nou... dan zijn we verdoemd." zei Adje triest. WM sloeg nu ook Adje's arm af, waardoor hij heel wat bloed zat te verliezen. WM liet hem los, zodat hij op de grond viel en rustig z'n andere arm, en ook z'n benen zou kunnen afhakken. "Zeg, Hitomi..." zei Adje op zachte toon. Het was haast onbegrijpelijk, maar hij vond de kracht niet om het luider te zeggen. "Wat denk jij dat er na de dood is?" Hitomi was van mening dat er niks was, maar daardoor zou Adje zich niet beter voelen. Dus ze zei maar niks. "... ik hoop dat ik naar Noémie ga." zei hij. "Dat ik bij haar kan zijn... Kan zeggen wat ik voor haar voel... Me verontschuldigen dat ik er niet was voor haar... toen ze me nodig had..." Het bleef stil. "Ik hoop voor jou dat je gelijk hebt." zei Hitomi. Ze probeerde te glimlachen, al was dat niet makkelijk. Toen WM z'n andere arm en één van z'n benen er af sloeg, weergalmde het kanonschot door de arena. Het was over. Adje was dood.

Op dat moment gebeurde alles snel. Necrodeus ging op verzoek van Jolien tegen z'n zin Hitomi helpen, al had hij ze liever aan hun lot over gelaten. Necrodeus deed een gebaar dat ze op haar rug moest klauteren, waarna hij haar weg zou dragen. Tot hij een akelige stem hoorde. "Oh, hallo, Necro!" zei WM. "Mooi weer vandaag, niet? Dus, hoe wil jij sterven? Ophangen? Verdrinken? Vertel maar, ik doe het met plezier voor je." Necrodeus liep met Hitomi op z'n rug verder, maar viel een eind verder op de grond met haar. Hij verwachtte dat het nu klaar was met hem, maar in plaats daarvan hoorde hij geschreeuw. Die stem... Het was WM. "Wat lig je daar te liggen, in godsnaam?" riep Jolien. "Naar het kamp, nu!" WM lag op de grond met twee pijlen in z'n schouder. Necrodeus stond op, en nam het bewegingsloze lichaam van Hitomi vast. Ze was bewusteloos door de val. Met z'n allen liepen ze naar het kamp. "Goed gedaan, Necro!" zei ze opgewekt. "Ach, het was een eitje." zei hij trots. "Ja, zal wel." antwoordde Jolien met een grijns op haar gezicht. "Als ik niet had ingegrepen, onderging je hetzelfde lot als Adje." "Ja, ok, je hebt gelijk." bekende hij. "Dus... hoe zit het nou met..."


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

112 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 11:49

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Oshi voelde zich beroerd. Maar minder beroerd dan 10 minuten geleden. En veel minder beroerd dan een half uur geleden. Zijn brandwonden had hij kunnen verkoelen in het ijskoude water uit het blauwe gebied. Hoe het gekomen was wist hij niet, maar het hele gebied lag onder water. Geen goede keus dus. Maar het water was zo lekker koel, en fris, en lekker… Pas na een uur kon hij er zichzelf van overtuigen om eruit te komen. Anders zou hij misschien nog onderkoeld raken. De brandwonden kwamen meteen weer op, maar het voelde al beter. Hij zou kunnen lopen. Vechten? Voorlopig niet, maar hij zou wel moeten. Hitomi en Adje maar eens opzoeken dan. Als ze nog leefden. Zo niet, dan was hij de enige van team Groen. Die gedachte fleurde hem niet op. Er was dan zoveel druk op zijn schouders. Niet aan denken. Gewoon doorlopen, over de knisperende zwarte ondergrond. Tot zijn verbazing stond hij op een gegeven moment op iets hards, iets grijs. Hij bukte zich om het op te rapen, en het bleek zijn speerpunt te zijn, die hij had moeten laten vallen. De metalen punt was nog helemaal gaaf, maar het hout was natuurlijk helemaal verbrand. Misschien kon hij een andere stok erin duwen. Oshi begon een beetje te lachen. De helft van de wapens was onderhand zelf gemaakt. Ach, als hij niet meteen brak, het was beter dan niets. Oshi begon naar takken te zoeken en liep zo richting de woestijn.


Na een halfuurtje kwam hij eindelijk bij een minder verbrand stuk, aan de rand van de dorre woestijn. Hier was het vuur een beetje langsgekomen, maar niet genoeg om alles te verbranden. Hier lagen behoorlijk wat takken, en Oshi’s oog viel op een bijna perfecte, lange, rechte stok. Met wat duwen kreeg hij hem in de pijlpunt. Hij woog hem even in zijn hand. Hiermee zou hij een eind komen. Misschien kon hij er zelfs mee vechten! Door de kleine roes was hij zijn brandwonden even vergeten, maar ze kwamen nu weer op. Strompelend liep hij verder. Misschien was het eens tijd om een slaapplek te zoeken. Onderweg nam hij een paar halfverbrande eekhoorns mee. Ze waren uitgerookt, en Oshi zag dat het een gezin was met babyeekhoorns. Maar hij kon nu niet weekhartig worden, het was een heel aardige hoeveelheid eten die nauwelijks nog gebraden hoefde te worden. Lucoshi liep of een redelijk onopvallende grot af, in de buurt van de Hoorn. Hier zou hij wel even kunnen slapen. Als hij ’s nachts het vuur uitdeed zou hij niet eens opvallen. Uitgeput kwam hij aan, en klom naar binnen. Het was hier lekker koel, en even liet Lucoshi zich op de koele vloer zakken. Dit liet hem denken aan thuis… Thuis hadden ze een hal, met koele tegels. Was heerlijk in de hete zomer. En dit was ook een soort hete zomer. Pas na een tijdje merkte Oshi op dat hij niet alleen was. Hoe, dat wist hij niet, maar toen hij zich omdraaide zag hij een gestalte met zijn rug naar hem toe zitten.
“He, wie ben jij?” Meteen nadat hij het gezegd had besefte hij dat dat niet zo slim was om te doen. Maar de gestalte reageerde niet. Hij leek het niet eens gehoord te hebben. Lucoshi liep langzaam naar de tribuut. Hij herkende hem, ergens van. Pas toen hij nog maar 2 meter van hem afstond zag hij het. “Para!” riep hij. Dit leek hij wel te horen, maar nee, hij reageerde alleen op de schaduw van Lucoshi. Langzaam draaide hij zich om. Hij maakte gebaren, iets met een explosie, en wees toen op zijn oor. Hij leek doof, of zo. Para begon op hem af te lopen. In Lucoshi’s hoofd begonnen bellen te rinkelen. Para hoorde niet bij zijn team…


Para kwam dichterbij, en maakte opeens een snelle beweging naar links, waarbij zijn zwaard Lucoshi’s schouder schampte. Hij snoof verontwaardigd. Hij probeerde hem gewoon te vermoorden! Tja, dit waren wel de Hongerspelen. Lucoshi probeerde gebruik te maken van Para’s doofheid, en het minder wordende avondlicht. Lucoshi liep snel de schaduwen in, naar het minst verlichte deel van de grot. Para leek geïrriteerd, maar kwam snel weer op Oshi af. Het was nu of nooit. Met al zijn kracht smeet Oshi zijn speer naar Para. Para had nog niet gezien dat Oshi een speer had, en was volkomen verrast. Hij probeerde nog met zijn zwaard de speer af te weren, maar hij bracht hem niet uit zijn koers en de speer boorde zich in zijn borstkas. De speer brak meteen, maar hij had een flinke wond toegebracht. Para slaakte een kreet, en Oshi zag door de opening van de grot dat de rest van team blauw eraan kwam. Tijd om te gaan. Oshi griste zijn vogels mee en sprong de grot uit. Twee pijlen floten om zijn oren, maar hij was al te ver.

Jolien rende naar de grot. Dat was de kreet va Para geweest, dat wist ze zeker. En iemand van team Groen in hun grot.. Dit was niet goed. Ze liet Hitomi en Necrodeus achter en rende de grot binnen. Daar zag ze Para liggen. Haar geliefde Para. Hij was doordrenkt van zijn eigen bloed, en ze zag nu ook de enorme speer die door zijn borstkas was gegooid. Snel trok ze de speer uit hem, en ze probeerde het bloeden te stelpen met alles wat ze vond. “Necro, ga water halen, veel! Als we snel zijn haalt hij het nog!” Necrodeus schudde langzaam zijn hoofd. “Hij is te zwaar gewond. Hij gaat het niet meer redden. Sorry…”
“We kunnen hem toch niet zomaar dood laten bloeden? We kunnen toch wel iets doen?!” haar stem klonk bijna hysterisch. Ze wilde hem niet verliezen. Necrodeus keek nog steeds een beetje schuldig. Hij trok Hitomi langzaam mee de grot uit. “Kom, we gaan wat eten en water halen. We laten jullie even alleen.”
Jolien bleef alleen achter. Ze snikte luid. Ze konden toch nog een sponsorgift ontvangen of zo? Para kon niet doodgaan! Maar hij zag onderhand ook wel in dat hij het niet zou halen. Ondanks zijn enorme pijn kreeg hij een kalme uitdrukking op zijn gezicht. Hij probeerde te praten. “Jolien, mijn liefste Jolien. Het is voorbij, ik ga het niet meer halen. Lucoshi heeft me te hard geraakt. Maar stop nu niet met vechten! Voor jou is het nog niet te laat! Wreek je, op mijn moordenaar, en op iedereen. Ik wil dat je wint. Beloof je dat?” Met nog steeds tranende ogen knikte Jolien. Ze kon niet uitbrengen. Para’s stem werd zwakker. “Mooi zo. Weet -“ zijn stem verstrakte. “weet dat ik altijd van je gehouden heb…” Jolien snikte. “Ik ook van jou, Para…” Ze boog voorover en kuste hem, net zo lang totdat ze het kanonschot hoorde. Para was dood. Maar Jolien zou niet opgeven.

Profiel bekijken http://google.nl

113 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 11:57

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
"Hahaha, dat was leuk. IS HET LEUK IN HET HIERNAMAALS, ADJE! MET JE ZIELIGE VRIENDIN!", riep WM. Hij lag op de grond met twee pijlen in zijn schouder. Hij haalde ze er uit en riep: "bedankt voor de wapens, Necrodeus. Erg aardig! Ik heb pijlen en een zwaard! Ik ben onverslaanbaar". "Adje is nu dood en... en...". Opeens kwam er een mededeling. "Wij willen alle overgebleven tributen, Hitomi, Necrodeus, Lucoshi, Para, WM en Jolien feliciteren met het definitieve verlies van Team Geel. De drie overgebleven teams zijn Team Groen, Team Blauw en Team WM. Succes met het vernietigen van de laatste twee teams". WM moest lachen. "O, arme Tosti is ook dood! Mijn hele oude team is dood! Wat jammer de bammer voor ze! Het waren zo leuke gasten!"

WM sloeg duidelijk op hol. Niemand was in zijn buurt op dat moment, dus er was ook weinig voor WM om te vrezen. WM vertelde woest in zichzelf over die zwakkelingen van team Geel. Dat ze gedoemd waren om te verliezen, zodra die eikel van een Pokéfan hem had bedrogen. Natuurlijk, dat was ook zijn hele plan, maar WM had liever de boel verlaten met zijn zwaard. Maar dat kon niet. WM schreeuwde hard in zichzelf "DOOR DIE ROTTIGE POKÉFAN HEB IK DEZE SPELEN NIET AL VEEL EERDER GEWONNEN". Hij had in een nacht de wacht kunnen houden en zijn hele team kunnen doodsteken. Dat was zijn oorspronkelijke plan. Steken. Wat was dat leuk. Dat vond hij veruit het leukste van de Hongerspelen. Het was echt het hoogtepunt voor hem tijdens de spelen.

Waar WM eerder in de spelen als een slimme, sluwe en sterke, maar gestoorde tribuut overkwam, was hier niks meer van over. WM lag als een gek op het zand te spartelen. De wonden in zijn schouder had hij niet eens meer door. Hij wilde wraak. "Ik kan Necrodeus ook doodsteken. Ik kan iedereen doodsteken. Ik hoef alleen Lucoshi, Necrodeus, Para en Jolien dood te steken, en dan win ik de Hongerspelen met Hitomi!" Nu pas kwam WM erachter dat hij geen zwaard meer had. Hij had alleen nog twee pijlen. Hij moest dus naar het kamp van Team Blauw.

Kanonschot. Ineens werd de dode deelnemer direct bekendgemaakt. Het was Para. Para was één van de weinige spelers waar WM nog wel respect voor had, maar toen waren er nog maar drie deelnemers die dood moesten. Dan was de kans groot dat ze niet bij hun kamp waren. Maar misschien was zijn zwaard wel bij het kamp! En WM wilde zijn zwaard terug, niet die debiele pijlen waar hij nu mee zat: "IK WIL EEN ZWAARD", riep WM. Totdat WM ineens een pakketje naar beneden zag zweven.

"WAT IS HET, WAT IS HET!", schreeuwde WM. Er zat geen zwaard in, maar wel een mooi mes die nog niet gestold was. En wat water. WM nam een paar slokken. Vervolgens besloot hij naar team Blauw te gaan. Om zo snel mogelijk zijn zwaard terug te halen. Hitomi kon wel wachten, niemand die haar zou vermoorden nu, toch? Team Blauw mag haar, en Lucoshi is haar teamgenoot. WM stelde een plan op: "Zwaard terughalen, Team Blauw uitmoorden, de finale spelen tegen die zwakkeling van een Oshi". Dat vond hij wel goed klinken.

Niet veel later klonk het volgende kanonschot.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

114 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 13:55

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Verdomme, die wond deed pijn. Hij zag nu wel dat er geen organen geraakt waren, maar er lag wel een flinke lap vlees los. Het bloedde flink, en Necrodeus dacht echt dat het voorbij zou zijn. Hij zou tenminste waardig sterven, hij had Tosti weten tegen te houden. En Jolien had hem vermoord. Zij zou nog ver kunnen komen. Maar ze accepteerde de dood van haar leider niet, ook al vond ze hem soms wat saai. Ze spoot een flinke klodder geelbruin spul op de wond, uit een tube die ze ergens vandaan had gehaald. Necrodeus interesseerde het niet echt meer. Het werd zwart voor zijn ogen. Hij verloor het bewustzijn.

Necrodeus opende zijn ogen weer. Was dit de hemel? Voor een hemel zag het er wel wat gewoontjes uit. En rook het wel erg veel naar brand. En het was goor hier. Nee, dit was niet de hemel, dit was de Hongerspelen. Necrodeus keek naar de vreselijke wond. Die was dichtgenaaid met lange gevlochten grassprieten. Het zag er niet echt mooi uit, maar het bloedde niet meer. Necrodeus probeerde op te staan. Tot zijn verbazing lukte het, al werd hij wel duizelig. Hij hoorde Para schreeuwen. Jolien rende er al op af. Necrodeus hobbelde erachteraan. Hij kon lopen, maar niet meer dan dat. In de grot bleek Para zwaargewond te liggen. Na een oogopslag zag Necrodeus dat het te laat was. Para’s halve borstkas lag open, zijn ribben waren duidelijk te zien en een van zijn longen was geklapt. Duidelijk erger dan zijn wond. Hij wist wat er tussen Jolien en Para speelde, dus hij besloot zich diplomatisch terug te trekken, samen met Hitomi. Waarom hadden ze haar eigenlijk gered?

Necrodeus had voor de zekerheid Joliens boog en pijlen meegenomen, aangezien ze toch een soort gingen jagen. Maar in zijn hoofd speelde zich een idee af dat met een ander soort jagen te maken had. Hun nieuwe bondgenoot Hitomi was eigenlijk meer een soort lokaas. Behalve dan dat ze Lucoshi, en zeker WM niet zouden kunnen tegenhouden. Eigenlijk was het beter als ze doodging. Lucoshi zou het jammer vinden, aangezien het zijn teamgenoot was. Maar WM zou het vreselijk vinden, voor hem was ze alles. Misschien zou hij zelfs depressief worden of zo. Of juist kwaadaardiger. En ze zou hen toch waarschijnlijk verraden. Toch wel laf, haar zo in de rug schieten. Maar ja, haar laten leven was gewoon niet slim. Snel doen dan maar.

“Hé, Hitomi?” Hitomi draaide zich om, en zag hoe Necrodeus zijn boog gespannen hield. “Heb je eten gezien of z-“ Ze stopte abrupt met praten toen Necro’s pijl haar in haar keel trof. Niet perfect, ze had nog een paar seconden om woedend Necrodeus aan te kijken. Haar lippen vormden het woord “verrader”, maar het was al te laat. Een kanonschot klonk.

‘Zo, dat is ook weer gepiept’ dacht Necrodeus. Hij floot een liedje. Ook al hadden ze zware verliezen geleden, ze waren nu wel heel ver, en ze hadden nog maar 2 tegenstanders. Nog maar 2! Als die eraan zijn zouden ze gewonnen hebben. Maar met WM zou dat niet makkelijk worden. Nou ja, dat zou wel komen. Gewoon een beetje overleven in de grot, paar dagen op krachten komen. Zijn buikwond begon weer te bloeden; een paar grassprieten hadden het begeven. Niet verwonderlijk, het was gras, maar toch, het zou gevaarlijk kunnen worden. Necrodeus kwam aan bij de grot. De nacht begon te vallen.

Ondertussen kwam WM steeds dichterbij het lijk van Hitomi. Na het kanonschot ging WM meteen op zoek naar het lijk. Onder andere om te kijken wie het was. En misschien ook even wat eten. Hij had al behoorlijk lang niets gegeten, en mensenvlees was niet heel anders dan dierenvlees, toch?

Profiel bekijken http://google.nl

115 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 14:25

Adje Vanilla

avatar
Administrator
Administrator
Het was donker. WM was op zoek naar het lijk. Hij had het kanonschot gehoord, maar hij had werkelijk geen idee wie het was. En dat maakte hem eigenlijk ook niet zo heel veel uit. Maar één ding was zeker: het was niet Hitomi. Ik bedoel, kom op? Hitomi hoort bij alle overgebleven teams, dus ze hebben geen reden om haar te vermoorden. De enige reden waarom hij het lijk zou opzoeken, was om wat te eten. Hij was wel benieuwd hoe mensenvlees zou smaken. Heerlijk sappig, vermoedelijk. Hij had het lijk gevonden. Het is een vrouw, dat kon hij wel voelen. En het enige meisje dat na Hitomi nog in leven was, was... Jolien. En omdat dit Hitomi niet kon zijn, is het Jolien. Hij vond zichzelf geweldig. Het was zeer makkelijk af te leiden, maar toch voelde hij zich trots dat hij zo snel een logische redenering kon maken. "Misschien moet ik het eerst wat in stukjes hakken." dacht hij. Hij nam z'n zwaard en begon ermee op het lijk te slaan. "Muhahaha..." zat hij gestoord te lachen. "Muhahahaahah. MUAAHAHAAHAHAHAHAHAHAA! Hakken en slaan, wat een pret!"

Hij had vakkundig (althans, hij vond het vakkundig gedaan) de armen en benen afgehakt. "Hier heb ik wel genoeg mee." zei hij hardop. "Ik vraag me af hoe inwendige organen zouden smaken... Maar ik eet eerst dit wel op." Het was behoorlijk koud, en warm vlees smaakt uiteraard stukken lekkerder... Het enige brandbare dat hij bij zich had, waren de pijlen van Jolien. Door ze tegen elkaar aan te wrijven had hij al snel een vuur, waar hij het mensenvlees mee zat op te warmen. Ondertussen kwam de hovercraft aan vliegen, vast om het lichaam van Jolien om te halen, meende WM. Ach, laat ze het lijk maar meenemen. Hij heeft vast wel genoeg met de armen en benen. Hij had al één arm volledig opgegeten. Verdorie, als hij wist dat het zo lekker was, had hij Adje's lijk ook opgegeten. Damn, wat was dit heerlijk.

De hovercraft had het lijk nu bereikt en vloog vlak naast WM. Toen schrok hij. Door het lichtschijnsel van de hovercraft zag hij eindelijk in wat hij aan het doen was. Hij zat te eten... van Hitomi...?


_________________

Para ik eis een leukere opmerking hier verdomme

ADJE IS EEN FLADJE o god why

ik zei leuker
Profiel bekijken

116 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op za 24 aug 2013, 18:05

Olivier Vanilla

avatar
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
Praeses Watermeloen, Blauwe Bes en Red Bull Wodka (MAAR NIET FRISTI) van 2009 t/m 2019
WM schrok, maar vervolgens sneed hij nog snel het lichaam open van Hitomi's lichaam. Hij zocht en trok haar hart er uit, alvorens haar lichaam werd opgehaald. Hitomi's hart. Hij had Hitomi's hart. WM, duidelijk krankzinniger dan ooit, leek het niks uit te maken dat Hitomi dood was. Hij zat daar maar. Te lachen. En te likken aan Hitomi's hart. Voor iedereen uit het publiek was het een van de meest bizarre beelden ooit. De sluwe, sterke en serieuze WM, die nu ineens aan een hart aan het likken was. Maar WM had een nieuwe obsessie. Mensenvlees. Want, er zijn nog drie andere kandidaten in de arena, dacht WM. Die kan hij óók nog opeten! En dan heeft hij gewonnen, en kan hij in het capitool altijd mensenvlees bestellen, uit een paar van die zielige districten. Hij was immers geweldig, en de mensen daar waren triest, dus hij zou het wel krijgen. WM, kwijlend uit zijn mond, begon door te gaan met zoeken naar de laatste drie kandidaten. Het leek wel alsof WM's laatste beetje ziel uitgezogen werd door de dood van Hitomi. Zijn liefde voor Hitomi werd vervangen door een liefde door mensenvlees.

Na een tijdje zoeken hoorde WM voetstappen. Het was nacht, maar WM had geen zin om te slapen. Op een gegeven moment zag hij van wie de voetstappen kwamen. Het was Lucoshi. "STOP", riep Lucoshi, die een moordlustige WM op zich af zag komen. Lucoshi wist nog niet dat WM een soort duivel was geworden. "We moeten eerst samenwerken! Als één van ons de ander nu doodt moet hij het in de finale opnemen tegen Necrodeus én Jolien, dat wordt ontzettend moeilijk! We moeten eerst samenwerken!". Arme Lucoshi. Hij dacht dat WM nog wel verstand had, dat hij misschien een samenwerking aan ging. Maar WM deed dat- Natuurlijk - Niet. WM pakte zijn zwaard, die hij vrij willekeurig eerder bij Team Blauw gevonden had, en hij kwam op Lucoshi af. "Wil je wat... eten?", vroeg WM. Lucoshi dacht dat dit betekende dat WM toch wilde samenwerken. "Ja graag", zei Lucoshi!

Maar WM herhaalde zijn kunstjes van eerder. Hij gooide Lucoshi in een katachtige beweging op de grond, en hij sneed de twee duimen van Lucoshi, die geen weerstand durfde te geven, af. WM begon te knagen aan de ene duim, en zei tegen Lucoshi, "hier, mag je je andere duim eten". Lucoshi zei: "sorry, dat aanbod sla ik vriendelijk af..." en vervolgens rende hij weg. WM was veel sneller dan Lucoshi, en hij smeet hem op de grond. "Hier Lucoshi, ik smeek het je", zei WM. "ALSJEBLIEFT NIET, WM! ALSJEBLIEFT NIET". WM luisterde niet. Hij propte Lucoshi's duim in Lucoshi's mond, en hij liet het hem doorslikken. "Lekker he!". Vervolgens sneed WM de linkeroor van Lucoshi af. Vervolgens beet hij de oorlel er van af, en hij gaf de rest weer aan Lucoshi. Lucoshi moest huilen, maar WM likte Lucoshi's gezicht af. Vervolgens nam WM een hap uit de nek van Lucoshi en hij besloot bloed te zuigen. Vervolgens begon WM verder te eten aan Lucoshi. Hij sneed eerst Lucoshi's hoofd open, die bizar genoeg nog doorleefte. Hij bleef Lucoshi voeren, totdat WM aan het brein van Lucoshi zat te knabbelen en een kanonschot hoorde. WM at snel even door, totdat Lucoshi's lichaam werd opgehaald. Dat was een lekkere maaltijd!

Er waren nog maar drie tributen over. WM, Necrodeus en Jolien. Team Blauw tegen Team WM. De finale was begonnen.


_________________
Hitomi keer Nalyd Rats ofzo je was met afstand mijn favoriete forumlid  Crying or Very sad Crying or Very sad Crying or Very sad 

En Necro Bandaka Lennard Toady02 Poké-Fanaticus HenkSpermatank Nickmariourbanus Rinus999  STNF Coolboy Neuz en Uly moeten ook Nalyd Rats
Profiel bekijken http://www.toadplaza.com

117 Re: Toadplaza Hongerspelen: deel 9 op zo 25 aug 2013, 22:00

Tosti

avatar
Benjamin Falkenburg
Benjamin Falkenburg
Zie hier het meesterwerk Halo 

WM zat onder het bloed van Lucoshi. Zijn ingewanden lagen nog overal, en de hovercraft nam alleen enigszins voorzichtig het lijf van Lucoshi mee. WM keek met een wilde blik naar de hovercraft. Zelfs zij waren bang voor hem! Hij was de beste! Hij wilde spontaan in lachen uitbarsten, maar besefte dat er nog 2 tributen over waren om af te slachten. De pret! En daarna werd het alleen maar beter! WM pakte zijn zwaard en 2 messen. Een stuk darm viel uit zijn haar. Het zag er grappig uit, maar nu waren er belangrijkere zaken. “IK KOM JULLIE HALEN, LIEVERDJES” riep hij door de woestijn. WM begon hysterisch te lachen en rende toen naar de woestijn.

Necrodeus en Jolien zaten zwijgend voor de grot. Ze waren het met elkaar eens dat ze de laatste tributen waren naast WM, wat bevestigd werd door een galmende stem die door de arena schalde. “Beste tributen, na de dood van Lucoshi is team Groen definities dood. Dit betekent dat er nog maar 2 teams over zijn, en dat de finale nu begonnen is! Voor beide teams komt er nog een prettige verrassing, maar ook nog een onprettige… Succes!”
Jolien en Necrodeus keken elkaar aan. Wat kon dit zijn? Eten? Wapens? Medicijnen? Op dit moment zouden medicijnen voor de buikwond van Necrodeus heel goed van pas komen… Maar dat zou niets voor de Spelmakers zijn. Ze willen gevechten, bloed, doden. En ja, een paar minuten later kwam er een groot pakket de grot binnenvallen. Necrodeus haalde voorzichtig de zilveren parachute van het object af. Het bleek een grote, dubbelzijdige strijdbijl te zijn. Hij floot. Dit was niet niets, zeker niet in de finale. Toen besefte hij dat dit waarschijnlijk door de spelmakers gezonden was, en die hadden toch een hele voorraad van die dingen liggen. Toch, voor Necrodeus was het op dit moment heel handig, aangezien ze samen een wapen moesten delen. Hij liet het wapen aan Jolien zien. Ook zij was het met hem eens dat dit heel handig kon worden. “WM weet niet dat we dit hebben, en hij schat ons waarschijnlijk niet erg hoog in. “ toen twijfelde ze. “Kun je er eigenlijk wel mee omgaan? Je hebt veel bloed verloren, en zo’n ding lijkt me behoorlijk zwaar. “ Necrodeus lachte. “Natuurlijk! Ik ben dan wel gewond, ik ben nog steeds sterk! “Maar inwendig twijfelde hij. Ze had ergens wel gelijk… Ach, als hij WM er maar mee kon raken. Meer hoefde hij niet te doen!

WM bleef even stilstaan toen de mededeling kwam. Maar daarna werd hij alleen maar opgewekter. Nog een sponsorgift! Hij was nog populairder geworden! Dat team Blauw ook iets kreeg, kwam niet tot hem door, hij kreeg iets! Met een bonk kwam het pakket neer op een tak. WM griste het ervan af en scheurde de parachute kapot. Hij fronste even. Wat was dit? Het was een soort lange leren band met aan het uiteinde lange scherpe naalden. Hij pakte het handvat en zwaaide er even mee. Toen snapte hij het. Het was een zweep! Met naalden eraan! Dat kon vast heel veel pijn doen! Hij was ondertussen bij de rand van de woestijn, en hij stopte even om wat stukjes hersenen van Oshi op te eten. Koud, maar nog wel lekker sappig. Toen zag hij opeens in de zwarte duisternis een nog zwarter silhouet. Dat was een van zijn tegenstanders! Hij raasde erop af.

Necrodeus en Jolien wilden eigenlijk liever in de grot blijven, maar een geraas van vallende rotsblokken achter hen deed hen duidelijk maken dat de Spelmakers hen elders verwachtten. Tja, dan maar snel een einde er aan maken. Of een einde aan henzelf maken… Dat het nacht was hielp ook niet echt. Necrodeus gaf Jolien instructies. “We moeten duidelijk uit elkaar blijven. Zo kan WM ons nooit allebei te grazen nemen! Maar blijf niet te ver, als iemand hulp nodig heeft moet de ander het wel kunnen horen. Ga nu maar, ik volg je een beetje meer naar links.” Jolien had zo haar bedenkingen, maar stemde toch in. Necrodeus was immers wel de leider, hij zou het wel weten.

Necrodeus zag geen steek voor ogen, dus vertrouwde hij op zijn gehoor. Helaas piepte dat nog steeds van de explosie, dus hoorde hij een stuk minder. En hoorde hij ook niet hoe WM steeds dichterbij kwam, sluipend als een kat. Hij merkte hem pas op toen WM zich tegen Necrodeus aanwierp. Necrodeus wilde schreeuwen, maar WM hield hem vakkundig in bedwang. Hij scheurde de mouwen van Necrodeus eraf, en bond die om zijn armen en mond. “Zo, laten we eens gezellig babbelen. Ah, je hebt mijn nieuwe wapen gezien! Wil je hem ook eens VOELEN? “ Na die laatste woorden. Sloeg WM met zijn zweep op Necrodeus rug, die op zijn zij in het zand lag. De zweep sloeg zijn kleren doormidden, en de naalden bleven steken in zijn rug. Necrodeus schreeuwde het uit van pijn. “Je hoeft niet bang te zijn dat ik je ga vermoorden hoor! Je gaat alleen maar wat pijn voelen. HEEL VEEL PIJN!”  WM schoot weer in een hysterische lachbui, maar hervond zich snel en prikte razendsnel een van de naalden in de hand van Necrodeus, die er aan de andere kant weer uitkwam. “Het grappige is, is dat ik helemaal niets tegen jou heb! Kijk, tegen Pokéfan had ik iets. Die vuile verrader wilde dat ik op ging rotten. Hij bedreigde me zelfs met een mes! Het was daarom zo grappig toen hij een zwaard door zijn borst had! En Adje, dat kleine tyfusjong. Hoe hij naar zijn eigen afgehakte armen keek! Zo mooi!” Necrodeus wilde kotsen, maar het lukte niet door de prop kleren die in zijn mond zat, wat geen aangename ervaring was. Maar de situatie waarin hij zich nu bevond was vreselijk, hij zou doodgaan, maar op een echt vreselijke manier. WM sloeg hem nog eens met zijn zweep. Hij verloor het bewustzijn.

Toen hij weer bijkwam, zag hij dat WM hem naar het water had gesleept. “Kijk, onze vriend is weer bij! Wat zullen we nu eens doen?” WM deed alsof hij diep nadacht, wat er behoorlijk komisch uitzag. Maar Necrodeus kon er niet om lachen. “Ah, ik heb wat! We gaan hem laten verdrinken, maar dan toch niet!” WM sleurde Necrodeus het water in, en duwde zijn hoofd onder water. Necrodeus schrok, maar verloor daarbij alleen maar kostbare zuurstof. Hij wist dat hij waarschijnlijk niet zou verdrinken, maar WM kon zich altijd door zijn wreedheid laten meeslepen. Necrodeus kon het water niet meer tegenhouden en het stroomde zijn mond en longen in. Op dat moment trok WM hem weer uit het water, en smeet hem het woestijnzand weer in. “Dat was leuk he! Even zwemmen! Maar het deed niet heel veel pijn, laten we nu eens wat pijnlijkers proberen!” WM deed echt alsof hij een voorstelling opvoerde, wat in zijn ogen waarschijnlijk ook zo was. Necrodeus was nu allang blij dat hij uit dat ijskoude water was. Hij rilde. De woestijnnacht was vreselijk. Maar toen merkte WM de buikwond van Necrodeus op. Oh, kijk, je bent gewond! Arme Necro, zal ik het eens verzorgen? “ Uiterst nauwkeurig sneed WM toen alle provisorische hechtingen open, en rukte toen de lap vlees van zijn buik af. Het bloed stroomde er op nieuw uit, maar minder snel dan eerst. Dat was geen goed teken, Necrodeus voelde zich al slapper worden. WM merkte hier niets van. Nadat hij eerst wat op het vlees had gesabbeld, spuugde hij het weer uit en begon in Necrodeus’s buik te kijken. Na een paar seconde greep hij vliegensvlug in zijn buik, om een slijmerige hoop vlees eruit te halen. Met een schok besefte Necrodeus dat dat zijn darmen moesten zijn. Opnieuw moest hij zich bedwingen om niet allen uit te kotsen. “Kijk, Necro, dit zijn volgens mij je darmen! Ik heb nooit goed opgelet op school, maar ze zien er wel leuk uit, toch?. Ik weet er nog een leuk spelletje mee.” Necrodeus was te zwak om echt op te letten. Laat dit alsjeblieft voorbij zijn.. Maar als hij dat zou zeggen zou WM het alleen maar langer maken. Hij moest uithouden. Uithouden, tot de dood.

WM sloeg Necro een paar keer met zijn eigen darmen. Geen effect. Necrodeus keek naar een punt ver in de verte, hij leek er niet echt meer bij te zijn. Tja, dan maar een einde er aan maken. Zonde, het was leuk. Hopelijk mocht hij zulke dingen ook doen als hij weer thuis was! En natuurlijk was Jolien er nog. Maar eerst Necro eens afmaken. Hij zocht een stevige boom uit, en knoopte daar de darmen aan vast, wat best lastig was. Ze waren slijmerig en glibberig, maar wel lang, en uiteindelijk lukte het. Hij sleepte Necrodeus mee, die nauwelijks meer opkeek, en knoopte bruut de darmen om Necrodeus zijn nek. Hij hing wat scheef, maar het zag er best leuk uit. WM bleef nog even staan nadat het kanonschot officieel bekend had gemaakt dat Necrodeus dood was.

Jolien schrok op van het harde geluid. Een kanonschot. En dat zou vast niet betekenen dat WM dood was. Al langere tijd maakte ze zich ongerust, en niet onterecht, bleek nu. Niet veel later vond ze in het zwakke maanlicht  de strijdbijl. Er lagen bloedspetter op. Ze probeerde er niet aan te denken en bond de bijl achter op haar schouder. Die zou ze nodig hebben… Ze zag nu duidelijk een spoor voetsporen. Eentje maar, maar daarnaast wel een lange veeg, met meer bloed. Voorzichtig volgde ze het spoor, dat doorliep tot de zee wat ooit het blauwe Gebied was. De spelmakers hadden echt iets tegen hen, golven, branden, wat zou er nog volgen..? Toen zag ze de sporen van een gevecht. Een akelig eenzijdig gevecht. Necrodeus had geen wapen meer, en was duidelijk gewond. En nu dood. Jolien bibberde, toen ze bedacht dat ze zijn lijk zou kunnen tegenkomen. Toch liep ze door, het steeds grotere spoor van rood bloed volgend. En toen zag ze het. Necrodeus, met een geknakte nek. Zij hele buik was opengesneden, en hij was aan zijn nek opgehangen aan een boom met een bobbelig touw. Toen pas zag ze dat dat bleekgrijze touw zijn darmen waren. In tegenstelling tot Necro lukte het haar wel om over te geven, en een paar minuten lang zat ze voorovergebogen in het zand. Dit was allemaal het werk van WM. Ze kon niet genoeg woorden verzinnen hoezeer ze hem verachte, haatte, hoe verknipt hij was. Ze zou hem vermoorden. Voor Para, voor Necro, voor al WM zijn slachtoffers. Ze liep de woestijn in, de voetstappen volgend.
Op een gegeven moment zag ze een groep konijntjes rondhupsen. Ach ja, dat was waar ook, die waren er ook nog. Ze herinnerde zich dat Hitomi een heel verhaal had geluld over Adje en een konijn, en het hele groene gebied was afgebrand, dus was het niet zo gek dat ze hier waren. Even vergat Jolien WM. Ze aaide het dichtstbijzijnde konijntje. Het was lekker zacht, en ze wilde hem oppakken. Dit was echt even wat ze nodig had, zoiets liefs in zo’n omgeving. Totdat het konijn een uithaal deed naar haar pols, en er 2 diepe gaten in achterliet. Schreeuwend liet Jolien het konijn los. Alle konijnenogen waren nu op haar gericht. Het waren lege, doodse blikken. Maar wel blikken vol haat. Juist, blijkbaar had het Capitool het geflikt om zelfs deze dieren te veranderen in mutilanten. Het eerste konijn deed nog ene uithaal, nu naar haar enkel. Deze keer ontweek ze het diertje. Maar nu begon de hele groep naar haar toe te hupsen. Angstig liep Jolien naar achter, om vervolgens helemaal weg te rennen. Misschien was WM toch een beter alternatief.

Ook WM had ondertussen last van de mutilanten. Hij was gewoon een beetje aan het rondlopen, nog vol van de roes van overwinning. En de laatste tribuut was ook nog eens een meisje! Dit was te makkelijk. Toen zag hij de konijnen. Hij besefte dat hij konijnen haatte. Hij vond ze voor de Hongerspelen wel tof, maar dar was vroeger. Nu had hij zin om ze te haten. Eentje kwam dichterbij. Liefkozend pakte WM zijn gruwelijke zweep. Hij testte het nog even in de lucht, en liet het toen met enorme snelheid neerkomen. De zweep zelf schampte het konijn, maar de lange naalden boorden zich in de schedel van het konijn. Het brak hoorbaar. Dat was leuk, en geruststellend. Minder leuk was dat de konijnen opeens een moordzuchtige blik hadden gekregen. WM hief zijn zweep op om  hem nog eens neer te laten komen op de konijnen, maar het dode konijn zat nog vast aan de naalden. Verdomme, en die beesten kwamen steeds dichterbij. Even ging er een vlaag van angst door WM  heen, maar toen trok hij zijn zwaard en stak het dichtstbijzijnde konijn neer. Maar de rest kwam alleen maar sneller, en het leken er ook nog eens meer te worden. WM begon achteruit te lopen. Gewoon tactisch terugtrekken, toch?

Na een eindje gerend te hebben zag Jolien tot haar verbazing een gedaante in het maanlicht, dat al snel lichter begon te worden. Het begon duidelijk ochtend te worden. Beter. Ze haalde diep adem. Dit was wat ze wilde. Waar veel van haar teamgenoten voor gestorven waren. Lazerstraal, bijvoorbeeld. Vermoord door die gruwelijke Vygan. Raar, hoe mensen kunnen veranderen in zo’n korte tijd. Aan het begin was hij gewoon een zeurderige jongen die graag de leider wilde zijn. In een paar dagen was hij veranderd in een bloeddorstige idioot, die zijn eigen teamleden vermoord. Gelukkig was hij dood, al was het haar nog altijd een raadsel hoe. Maar dat was niet belangrijk.

Sluipend naar WM dacht ze ook aan haar moorden. Goomuin, had ze vermoord. Tja, niet een glorieuze kill, maar ze had tenminste niet geaarzeld. Dat zou zwak overkomen tegen het publiek, en hoewel het vooral om overleven ging, was het ook wel veel jezelf goed over laten komen voor het publiek. Bewust, of onbewust. Van team Geel hadden ze eigenlijk nauwelijks nog last van gehad. Enkel toen Lyne en Roosjuh en aanvielen, maar die hadden ze makkelijk af kunnen weren. Alleen waren ze toch wel mede schuldig aan Para’s dood. Para. Ze onderdrukte een snik. Niet aan denken nu. Haar andere kill, UNF. Ook niet bepaald glorieus. Des te beter zou deze kill zijn…

Helaas voor haar draaide WM zich op het laatste moment om. “O, hier ben je! Ik zocht je al! Heb je je goede vriend Necrodeus al gezien? Geen zorgen, bij jou zal ik het minder erg maken. Ik zal je gewoon vermoorden.” Dreigend liep hij op haar af. Ze probeerde tijd te rekken. “Ik moet je wel complimenteren om je strijlust en kracht. Je geeft gewoon nooit op, zelfs niet toen ik je beschoten had!” Hier moest WM over denken. Uiteindelijk gaf hij toch antwoord. “Ja, ik ben geweldig. Ik ga gewoon door, ik vermoord iedereen!” Jolien ging enthousiast verder. “Ja, zeker! Veel beter dan Vygan bijvoorbeeld, hij heeft ook zijn team in de steek gelaten, maar hij was laf en zo!” WM begon nu op dreef te raken. “Tss, Vygan, een slapjanus was dat. Hij kon zich totaal niet beheersen, en hij miste gewoon de natuurlijke charme die ik in overvl. AAH!” Eindelijk hadden de konijnen WM bereikt, en de eerste had zijn tanden al om WM’s enkel geklauwd. Bloed spoot eruit. Dit was  haar kans, voordat hij weer was bekomen, want dit was bij lange na niet genoeg om WM uit te schakelen. Met al haar kracht wierp ze in een vloeiende beweging de strijdbijl van haar rug naar WM. Een perfecte worp. De bijl kliefde zich dwars door WM’s borst, ongetwijfeld een enorme impact. WM draaide zich met een ruk om, en pakte zijn zwaard. Nee, onmogelijk, hij moest dood zijn! Na 2 schokkerige stappen viel hij inderdaad op de grond. Hij leek nu pas de bijl in zijn borst te ontdekken. Hij begon te grijnzen. Fluisterend wist hij nog enkele woorden uit te brengen. “Wow, dit had ik niet aan zien komen. Wat ben je toch een sluwe meid. Bijna net zoals Hitomi.” Zijn stem haperde bij dat laatste woord. Of het door de pijn of door verdriet kwam wist ze niet. Met een laatste beweging rukte WM zijn eigen hart eruit en propte het in zijn mond. Toen was het voorbij. Het drieëntwintigste kanonschot klonk. Jolien stond er bewegingloos bij. Had ze nu echt gewonnen?

Profiel bekijken http://google.nl

Gesponsorde inhoud


Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven  Bericht [Pagina 8 van 8]

Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8

Permissies van dit forum:
Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum